BURGER KING EUROPE GMBH κ.α. ν. KING FRANCHISES LIMITED κ.α., Γενική Αίτηση Αρ.: 4/2012, 29/6/2012

(1)BURGER KING EUROPE GMBH, από την Ελβετία, και την

(2)BURGER KING CORPORATION, από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αιτητές και Αναφορικά με την

(1)KING FRANCHISES LIMITED, από την Κύπρο, και την

(2)LASER INVESTMENT GROUP PLC, από την Κύπρο Καθ΄ ων η αίτηση και Αναφορικά με την αγωγή υπ΄ αριθμό 2012 Folio 867 που έχει καταχωριστεί στο High Court of Justice του Λονδίνου (Queen's Bench Division, Commercial Court) του Ηνωμένου Βασιλείου από τους Αιτητές, ως ενάγοντες, εναντίον των Καθ΄ ων η αίτηση, ως εναγομένων. ----- Ημερομηνία: 29.6.2012 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Αιτητές: Ο κ. Μιχάλης Κυριακίδης. .... Δικαστήριο: Στο High Court of Justice, Queen's Bench Division, Commercial Court εκκρεμεί από 26.6.2012 η Απαίτηση υπ΄ αριθμόν 2012-867 μεταξύ της Burger King Corporation, εταιρείας των ΗΠΑ και της Burger King Europe, GmbH, εταιρείας της Ελβετίας, ως εναγόντων αφενός και δύο κυπριακών εταιρειών, της King Franchises Ltd και της Laser Investment Group Plc, ως εναγομένων αφετέρου. Οι εν λόγω ενάγοντες επικαλούμενοι τις πρόνοιες του άρθρου 31[1] του Κανονισμού (Ε.Κ.) αρίθ. 44/2001 του Συμβουλίου για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, ζητούν από το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου την έκδοση ασφαλιστικών μέτρων προς διασφάλιση των κατ΄ ισχυρισμών δικαιωμάτων που διεκδικούν στη διαδικασία ενώπιον του Αγγλικού Δικαστηρίου. Έχουν καταχωρίσει για το σκοπό αυτό μια Γενική Αίτηση με την οποία ζητούν όπως η προσωρινή θεραπεία ισχύσει μέχρι της εκδίκασης της εν λόγω αγωγής στην Αγγλία. Παράλληλα, ως ενδιάμεσο στη Γενική Αίτηση διάβημα, έχουν καταχωρίσει μονομερή αίτηση, με την οποία ζητούν τις ίδιες θεραπείες, πλην, όμως, με χρονικό ορίζοντα μέχρι την εκδίκαση της Γενικής Αίτησης. Αυτό θα οδηγούσε σε εκδίκαση των ιδίων θεμάτων, με μόνη διαφορά το χρόνο ισχύος του διατάγματος που θα μπορούσε να δοθεί. Επί του προβλήματος αυτού θα ζητούσα να ακούσω τη θέση του κ. Κυριακίδη. κ. Κυριακίδης: Η σκέψη να καταχωρίσουμε τη Γενική Αίτηση ήταν διότι αυτή αποτελεί εναρκτήριο μέσο. Είχα υπόψη μου την υπόθεση Udruzena Beogradska Banka v. Westacre Investment

(1999)1 Α.Α.Δ. 124. Δικαστήριο: Το πρόβλημα που αναφύεται σε περιπτώσεις όπως η παρούσα είναι καινοφανές στο βαθμό που σχετίζεται με τον τρόπο εφαρμογής ευρωπαϊκής νομοθεσίας. Όμως, οι αποφάσεις που επέλυσαν ανάλογα προβλήματα είναι βοηθητικές. Στην υπόθεση Udruzena το γεγονός ότι οι αιτητές χρησιμοποίησαν μονομερή αίτηση για την αναγνώριση και εκτέλεση απόφασης του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου, όχι μόνο δεν κρίθηκε κατ΄ έφεση παράτυπη, αλλά, αφού σημειώθηκε ότι μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και άλλες διαδικασίες, η διαδικασία εκείνη χαρακτηρίστηκε ως η πλέον πρόσφορη. (Βλ. και Heatron Co Ltd v. B. M. Rising Engineering Works Ltd

(1999)1 Α Α.Α.Δ. 711, Σωτήρης Ν. Ψάλτης v. Κώστα Χ"Λοή

(2001)1 Β Α.Α.Δ. 1454). Εκείνο που είχε σημασία, όπως προκύπτει, απ΄ όσα ο Νικολάου, Δ. αναφέρει στην Udruzena (σελ. 132), είναι ότι εκεί όπου δεν υπάρχουν ειδικοί κανονισμοί για την εφαρμογή μιας Σύμβασης, ή όπως εν προκειμένω του Κανονισμού, «δεν σημαίνει ότι καθίστανται ανενεργά τα δικαιώματα τα οποία παρέχει. Σημαίνει μόνο ότι για πρόσβαση στο Δικαστήριο χρησιμοποιούνται οι γνωστές στο δίκαιο διαδικασίες, φτάνει να κατοχυρώνονται τα δικαιώματα όλων των μερών.» Σκοπός των προνοιών του Άρθρου 31 είναι η διατήρηση της πραγματικής ή νομικής κατάστασης μέχρι να αποφασίσει επί της ουσίας το δικαστήριο που επιλαμβάνεται της υπόθεσης. Πρόκειται για μέτρα προσωρινού χαρακτήρα με περιορισμένη χρονική ισχύ, τα οποία εντάσσονται στην κύρια διαδικασία (main proceedings) που διενεργείται σε άλλη χώρα. (Van Uden Maritime BV v. Kommanditgesellschaft in Firma Deco-Line and Another [1998] ECR I-07091). Ο Κανονισμός δεν προβλέπει για τη διαδικασία, αφήνοντας τη ρύθμιση στο εσωτερικό δίκαιο των κρατών μελών. Δεν παύει, όμως, μια αίτηση του Άρθρου 31 στην Κύπρο να αποτελεί ενδιάμεση αίτηση της αγωγής στην Αγγλία. Πρόκειται για ένα τρόπο επιμέρους υλοποίησης της όλης ιδέας του ενιαίου ευρωπαϊκού χώρου, που αποτελεί και τον πυρήνα του Κανονισμού 44/2001[2]. Η καταχώριση, εν προκειμένω, δύο αιτήσεων έγινε προφανώς ενόψει της ανησυχίας να προβληθούν ενστάσεις για το έγκυρο του διαδικαστικού διαβήματος που χρησιμοποιήθηκε για να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου το ζήτημα. Ως περίπτωση καταχώρισης ενδιάμεσης αίτησης στα πλαίσια «κύριας ενδιάμεσης αίτησης» που είχε τη μορφή Γενικής Αίτησης (originating summons) παραπέμπω στην Helington Commodities Ltd

(2009)1 Α.Α.Δ. 926. Όμως, όπως υποδείχθηκε στην Udruzena (ανώτ.) μπορεί μια μονομερής αίτηση να συνιστά εναρκτήρια διαδικασία. Νοουμένου, βέβαια, όπως εξηγείται και στην Ψάλτης, ότι τηρούνται τα θέσμια της δίκαιης δίκης. Παραπέμπω, επίσης, σε δύο αποφάσεις του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, στις οποίες το Δικαστήριο εξέδωσε συντηρητικό διάταγμα με βάσει τις πρόνοιες του Άρθρου 31 κατόπιν ex parte αιτήσεων. (Αποφάσεις αδελφής δικαστού Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. στην Αίτηση 5/09 ημερομηνίας 27.8.2009 και 8/09 ημερομηνίας 17.11.2009). Η αίτηση που καταχωρείται με αυτό τον τρόπο, για πρακτικούς λόγους, μπορεί να καταχωρείται στο μητρώο των Γενικών Αιτήσεων. Εν κατακλείδι, όχι μόνο δεν ήταν αναγκαία η καταχώριση δύο αιτήσεων με το ίδιο ζητούμενο και με μόνη διαφορά το χρονικό όριο, αλλά αυτό θα προκαλούσε προβλήματα στη διαδικασία μέχρι κατάχρησης. Για το ζήτημα αυτό θα δοθούν οι κατάλληλες οδηγίες κατωτέρω. Κατά τ΄ άλλα, έχοντας μελετήσει την αίτηση, δεν διαπιστώνω την ύπαρξη επείγουσας κατάστασης σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην δοθεί η ευκαιρία να ακουστούν προηγουμένως οι καθ΄ ων η αίτηση. Όπως υποδείχθηκε από τον Χατζηχαμπή, Δ., μεταξύ άλλων, στην Quantum Telecommunications Ltd

(2005)1 A.A.D. 901: «Η έκδοση διατάγματος ex parte δεν πρέπει να είναι ο κανόνας ούτε καν το σύνηθες, αλλά ούτε και η εξαίρεση παρά μόνο η σπάνια εξαίρεση. Και τούτο διότι όχι μόνο, στο επίπεδο αρχών, συνιστά παρέκκλιση (αναγκαία όντως σε πολύ ειδικές περιπτώσεις) από τον κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης, αλλά και διότι, στο επίπεδο της εύρυθμης απονομής της δικαιοσύνης, δημιουργεί περιπλοκές και καθυστερήσεις στη διαδικασία, ιδιαίτερα αν το εκδιδόμενο διάταγμα δεν ορίζεται πολύ σύντομα για ακρόαση. Πολύ πιο απλό και ωφέλιμο για το Δικαστήριο να ορίσει την ex parte αίτηση για ακρόαση σε λίγες μέρες αφού αυτή επιδοθεί και σε κάθε επηρεαζόμενο και έτσι να αποφανθεί τελεσίδικα.» Υπό το φως όλων των ανωτέρω, δίδονται οδηγίες να επιδοθούν στους καθ΄ ων η αίτηση αμφότερες οι αιτήσεις ως ενιαία, όμως, αίτηση με ζητούμενο την έκδοση των διαταγμάτων μέχρι το πέρας της κύριας διαδικασίας στην Αγγλία και η υπόθεση ορίζεται για να ακουστεί η θέση τους στις 9.7.2012 η ώρα 10:00 π.μ.. Είναι επί αυτού του θέματος που καλούνται να ακουστούν οι καθ΄ ων η αίτηση. Διευκρινίζεται, περαιτέρω, ότι το ζήτημα θα εξεταστεί με τη διαδικασία μιας ενδιάμεσης αίτησης για συντηρητικό διάταγμα, επί του μαρτυρικού υλικού που συνοδεύει τη μονομερή αίτηση. Το Πρωτοκολλητείο έχει ορίσει ήδη τη Γενική Αίτηση στις 17.9.2012. Όμως, ως εκ των άνω, η ημερομηνία αυτή ακυρώνεται και το Δικαστήριο θα επιληφθεί κατά τρόπο ενιαίο του θέματος στις 9.7.2012. Ορίζεται για επίδοση στις 9.7.2012, ώρα 10:00 π.μ.. (Υπ.) ........... Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής /Λ.Σ. [1] Άρθρο 31: «Τα ασφαλιστικά μέτρα που προβλέπονται από το δίκαιο κράτους μέλους μπορούν να ζητηθούν από τις δικαστικές αρχές του κράτους αυτού, έστω και αν δικαστήριο άλλου κράτους μέλους έχει, σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό, διεθνή δικαιοδοσία για την ουσία της υπόθεσης.» [2] Ως προς την έννοια του ενιαίου ευρωπαϊκού χώρου σε σχέση με τον εν λόγω Κανονισμό, παραπέμπω στην υπόθεση Ironhold Estates Ltd v. Travelworld Vacation Ltd, Πολιτική Έφεση αρ. 320/07, ημερομηνίας 14.4.2010. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο