KK EXTREME ENTERTAINMENT LIMITED κ.α. ν. William Sewell κ.α., Αγωγή αρ.: 71/08, 27.4.2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2012:A24 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: T. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Αγωγή αρ.: 71/08 Μεταξύ:
- KK EXTREME ENTERTAINMENT LIMITED
- Κυριάκου Χατζηγιάννη
- Κώστα Κκολού Εναγόντων -και-
- William Sewell
- Daniel Brain
- David Ramage
- Gary Steven Farrell
- Ashley Hughes
- Christopher Wenham
- Damien Haywood
- Andy Evans
- Darren Rushton
- Attorney General of England and Wales Εναγομένων ----- Αίτηση υπό του Γενικού Εισαγγελέα της Αγγλίας και Ουαλίας για παραμερισμό, ημερομηνίας 17.11.2011 Ημερομηνία: 27.4.2012 Εμφανίσεις: Για τον Εναγόμενο αρ.10/Αιτητή: Η κα Νιόβη Πετρίδου για Ιωαννίδης, Δημητρίου Δ.Ε.Π.Ε.. Για τους Ενάγοντες/Καθ΄ ων η αίτηση: Η κα Γεωργία Μιχαηλίδου για Νεοφύτου και Νεοφύτου Δ.Ε.Π.Ε.. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 19.2.2008 καταχωρίστηκε η παρούσα αγωγή εναντίον εννέα προσώπων με διεύθυνση στις Βρετανικές Βάσεις Δεκέλειας. Στην έκθεση απαίτησης που ακολούθησε στις 2.2.2010, αφού προσδιορίζονται ως στρατιώτες των Βρετανικών Βάσεων, τους αποδίδεται ότι στις 2.2.2008 προκάλεσαν εκτεταμένες ζημίες σε νυκτερινό κέντρο, ιδιοκτησίας της ενάγουσας 1, καθώς και σωματικές βλάβες στους ενάγοντες 2 και
- Η υπεράσπιση καταχωρίστηκε στις 11.2.2010 και τα δικόγραφα συμπληρώθηκαν με την απάντηση στις 3.3.
- Στις 29.3.2010 οι ενάγοντες καταχώρισαν δύο μονομερείς αιτήσεις: (α) Αίτηση με την οποία ζητούσαν να τροποποιηθεί το κλητήριο ένταλμα και η οπισθογράφηση του κλητηρίου εντάλματος δια της προσθήκης του Γενικού Εισαγγελέα της Αγγλίας και του Υπουργείου Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας ως εναγομένων 10 και 11, αντίστοιχα. (β) Αίτηση για σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος, επίδοση εκτός δικαιοδοσίας της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος και επίδοση της αίτησης με διπλοσυστημένη επιστολή. Οι δύο αυτές αιτήσεις αποσύρθηκαν άνευ βλάβης και απορρίφθηκαν. Ακολούθησε μονομερής αίτηση ημερομηνίας 25.6.2010 με την οποία οι ενάγοντες ζητούσαν διάταγμα δια του οποίου να τροποποιείται το κλητήριο ένταλμα με την προσθήκη του Γενικού Εισαγγελέα της Αγγλίας και της Ουαλίας (που παρακάτω θα αναφέρεται ως «ο Γενικός Εισαγγελέας») και του Υπουργείου Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου ως εναγομένων 10 και 11, αντίστοιχα. Ζήτησαν, επίσης, τροποποίηση της οπισθογράφησης του κλητηρίου εντάλματος «δια της αναφοράς στο Γενικό Εισαγγελέα της Αγγλίας και της Ουαλίας και του Υπουργείου Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου ως εναγομένων 10 και 11, αντίστοιχα, ως επίσης της Έκθεσης Απαιτήσεως». Παρά το ότι ζητήθηκε η τροποποίηση και της έκθεσης απαίτησης «δια της αναφοράς» των σκοπουμένων εναγομένων, στην πραγματικότητα μόνο αυτό ζητήθηκε και δεν προσδιορίστηκε οποιαδήποτε τροποποίηση της έκθεσης απαίτησης ώστε να αναφέρεται στους σκοπούμενους εναγόμενους. Το δικαστήριο έδωσε οδηγίες όπως η αίτηση ημερομηνίας 25.6.2010 επιδοθεί στο δικηγόρο των υφισταμένων τότε εναγομένων. Όμως, οι εναγόμενοι 1-9 δεν καταχώρισαν ένσταση μέχρι τις 6.9.2010, όταν ένσταση καταχώρισε το Υπουργείο Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου παρουσιαζόμενο στην ένσταση ως «προτιθέμενος εναγόμενος 10 στην αίτηση των εναγόντων ημερομηνίας 25.6.2010», ενώ, στην πραγματικότητα «προτιθέμενος εναγόμενος 10» στην εν λόγω αίτηση προσδιοριζόταν, ως άνω, ο Γενικός Εισαγγελέας και το Υπουργείο Άμυνας προσδιοριζόταν ως «προτιθέμενος εναγόμενος 11». Η λανθασμένη αυτή αναφορά χρησιμοποιήθηκε και σε μεταγενέστερα έγγραφα στα πλαίσια εκδίκασης της αίτησης ημερομηνίας 25.6.
- Αναφέρομαι εξ αρχής σ΄ αυτό το λάθος γιατί το ζήτημα αποτέλεσε αντικείμενο επιχειρηματολογίας. Οι εναγόμενοι 1 - 9 καταχώρισαν ένσταση στις 19.11.
- Ο Γενικός Εισαγγελέας δεν εμφανίστηκε σε εκείνη τη διαδικασία και δεν καταχώρισε ένσταση. Στις 10.2.2011 το δικαστήριο (υπό άλλη σύνθεση) ενέκρινε το αίτημα των εναγόντων για τροποποίηση του κλητηρίου εντάλματος δια της προσθήκης ως εναγομένου υπ΄ αρ. 10 του Γενικού Εισαγγελέα και έδωσε οδηγίες όπως το τροποποιημένο κλητήριο επιδοθεί στον εν λόγω εναγόμενο εντός τριάντα ημερών από της σύνταξης του διατάγματος και όπως σημείωμα εμφανίσεως καταχωριστεί εντός είκοσι ημερών από της επίδοσης. Έκρινε δε, ότι δεν ήταν αναγκαία η προσθήκη ως εναγομένου και του Υπουργείου Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου. Στην εν λόγω απόφαση δεν γίνεται αναφορά σε σχέση με το περαιτέρω αιτητικό της αίτησης το οποίο, ως άνω, ήταν η τροποποίηση και της οπισθογράφησης και της έκθεσης απαίτησης «δια της αναφοράς» στον εναγόμενο αρ.
- Τα πρακτικά είναι στενογραφημένα και δεν φαίνεται κατά πόσο οι ενάγοντες είχαν αποσύρει αυτό το δεύτερο σκέλος της αίτησής τους. Εν πάση περιπτώσει, ως άνω, με την αίτησή τους δεν ζήτησαν να περιλάβουν στην έκθεση απαίτησης οποιαδήποτε συγκεκριμένη αναφορά πραγματικών ισχυρισμών που να αφορούν στον Γενικό Εισαγγελέα. Ως εκ των άνω, ό,τι άλλαξε ήταν μόνο ο τίτλος της αγωγής. Έτσι, στις 23.3.2011 καταχωρήθηκε έκθεση απαίτησης, η οποία αποτελεί απλώς αντιγραφή της αρχικής έκθεσης απαίτησης, με μόνη διαφορά ότι περιλαμβάνεται ο νέος τίτλος με τον εναγόμενο
- Στις 12.4.2011 καταχωρίστηκε ex parte αίτηση υπό των εναγόντων για τροποποίηση της έκθεσης απαίτησης με συγκεκριμένες αναφορές στον Γενικό Εισαγγελέα. Το δικαστήριο έκρινε ότι η αίτηση θα έπρεπε να γίνει δια κλήσεως και έδωσε οδηγίες όπως επιδοθεί «στους εναγόμενους ή στους δικηγόρους τους εφόσον υπάρχει σημείωμα εμφανίσεως». Στις 2.6.2011 εμφανίστηκε στην εν λόγω αίτηση για τροποποίηση ημερομηνίας 12.4.2011 ο δικηγόρος κ. Χρ. Σκορδής «για καθ΄ ων η αίτηση» και δήλωσε ότι δεν υπήρχε ένσταση στην τροποποίηση, οπότε το δικαστήριο έδωσε τη σχετική άδεια. Δεν προσδιορίστηκε, όμως, για ποια συγκεκριμένα πρόσωπα είχε εμφανιστεί ο κ. Σκορδής. Ο φάκελος επιμαρτυρεί ότι η αίτηση είχε επιδοθεί σε δικηγορική υπάλληλο για «Δικ. Χρύση Δημητριάδη». Πρόκειται, προφανώς, για το δικηγορικό γραφείο Χρύση Δημητριάδη και Σία, το οποίο είχε μέχρι τότε εμφανιστεί για τους εναγόμενους 1 - 9 και για το Υπουργείο Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου. Στις 17.11.2011 ο Γενικός Εισαγγελέας καταχώρισε εμφάνιση υπό διαμαρτυρία δια των δικηγόρων Ιωαννίδης, Δημητρίου ΔΕΠΕ και καταχωρίστηκε η παρούσα αίτηση, με την οποία ο εναγόμενος 10 ζητά παραμερισμό οποιουδήποτε διατάγματος για άδεια σφράγισης και για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας λόγω του προνομίου ετεροδικίας (immunity), αλλά και λόγω μη καταχώρησης αίτησης για εξασφάλιση άδειας του δικαστηρίου για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Διαζευκτικά ζητείται ο παραμερισμός του κλητηρίου γιατί οι ενάγοντες δεν έχουν, όπως είναι ο ισχυρισμός, αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του εναγόμενου 10, αφού αυτός δεν μπορεί να υπέχει οποιαδήποτε ευθύνη ή εκ προστήσεως ευθύνη. Οι ενάγοντες με την ένστασή τους προβάλλουν ισχυρισμούς οι οποίοι διακρίνονται σε γενικόλογες αναφορές, αφενός και σε συγκεκριμένους λόγους ένστασης, αφετέρου. Γενικά προβάλλονται οι ισχυρισμοί ότι τα γεγονότα τα οποία επικαλείται ο εναγόμενος 10 δεν δικαιολογούν την έκδοση του αιτουμένου διατάγματος, οι ισχυρισμοί του εναγόμενου 10 είναι ψευδείς και κακόπιστοι με μοναδικό σκοπό την παραπλάνηση του δικαστηρίου, η αίτηση είναι καταχρηστική, στερείται ουσιαστικής και νομικής βάσεως, είναι ανυπόστατη και δεν θεωρείται αναγκαία για τη διεκπεραίωση του πραγματικού ζητήματος. Προβάλλεται, περαιτέρω, ο ισχυρισμός ότι ο εναγόμενος 10 δεν έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης που αντιμετωπίζει όσον αφορά την ύπαρξη εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης. Ως προς αυτό το τελευταίο, σημειώνεται ότι σε τέτοια αίτηση δεν απαιτείται από τον αιτητή να καταδείξει την ύπαρξη εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης. Κατά τρόπο πιο συγκεκριμένο προβάλλεται η θέση ότι η επίδοση, η οποία έγινε με διάταγμα του δικαστηρίου, είναι καθόλα έγκυρη και νόμιμη. Περαιτέρω, ότι η αίτηση είναι «εκπρόθεσμη» και καταχρηστική, εφόσον ο εναγόμενος 10 είχε εμφανιστεί στην αίτηση των εναγόντων για προσθήκη του και είχε εμφανιστεί στις 6.9.2010 και στις 19.10.2010 δια μέσου του δικηγόρου των εναγομένων 1 - 9 χωρίς να θέσει τους λόγους που τώρα επικαλείται. Ο εναγόμενος 10 έλαβε γνώση της αγωγής και έλαβε ήδη μέρος στη διαδικασία στις 6.9.2010 και στις 19.10.2010, προτού του γίνει επίδοση και αποδέχθηκε την επίδοση τόσο προγενέστερα, αλλά και με την εμφάνιση του ενώπιον του δικαστηρίου σήμερα. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση προέρχεται από δικηγόρο του γραφείου των δικηγόρων των εναγόντων και λαμβάνει βασικά τη μορφή νομικής επιχειρηματολογίας, η οποία επαναλήφθηκε στην τελική αγόρευση. Στις αγορεύσεις, ως προς το ζήτημα της επίδοσης ο ευπαίδευτος δικηγόρος του αιτητή εισηγήθηκε ότι θα έπρεπε, μετά την προσθήκη του εναγομένου 10, να ληφθεί άδεια του δικαστηρίου για σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος, ως επίσης άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας με καθορισμό του τρόπου επίδοσης. Ανέπτυξε την εισήγηση του αυτή με αναφορά σε νομολογία στην οποία θα αναφερθώ κατωτέρω. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος των εναγόντων απάντησε ότι η επίδοση ήταν καθόλα έγκυρη, νομότυπη και νόμιμη και βασίζεται σε σχετικές οδηγίες που δόθηκαν από το δικαστήριο. Η επίδοση είχε γίνει μετά από σχετική άδεια του δικαστηρίου για συνένωση του εναγόμενου 10, για τροποποίηση του κλητηρίου εντάλματος και για επίδοση και είναι πρόδηλο, προφανές και αυταπόδεικτο, είπε, ότι υπήρχε άδεια του δικαστηρίου για σφράγιση και όντως σφραγίστηκε το κλητήριο, βάσει των θεσμών, πριν επιδοθεί. Συνέχισε λέγοντας ότι η επίδοση προς τον εναγόμενο 10 έγινε δεόντως δια της νενομισμένης οδού, ήτοι του Υπουργείου Δικαιοσύνης, σύμφωνα με τον περί Επιδόσεως και Κοινοποιήσεως στα Κράτη Μέλη Δικαστικών και Εξωδίκων Πράξεων σε Αστικές και Εμπορικές Υποθέσεις, Κανονισμό (ΕΚ) αρ. 1393/
- Όταν το κλητήριο πρόκειται να επιδοθεί σε εναγόμενο εκτός δικαιοδοσίας απαιτείται άδεια για σφράγισή του (Δ.2 κ. 2). Τέτοια άδεια δεν είναι αναγκαία όταν η αγωγή στρέφεται παράλληλα και εναντίον εναγομένου εντός της δικαιοδοσίας. (Βλ. Larticon Co v. Detergenta Developments Ltd
(2004)1 Α.Α.Δ. 1121, Νiki Christoforou Cosmetics Ltd v. Στυλιανού κ.ά.
(2005)1 Α.Α.Δ. 273). Σε τέτοια περίπτωση, όπως αναφέρεται στο Annual Practice
(1958)σελ. 146 όπου ερμηνεύονται αντίστοιχες αγγλικές πρόνοιες: «In such cases the writ is issued without leave, and the plaintiff, having served the writ on the defendant within the jurisdiction, applies for leave to issue a concurrent writ for the service on the defendant out of the jurisdiction, as stated, supra, O. 6 r. 2, (n) "Concurrent Writ" etc.» Η έννοια του παραλλήλου κλητηρίου (concurrent writ) εξηγείται στα Halsbury's Laws of England, Third Edition, Volume 30, παρ.
- Σκοπός της έκδοσης παραλλήλου κλητηρίου είναι η εξασφάλιση αντιγράφου για σκοπούς επίδοσης. Η ευχέρεια σφράγισης και έκδοσης του κλητηρίου χωρίς άδεια, σε περίπτωση σώρευσης εναγομένων εντός και εκτός δικαιοδοσίας, δεν καταργεί την ανάγκη όπως εγκριθεί και εξουσιοδοτηθεί από το δικαστήριο τόσο η μεταγενέστερη έκδοση παράλληλου εντάλματος για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, όσο και η επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Η ανάγκη αυτή προκύπτει από το γεγονός ότι στην κανονική πορεία των πραγμάτων τα δικαστήρια ασκούν δικαιοδοσία μέσα στα γεωγραφικά όρια της χώρας τους. Ως εκ τούτου, ένα κλητήριο πρέπει κατά κανόνα να επιδίδεται εντός της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου. Η ευχέρεια για επίδοση εκτός της επικράτειας, αποτελεί εξαίρεση. Γι΄ αυτούς τους λόγους είναι που απαιτείται προηγούμενη άδεια του δικαστηρίου και τέτοια άδεια δίδεται μόνο εφόσον ικανοποιηθούν οι σοβαρές προϋποθέσεις που απαριθμούνται στη Δ.6 κ.
- Η σημασία της τήρησης των προϋποθέσεων για δέουσα επίδοση είναι ιδιαιτέρως μεγάλη, εάν λάβουμε υπόψη την αρχή του κοινοδικαίου ότι η επίδοση αποτελεί το θεμέλιο της δικαιοδοσίας και όχι απλώς προϋπόθεση της εγκυρότητας της αγωγής. Επιπρόσθετα δε, το δικαστήριο, εξουσιοδοτώντας την επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, θα πρέπει να καθορίσει και τον τρόπο της επίδοσης. (Τηλέτυπος Α.Ε. v. Mega Channel Management Ltd
(2004)1 Α.Α.Δ. 1863, E. Philippou Ltd v. Littner Hampton Ltd
(1984)1 CLR 716, Philippou v. Philippou
(1986)1 CLR 689). Για τα παραπάνω προβλέπεται συγκεκριμένος δικονομικός μηχανισμός, ήτοι αίτηση για σφράγιση ή έκδοση του κλητηρίου προς επίδοση κατά τα προβλεπόμενα στη Δ.2 κ. 2 και Δ.48 κ. 8
(1)(α.1), αίτηση για άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας κατά τα προβλεπόμενα στη Δ.6 κ. 4 και Δ.48 κ. 8
(1)(f) και αίτηση για υποκατάστατη επίδοση κατά τα προβλεπόμενα από τη Δ.5 Α. Αυτά τα αιτητικά θα μπορούσαν, βέβαια, υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης να συμπεριληφθούν σε μια αίτηση. Έτσι είχαν πράξει οι ενάγοντες με την προαναφερθείσα αίτηση τους ημερομηνίας 29.3.2010, την οποία και απέσυραν, ως άνω, άνευ βλάβης. Τελικά, όμως, τέτοιος μηχανισμός δεν ενεργοποιήθηκε. Το γεγονός ότι στην απόφαση ημερομηνίας 10.2.2011 με την οποία επετράπη η προσθήκη του εναγόμενου 10 το δικαστήριο έδωσε οδηγίες για επίδοση, δεν θεραπεύει τα πράγματα. Δεν είναι «πρόδηλο και αυταπόδεικτο» ότι υπήρχε άδεια του δικαστηρίου για σφράγιση, διότι τέτοια άδεια δεν δόθηκε επί τη βάσει της συγκεκριμένης και αναγκαίας διαδικασίας, ούτε οι οδηγίες που δόθηκαν καθιστούν την επίδοση έγκυρη, διότι και πάλιν, οι οδηγίες δεν δόθηκαν στα πλαίσια της απαιτούμενης και αναγκαίας διαδικασίας μέσα από την οποία και μόνο θα μπορούσε να ελεγχθεί η συνδρομή των δικαιοδοτικών, κατ΄ ουσίαν, προϋποθέσεων της Δ.6 κ. 1. Οι ενάγοντες παρέκαμψαν την απαιτούμενη διαδικασία εκλαμβάνοντας, για τους λόγους που έχουν αναφέρει, ότι δεν απαιτείτο. Το αποτέλεσμα ήταν να εκδοθεί ένα παράλληλο κλητήριο ένταλμα και να επιδοθεί εκτός δικαιοδοσίας χωρίς την άδεια του δικαστηρίου και χωρίς να είχε καθοριστεί ο τρόπος επίδοσης. Αυτά δεν αποτελούν παρατυπίες που είναι θεραπεύσιμες με βάση τη Δ.64. Αντίθετα, πρόκειται για περίπτωση που η δικαιοδοσία του δικαστηρίου, αναφορικά με τον εναγόμενο 10, δεν έχει στην πραγματικότητα ποτέ ενεργοποιηθεί. Όπως ελέχθη στην Πετρίχου v. Χ"Ιωσήφ
(1998)1 Α.Α.Δ. η Δ.64 δεν αποτελεί πανάκεια στη μη συμμόρφωση με τους κανονισμούς, αλλά ένα ένδικο μέσο για να θεραπεύονται οι παρατυπίες, εφόσον είναι θεραπεύσιμες. Εν προκειμένω, οι παραλείψεις δεν είναι θεραπεύσιμες. Υπάρχει, όμως και η εισήγηση των εναγόντων ότι ο εναγόμενος 10 έχει παραιτηθεί του δικαιώματός του να εγείρει ενστάσεις για την εγκυρότητα της επίδοσης ή να επικαλείται ετεροδικία. Η εισήγηση αυτή βασίστηκε τόσο επί του ισχυρισμού ότι ο εναγόμενος 10 εμφανίστηκε στη διαδικασία, όσο και επί της διαζευκτικής εισήγησης ότι η εμφάνιση του Υπουργείου Άμυνας υποδηλώνει σιωπηρή παραίτηση της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου από το προνόμιο της ετεροδικίας, αλλά και από οποιαδήποτε ένσταση που σχετίζεται με θέματα επίδοσης. Ως προς τον πρώτο ισχυρισμό, ο ευπαίδευτος δικηγόρος του αιτητή εισηγήθηκε ότι δεν φαίνεται από το φάκελο της υπόθεσης να εμφανίζεται σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας ο αιτητής. Το ιστορικό έχει παρατεθεί ανωτέρω με πληρότητα και όντως, έτσι έχουν τα πράγματα. Οι αναφορές στα πλαίσια εκδίκασης της αίτησης για προσθήκη ημερομηνίας 25.6.2010 στον «προτιθέμενο εναγόμενο 10», ήταν εκ παραδρομής, όπως εξαρχής υπέδειξα. Δεν είχε εκπροσωπηθεί και δεν έλαβε μέρος στην αίτηση για προσθήκη εναγομένων ο Γενικός Εισαγγελέας, αλλά το Υπουργείο Άμυνας. Ακολούθως, στα πλαίσια της αίτησης για τροποποίηση ημερομηνίας 12.4.2011, οι οδηγίες του δικαστηρίου ήταν, ως άνω, να επιδοθεί «στους εναγόμενους ή στους δικηγόρους τους, εφόσον υπάρχει σημείωμα εμφανίσεως». Δεν υπήρχε, όμως, τότε σημείωμα εμφανίσεως για τον εναγόμενο
- Σαφώς η αναφορά του δικαστηρίου ήταν για τους εναγόμενους 1 - 9 που εκπροσωπούντο από το δικηγορικό γραφείο Χρύσης Δημητριάδης και Σία, στους οποίους και έγινε η επίδοση της αίτησης και ήταν άλλοι από τους δικηγόρους που εμφανίστηκαν τελικά για τον εναγόμενο
- Ως προς τη διαζευκτική εισήγηση ότι η παραίτηση προκύπτει από την εμφάνιση δικηγόρου για το Υπουργείο Άμυνας, η απάντηση του ευπαίδευτου δικηγόρου του αιτητή ήταν ότι υπάρχει ξεκάθαρος διαχωρισμός μεταξύ Γενικού Εισαγγελέα και Υπουργείου Άμυνας τόσο στην αίτηση των εναγόντων για προσθήκη διαδίκου, όσο και στη σχετική ενδιάμεση απόφαση του δικαστηρίου, εφόσον το δικαστήριο αποφάσισε όπως προστεθεί ως διάδικος μόνο ο Γενικός Εισαγγελέας, όχι όμως το Υπουργείο Άμυνας. Δεν θεωρώ ότι το ζήτημα αυτό θα πρέπει να αποφασιστεί με βάση την επιλογή των εναγόντων να ζητήσουν την προσθήκη χωριστά του Γενικού Εισαγγελέα και του Υπουργείου Άμυνας ή την κατάληξη του δικαστηρίου επί της αίτησης τους εκείνης. Θεωρώ ότι οι ενάγοντες, που εισηγούνται ότι η εμφάνιση του Υπουργείου Άμυνας υποδηλώνει σιωπηρή παραίτηση της κυβέρνησης, είχαν το βάρος να προσκομίσουν μαρτυρία για τον αγγλικό νόμο και ειδικότερα για το πώς εκπροσωπείται το βρετανικό κράτος ενώπιον των δικαστηρίων και/ή μαρτυρία για να καταδείξουν ότι, κατά τον αγγλικό νόμο, η εμφάνιση από το Υπουργείο Άμυνας θα μπορούσε να θεωρηθεί ως εμφάνιση εκ μέρους του βρετανικού κράτους. Αντί μαρτυρίας για το αλλοδαπό δίκαιο και για τέτοια αλλοδαπή νομική κατάσταση, οι ενάγοντες παρέπεμψαν προς υποστήριξη της εισήγησης τους στο ακόλουθο απόσπασμα από την εν λόγω απόφαση ημερομηνίας 10.2.2011: «. μπορεί εν πάση περιπτώσει με ασφάλεια να θεωρηθεί ότι το Υπουργείο Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου αποτελεί τμήμα της κυβέρνησης της εν λόγω χώρας, η οποία ως νομική οντότητα, προφανώς, εκπροσωπείται ενώπιον των δικαστηρίων μέσω του Γενικού Εισαγγελέα της Αγγλίας και Ουαλίας. Αυτό προκύπτει ως γεγονός από υποθέσεις οι οποίες εκδικάστηκαν ενώπιον κυπριακών δικαστηρίων, περιλαμβανομένου και του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όπου η προαναφερθείσα χώρα, ως διάδικος σ΄ αυτές, εκπροσωπείτο από τον εν λόγω αξιωματούχο της. Οι υποθέσεις αυτές είναι η Χαραλάμπους v. Γενικού Εισαγγελέα της Αγγλίας και Ουαλίας
(2004)1 A.A.Δ. 90 και η Κάρμιος v. Γενικού Εισαγγελέα της Αγγλίας και Ουαλίας
(2006)1 Α.Α.Δ. 768 τις οποίες αναφέρουν οι ενάγοντες στην ένορκη δήλωση τους.» Αυτό, όμως, δεν αναπληρώνει το κενό μαρτυρίας που υπάρχει. Πέραν τούτου, οι ενάγοντες παρουσιάζονται, επικαλούμενοι το παραπάνω απόσπασμα, να αναγνωρίζουν ότι το βρετανικό κράτος εκπροσωπείται ενώπιον των δικαστηρίων μέσω του Γενικού Εισαγγελέα και άρα, όχι από το Υπουργείο ΄Αμυνας. Ως εκ των άνω, η εμφάνιση δικηγόρων εκ μέρους του Υπουργείου Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου δεν θεωρώ ότι ισοδυναμεί με παραίτηση από τις ενστάσεις του Γενικού Εισαγγελέα για το ζήτημα της επίδοσης. Στο ζήτημα της ετεροδικίας δεν θα υπεισέλθω. Εφόσον διαπιστώνεται ότι το κλητήριο που επιδόθηκε στο Γενικό Εισαγγελέα δεν εκδόθηκε έγκυρα και εφόσον η επίδοση θα ακυρωθεί ως μη εξουσιοδοτηθείσα, δεν υφίσταται αυτή τη στιγμή οποιοδήποτε αίτημα με το οποίο να ζητείται τέτοιο δικονομικό μέτρο που να θέτει, αφενός, ζήτημα επέκτασης της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου εκτός της επικράτειας και, αφετέρου, ζήτημα άσκησης δικαιοδοσίας έναντι αλλοδαπού κράτους. Ας υποθέσουμε ότι παρά τη συμπερίληψη του Γενικού Εισαγγελέα ως εναγόμενου, οι ενάγοντες δεν θα προχωρήσουν πλέον την υπόθεση εναντίον του, δεν θα ζητήσουν να εκδοθεί και να σφραγιστεί παράλληλο κλητήριο ένταλμα με σκοπό την επίδοση στην αλλοδαπή ή δεν θα ζητήσουν τέτοια επίδοση προς το Γενικό Εισαγγελέα∙ τότε προς τί η εξέταση κατά τρόπο πρωθύστερο τώρα της ετεροδικίας; Θα ήταν εξέταση στο κενό. Το κατάλληλο στάδιο θα είναι εφόσον και όταν οι ενάγοντες επιχειρήσουν να ενεργοποιήσουν το δικονομικό μηχανισμό για επίδοση, ζητώντας, κατά πρώτο λόγο, την σφράγιση - έκδοση κλητηρίου για το σκοπό αυτό. Ως εκ της παραπάνω κατάληξης, δεν είναι αναγκαίο να εξεταστεί ο περαιτέρω ισχυρισμός του εναγόμενου 10 ότι οι ενάγοντες δεν έχουν αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του. Για τους συγκεκριμένους λόγους που προσδιορίζονται ανωτέρω, η σφράγιση και έκδοση του κλητηρίου εντάλματος για επίδοση στον εναγόμενο 10 και η επίδοση εκτός δικαιοδοσίας στον εναγόμενο 10 ακυρώνονται. Έξοδα υπέρ του εναγόμενου 10 και εναντίον των εναγόντων 1, 2, 3, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής /Λ.Σ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο