ΝΙΚΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ν. SLV OVERSEAS LTD, Αρ. Αγωγής: 748/2011, 12 Μαρτίου, 2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2012:A12 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ (που συνεδριάζει στη Λάρνακα) Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 748/2011 Μεταξύ: ΝΙΚΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Ενάγουσας και SLV OVERSEAS LTD Εναγομένης ------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 07/11/2011 για έκδοση απόφασης ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 12 Μαρτίου, 2012 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγουσα-Αιτήτρια: κ. Πατσαλίδης (για να ακούσει απόφαση η κα Ελευθερίου) Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Ενάγουσα με την αγωγή της αξιώνει την καταβολή του ποσού των €1.840- ως αποζημιώσεις για παραβίαση συμφωνίας. Σύμφωνα με τα γεγονότα, όπως αυτά καταγράφονται στο Κλητήριο Ένταλμα, η Ενάγουσα κατά ή περί της 05/02/2009, υπέγραψε με την Εναγόμενη Εταιρεία συμφωνία για την ενοικίαση μιας οικίας στην περιοχή Κάππαρη, στο Παραλίμνι, η οποία ανήκε στην Janet Knight. Δυνάμει της πιο πάνω συμφωνίας, η Ενάγουσα κατέβαλε το ποσό των €1.000- ως προκαταβολή στις 06/02/
- Η «Eνάγουσα» παραβίασε τη συμφωνία γιατί δεν τήρησε τους όρους, με αποτέλεσμα η συμφωνία να ακυρωθεί με επιστολή του δικηγόρου της ιδιοκτήτριας της κατοικίας. Μετά την ακύρωση της συμφωνίας, η Ενάγουσα, λόγω της ακύρωσης της συμφωνίας, αναγκάστηκε την 01/06/2009 να ενοικιάσει άλλη οικία για το ποσό των €1.200- μηνιαίως για τρεις μήνες, ενώ επιπρόσθετα κατέβαλλε €80- μηνιαίως για τη χρήση της πισίνας. Αναγκάστηκε να καταβάλλει €280- επιπρόσθετα από αυτά που είχε συμφωνήσει με την Εναγόμενη Εταιρεία για την ενοικίαση της κατοικίας της Janet Knight, γι' αυτό και απαιτεί το πρόσθετο ποσό των €840- πλέον τόκους από 01/06/
- Κατατέθηκε, προς απόδειξη της αξίωσης, Ένορκη Δήλωση από την κα Νίκη Χρυσοστόμου, την Ενάγουσα. Η ομνύουσα καταγράφει ότι κατά ή περί τις 05/02/2009 είχε υπογράψει με την Εναγόμενη Εταιρεία συμφωνία για την ενοικίαση μιας οικίας στην περιοχή Κάππαρη στο Παραλίμνι και κατέβαλε, ως προκαταβολή, το ποσό των €1.000- στις 06/02/
- Λόγω του ότι η Εναγόμενη Εταιρεία δεν τήρησε τους όρους της συμφωνίας, με αποτέλεσμα να ακυρωθεί η συμφωνία με επιστολή του δικηγόρου της ιδιοκτήτριας, λόγω του ότι δεν είχε λάβει την προκαταβολή, η ίδια αναγκάστηκε να ενοικιάσει άλλη κατοικία έναντι του ποσού των €1.200- για τρεις μήνες και να καταβάλλει επιπλέον το ποσό των €80- μηνιαίως για τη χρήση της πισίνας. Οπόταν, απαιτεί από την Εναγόμενη Εταιρεία το ποσό των €1.000- που είχε καταβάλει ως προκαταβολή καθώς επίσης και το ποσό των €840- το οποίο αναγκάστηκε να καταβάλει επιπρόσθετα από αυτά που είχε συμφωνήσει στη συμφωνία που είχε συνάψει με την Εναγόμενη Εταιρεία. Επεσύναψε ως Τεκμήριο Α τη συμφωνία ενοικίασης, ως Τεκμήριο Β μια απόδειξη πληρωμής του ποσού των €1.000- και ως Τεκμήριο Γ τη σύμβαση ενοικίασης του άλλου διαμερίσματος. Ζητήθηκε περαιτέρω μαρτυρία από το Δικαστήριο και κατατέθηκε συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση στην οποία κατατέθηκε η επιστολή τερματισμού την ενοικίασης, η οποία είχε σταλεί από το δικηγόρο της ιδιοκτήτριας του διαμερίσματος, Τεκμήριο Δ. Το γεγονός ότι η μαρτυρία δεν αμφισβητήθηκε, δεν απαλλάσσει το Δικαστήριο από την υποχρέωση, έχοντας κατά νου το Νόμο και τις αρχές οι οποίες ρυθμίζουν το εκάστοτε υπό συζήτηση θέμα, να κρίνει αυθύπαρκτα τη δύναμη της υπόθεσης του Ενάγοντα και κατά πόσο ο τελευταίος έχει, με τη προσκομισθείσα και ενδεχομένως κριθείσα ως αξιόπιστη μαρτυρία, υπερβεί το ύψος του πήχη του συγκεκριμένου βαθμού απόδειξης που απαιτείται να υπερπηδηθεί σε κάθε περίπτωση (βλ. Kades v. Nicolaou and Another
(1986)1 C.L.R. 212 και Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας ν. Νέστορα Χ"Νέστωρος
(1990)1 Α.Α.Δ. 41). Η υποχρέωση αυτή πηγάζει και από τη Δ.17 θ.13, η οποία προβλέπει ότι ανεξάρτητα αν η απαίτηση του Ενάγοντα είναι εκκαθαρισμένη και ο Ενάγων ζητά απόφαση ερήμην του Εναγόμενου, το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να καλέσει τον Ενάγοντα να αποδείξει την απαίτησή του για να διαπιστώσει κατά πόσον, με τα στοιχεία που έχει προσκομίσει, έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης στο βαθμό που απαιτείται. Η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και ανεξαρτήτως επιπέδου απόδειξης (βλ. επίσης Barry Wynne v. David Costakis Mavronicolas ως διαχειριστής της περιουσίας του Κωστάκη Δαυίδ Μαυρονικόλα, ανίκανου προσώπου
(2009)1(Β) Α.Α.Δ.1183, Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ v. Βασίλη Χαραλάμπους κ.ά., Πολ. Έφ.382/2009 και 383/2009, ημερ.16/06/2010 και Κυριάκος Σοφοκλέους v. Γιώτας Κυριάκου, Πολ. Έφ.7/2008, ημερ.18/05/2010 ). Σε όλες τις προαναφερθείσες αποφάσεις επαναδιατυπώθηκε η αρχή ότι «όπου υπάρχει μόνο μία εκδοχή ως προς τα γεγονότα, εξετάζεται κατά πόσο αυτά "... είναι αρκετά για να αποδείξουν την υπόθεση στο αναγκαίο επίπεδο", στην απουσία βέβαια εγγενών δυσκολιών στην παρουσιαζόμενη από τον μάρτυρα εκδοχή και αξιοπιστία του». Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω καταγραφείσες νομολογιακές αρχές και καθοδηγούμενη από αυτές, θα πρέπει να αναφέρω, αρχίζοντας από τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, ότι είχε γίνει στις 05/02/2009 συμφωνία ενοικίασης μεταξύ της Ενάγουσας και της Εναγομένης Εταιρείας, η οποία ενεργούσε εκ μέρους της ιδιοκτήτριας, για την ενοικίαση μιας οικίας στην περιοχή Κάππαρη, στο Παραλίμνι. Η ενοικίαση θα είχε διάρκεια τρεις μήνες και το ενοίκιο είχε καθοριστεί στο συνολικό ποσό των €3.000-, το οποίο θα πληρωνόταν προκαταβολικά. Θα πληρωνόταν προκαταβολή ύψους €1.000-, η οποία θα κρατείτο από τη διαχειρίστρια εταιρεία μέχρι την παράδοση και τον έλεγχο της κατοικίας μετά τη λήξη της σύμβασης. Η Ενάγουσα κατέβαλε το ποσό της προκαταβολής, όμως δεν είχε καταβάλει το ποσό των €3.000- προκαταβολικά όπως προβλεπόταν και από το συμβόλαιο, σύμφωνα με το περιεχόμενο της επιστολής του δικηγόρου της ιδιοκτήτριας. Το Δικαστήριο θα εξετάσει το περιεχόμενο των εγγράφων που κατατέθηκαν, Τεκμήρια Α, Β, Γ και Δ, για να καταλήξει κατά πόσο η εκδοχή της Ενάγουσας είναι πιο πιθανή παρά όχι (βλ. Phipson on Evidence, 14εκδ, παρ.4-38., Demil Imports Exports Ltd ν. Ζήνων Κωνσταντινίδης, Πολ. Έφ.26/2008, ημερ.14/03/2011). Σύμφωνα με την πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Τρύφωνας Χαραλάμπους κ.α. v. Liberty Life Insurance, Πολ. Έφ.272/2008, ημερ.17/10/2011: «Οδηγός για την ερμηνεία των προνοιών ενός εγγράφου είναι η γραμματική έννοια της λέξης ή φράσης που χρησιμοποιήθηκε στο πλαίσιο που απαιτείται, κρινόμενη όμως πάντα υπό το πρίσμα των σκοπών της συμφωνίας όπως αυτοί αποκαλύπτονται από τη συμφωνία στο σύνολό της. Για να εξευρεθεί το νόημα των διαφόρων όρων που περιλαμβάνει μια σύμβαση το έγγραφο πρέπει να ερμηνεύεται συνολικά και με συμμετρικότητα, έτσι ώστε να αποφεύγεται ο κίνδυνος να δημιουργηθεί δυσαρμονία στην εξήγηση των όρων, η οποία δεν θα αντικατοπτρίζει αντικειμενικά την πρόθεση των μερών (βλ. S.A.A.B. v. Holy Monastery of Ayios Neophytos
(1982)1 C.L.R. 499, Ανδρέα Θεοχάρους v. Σάββα Παστελλή
(1993)1 Α.Α.Δ. 240, Στέλιος Θεοδούλου v. Ασπίς Πρόνοια Ανώνυμη Ασφαλιστική Εταιρεία
(1997)1 Α.Α.Δ. 1551, Χρίστος Μ. Αλεξάνδρου v. Κυριακής Κ. Κωμοδρόμου
(1997)1 Α.Α.Δ. 576, Θάλειας Θεολόγου κ.α. v. Κτηματική Εταιρεία Νέμεσις
(1998)1 Α.Α.Δ. 407 και το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 11, παρ.638-672 και τις υποθέσεις που αναφέρονται στις αντίστοιχες υποσημειώσεις).» Καθοδηγητική είναι και η απόφαση στην υπόθεση Γιωργούλλα Καραολή κ.α. v. Λαουρή
(2008)1 (Α) Α.Α.Δ. 225, στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η ερμηνεία μιας σύμβασης είναι νομικό θέμα και οδηγός για την ερμηνεία της είναι, μεταξύ άλλων, οι σκοποί της συμφωνίας όπως αυτοί αποκαλύπτονται από την ίδια τη συμφωνία στο σύνολό της. Όπως αναφέρθηκε στη Θεολόγου κ.α. v. Κτηματική Εταιρεία Νέμεσις Λτδ
(1998)1 Α.Α.Δ. 407:- "Οι αρχές που διέπουν την ερμηνεία σύμβασης είναι καλά καθιερωμένες και δε χρειάζεται να τις επαναλάβουμε. (Βλ. Saab and Another v. Holy Monastery Ay. Neophytos
(1982)1 C.L.R. 499.) Πρέπει να σημειώσουμε ότι, συνεχής είναι η τάση προς εναρμόνιση των αρχών ερμηνείας των συμβάσεων με τα κρατούντα στην καθημερινή ζωή. Το κριτήριο είναι η έννοια την οποία μεταδίδει το κείμενο της συμφωνίας στο μέσο λογικό άνθρωπο. Για το σκοπό αυτό μπορεί να εμπλουτισθεί η γνώση με την αποκάλυψη του υπόβαθρου της συμφωνίας, εξαιρουμένων πάντοτε των διαπραγματεύσεων, καθώς και μονομερών δηλώσεων και υποκειμενικών προθέσεων των συμβαλλομένων. Μαρτυρία που αναφέρεται στους υποκειμενικούς παράγοντες μπορεί να γίνει δεκτή μόνο σε αγωγή για διόρθωση του εγγράφου (rectification). (Βλ. ICS v. West Bromwich BS
(1998)1 All E.R. 98 (HL)). Το αντικείμενο βέβαια της ερμηνείας παραμένει πάντοτε η έννοια των όρων της συμφωνίας κατά το μέσο λογικό άνθρωπο. Η έννοια, η οποία μεταδίδεται σ' αυτόν για τα συμφωνηθέντα"». (Βλ. επίσης Chitty on Contracts, 25η έκδ., παρ.765, 766.) Έχω εξετάσει με κάθε προσοχή και λεπτομέρεια τα δύο έγγραφα, Τεκμήριο Α και Δ. Είναι σαφές ότι η έννοια που μεταδίδει στο μέσο λογικό άνθρωπο το περιεχόμενο αυτού τούτου του εγγράφου, το οποίο επικαλείται η Εναγόμενη Εταιρεία, Τεκμήριο Δ, είναι ότι ο λόγος που η ιδιοκτήτρια είχε τερματίσει το συμβόλαιο αφορούσε την ίδια την Ενάγουσα. Το συμβόλαιο είχε τερματιστεί γιατί η Ενάγουσα δεν είχε καταβάλει προκαταβολικά το ενοίκιο όπως είχε συμφωνηθεί και όχι ότι ιδιοκτήτρια δεν έλαβε ποτέ την προκαταβολή. Παραπέμπω στο Τεκμήριο Δ, το οποίο καταγράφει αυτολεξή: «My client was assured that she would have been paid in advance the rent of €3.000- and nothing so far has been paid to her in spite ...» Τα πιο πάνω έγγραφα, τα οποία προσκομίστηκαν από την ίδια την Ενάγουσα, καταμαρτυρούν τη μεταξύ των μερών συμφωνία. Σύμφωνα με την κυπριακή νομολογία, δεν είναι επιτρεπτή εξωγενής μαρτυρία για να ερμηνευθεί ένα έγγραφο. Στην υπόθεση Στέφανος Μιχαήλ v. Alpha Bank
(2009)1 (Β) Α.Α.Δ. 941, στις σελ.949-950, καταγράφηκαν τα ακόλουθα σχετικά: «Όπως είχε εξηγηθεί, μεταξύ άλλων και στην απόφαση στην υπόθεση Polycarpou v. Polycarpou
(1982)1 C.L.R. 182, δεν είναι αποδεκτή εξωγενής μαρτυρία, δηλαδή μαρτυρία ως προς θέματα που δεν περιλαμβάνονται σε έγγραφο, παρά μόνο αν αυτή είναι αναγκαία για τη διασάφηση αμφιβολιών. Στην υπόθεση Θεολόγου v. Κτηματικής Εταιρείας Νέμεσις Λτδ
(1998)1 Α.Α.Δ. 407, τονίστηκε ότι το κριτήριο ερμηνείας έγγραφης συμφωνίας είναι η έννοια την οποία μεταδίδει το κείμενο της συμφωνίας στο μέσο λογικό άνθρωπο ως προς τα συμφωνηθέντα. Στην παρούσα δε περίπτωση, οι όροι του Τεκμηρίου 3 ήσαν ξεκάθαροι, καμιά ασάφεια δεν υπήρχε σ' αυτούς και κανένα πρόβλημα ερμηνείας τους εγείρεται, έτσι ώστε να εδικαιολογείτο εν πάση περιπτώσει η λήψη εξωγενούς μαρτυρίας.» Στην υπό κρίση υπόθεση αυτή που παραβίασε τη σύμβαση ήταν η Ενάγουσα, αφού δεν είχε καταβάλει προκαταβολικά το ποσό των €3.000- μέχρι και τις 31/03/2009, που της στάλθηκε η επιστολή τερματισμού, όπως προβλεπόταν από τη συμφωνία ενοικιάσεως, Τεκμήριο Α. Σύμφωνα με το σύγγραμμα Chitty on Contracts, 25η έκδ., παρ.1631: «The party in default will not be entitled to recover any deposit paid by him as a security for the performance of his obligations. In principle other sums paid by him under the contract before the time of discharge will likewise be irrecoverable.» (Βλ. Επίσης Bolton v Mahadeva [1972] 2 All ER 1322, Moschi v Lep Air Services [1973] A.C. 331, Photo Production Ltd v Securicor Transport Ltd [1980] A.C. 827.) Έχοντας καταλήξει ότι από την πραγματική μαρτυρία που προσκομίστηκε, αυτός που παραβίασε τη σύμβαση ήταν η Ενάγουσα και όχι η Εναγόμενη Εταιρεία, θεωρώ ότι σφραγίζεται με τη συγκεκριμένη κατάληξη η τύχη της αίτησης, η οποία θα πρέπει να απορριφθεί. Συνεπακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται χωρίς οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ..................................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο