Κυριακούλας Νικολάου Θεοκλείτου ν. Κυριακούλας Νικολάου Θεοκλείτου κ.α., Αίτηση Αρ. 118/11, 23 Μαρτίου 2012

(1),

(2),

(3),

(4),

(5)και

(6), στους Θεσμούς Πολιτικής δικονομίας Δ.55 θ.1, Δ.48 θθ.1,2,3 και 9, στις συμφυείς εξουσίες και στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της αιτήτριας η οποία αναφέρει ότι πώλησε το ακίνητο υπ΄ αρ. εγγραφής 0/1714 Φύλλο/Σχέδιο 32/56, Τεμάχιο 585, Τοποθεσία/Περιοχή Ανεμόμυλος/Αυγόρου, εκτάσεως 1.338 m², Μερίδιο 1/3 στον Αντώνη Χ"Αυξέντη. Η συμφωνία πώλησης είναι ημερ. 13.10.2011 και το ακίνητο υπόκειται σε εμπράγματα βάρη. Η αγοραία αξία του ακινήτου υπό καταναγκαστική πώληση με βάση έκθεση εκτίμησης ανέρχεται σε €88.000 και όπως τη συμβουλεύει ο δικηγόρος της ο κύριος ακινήτου υποκείμενου σε εμπράγματα βάρη δύναται να μεταβιβάσει το ακίνητο δια δηλώσεως πωλήσεως και κατάθεσης ολοκλήρου του τιμήματος πώλησης στο αρμόδιο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο. Η πιο πάνω αίτηση επιδόθηκε στους πιστωτές εκ των οποίων η Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Κοντέας Λτδ., η οποία έχει εγγράψει ΜΕΜΟ και του ακινήτου, καταχώρισε στις 9.11.2011 αίτηση με την οποία εξαιτείται διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να ακυρώνει ή/και να θέτει εκποδών την αίτηση ημερ. 3.11.2011. Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.θ.1-4, 8, 9, Δ.55 θ.1 και συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της Κατερίνας Κονναρή. Η ενόρκως δηλούσα αναφέρει ότι οι θεσμοί επιτάσσουν όπως η παρούσα διαδικασία αρχίσει με πρωτογενή διαδικασία (Originating Summons) και όχι με αίτηση δια κλήσεως. Η εξ αποφάσεως χρεώστιδα καταχώρισε ένσταση στην αίτηση της Σ.Π.Ε. Κοντέας προβάλλοντας τους κάτωθι συγκεκριμένους λόγους ένστασης: Η αίτηση της ενάγουσας είναι εναρκτήρια αίτηση (originating summons), δυνάμει της Δ.55 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και συμμορφώνεται πλήρως και/ή με τις βασικές πρόνοιες του τύπου 50 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η αίτηση συμμορφώνεται πλήρως με τις πρόνοιες του ΄Αρθρου 12Α, εδάφιο

(2)του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεων Ακινήτων Νόμο του 1965 και της Δ.55 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η αίτηση αποτελεί κλήση, εκτός από κλήση σε αιτία ή ζήτημα που εκκρεμεί δυνάμει της Δ.1 θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ο τύπος 50 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας μπορεί να προσαρμοσθεί ανάλογα με τις ανάγκες της υπόθεσης. Ακόμη και στην περίπτωση που η αίτηση δεν συμμορφώνεται με συγκεκριμένες πρόνοιες δεν συνεπάγεται αφ΄ εαυτής την ακυρότητα της διαδικασίας γιατί η τήρηση των προνοιών δεν αποτελεί προϋπόθεση για την γένεση της αίτησης ούτε παρέκκλιση από αυτές καθιστά την αίτηση άκυρη λόγω ρητής νομικής ή θεσμικής διάταξης. Παρέκκλιση από τον τύπο 50 των Θεσμών Πολιτικής δικονομίας μπορεί να θεραπευτεί με τροποποίηση. Δεν πληρούνται οι νόμιμες προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος αφού το αίτημα για ακύρωση της αίτησης ημερ. 03.11.2011 είναι ουσιαστικά αβάσιμο και νομικά αστήρικτο. Η αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη και/ή ανεπαρκή νομική και πραγματική βάση. Η αίτηση δεν αποκαλύπτει στοιχεία που να δικαιολογούν την έκδοση της αιτούμενης θεραπείας. Η αίτηση παραβιάζει τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης και του Δικαίου της Επιείκειας και αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της Κυριακούλας Νικολάου Θεοκλείτου. Ουδεμία πλευρά προέβηκε σε αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων και έτσι αμφότεροι οι συνήγοροι προχώρησαν με κατάθεση γραπτών αγορεύσεων προς υποστήριξη των θέσεών τους. Η μεν πλευρά του πιστωτή-αιτητή αναφέρει ότι η αίτηση η οποία έχει καταχωριστεί δεν είναι εναρκτήρια κλήση (originating summons), ως απαιτεί το ΄Αρθρο 12Α του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμου του 1965, αλλά αίτηση δια κλήσεως και ως τέτοια δεν μπορεί να θεραπευθεί ούτε με τη Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Η δε πλευρά της χρεώστιδας-καθ΄ ης η αίτηση αναφέρει ότι η αίτησή της συμμορφώνεται με τις νομοθετικές πρόνοιες αλλά ακόμα και αν θεωρηθεί ότι δεν συμμορφώνεται με συγκεκριμένες πρόνοιες δεν επιφέρει την ακυρότητα της διαδικασίας και μπορεί να θεραπευθεί με τροποποίηση ή και με τη Δ.64 των Θεσμών της Δικονομίας. ΄Εχει προαναφερθεί ότι η αίτηση της καθ΄ ης η αίτηση 3-αιτήτριας βασίζεται στη Δ.48 θθ.1-4, 8, 9 και Δ.55 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Θεωρώ ότι το πρώτο θέμα που θα πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσο η αίτηση ημερ. 9.11.2011 βασίζεται στο ορθό νομικό υπόβαθρο αφού και στην ένστασή της η χρεώστιδα αναφέρει ότι η αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη και/ή ανεπαρκή νομική βάση. Στην περίπτωση δε που η κατάληξη του Δικαστηρίου είναι ότι ελλείπει το ορθό νομικό υπόβαθρο τότε δεν είναι δυνατό να προχωρήσει στην εξέταση της ουσίας της αίτησης. Έχει νομολογιακά καθιερωθεί ότι σε τέτοιου είδους αιτήσεις ο καθορισμός του νομικού βάθρου, με αναφορά στο άρθρο ή άρθρα της νομοθεσίας ή των θεσμών που το στοιχειοθετούν, αποτελεί, σύμφωνα με τις διατάξεις της Δ.48 κ.κ.1,2 των Κανονισμών Περί Πολιτικής Δικονομίας, όρο απαράβατο για την εγκυρότητα του δικονομικού μέτρου (Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδης κ.α.

(1990)1 Α.Α.Δ. 965). Στην υπόθεση Χριστόφορου ν. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Λοίζος Ιορδάνους Λτδ.

(2001)1Β Α.Α.Δ. 743, λέχθηκε ότι ο λόγος για τον οποίο οι ενδιάμεσες αιτήσεις πρέπει να προσδιορίζουν επακριβώς τις διατάξεις πάνω στις οποίες στηρίζονται είναι γιατί η ενδιάμεση διαδικασία εξέτασης των αιτήσεων αυτών έχει ένα ασυνήθιστο χαρακτήρα αφού τα επίδικα θέματα πρέπει να εξετάζονται έξω από τα πλαίσια της ολοκληρωτικής δίκης και με αυτό το πνεύμα ο προσδιορισμός τους πρέπει να γίνεται με ακρίβεια για να μπορεί το Δικαστήριο να επιστρώσει το έδαφος για τη γρήγορη εκδίκαση της ουσίας της διαφοράς (βλ.Kouppa and another v. Vassiliades

(1981)1J.S.C. 120). Επομένως η επίκληση της ορθής διαταγής και ή άρθρου στην υπό κρίση αίτηση είναι επιβεβλημένη για την έγκυρη στοιχειοθέτησή της. Το Δικαστήριο είναι υποχρεωμένο να εξετάσει την ενώπιόν του αίτηση ως έχει. Από τις πιο πάνω αποφάσεις είναι φανερό ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να εξετάζει μια αίτηση έξω από τη νομική βάση στην οποία στηρίζεται. Στην υπό εξέταση αίτηση αναφέρονται η Δ.48 θθ.1-4, 8, 9 και η Δ.55 θ.1, οι οποίες όμως δεν αποτελούν διατάξεις επί των οποίων το Δικαστήριο μπορεί να στηριχθεί για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Ουσιαστικά δηλαδή, η αιτήτρια δεν επικαλείται οιανδήποτε διάταξη επί της οποίας να βασίζεται το αίτημά της για ακύρωση της αίτησης ημερ. 3.11.2011. Η Δ.48 επί της οποίας στηρίζεται η αίτηση δεν αποτελεί διάταξη της οποίας η επίκληση θα οδηγούσε το Δικαστήριο στην έκδοση διατάγματος ακύρωσης της αίτησης. Στην Evand Promotions Ltd. κ.ά.

(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 736 λέχθηκε ότι απλή επίκληση της Δ.48 δεν παρέχει αφ΄ εαυτής το δικαίωμα καταχώρισης οιασδήποτε αίτησης. Διαγράφει μόνο το Δικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να υποβληθεί μια αίτηση, εφόσον όμως η αίτηση έχει σαν υπόβαθρο συγκεκριμένο άρθρο του νόμου ή συγκεκριμένο διαδικαστικό κανονισμό. Ούτε φυσικά και η Δ.55 θ.1 παρέχει τέτοια δυνατότητα. Ενόψει των πιο πάνω προκύπτει ότι η υπό κρίση αίτηση δεν μπορεί να πετύχει ως έχει. Ως εκ τούτου η αίτηση της καθ΄ ης η αίτηση 3 - αιτήτριας απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος της και υπέρ της αιτήτριας-καθ΄ ης η αίτηση ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και τα οποία να καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ................ Λ. Μουγής, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο