EASAX SHOP LTD ν. Βασίλη Πένταυκα, Αρ. Αγωγής: 844/2007, 30 Απριλίου, 2012

(1)/2001 και δεν γνωρίζει κατά πόσο αυτή τυγχάνει γνωστή με το όνομα «EASAX SHOP SYSTEMS». Παραδέχεται, ο Εναγόμενος, ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν ο ιδιοκτήτης και ο διαχειριστής του καταστήματος ειδών σουβενίρ, το οποίο θα λειτουργούσε την 01/03/2007, με την επωνυμία «BILLY'S SHOPPING CENTER» καθώς επίσης και ότι είχε συμφωνήσει, στην παρουσία τρίτου προσώπου, του Μιχάλη Ισιδώρου, με τον κ. Ανδρέα Παντελή, για την τοποθέτηση όλων όσων αναγράφονται στην προσφορά, τα οποία θα ήταν καινούρια και παραδοτέα μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου. Είναι ο ισχυρισμός του ότι η Ενάγουσα Εταιρεία είχε αθετήσει τη συμφωνία, παραδίδοντας έπιπλα και ράφια μεταχειρισμένα και γδαρμένα και σε πολλές περιπτώσεις τα γυαλιά δεν εφάρμοζαν στα ράφια ή/και ήταν μικρότερα ή μεγαλύτερα και εκτός των συμφωνηθέντων υλικών. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται ότι η τελική παράδοση έγινε με καθυστέρηση δύο μηνών, δηλαδή στις αρχές Μαρτίου 2007 και γι' αυτή την καθυστέρηση και τις κακοτεχνίες ο Εναγόμενος ζητά εύλογες αποζημιώσεις. Καταλήγει, ότι η Ενάγουσα Εταιρεία δεν έχει εκτελέσει τις εργασίες μέχρι σήμερα ή/και δεν έχει τελειώσει ή/και έχει τελειώσει πλημμελώς τις συγκεκριμένες εργασίες. Κατά το δικό του ισχυρισμό, ουδέποτε αποδέχθηκε και ουδέποτε έλαβε προσφορά για τις εργασίες που είχαν γίνει, αλλά ούτε και είχε υπογράψει οποιοδήποτε τιμολόγιο. Η Ενάγουσα Εταιρεία, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, είχε αποδεχθεί ότι υπήρχαν κακοτεχνίες και είχε υποσχεθεί ότι θα τις επιδιορθώσει, πράγμα που δεν έπραξε. Ανταπαιτεί όλα τα έξοδα και εύλογες αποζημιώσεις για τις ζημιές τις οποίες υπέστη μέχρι σήμερα από τις κακοτεχνίες της Ενάγουσας Εταιρείας. Όσον αφορά τον ισχυρισμό που προβάλλεται στην Υπεράσπιση, ότι η Ενάγουσα Εταιρεία δεν είναι εγγεγραμμένη εργολήπτης σύμφωνα με το σχετικό Νόμο, αυτός έχει διαγραφεί με διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 13/12/

1. Για την Ενάγουσα Εταιρεία μαρτυρία έδωσε o Ανδρέας Παντελή, Διευθυντής και μέτοχος κατά το 50% στην Ενάγουσα Εταιρεία. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 1, Γραπτή Δήλωση, στην οποία ισχυρίστηκε ότι η Ενάγουσα Εταιρεία, η οποία είναι νόμιμα εγγεγραμμένη από το 1985, ασχολείται με την παροχή υπηρεσιών και εργασιών εξοπλισμού καταστημάτων, πώληση και εφαρμογή σχετικών αγαθών ή εμπορευμάτων, με ανακαινίσεις και συναφείς εργασίες. Ο ίδιος, λόγω του ότι ασχολείται με τη συγκεκριμένη εργασία από το 1985, γνωρίζει καλά την εκτέλεση των εργασιών με τις οποίες ασχολείται η Ενάγουσα Εταιρεία καθώς και τις τιμές της αγοράς που αφορούν την παροχή τέτοιου είδους εργασιών. Ο Εναγόμενος, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, διατηρούσε επιχείρηση τουριστικών ειδών, με την ονομασία «BILLY'S SHOPPING CENTER», στην Αγία Νάπα. Θα διαμόρφωνε και θα εξόπλιζε το κατάστημα δίπλα από το υφιστάμενο κατάστημά του, ενώ παράλληλα θα συμπλήρωνε με κάποιο εξοπλισμό και ένα μικρότερο κατάστημα τουριστικών ειδών, γι' αυτό και ζήτησε από την Ενάγουσα Εταιρεία την παροχή υπηρεσιών της ειδικότητάς της. Ο διακοσμητής του Εναγομένου, κ. Μιχάλης Ισιδώρου, είχε ετοιμάσει σχέδια για την ανακαίνιση/διαμόρφωση του μεγάλου καταστήματος, τα οποία είχαν δοθεί στην Ενάγουσα Εταιρεία μαζί με την κάτοψη για να παραχωρηθεί προσφορά. Έγινε η πρώτη συνάντηση με τον Εναγόμενο, στις 26/01/2007, όταν ο ίδιος είχε δει και τους χώρους. Ετοιμάστηκαν, με βάση τα σχέδια του διακοσμητή, τρισδιάστατα σχέδια από την Ενάγουσα Εταιρεία, σε σχέση με το μεγάλο κατάστημα, τα οποία παραδόθηκαν στο διακοσμητή. Παράλληλα με τα σχέδια δόθηκαν και οι προσφορές στις 26/02/
2. Ακολούθησε τηλεφώνημα του Εναγόμενου με το οποίο του έδωσε οδηγίες να προχωρήσει η Ενάγουσα Εταιρεία στις εργασίες. Τέλη Φεβρουαρίου 2007, προφορικά συμφωνήθηκε με τον Εναγόμενο, στην παρουσία του διακοσμητή, η εκτέλεση των εργασιών με τις αναλυτικές τιμές που είχαν δοθεί στις προσφορές, η προσφορά των Λ.Κ.18.226,60- αφορούσε το μεγάλο κατάστημα και η προσφορά Λ.Κ.5.192,25- το μικρό. Η Ενάγουσα Εταιρεία θα προμήθευε, θα εφάρμοζε και θα τοποθετούσε, διάφορα σταντ, πάγκους, ραμποτέ στον τοίχο, βάση κάτω, πάτους γυάλινους, αποθηκευτικούς χώρους, ράφια, εξοπλισμό, σταντ για μαγνήτες, βιτρίνες, γόνδολες, επένδυση κολώνων με πάτους γυάλινους, ερμαράκια, συσκευές, σκαλίτσες καθώς και όλα τα σχετικά με αυτά και όλες τις απαραίτητες εργασίες και υπηρεσίες. Ανάλογες εργασίες θα διεκπεραιώνονταν και για το μικρό κατάστημα, όπως καταγράφηκε στην προσφορά με τιμή Λ.Κ.5.192,
3. Ήταν όρος της συμφωνίας όπως ο Εναγόμενος καταβάλει, ως προκαταβολή, το 1/3 της αξίας των προσφορών. Ο Εναγόμενος την 01/03/2007 πλήρωσε το ποσό των Λ.Κ.10.000-, ως προκαταβολή, και του δόθηκε απόδειξη. Είναι ο ισχυρισμός του ότι δεν είχε συμφωνηθεί η παράδοση όλων των εργασιών την 01/03/2007, αντίθετα θα προχωρούσε η Ενάγουσα Εταιρεία κανονικά στην εκτέλεση των εργασιών εντός λογικού χρόνου. Εν πάση περιπτώσει, ο διακοσμητής του Εναγομένου ήταν υπεύθυνος, παρακολουθούσε και έδινε οδηγίες στην εκτέλεση των εργασιών. Εκτελέστηκαν οι εργασίες, σύμφωνα με τη συμφωνία και εκδόθηκε το τιμολόγιο με αριθμό 8556, για το ποσό των Λ.Κ.23.000-, στο οποίο είχε γίνει και μια έκπτωση στο συνολικό ποσό και των δύο προσφορών. Ήταν περαιτέρω η θέση του ότι ο Εναγόμενος κατά την εκτέλεση των εργασιών είχε προσθέσει επιπρόσθετες εργασίες, καθώς και άλλα επιπλέον πράγματα για το μεγάλο κατάστημα. Του δόθηκε νέα προσφορά με ημερομηνία 12/04/2007, για το ποσό των Λ.Κ.2.300-. Γι' αυτά τα πράγματα, δηλαδή τα τέσσερα σταντ, εκδόθηκε το τιμολόγιο με αριθμό 8533, για το ποσό των Λ.Κ.2.300-. Όσον αφορά τη διαφορά στην προσφορά από μάρμαρο σε γρανίτη, η οποία είχε ζητηθεί από τον Εναγόμενο, καθώς και επιπλέον μικροαντικείμενα και εξαρτήματα, καθώς και η πόρτα φυσερό, που είχαν ζητηθεί από τον Εναγόμενο, εκδόθηκε το τιμολόγιο με αριθμό 8497 για το ποσό των Λ.Κ.1.029,
4. Οι συγκεκριμένες εργασίες, του τιμολογίου 8497, είχαν χρεωθεί βάσει αξίας και τιμών αγοράς, αφού δεν περιλαμβάνονταν στις προσφορές. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, οι εργασίες ολοκληρώθηκαν και παραδόθηκαν τέλη Απριλίου 2007, μαζί με όλες τις επιπλέον εργασίες. Στις 24/05/2007, ο ίδιος επισκέφθηκε τον Εναγόμενο στο μεγάλο κατάστημα για να του παραδώσει τα εκδοθέντα τιμολόγια, πλην όμως ο Εναγόμενος αρνήθηκε να τα παραλάβει, λέγοντάς του να πληρωθεί από το διακοσμητή. Γι' αυτό και ο Εναγόμενος οφείλει στην Ενάγουσα Εταιρεία το ποσό των Λ.Κ.16.329,25, δηλαδή €27.900-. Καταλήγει, ότι καμία κακοτεχνία ή ελάττωμα δεν υπήρχε στην εργασία της Ενάγουσας Εταιρείας ή στα αντικείμενα ή και στον εξοπλισμό που προμήθευσε η Ενάγουσα Εταιρεία στον Εναγόμενο, αλλά ούτε και καθυστέρησε η Ενάγουσα Εταιρεία, όπως ισχυρίζεται ο Εναγόμενος, στην παράδοση των εργασιών. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατέθεσε πιστοποιητικό σύστασης της εταιρείας, ως Τεκμήριο 2, η οποία αρχικά ονομαζόταν «EASAX ALUMINIUM CO LTD» και στη συνέχεια μετονομάστηκε σε «EASAX SHOP SYSTEMS LTD». Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 3, πιστοποιητικό αλλαγής του ονόματος της εταιρείας. Ως Τεκμήριο 4 κατέθεσε πιστοποιητικό των Διευθυντών της εταιρείας. Ως Τεκμήριο 5 κατέθεσε τα σχέδια που του είχε παραδώσει ο διακοσμητής, κ. Ισιδώρου. Ενώ, ως Τεκμήριο 6, κατέθεσε τα τρισδιάστατα σχέδια που είχαν ετοιμαστεί από την Ενάγουσα Εταιρεία, με βάση την κάτοψη που της είχε παραχωρηθεί από το διακοσμητή, για να μπορεί να καταλάβει ο Εναγόμενος τι θα αγόραζε και ποιες κατασκευές θα γίνονταν. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, είχαν δοθεί δύο προσφορές στις 26/02/
5. Η πρώτη προσφορά ήταν για το ποσό των Λ.Κ.18.266,60 η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο 7 και η δεύτερη προσφορά ήταν για το ποσό των Λ.Κ.5.192,25 την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο
6. Πληρώθηκε το ποσό των Λ.Κ.10.000- ως προκαταβολή και εκδόθηκε απόδειξη ημερομηνίας 01/03/2007, αντίγραφο της οποίας κατέθεσε ως Τεκμήριο
7. Δόθηκε άλλη προσφορά, στις 12/04/2007, για τέσσερα επιπρόσθετα έπιπλα αξίας Λ.Κ.2.300-. Κατατέθηκε η συγκεκριμένη προσφορά ως Τεκμήριο
8. Για όλες τις εργασίες εκδόθηκαν τα αντίστοιχα τιμολόγια, τα οποία και κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 11, 12 και
9. Κατέληξε, ότι δεν είχε πληρωθεί το υπόλοιπο των τιμολογίων, ενώ παράλληλα δεν έχει επιστραφεί οτιδήποτε ως ελαττωματικό ή γδαρμένο. Αντεξεταζόμενος, ισχυρίστηκε ότι οι δύο προσφορές είχαν παραδοθεί στον κ. Βασίλη Πένταυκα και στον κ. Μιχάλη Ισιδώρου. Είχαν παραδοθεί από τον ίδιο προσωπικά, στις 26/02/2007 και στη συνέχεια αυτοί οι δύο ήταν που του τηλεφώνησαν για να παραλάβει την προκαταβολή για το έργο, την 01/03/
10. Την ίδια μέρα που έλαβε την προκαταβολή και είχε συμφωνήσει να εκτελέσει τις εργασίες, είχε εκδώσει και απόδειξη είσπραξης για το ποσό της προκαταβολής. Δεν ήταν παρών ο διακοσμητής κ. Ισιδώρου κατά την ώρα της έκδοσης της επιταγής. Εξήγησε ότι με τον κ. Ισιδώρου γνωρίζονταν από παλιά, λόγω του ότι είχαν κάνει και άλλες δουλειές μαζί και αυτός ήταν που του είχε τηλεφωνήσει για να δώσει προσφορά για το κατάστημα του κ. Πένταυκα. Ερωτηθείς για τα Τεκμήρια 7 και 8, και κατά πόσο είχε γίνει αποδοχή των προσφορών, ήταν η θέση του πως εγκρίθηκαν οι προσφορές, αφού του είχε πληρωθεί το ποσό των Λ.Κ.10.000- ως προκαταβολή. Εξήγησε ότι είχε παραδώσει τις προσφορές στις 26/02/2007, αλλά τη μέρα που πήγε να παραλάβει την προκαταβολή και έκλεισε η συμφωνία, την 01/03/2007, ο κ. Πένταυκας δεν είχε μαζί του τις προσφορές για να τις υπογράψει. Όμως, όταν επισκέφθηκε τον Εναγόμενο για να του παραδώσει τα τιμολόγια, ο Εναγόμενος τον παρέπεμψε για πληρωμή στον κ. Ισιδώρου και αρνήθηκε να τα υπογράψει. Αρνήθηκε την υποβολή ότι τα προϊόντα ήταν ελαττωματικά και ισχυρίστηκε ότι δεν είχε κληθεί επανειλημμένα να επιδιορθώσει οτιδήποτε, γιατί δεν υπήρχαν ελαττωματικά ή προβληματικά προϊόντα, αφού ελέγχονταν από το διακοσμητή. Ήταν η δική του θέση ότι οτιδήποτε ελαττωματικό ή αταίριαστο, αντικαθίστατο αμέσως, αφού ο διακοσμητής ήταν παρών στις εφαρμογές των προϊόντων. Αρνήθηκε επίσης την υποβολή ότι είχαν παραδοθεί ράφια γδαρμένα ή/και μεταχειρισμένα και ισχυρίστηκε ότι ο διακοσμητής δεν αποδεχόταν προϊόντα γδαρμένα. Ήταν η δική του θέση ότι όλα τα προϊόντα και οι εργασίες παραδόθηκαν όπως είχε συμφωνηθεί και παραγγέλθηκαν και επιπλέον προϊόντα μετά την πρώτη συμφωνία, τα οποία επίσης παραδόθηκαν χωρίς καθυστέρηση, περί τα τέλη Απριλίου, όταν βγήκαν και τα τιμολόγια. Μαρτυρία δόθηκε και από τον Εναγόμενο, Βασίλη Πένταυκα, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι το 2007 ήθελε να κάνει μικροανακαινίσεις στο κατάστημά του. Λόγω του ότι η συγκεκριμένη εργασία χρειαζόταν κάποια πείρα, αποφάσισε, μαζί με τον πατέρα του, να εργοδοτήσουν διακοσμητή, ο οποίος θα τους παρουσίαζε κάποια σχέδια για το πώς θα τροποποιήτο ο χώρος. Ενώ με τις γνώσεις και την εμπειρία του θα βοηθούσε να δημιουργηθεί το αποτέλεσμα που ο ίδιος ήθελε. Εργοδοτήθηκε ο Μιχάλης Ισιδώρου, ως διακοσμητής, ο οποίος τύπωσε κάποια σχέδια, με επιλογές σε σχέση με την τροποποίηση του χώρου, έδωσε τις δικές του ιδέες και για κάθε πρόβλημα που αντιμετωπιζόταν είχε πάντοτε έτοιμη λύση. Την Ενάγουσα Εταιρεία την είχε εντοπίσει μέσω του διακοσμητή. Είχε συναντηθεί με το Διευθυντή της Ενάγουσας Εταιρείας, κ. Ανδρέα Παναγή, το Φεβρουάριο 2007, στην οποία ενημέρωσε ο ίδιος τον κ. Παναγή τι σκόπευε να κάνει και του παρέδωσε κάποια σχέδια του διακοσμητή για να τα μελετήσει. Στην πρώτη συνάντηση ήταν παρών και ο διακοσμητής Μιχάλης Ισιδώρου. Στη συνέχεια ο ίδιος είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον κ. Παναγή, ο οποίος είχε επισκεφθεί προσωπικά το κατάστημα 2-3 φορές, γιατί ήθελε να μετρήσει ο ίδιος, να συζητήσουν το πώς θα διαμορφωνόταν ο χώρος καθώς και για το χρονικό διάστημα που θα απαιτείτο για την εκτέλεση των εργασιών. Είχαν αρχίσει από άλλα ποσά λόγω των ιδεών του διακοσμητή αλλά κατέληξαν, ήταν η θέση του, στο να μην ξεπεράσουν οι εργασίες το ποσό των Λ.Κ.12.000- με Λ.Κ.13.000-, υπό την προϋπόθεση ότι ο ίδιος δεν θα παράγγελλε οτιδήποτε επιπρόσθετο στην πορεία. Η επίτευξη της συμφωνίας σφραγίστηκε με την έκδοση της επιταγής των Λ.Κ.10.000- για την αγορά των πρώτων υλών. Κατά τον ισχυρισμό του, είχε συμφωνηθεί, λόγω του ότι αργούσε το Πάσχα, να ολοκληρωθούν οι εργασίες μέχρι το Πάσχα όμως τα έπιπλα είχαν αρχίσει να παραδίνονται μετά το Πάσχα, το Μάιο. Όταν παραδίδονταν τα έπιπλα, στην παρουσία του ιδίου, κατά την τοποθέτησή τους αν υπήρχε κάποιο πρόβλημα ή μικροζημιά, οι υπάλληλοι της Ενάγουσας Εταιρείας ισχυρίζονταν ότι θα επισκεπτόταν το κατάστημα ο κ. Ανδρέας Παναγή και θα το συζητούσε ο ίδιος μαζί του. Πράγματι, μετά την έναρξη των εργασιών, ο κ. Ανδρέας Παναγή είχε επισκεφθεί το κατάστημα και ο ίδιος του είχε υποδείξει κάποια φθαρμένα έπιπλα, δηλαδή κάποιους πάτους γυαλιών που δεν εφάρμοζαν, κάποια έπιπλα που ήταν λάθος κομμένα και κάποια έπιπλα γδαρμένα και του είχε υποσχεθεί ότι όταν ολοκληρωθούν οι βασικές ανακαινίσεις, τα συγκεκριμένα θα αλλάζονταν. Ήταν η δική του θέση ότι ουδέποτε είχε παραλάβει οποιαδήποτε τιμολόγια από τον κ. Ανδρέα Παναγή, αλλά όταν η Ενάγουσα Εταιρεία τελείωσε τις βασικές εργασίες και υπήρξε ρήξη για κάποια γδαρμένα έπιπλα που έπρεπε να επιστραφούν και να επιδιορθωθούν και για κάποιες βιτρίνες που δεν εφάρμοζαν στο χώρο, τότε ο κ. Παναγή του υπέδειξε κάποια τιμολόγια και του ζήτησε να υπογράψει και κάποιες προσφορές για να εξοφλήσει το οφειλόμενο ποσό. Ο ίδιος είχε συζητήσει μαζί με τον κ. Παναγή για τα συγκεκριμένα τιμολόγια, αφού τα ποσά που κατέγραφαν δεν ήταν σύμφωνα με την προφορική συμφωνία που, κατά τον ισχυρισμό του, υπήρχε μεταξύ των μερών. Επίσης, δεν είχε παραδοθεί οτιδήποτε που να δικαιολογεί το υπερβολικό ποσό που ζητείτο. Υποστήριξε ότι τα έπιπλα που είχαν παραδοθεί ήταν πιο μεγάλα από το χώρο στον οποίο θα τοποθετούνταν και μέχρι τώρα βρίσκονται στην αποθήκη του καταστήματος, γιατί δεν χρησιμεύουν στους λειτουργικούς χώρους του καταστήματος. Κατέληξε, ότι ο ίδιος είχε αξιοποιήσει τους χώρους του καταστήματός του με άλλα δικά του έπιπλα που είχε τοποθετήσει με συγγενικά του πρόσωπα. Αντεξεταζόμενος, ισχυρίστηκε ότι η πρώτη συνάντηση είχε γίνει το Φεβρουάριο 2007, μετά τις γιορτές, είχε περάσει ο Ιανουάριος. Πριν αρχίσει η διαδικασία των εργασιών, ο κ. Παναγή είχε επισκεφτεί την περιοχή για επιπλέον λεπτομέρειες που χρειαζόταν για την εκτέλεση των εργασιών που θα του ανατίθεντο. Είχαν γίνει τρεις συναντήσεις και κάποιες τηλεφωνικές επικοινωνίες πριν τη συνάντηση, κατά την οποία είχαν πληρωθεί τα λεφτά στο Διευθυντή της Ενάγουσας Εταιρείας. Στο σύνολο είχαν γίνει πέντε συναντήσεις. Η πρώτη το Φεβρουάριο, μετά από μια βδομάδα έγινε η δεύτερη συνάντηση, προς τα τέλη Φεβρουαρίου και η τρίτη αρχές Μαρτίου. Κατά τον ισχυρισμό του, λόγω του ότι ήταν νωρίς το Πάσχα και η τουριστική σεζόν θα άρχιζε μετά το Πάσχα, έπρεπε το κατάστημα να είναι έτοιμο το Πάσχα γιατί καμία εταιρεία που ασχολείται με ανακαινίσεις ή διαρρυθμίσεις χώρων δεν εργάζεται το Πάσχα. Γι' αυτό και είχε συμφωνηθεί να ολοκληρωθούν οι εργασίες πριν το Πάσχα. Παραδέχθηκε ότι δεν είχε καθοριστεί συγκεκριμένη ημερομηνία ολοκλήρωσης των εργασιών. Ερωτηθείς, ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος δεν παρέλαβε αλλά ούτε και υπέγραψε καμία προσφορά. Ήταν ο ισχυρισμός του, ότι εκ των προτέρων δεν του είχε παρουσιαστεί οποιαδήποτε προσφορά, αλλά εκ των υστέρων του παρουσιάστηκαν κάποια τιμολόγια και κάποια προσφορά που ο ίδιος δεν είχε υπόψη του. Ήταν η θέση του ότι υπήρχε μια προφορική συμφωνία με τον κ. Παναγή, στην οποία συμφωνία είχε ζητηθεί από τον κ. Παναγή να κάνει κάποια εργασία στο χώρο. Αυτή η προφορική συμφωνία ήταν για την προμήθεια τριών περιστρεφόμενων μικρών γονδολών, την κατασκευή μίας κλειστής βιτρίνας σε μια από τις κολώνες του καταστήματος, την κατασκευή μίας κολώνας ντυμένης με πάτους, την κατασκευή κάποιων μικρών σταντ για τοποθέτηση εμπορευμάτων, την κατασκευή ενός γραφείου και την προμήθεια κάποιων μικρών κομματιών που ήταν αναγκαία για ένα άλλο μικρό χώρο που διέθετε ο ίδιος. Ερωτηθείς, παραδέχθηκε ότι είχαν γίνει εργασίες και για ένα άλλο χώρο, ο οποίος ήταν σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από το μεγάλο κατάστημα, στον ίδιο όμως δρόμο. Δηλαδή, είχαν κατασκευαστεί κάποια άλλα μικροπράγματα, δύο κομμάτια ραμποτέ ξύλο εφαρμοσμένο στον τοίχο, στον οποίο είχαν τοποθετηθεί γυάλινοι πάτοι, ένα γραφείο και ένα σταντ με μαγνήτες, το οποίο επιστράφηκε στην Ενάγουσα Εταιρεία. Παραδέχθηκε επίσης, ότι κατά τη διάρκεια των εργασιών είχαν ζητηθεί επιπλέον εργασίες για εκείνο τον άλλο χώρο, ακριβώς λόγω του ότι είχαν γίνει και τα άλλα έπιπλα για το μεγάλο κατάστημα. Η συμφωνία για την παροχή αυτών των επιπλέον εργασιών είχε γίνει αρχές Φεβρουαρίου με αρχές Μαρτίου. Όσον αφορά τις τιμές, ήταν η δική του θέση ότι δεν υπήρχε καθορισμένη τιμή μονάδος και ότι ο κάθε ένας ενεργούσε σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του. Ο ίδιος, κατά τον ισχυρισμό του, είχε ζητήσει μέχρι εκεί που μπορούσε να πληρώσει. Αναφορικά με τις εργασίες, υποστήριξε ότι ο ίδιος είχε καθορίσει τόσο τις συγκεκριμένες εργασίες, όσο και τα έπιπλα που θα ετοιμάζονταν για το κατάστημα και ήταν σύμφωνα με το ποσό που ο ίδιος είχε στην τσέπη του για τη συγκεκριμένη εργασία. Ο διακοσμητής είχε πράγματι ετοιμάσει τρισδιάστατα σχέδια του καταστήματος, γιατί χρειαζόντουσαν και για άλλες εργασίες που θα γίνονταν στο κατάστημα. Όμως, υποστήριξε εμφαντικά ότι ο διακοσμητής δεν είχε να κάνει με το συγκεκριμένο έργο και τις εργασίες που θα ανατίθονταν, γιατί ο ίδιος είχε καθορίσει τις εργασίες που θα ανατίθονταν και θα εκτελούνταν από την Ενάγουσα Εταιρεία. Ο ίδιος, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, θα «έπαιζε» με το χώρο του καταστήματός του και τα σχέδια. Ο διακοσμητής του είχε δώσει τις προτάσεις και τις συμβουλές του, αλλά το τελικό αποτέλεσμα θα καθοριζόταν από τον ίδιο στις αρχές Μαρτίου, όταν δόθηκαν οδηγίες στον κ. Παναγή να προχωρήσει με την εργασία. Ισχυρίστηκε ότι είχαν γίνει συζητήσεις μεταξύ του και του κ. Παναγή, ενδιάμεσα Φεβρουαρίου και Μάρτιο, για να οδηγηθεί η εργασία στο κατάλληλο αποτέλεσμα. Ο κ. Παναγή έδινε τη λύση για το πώς θα διαμορφώνονταν τα έπιπλα που του είχαν ζητηθεί. Ο διακοσμητής εκ των υστέρων, ήταν η θέση του, συζητούσε μαζί του αναφορικά με την ορθότητα των αποφάσεών του. Ερωτηθείς, υποστήριξε ότι μετά την τελική συζήτηση, στις αρχές Μαρτίου, δεν υπήρξε καμιά αλλαγή και είχαν καταλήξει στην τελική διαμόρφωση του χώρου. Οι διαστάσεις είχαν δοθεί προφορικά καθώς και οι τελικές αποφάσεις για τις ποσότητες αρχές Μαρτίου. Όμως, κατά τον ισχυρισμό του, οι γόνδολες έχουν καθορισμένες διαστάσεις για όλα τα καταστήματα. Όσον αφορά τα μικροέπιπλα και αυτά είχαν καθοριστεί, αφού είχε ζητηθεί από τον κ. Παναγή να κατασκευάσει κάποια έπιπλα τα οποία να είναι λειτουργικά, για να τοποθετείται πάνω σε αυτά εμπόρευμα. Ήταν η θέση του ότι ο κ. Παναγή κατά τις επισκέψεις του κρατούσε ένα «δευτέρι» στο οποίο έγραφε μέσα τις παραγγελίες και καθόριζε την τιμή του κάθε επίπλου. Είχαν παραγγελθεί τέσσερα μικροέπιπλα και είχαν καταλήξει στο ποσό των Λ.Κ.12.500- για τις εργασίες, νοουμένου ότι ο ίδιος δεν θα παράγγελνε οτιδήποτε επιπλέον στην πορεία. Τα έπιπλα που είχαν ανατεθεί στον κ. Παναγή δεν θα ξεπερνούσαν τις Λ.Κ.13.000-. Αυτή ήταν η συμφωνία. Παραδέχθηκε ότι πράγματι είχαν παραγγελθεί επιπλέον κάποια κρεμασταράκια, κάποια μικρά σιδεράκια για να κρεμάζονται πάνω πράγματα, σε ένα δύο σημεία επιπρόσθετοι πάτοι, μια επένδυση που ο ίδιος ήθελε για το γραφείο του, κάποια μικρά σίδερα για τα ραμποτέ για να κρέμονται καπέλα και τέσσερα μικρά σιδερένια σταντ. Όλα αυτά, ήταν η θέση του, είχαν ζητηθεί από τον κ. Παναγή μετά την ολοκλήρωση των εργασιών, περί τα τέλη Απριλίου αρχές Μαΐου. Ερωτηθείς, ήταν η θέση του ότι κάποιες κατασκευές είχαν έρθει έτοιμες στο χώρο και μερικές από αυτές είχαν συναρμολογηθεί επί τόπου. Οι υπάλληλοι του κ. Παναγή είχαν μεταφέρει τις κατασκευές, τις είχαν βιδώσει και τις είχαν στήσει. Παραλήφθηκαν όλα τα παραγγελθέντα, πλην όμως, κάποια είχαν κατασκευαστεί λανθασμένα και παρέμειναν στην αποθήκη. Παραδέχθηκε ότι πολλές φορές ο διακοσμητής ήταν παρών και επέβλεπε την τοποθέτηση των επίπλων. Οι συγκεκριμένες κατασκευές είχαν ελεγχθεί από το διακοσμητή, μετά την παράδοση και τις βρήκε της αρεσκείας του. Ήταν ο διακοσμητής του από την αρχή μέχρι το τέλος των εργασιών. Ήταν ο ισχυρισμός του ότι είχαν εργαστεί πολλές εταιρείες για την ανακαίνιση του συγκεκριμένου χώρου, ο οποίος εκτινόταν στα 200τ.μ.. Συγκεκριμένα, είχε συνεργαστεί με την εταιρεία «DECO PLUS», η οποία είχε παραδώσει τις δικές της εργασίες τον Ιούνιο
11. Προώθησε την άποψη ότι για να κλείσει η συμφωνία και να αρχίσει η παραγωγή των επίπλων είχε πληρώσει Λ.Κ.10.000-, για τις οποίες είχε εκδοθεί και απόδειξη. Όταν του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 9, παραδέχθηκε ότι ο ίδιος είχε παραλάβει το άσπρο απόκομμα της συγκεκριμένης απόδειξης. Όσον αφορά το Τεκμήριο 8, του το είχε παρουσιάσει ο κ. Παναγή εκ των υστέρων και βάσισε πάνω στο συγκεκριμένο έγγραφο την απαίτησή του για λεφτά που δεν είχαν συμφωνηθεί για τις καθορισμένες εργασίες που είχαν συμφωνήσει. Διευκρίνισε ότι η διαφωνία που υπήρχε μεταξύ τους αφορούσε μόνο το ποσό και όχι τις εργασίες. Όταν του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 7, ισχυρίστηκε ότι το συγκεκριμένο έγγραφο, το οποίο αφορούσε τις εργασίες στο μεγάλο κατάστημα, δεν συνέπιπτε με τις εργασίες που είχαν συμφωνηθεί, οπόταν υπήρξε διαφωνία, τόσο για τις εργασίες καθώς και το ποσό. Στο συγκεκριμένο έγγραφο χρεώνονταν τοποθετήσεις επίπλων τις οποίες ποτέ δεν είχε συμφωνήσει ή/και δεν είχε παραγγείλει ή/και δεν είχε παραλάβει. Ερωτηθείς τι δεν παραγγέλθηκε από αυτά που καταγράφονται στο Τεκμήριο 7, ήταν η θέση του ότι «δεν μου έκαμαν κάτι που δεν το παράγγειλα». Ισχυρίστηκε ότι είχε ενημερώσει το δικηγόρο του για όλες τις εργασίες που είχαν ανατεθεί και είχαν παραδοθεί. Όσον αφορά το διακοσμητή, ήταν ο ισχυρισμός του ότι δεν είχε εξουσιοδότηση να ανακατεύεται στις προσφορές ή στις πληρωμές, αλλά καθήκον του ήταν να παρέχει τις συμβουλές. Όμως, όταν ο ίδιος ήρθε σε ρήξη με τον κ. Παναγή, συζήτησε το θέμα με το διακοσμητή γιατί αυτός του είχε συστήσει την Ενάγουσα Εταιρεία. Ο διακοσμητής διαφώνησε αναφορικά με τις ζημιές που είχαν γίνει και με το θέμα της κακοτεχνίας. Όμως, ήταν ο ισχυρισμός του ότι είχε ζητηθεί από τον κ. Ισιδώρου η αντικατάσταση κάποιου γδαρμένου επίπλου και είχαν γίνει κάποιες εισηγήσεις προς το Διευθυντή της Ενάγουσας Εταιρείας. Μια από αυτές τις εισηγήσεις ήταν η αλλαγή της βιτρίνας που είχε εφαρμοστεί σε μια κολώνα του καταστήματος, η οποία ήταν δίχρωμη, η μισή ήταν ασημιά και η υπόλοιπη σκούρο γκρίζο. Ζητήθηκε η αντικατάστασή της, αλλά δεν αντικαταστάθηκε. Του υποδείχθηκαν τα Τεκμήρια 11, 12 και
12. Ερωτηθείς κατά πόσο τα είχε ξαναδεί, ισχυρίστηκε ότι δεν τα είχε ξαναδεί και δεν του είχαν υποδειχθεί. Στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι τα τιμολόγια του είχαν παρουσιαστεί εκ των υστέρων και ήταν κάποια άλλα τιμολόγια, όχι τα συγκεκριμένα. Στην επόμενη ερώτηση, παραδέχθηκε ότι δεν παρέλαβε τα τιμολόγια, αλλά απλά τα είδε και του τα επέστρεψε. Ισχυρίστηκε ότι για τον ίδιο η λέξη «παραλαμβάνω» σήμαινε υπογράφω τα τιμολόγια. Τα ποσά των τιμολογίων ήταν γύρω στις Λ.Κ.15.000- πλέον Φ.Π.Α.. Όταν του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 6, το αναγνώρισε ως κάποιο από τα σχέδια που είχε αρχικά σχεδιάσει ο διακοσμητής του, ο κ. Ισιδώρου και του τα είχε δώσει για να τα μελετήσει ο ίδιος και να «παίξει» με το χώρο. Όσον αφορά το Τεκμήριο 5, ήταν η θέση του ότι ήταν τα αρχικά σχέδια που είχαν γίνει. Του αναφέρθηκε ότι το Τεκμήριο 6 δεν είναι του κ. Ισιδώρου και τότε ισχυρίστηκε ότι ήταν φωτογραφίες, από το σπίτι του, για να γίνει τροποποίηση του καταστήματος. Όταν του υποβλήθηκε ότι στην παράγραφο 4, της Υπεράσπισής του, καταγράφονται διαφορετικές ημερομηνίες από αυτές που ο ίδιος είχε αναφέρει στη μαρτυρία του, ήταν η θέση του ότι δεν θυμόταν να είχε αναφέρει του δικηγόρου του τις συγκεκριμένες ημερομηνίες. Όμως, ήταν ο ισχυρισμός του, ότι όταν έγινε συμφωνία με την Ενάγουσα Εταιρεία, δεν του είχαν αναφερθεί τιμές μονάδος, αλλά ούτε και του είχαν δοθεί οποιεσδήποτε επί μέρους τιμές. Απλά του είχε αναφερθεί το σύνολο του κόστους των παραγγελθέντων επίπλων και των εργασιών. Ήταν η θέση του ότι δεν είχε δώσει ο διακοσμητής σχέδια στην Ενάγουσα Εταιρεία για την ετοιμασία προσφορών και ότι η Ενάγουσα Εταιρεία δεν γνώριζε τι ήταν το τρισδιάστατο σχέδιο, αλλά με την καθοδήγηση του διακοσμητή του έμαθαν τι ήταν. Ο κ. Παναγή είχε παρουσιάσει φωτογραφία των επίπλων που θα τοποθετούνταν στο χώρο του καταστήματος, οπόταν γνώριζαν τι έπιπλα θα παραλάμβαναν. Όμως, ήταν περαιτέρω η θέση του, ότι δεν έγιναν όλες οι εργασίες που καταγράφονται στα τιμολόγια Τεκμήρια 11, 12 και
13. Παραδέχθηκε ότι είχε παραγγείλει πράγματι μια πόρτα φυσερό, μάρμαρο για επένδυση του γραφείου του και κάποια μικροσιδεράκια επιπλέον. Όμως, δεν ολοκληρώθηκαν όλες οι εργασίες, κατά το μάρτυρα, και υπάρχουν ακόμα εργασίες ατέλειωτες, όπως κομμάτια ξύλου που ξεκόλλησαν οι σιλικόνες, γδαρμένες γόνδολες, πόρτες γυαλιού που δεν εφάρμοζαν κανονικά καθώς και έπιπλα τα οποία ήταν τρισδιάστατα και έχουν παραμείνει ανεκμετάλλευτα. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας και οι δύο πλευρές προχώρησαν με προφορικές αγορεύσεις. Ο κ. Γιούπας ισχυρίστηκε ότι υπήρχε προφορική συμφωνία, τόσο για τις αρχικές εργασίες καθώς και για τις επιπλέον. Επιπρόσθετα, ήταν ο ισχυρισμός του, ότι εκ παραδρομής καταγράφεται στην παράγραφο 4 της Έκθεσης Υπεράσπισης, η ημερομηνία 01/03/
14. Ο κ. Δαμιανού είχε την άποψη ότι η εργασία είχε γίνει δυνάμει προσφορών και υπήρχαν συμφωνηθείσες τιμές. Όσον αφορά δε την παράγραφο 4 της Έκθεσης Υπεράσπισης, ήταν η θέση του ότι είχε γίνει τροποποίηση στην Έκθεση Υπεράσπισης, οπόταν αν εκ παραδρομής είχε καταγραφεί η συγκεκριμένη ημερομηνία, θα έπρεπε να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα. Παρέπεμψε στη μαρτυρία και κατέληξε ότι η μαρτυρία που είχε δοθεί από τον Εναγόμενο ήταν αντίθετη από τα δικόγραφά του. Κατέληξε ότι ο μάρτυρας της Ενάγουσας δεν είχε αντεξεταστεί πάνω στις θέσεις του Εναγομένου. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Η υπό κρίση υπόθεση θα αποφασιστεί στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων και σύμφωνα με την κρατούσα νομολογία, ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς (βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Μανώλη

(1995)1 Α.Α.Δ. 207 και Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506), η δε επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (βλ. Χάρης Χρίστου v. Ευγενία Khoreva

(2002)1 (Α) Α.Α.Δ. 455 και Mossa Mohamed Mustafa v. Ανδρέα Κακουρή κ.α.

(2002)1 (Α) Α.Α.Δ. 165). Παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή και τους δύο μάρτυρες ενόσω αυτοί κατέθεταν κατά την ακροαματική διαδικασία και είχα την ευκαιρία να δω τον τρόπο που απαντούσαν τις διάφορες ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν, το καλό ή το κακό μνημονικό τους και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Έχω επίσης θέσει ενώπιόν μου το περιεχόμενο των εγγράφων που κατατέθηκαν ως τεκμήρια. Στην Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506, έχει υποδειχθεί ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Αρχίζοντας από το Διευθυντή της Ενάγουσας Εταιρείας, κ. Παναγή, θα πρέπει να αναφερθεί ότι η μαρτυρία του είχε συνοχή και σαφήνεια. Με έπεισε για την αλήθεια των θέσεων του. Υποστηρίχθηκε, η μαρτυρία του, επίσης και από έγγραφα τα οποία, θα πρέπει να αναφερθεί, κατατέθηκαν χωρίς οποιαδήποτε ένσταση από την πλευρά του Εναγομένου. Η υποβολή της προσφοράς και η επίτευξη συμφωνίας ήταν, εν πάση περιπτώσει, παραδεκτή από τον Εναγόμενο στην παράγραφο 4 της Υπεράσπισης. Ήταν επίσης παραδεχτό το γεγονός ότι εκτελέστηκαν επιπρόσθετες εργασίες στο μεγάλο μαγαζί καθώς και ένα δεύτερο μαγαζί που ανήκε στον Εναγόμενο. Αυτό που αμφισβητήθηκε από τον Εναγόμενο, ήταν η αξία των παρασχεθέντων υπηρεσιών και προϊόντων. Όμως, ο ίδιος ο Εναγόμενος στη δική του μαρτυρία είχε αναφέρει ότι η προκαταβολή των Λ.Κ.10.000- που είχε δώσει στην Ενάγουσα Εταιρεία ήταν για την αγορά πρώτων υλών. Αυτή η θέση του Εναγομένου ενισχύει τη θέση του μάρτυρα της Ενάγουσας Εταιρείας ότι η αξία των παρασχεθέντων υπηρεσιών και προϊόντων ξεπερνούσε τις Λ.Κ.12.000-, που ο Εναγόμενος είχε ισχυριστεί ότι ήταν το ποσό που είχε συμφωνηθεί. Η θέση του Εναγόμενου, ότι είχε συμφωνηθεί το ποσό των Λ.Κ.12.000- με Λ.Κ.13.000- για όλες τις εργασίες και τα προϊόντα, δεν συνάδει με τη λογική σειρά των γεγονότων. Η μαρτυρία του κ. Πένταυκα, του Εναγομένου, βρίθει από αντιφάσεις. Ενώ στην Υπεράσπισή του είχε καταγράψει ότι «είχε συμφωνήσει στην παρουσία τρίτου προσώπου, του κ. Μιχάλη Ισιδώρου, με τον κ. Ανδρέα Παντελή να του τοποθετήσουν όλα όσα αναγράφονται στην προσφορά...», παράγραφος 4 της Έκθεσης Υπεράσπισης, στη μαρτυρία του ενώπιον του Δικαστηρίου αρνήθηκε ότι είχε δει οποιαδήποτε προσφορά, καθώς επίσης και ότι είχε γίνει συμφωνία στην παρουσία του κ. Ισιδώρου, του διακοσμητή. Στη συνέχεια όμως, ισχυρίστηκε ότι είχε δώσει ως προκαταβολή για την αγορά των πρώτων υλών το ποσό των Λ.Κ.10.000-. Στην Υπεράσπισή του, παράγραφος 4, ισχυρίστηκε ότι είχε καθυστερήσει δύο μήνες η παράδοση των παραγγελθέντων επίπλων και ότι αυτά είχαν παραδοθεί αρχές Μαρτίου 2007. Πώς θα μπορούσε να υπήρχε καθυστέρηση στην παράδοση, αφού η προκαταβολή είχε δοθεί 1η Μαρτίου, όπου και έγινε η συμφωνία; Στη μαρτυρία του, στην κυρίως εξέτασή του, ο Εναγόμενος είχε ισχυριστεί αρχικά ότι είχαν συμφωνήσει να ολοκληρωθούν οι εργασίες μέχρι το Πάσχα γιατί το Πάσχα αργούσε. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι το Πάσχα ήταν νωρίς και έπρεπε όλα να είναι έτοιμα για να λειτουργήσει το κατάστημα μετά το Πάσχα. Ξεχνώντας τι αρχικά είχε πει, ισχυρίστηκε ότι τα παραγγελθέντα είχαν αρχίσει να παραδίνονται μέσα του Πάσχα και συγκεκριμένα το Μάιο 2007. Στη συνέχεια της αντεξέτασής του, ισχυρίστηκε ότι οι εργασίες είχαν ολοκληρωθεί περί τα τέλη Απριλίου. Για να αναφέρει ότι οι επιπλέον εργασίες είχαν διαταχθεί αρχές Φεβρουαρίου με αρχές Μαρτίου. Πώς μπορούσε να γίνει αυτό, αφού δεν είχαν ακόμη συμφωνήσει τα μέρη, είναι άξιο απορίας. Ερωτηματικά γεννούνται και από τη θέση του ότι παραδόθηκαν όλα όσα είχαν παραγγελθεί. Προφανώς, είχε ξεχάσει ότι ο ίδιος σε άλλο μέρος της μαρτυρίας του είχε αναφέρει ότι δεν παραλήφθηκαν όλα τα αντικείμενα και δεν εκτελέστηκαν όλες οι εργασίες, ερωτηθείς κατά την αντεξέταση, ισχυρίστηκε ότι παραλείφθηκαν όλα όσα είχαν παραγγελθεί. Η διάσταση της μαρτυρίας του Εναγομένου με τις δικογραφημένες θέσεις του ήταν τέτοια που αφήνει το μάρτυρα εκτεθειμένο (βλ. Σοφοκλής Σοφοκλέους v. Κυριακής Τσεσμελόγλου

(2006)1 (Β) Α.Α.Δ. 1153, στις σελίδες 1158 και 1159 και Κώστας Κωνσταντόπουλος κ.α. v. VICTOR KONSTANTINOVICH GRILIKHES

(2008)1 (Β) Α.Α.Δ. 738). Εκτός από τις πιο πάνω ουσιώδης αντιφάσεις, εντοπίστηκε επίσης από το Δικαστήριο μια προσπάθεια αποφυγής απαντήσεως των ερωτήσεων που του τίθεντο, του Εναγομένου. Όταν του υποβλήθηκε, κατά την αντεξέταση, ότι στην Υπεράσπισή του καταγράφονται διαφορετικές ημερομηνίες από αυτές που ο ίδιος είχε αναφέρει στη μαρτυρία του, απέφυγε να απαντήσει, λέγοντας ότι δεν θυμόταν να είχε αναφέρει του δικηγόρου του τις συγκεκριμένες ημερομηνίες. Ισχυρίστηκε αρχικά, στην κυρίως εξέτασή του, ότι ο κ. Παναγή έγραφε σε ένα «δευτέρι» που κρατούσε, τι παραγγελλόταν και έλεγε στον ίδιο την τιμή του κάθε αντικειμένου. Στην εξέλιξη όμως της μαρτυρίας του, υποστήριξε ότι όταν είχε γίνει η συμφωνία με την Ενάγουσα Εταιρεία δεν του είχαν αναφερθεί τιμές μονάδος ή επί μέρους τιμές, ξεχνώντας παντελώς ότι στην Υπεράσπισή του είχε αναφερθεί σε προσφορά. Αυτό δείχνει την έκταση της αντιφατικότητας της μαρτυρίας του Εναγόμενου. Πώς θα μπορούσε να είχε γίνει συμφωνία, χωρίς να του έχουν αναφερθεί τιμές μονάδος ή επί μέρους τιμές; Γιατί είχε δώσει ως προκαταβολή το ποσό των Λ.Κ.10.000-, αφού η συμφωνία, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, ήταν οι εργασίες να μην ξεπεράσουν το ποσό των Λ.Κ.12.000- με Λ.Κ.13.000-; Οι θέσεις του Εναγομένου δεν βρίσκουν έρεισμα στην κοινή λογική. Υποστήριξε εμφαντικά, ο Εναγόμενος, στην κυρίως εξέτασή του, ότι ο διακοσμητής, κ. Μιχάλης Ισιδώρου, είχε ετοιμάσει τα σχέδια διαμόρφωσης του καταστήματος και δεν εμπλάκηκε ενεργά στη μεταμόρφωση-ανακαίνηση του καταστήματος. Όμως, κατά την αντεξέτασή του, υποστήριξε ότι είχε ζητηθεί από το διακοσμητή, κ. Ισιδώρου, η αντικατάσταση κάποιου γδαρμένου επίπλου, ενώ είχε κάνει και εισηγήσεις προς το Διευθυντή της Ενάγουσας Εταιρείας, αναφορικά με τις υπό εκτέλεση εργασίες. Το περίεργο είναι ότι στη συνέχεια της μαρτυρίας του, ο ίδιος ανέφερε ότι ο κ. Ισιδώρου ήταν παρόν κατά την εκτέλεση των πλείστων εργασιών και παράδοση των παραγγελθέντων, τα οποία βρήκε της πλήρους αρεσκείας του. Πώς είναι δυνατόν να τα βρήκε της πλήρους αρεσκείας του και να έκανε παραστάσεις στο Διευθυντή της Ενάγουσας Εταιρείας; Ζήτησε αποζημιώσεις για γδαρμένα ερμάρια και κακοτεχνίες που είχαν γίνει στην κατασκευή των επίπλων και ισχυρίστηκε ότι αυτά δεν ταίριαζαν. Όμως, ο ίδιος είχε αναφέρει ότι οι γόνδολες για καταστήματα έχουν σταθερές διαστάσεις. Αν οι διαστάσεις τους είναι σταθερές, τότε πώς ισχυρίζεται ο Εναγόμενος ότι ήταν λάθος οι διαστάσεις των παραγγελθέντων; Το πιο εμφανές ψεύδος του Εναγομένου, ήταν η θέση του ότι το Τεκμήριο 6 συνιστά φωτογραφίες από το σπίτι του. Το Τεκμήριο 6 αντικατοπτρίζει, με μια απλή ματιά, τη διαμόρφωση εντός καταστήματος και δεν έχει καμία σχέση με τις φωτογραφίες οποιουδήποτε σπιτιού. Επίσης, η άρνησή του ότι δεν είχε ξαναδεί τα τιμολόγια. Ο ίδιος είχε αναφέρει ότι τα είχε ξαναδεί όταν του τα παρουσίασε ο Διευθυντής της Ενάγουσας Εταιρείας και του ζήτησε λεφτά. Οι πιο πάνω διαπιστώσεις οδηγούν αναπόδραστα στην απόρριψη της μαρτυρίας του Εναγομένου. Καταλήγω λοιπόν ότι τα γεγονότα εξελίχθηκαν ως ακολούθως: Η Ενάγουσα Εταιρεία, η οποία ασχολείται με την παροχή υπηρεσιών, εργασιών εξοπλισμού καταστημάτων καθώς και την πώληση και εφαρμογή εμπορευμάτων σχετικών με την ανακαίνιση καταστημάτων, είχε κληθεί περί τα τέλη Ιανουαρίου 2007, από το διακοσμητή κ. Μιχάλη Ισιδώρου, να δώσει προσφορά για την ανακαίνιση του καταστήματος «BILLY'S SHOPPING CENTER», ιδιοκτησίας του Εναγομένου. Ο Διευθυντής της Ενάγουσας Εταιρείας επισκέφθηκε το χώρο και ετοιμάστηκαν σχέδια για την ανακαίνιση, από την Εναγόμενη Εταιρεία, τα οποία βασίστηκαν στα σχέδια που είχαν παραχωρηθεί στο Διευθυντή της Ενάγουσας Εταιρείας, από το διακοσμητή, κ. Ισιδώρου, ο οποίος είχε εργοδοτηθεί από τον Εναγόμενο. Τα σχέδια που είχαν ετοιμαστεί από την Ενάγουσα Εταιρεία μαζί με την προσφορά, τόσο για το μεγάλο καθώς και το μικρό μαγαζί, είχαν δοθεί στο διακοσμητή και τον ιδιοκτήτη για μελέτη. Προς τα τέλη Φεβρουαρίου, ο Εναγόμενος, στην παρουσία του διακοσμητή, αποδέχθηκε προφορικά τις προσφορές και την 01/03/2007 έδωσε στην Ενάγουσα Εταιρεία προκαταβολή ύψους Λ.Κ.10.000- για να αγοραστούν οι πρώτες ύλες. Η Ενάγουσα Εταιρεία είχε αναλάβει να προμηθεύσει, εφαρμόσει και τοποθετήσει διάφορα σταντ, πάγκους, ραμποτέ στον τοίχο, βάση κάτω, πάτους γυάλινους, αποθηκευτικούς χώρους, ράφια, εξοπλισμό, σταντ για μαγνήτες, βιτρίνες, γόνδολες, επένδυση κολώνων με πάτους γυάλινους, ερμαράκια, συσκευές, σκαλίτσες, καθώς και όλες τις σχετικές εργασίες. Παρόμοιες εργασίες θα εκτελούσε και για το δεύτερο κατάστημα, αλλά σε μικρότερη έκταση. Για τις εργασίες στο μεγάλο κατάστημα είχε συμφωνηθεί το συνολικό ποσό των Λ.Κ.23,458.85-. Ενώ εκτελούνταν οι εργασίες, ζητήθηκαν από τον Εναγόμενο επιπρόσθετες εργασίες για το μεγάλο κατάστημα αξίας Λ.Κ.2.300-. Ενώ κάποια άλλα μικροαντικείμενα και εξαρτήματα που είχαν ζητηθεί, είχαν χρεωθεί Λ.Κ.1.029,25. Όλες οι αναληφθείσες εργασίες εκτελέστηκαν και παραδόθηκαν όλα όσα είχαν συμφωνηθεί, στην παρουσία του διακοσμητή και με την έγκρισή του. Εκδόθηκαν τρία τιμολόγια για τις εκτελεσθείσες εργασίες και από το σύνολο του ποσού των τριών τιμολογίων, αφαιρέθηκε η προκαταβολή των Λ.Κ.10.000-. Παρέμεινε ένα υπόλοιπο της τάξεως των Λ.Κ.16.329,25, δηλαδή €27.900-, το οποίο ο Εναγόμενος αρνήθηκε να πληρώσει, χωρίς οποιαδήποτε βάσιμη δικαιολογία. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Ο Εναγόμενος, στην παράγραφο 4 της Έκθεσης Υπεράσπισης, παραδέχθηκε την ύπαρξη της συμφωνίας στη βάση της προσφοράς. Ο ίδιος, ο Εναγόμενος, δεν διευκρίνισε στο δικόγραφό του ποια προσφορά είχε αποδεχθεί, όμως χρονολογικά η πρώτη προσφορά που δόθηκε αφορούσε το μεγάλο κατάστημα και αντικατοπτρίζεται στις προσφορές, Τεκμήρια 7 και 8. Με βάση την πιο πάνω παραδοχή του, είχε αποδεχθεί να πληρώσει το ποσό των Λ.Κ.23.458,85- για την παροχή των προϊόντων και των υπηρεσιών που καταγράφονται στα Τεκμήρια 7 και 8. Σύμφωνα και με τη νομολογία, η αποδοχή μιας προσφοράς για την παροχή υπηρεσιών μπορεί να διαπιστωθεί και από τη συμπεριφορά των μερών και συγκεκριμένα από την αποδοχή της παροχής των συγκεκριμένων υπηρεσιών (βλ. Chitty on Contracts, 30η έκδ., παράγρ.2-030, σελ.160). Ο Εναγόμενος αποδέχθηκε και παρέλαβε τα έπιπλα και τις υπηρεσίες. Όσον αφορά την τιμή που είχε συμφωνηθεί για τις συγκεκριμένες εργασίες, ο Εναγόμενος για πρώτη φορά προέβαλλε τον ισχυρισμό ότι είχε συμφωνηθεί η τιμή των Λ.Κ.12.000- με Λ.Κ.13.000-, για τις συμφωνηθείσες εργασίες στη μαρτυρία του. Δεν κατέγραψε τη θέση του αυτή στην Υπεράσπισή του. Σχετική επί του θέματος, κατά πόσο μπορούν να εξεταστούν ισχυρισμοί εκτός των δικογράφων, είναι η πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Πανίκου Νεοφύτου, Έλενα Νεοφύτου v. Ανδρέα Γερακιώτη, Πολ. Έφ.79/08, ημερ.22/01/2010, στην οποία καταγράφηκαν τα ακόλουθα: «Ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο αναφέρθηκε στην υπόθεση Βραχίμη v. Κουλουμπρή

(1992)1 Α.Α.Δ. 836, ως αυθεντία για την αρχή ότι ένα Δικαστήριο δεν μπορεί να επεκτείνεται στην εξέταση άλλων θεμάτων έξω από και σε διάσταση με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς. Η απόφαση αυτή, επιβεβαιωτική της θέσης ότι «Η δικογραφία αποτελεί το αποκλειστικό μέσο για τον προσδιορισμό των επιδίκων θεμάτων», (σελ.839), έχει ακολουθηθεί πλειστάκις και μπορούν απλώς να αναφερθούν οι υποθέσεις Awake Security Services Ltd v. Μαυρομμάτη

(2006)1 Α.Α.Δ. 1257, Α.Μ. Statis Estates Ltd v. G.M.P. Katsambas Ltd

(2006)1 Α.Α.Δ. 860 και Exalco S.A. v. Αλουμινέξ Λτδ

(2007)1 Α.Α.Δ. 991. Παλαιότερες αυθεντίες είχαν την αυτή νομολογιακή κατεύθυνση (δέστε Eleni Panayiotou Iordanous v. Polycarpos Neophytou Aniftos (1959-1960) 24 C.L.R.97 και Hjipavlou v. Jinaro Terra Co Ltd

(1982)1 C.L.R. 433). Η απόφαση Νεόφυτος Γεωργίου v. Ακίνητα Χρίστου Μ. Ψάλτη Λτδ, Πολ. Έφ. αρ.173/06, ημερ.24/10/2008, στην οποία αναφέρθηκε ο κ. Χριστοφή, ως κατά την άποψη του βοηθητική στην υπόθεση του εφεσείοντα, ότι το περιεχόμενο της συμφωνίας αποτελεί θέμα μαρτυρίας και όχι δικογράφου, δεν έχει καθορίσει οποιοδήποτε διαφορετικό κανόνα, αλλά απλώς υπέδειξε το διαχρονικά αυτονόητο, σε επίρρωση των δικογραφικών κανόνων, ότι εφόσον υπάρχει ισχυρισμός ενός γεγονότος σε ένα δικόγραφο, γίνεται δεκτή μαρτυρία προς απόδειξή του. Στο βαθμό που ο συνήγορος προσπάθησε να εισηγηθεί ότι το περιεχόμενο της συμφωνίας δεν ήταν ανάγκη να καταγραφεί στο δικόγραφο και επομένως δεν υπήρχε αναντιστοιχία μεταξύ δικογράφου και μαρτυρίας, η απόφαση Νεόφυτος Γεωργίου - ανωτέρω - έχει παρερμηνευθεί. Ως ο ίδιος ο συνήγορος αναφέρει στο περίγραμμα του, η ύπαρξη της συμφωνίας και το περιεχόμενο της ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος της Υπεράσπισης του εφεσείοντα, αλλά για να καθίστατο εξεταστέα τέτοια συμφωνία έπρεπε να είχε σαφώς και περιεκτικώς δικογραφηθεί κατ' επιταγή της Δ.19 θ.4, αλλά και της Δ.19 θ.22 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Όπως λέχθηκε και στη Μαυρομιχάλη v. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(1996)1 Α.Α.Δ. 530, "Η Υπεράσπιση συνιστά δικόγραφο, στο οποίο προσδιορίζονται οι θέσεις του εναγόμενου έναντι των διεκδικήσεων του ενάγοντα. Η δικογραφία επενεργεί στον προσδιορισμό των επιδίκων θεμάτων. Δεν συνιστά μαρτυρία ούτε αποδεικτικό υλικό για την απόδειξη των εκατέρωθεν ισχυρισμών"». Με βάση τη νομολογία, δεν μπορούν να εξεταστούν οποιοιδήποτε ισχυρισμοί οι οποίοι προβλήθηκαν κατά τη διαδικασία της δίκης και αφορούσαν το είδος της μεταξύ των μερών συμφωνίας και την τιμή που είχε συμφωνηθεί. Αυτά τα δύο θέματα δεν αμφισβητήθηκαν, δηλαδή το είδος της συμφωνίας και η τιμή, στην Υπεράσπιση. Για πρώτη φορά προτάθηκαν, ως υπεράσπιση, κατά τη μαρτυρία του Εναγόμενου, ότι η συμφωνία ήταν προφορική και ότι δεν είχε επιτευχθεί δυνάμει της προσφοράς καθώς επίσης και ότι είχε συμφωνηθεί το ποσό των Λ.Κ.12.000- με Λ.Κ.13.000-, ως η συμφωνηθείσα τιμή. Ο μοναδικός λόγος υπεράσπισης που προβλήθηκε στο δικόγραφο του Εναγόμενου αφορούσε την ποιότητα των προϊόντων και των παρασχεθέντων υπηρεσιών. Ο Εναγόμενος δεν αρνείται την παροχή των υπηρεσιών και την παραλαβή των επίπλων και των ραφιών. Ισχυρίζεται όμως ότι ήταν ελαττωματικά. Σύμφωνα με τη νομολογία, ένας διάδικος που ισχυρίζεται ελαττωματικότητα των προϊόντων, οφείλει και να την αποδεικνύει. Δεν προσκομίστηκε καμιά μαρτυρία από την πλευρά του Εναγομένου που να αποδεικνύει την ελαττωματικότητα των προϊόντων που παραδόθηκαν ή των εργασιών που εκτελέστηκαν. Καθοδηγητικό επί του συγκεκριμένου θέματος είναι το σκεπτικό της απόφασης Κώστας Στρατής v. Πεντέλης Εταιρείας Μωσαϊκών Λτδ

(1999)1 Α.Α.Δ. 1708, στην οποία τονίστηκε ότι το βάρος απόδειξης της ελαττωματικότητας των εμπορευμάτων βρίσκεται στους ώμους του αγοραστή. Οπόταν, η συγκεκριμένη Υπεράσπιση θα πρέπει να απορριφθεί. Επικαλέστηκε επίσης, ο Εναγόμενος, καθυστέρηση δύο μηνών στην τελική παράδοση του καταστήματος. Ήταν η θέση του, όπως αυτή καταγράφεται στην παράγραφο 4 της Έκθεσης Υπεράσπισης, ότι η τελική παράδοση είχε γίνει αρχές Μαρτίου

1. Αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα, τότε δεν υπήρχε οποιαδήποτε καθυστέρηση, αφού η συμφωνία είχε επιτευχθεί 01/03/
2. Όμως, σίγουρα αυτό δεν μπορεί να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αφού αντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε αυτολεξή «Οι τελικές αποφάσεις για τις ποσότητες δόθηκαν αρχές Μαρτίου, όταν έκλεισε η συμφωνία». Οπόταν, εγείρεται το εύλογο ερώτημα, πώς θα παραδίδονταν οι εργασίες αρχές Μαρτίου, αφού αυτή τούτη η συμφωνία είχε επιτευχθεί αρχές Μαρτίου και πώς θα λειτουργούσε το κατάστημα το Μάρτιο, αφού η εταιρεία «DECO PLUS», η οποία είχε επίσης εργοδοτηθεί για την ανακαίνιση του μεγάλου καταστήματος, ολοκλήρωσε τις εργασίες της τον Ιούνιο 2007; Συνεπακόλουθα, και αυτή η πτυχή της Υπεράσπισής του θα πρέπει να απορριφθεί, ενόψει και του περιεχομένου της μαρτυρίας του ίδιου του Εναγομένου. Η άλλη πτυχή της Υπεράσπισής του, η οποία καταγράφεται στην παράγραφο 5, είναι ότι ουδέποτε εκτελέστηκαν οι εργασίες και μέχρι σήμερα δεν έχουν τελειώσει ή/και πλημμελώς τελείωσαν ή/και υπολείπονται εργασίες. Η θέση αυτή προβλήθηκε πολύ γενικά και αόριστα, αφού ο Εναγόμενος δεν ανέφερε ποιες εργασίες δεν είχαν ολοκληρωθεί. Όσον αφορά τις εργασίες, που κατά τον ισχυρισμό του είχαν ολοκληρωθεί πλημμελώς, η μαρτυρία που έδωσε ο ίδιος ήταν αντιφατική. Ισχυρίστηκε ότι πολλές φορές ο διακοσμητής ήταν παρόν στην τοποθέτηση των επίπλων, τα οποία του άρεσαν και τα βρήκε της αρεσκείας του, ενώ παράλληλα ισχυρίστηκε ότι ο διακοσμητής είχε επιστρέψει ένα έπιπλο λόγω του ότι ήταν γδαρμένο. Η μαρτυρία του Εναγομένου καταρρίπτει και αυτή τη πτυχή της υπεράσπισής του. Παραμένει να εξεταστεί το θέμα των επιπλέον εργασιών. Ο Εναγόμενος παραδέχθηκε ότι είχε δώσει οδηγίες στην Ενάγουσα Εταιρεία για την εκτέλεση επιπλέον εργασιών σε ένα δεύτερο κατάστημα το οποίο διατηρούσε. Δεν ήταν όμως σίγουρος για το τι είχε παραγγείλει. Ισχυρίστηκε, ότι ήταν μικρότερης αξίας από αυτά που είχαν χρεωθεί, όμως δεν μπορούσε να στοιχειοθετήσει τον ισχυρισμό του. Η μαρτυρία του Εναγομένου ήταν τόσο αντιφατική και γενική, που δεν μπορεί να γίνει πιστευτή. Θεωρώ λοιπόν ότι η Ενάγουσα Εταιρεία έχει πετύχει να αποδείξει την αξίωσή της στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων, που είναι το βάρος απόδειξης που απαιτείται για αστικές υποθέσεις. Αντίθετα, ο Εναγόμενος δεν έχει αποδείξει την ισχυριζόμενη υπεράσπισή του. Συνεπακόλουθα της πιο πάνω κατάληξης, εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας Εταιρείας και εναντίον του Εναγομένου, για το ποσό των Λ.Κ.16.329,25- το ισόποσο σε €27.900,18-, πλέον νόμιμο τόκο από 22/11/
3. Επιδικάζονται εναντίον του δικηγορικά έξοδα, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο