← Κύπρος

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΩΣΤΑ ν. ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΜΑ κ.α., Αρ. Αγωγής 36/12, 31/5/2012

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΩΣΤΑ ν. ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΜΑ κ.α., Αρ. Αγωγής 36/12, 31/5/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2012:A32 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Α.Ε.Δ Αρ. Αγωγής 36/12 Μεταξύ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΩΣΤΑ, από το Παραλίμνι Ενάγοντα και

  1. ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΜΑ, από το Παραλίμνι
  2. ΑΝΔΡΕΑ ΜΑΜΑ, από το Παραλίμνι
  3. ΜΑΜΑ ΠΡΟΚΟΠΗ, από το Παραλίμνι Εναγομένων Αίτηση για προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 13.1.12 Ημερομηνία: 31 Μαϊου,
  4. Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα/Αιτητή: κος Μάριος Χριστοφόρου για Πελαγίας, Χριστοδούλου, Βράχας Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Εναγομένους/Καθ΄ων η Αίτηση 2 και 3: κος Δ. Ιωαννίδης για Θεόδωρος Μ. Ιωαννίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Με κλητήριο γενικά οπισθογραφημένο που κατεχώρησε ο Ενάγων/Αιτητής στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή ζητεί, σε σχέση με τον Εναγόμενο 1, τις ακόλουθες θεραπείες: (Α) Απόφαση του Δικαστηρίου για το ποσό των €206.000 δυνάμει γραμματίου συνήθους τύπου και/ή αναγνωρισμένου χρέους και/ή οφειλής και/ή συμφωνηθέντος ποσού και/ή δυνάμει επιταγής και/ή τιμήματος και/ή αδικαιολόγητου πλουτισμού. (Β) Τόκο προς 8% και/ή νόμιμο τόκο επί του ποσού των €206.000 από 10.6.11 μέχρι εξοφλήσεως. Σε σχέση με τους Εναγόμενους 1, 2 και 3 επιζητούνται οι ακόλουθες θεραπείες: (Γ) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να ακυρώνεται η μεταβίβαση 167 συνήθων μετοχών αξίας €1,71 της YIANNIS MAMAS (BLUE DREAMS) LTD. ημερομηνίας 6.10.11 από τον Εναγόμενο 1 στον Εναγόμενο 2 ως δόλια και/ή παράνομη και/ή ακυρωτέα και/ή με σκοπό να καταδολιεύσει τον Ενάγοντα και/ή να του αποστερήσει τη δυνατότητα να εξασφαλιστούν οι ως άνω απαιτήσεις του. (Δ) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να ακυρώνεται η μεταβίβαση 333 συνήθων μετοχών αξίας €1,71 της YIANNIS MAMAS (BLUE DREAMS) LTD. ημερομηνίας 6.10.11 από τον Εναγόμενο 1 στον Εναγόμενο 3 ως δόλια και/ή παράνομη και/ή ακυρωτέα και/ή με σκοπό να καταδολιεύσει τον Ενάγοντα και/ή να του αποστερήσει τη δυνατότητα να εξασφαλιστούν οι ως άνω απαιτήσεις του. (Ε) Διαζευκτικά και/ή επιπρόσθετα γενικές και/ή παραδειγματικές αποζημιώσεις για δόλια συμπεριφορά και/ή ενέργειες και/ή πράξεις και/ή δόλια και/ή παράνομη μεταβίβαση μετοχών και/ή με σκοπό την καταδολίευση του Ενάγοντα και/ή αποστέρηση της δυνατότητας να εξασφαλιστούν οι ως άνω απαιτήσεις του Ενάγοντα. (ΣΤ)Διαζευκτικά και/ή επιπρόσθετα απόφαση και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τους Εναγόμενους να καταβάλουν στον Ενάγοντα ζημιές που υπέστη από τις δόλιες πράξεις και/ή ενέργειες και/ή συμπεριφορά των Εναγομένων. (Ζ) Διαζευκτικά και/ή επιπρόσθετα απόδοση στον Ενάγοντα των προσωπικών οφελών και/ή οποιουδήποτε οφέλους που απεκόμισαν ένεκα της δόλιας συμπεριφοράς και/ή ενεργειών και/ή πράξεων και/ή δόλιας και/ή παράνομης μεταβίβασης μετοχών και/ή με σκοπό την καταδολίευση του Ενάγοντα και/ή αποστέρησης της δυνατότητας να εξασφαλιστούν οι ως άνω απαιτήσεις του Ενάγοντα. Ταυτόχρονα με την καταχώρηση του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος οι Ενάγοντες/Αιτητές καταχώρησαν και την υπό κρίση μονομερή Αίτηση για προσωρινό διάταγμα με την οποία ζητούνταν τα ακόλουθα προσωρινά διατάγματα με ισχύ μέχρι την εκδίκαση της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου: (Α) Προσωρινό διάταγμα εμποδίζον τον Εναγόμενο 1, τους υπηρέτες και/ή αντιπροσώπους του να πωλήσουν και/ή αποξενώσουν και/ή διαθέσουν και/ή μεταβιβάσουν και/ή καθ' οιονδήποτε τρόπο διαθέσουν και/ή επιβαρύνουν τις 333 μετοχές της εταιρείας YIANNIS MAMAS (BLUE DREAMS) LTD. που κατέχει, (Β) Προσωρινό διάταγμα εμποδίζον τον Εναγόμενο 2, τους υπηρέτες και/ή αντιπροσώπους του να πωλήσουν και/ή αποξενώσουν και/ή διαθέσουν και/ή μεταβιβάσουν και/ή καθ' οιονδήποτε τρόπο διαθέσουν και/ή επιβαρύνουν τις 167 μετοχές της εταιρείας YIANNIS MAMAS (BLUE DREAMS) LTD. που κατέχει δυνάμει μεταβίβασης από τον Εναγόμενο 1 στις 6.10.11 και (Γ) Προσωρινό διάταγμα εμποδίζον τον Εναγόμενο 3, τους υπηρέτες και/ή αντιπροσώπους του να πωλήσουν και/ή αποξενώσουν και/ή διαθέσουν και/ή μεταβιβάσουν και/ή καθ' οιονδήποτε τρόπο διαθέσουν και/ή επιβαρύνουν τις 333 μετοχές της εταιρείας YIANNIS MAMAS (BLUE DREAMS) LTD. που κατέχει δυνάμει μεταβίβασης από τον Εναγόμενο 1 στις 6.10.
  5. Ο συνήγορος του Αιτητή/Ενάγοντα, αφού περιόρισε την Αίτηση του δηλώνοντας ότι δεν ζητούσε πλέον την έκδοση του διατάγματος υπό στοιχείο (Α) ανωτέρω, το Δικαστήριο έκρινε ότι δικαιολογείτο η έκδοση των Διαταγμάτων ως οι παραγράφοι (Β) και (Γ) της Αίτησης στην απουσία της άλλης πλευράς και ενέκρινε την Αίτηση. Με την παρούσα διαδικασία επιζητείται από πλευράς Αιτητή η οριστικοποίηση των εκδοθέντων Διαταγμάτων, ενώ από πλευράς Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 η ακύρωσή τους. ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Η Αίτηση βασίζεται στα Άρθρα 31, 32 και 43 του Ν.14/60, στα Άρθρα 4, 5 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6, στα Άρθρα 2, 3, 4 και 5 του Περί Επιβαρυντικών Διαταγμάτων Νόμου του 1992, Ν.31(I)/92, στη Δ.48,θ.θ.2,3,4,7,8 και 9, στην Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στη Νομολογία καθώς και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Ενάγοντα στην οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω τα ακόλουθα: § Η συνεργασία του Ενάγοντα και η σχέση του με τον Εναγόμενο 1 άρχισε περίπου το 2007 και ο Εναγόμενος 1 ήταν πελάτης του Ενάγοντα στο πρακτορείο στοιχημάτων που διατηρούσε ο Ενάγοντας στο Παραλίμνι. § Κατά το 2009 ο Εναγόμενος 1 είχε αναφέρει στον Ενάγοντα ότι κατά καιρούς αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα και ότι οι τράπεζες δεν τον δάνειζαν οπόταν ζήτησε από τον Ενάγοντα να τον βοηθήσει και να του δανείσει χρήματα. § Ο Ενάγοντας λόγω του γεγονότος ότι ήταν πελάτης του αλλά και επειδή γνώριζε ότι εκείνο το διάστημα ήταν φερέγγυος και συνεπής στις υποχρεώσεις του αλλά και ότι είχε εταιρεία που ασχολείτο με την πώληση ακινήτων και άρα θα μπορούσε να του επιστρέψει το ποσό που θα του δάνειζε αποφάσισε τον Οκτώβριο του 2009 να του δανείσει το ποσό των €124.000 τοις μετρητοίς. § Ο Εναγόμενος 1 έχει εταιρεία που ασχολείται με ακίνητα, την YIANNIS MAMAS (BLUE DREAMS) LTD. στην οποία είναι διευθυντής και μέτοχος. Ο Εναγόμενος 1 μέχρι και την 6.10.11 ήταν μέτοχος στην εν λόγω εταιρεία με 500 συνήθεις μετοχές, τις άλλες 500 συνήθεις μετοχές κατείχε η γυναίκα του Ελένη Προκόπη (ΤΕΚΜΗΡΙΟ Α). § Για το ποσό των €124.000 ο Εναγόμενος 1 υπέγραψε γραμμάτιο συνήθους τύπου (ΤΕΚΜΗΡΙΟ Β). § Επιπλέον και πέραν του ποσού του γραμματίου ο Εναγόμενος δανείστηκε από τον Ενάγοντα κατά καιρούς και άλλα χρηματικά ποσά και δημιούργησε προς τον Ενάγοντα οφειλές και χρέη ύψους €322.
  6. § Αναγνωρίζοντας και τις νέες οφειλές και τα χρέη του ο Εναγόμενος 1 εξέδωσε στον Ενάγοντα την επιταγή με αριθμό 17813441 ημερομηνίας 22.12.10 αξίας €322.000 την οποία επιταγή όταν ο Ενάγων παρουσίασε την 1.12.11 προς εξαργύρωση αυτή δεν τιμήθηκε με την ένδειξη μη επαρκή υπόλοιπα. § Ο Ενάγων επικοινώνησε με τον Εναγόμενο 1 και του ζήτησε εξηγήσεις αλλά και την καταβολή όλων των οφειλόμενων σε αυτόν πλέον τόκους και ο Εναγόμενος 1 του ανέφερε να κάνει υπομονή και ότι θα του κατάβαλλε τα πιο πάνω αναφερόμενα ποσά. § Ο Ενάγοντας συνεχώς έπαιρνε τηλέφωνο τον Εναγόμενο 1 και του ζητούσε τα οφειλόμενα ποσά και ο Εναγόμενος 1 το καλοκαίρι, Ιούνιο του 2011, του πρότεινε, αναγνωρίζοντας ακόμα μια φορά τις οφειλές του, να του πωλήσει δύο διαμερίσματα της YIANNIS MAMAS (BLUE DREAMS) LTD. και η αξία τους να αφαιρεθεί από τα οφειλόμενα από αυτόν ποσά, ήτοι το ποσό των €446.
  7. § Ο Ενάγων μη έχοντας άλλη επιλογή τη δεδομένη στιγμή συμφώνησε και έτσι συνήψε δύο συμφωνίες ημερομηνίας 10.6.11 με την YIANNIS MAMAS (BLUE DREAMS) LTD. για την πώληση δύο διαμερισμάτων αξίας €240.
  8. § Σύμφωνα με τα πιο πάνω ο Εναγόμενος 1 εξακολουθεί να οφείλει στον Ενάγοντα μέχρι σήμερα το ποσό των €206.000 πλέον τόκοι. § Ο Ενάγων επανειλημμένα ζητούσε από τον Εναγόμενο 1 να του καταβάλει το εν λόγω ποσό χωρίς θετική απάντηση από τον Εναγόμενο 1 ο οποίος μέχρι σήμερα αποφεύγει να πληρώσει τα χρέη του προς τον Ενάγοντα. § Στις 10.1.12 ο Ενάγων πληροφορήθηκε από κοινούς με τον Εναγόμενο 1 γνωστούς και από πρόσωπα στα οποία επίσης ο Εναγόμενος 1 οφείλει χρήματα ότι ο Εναγόμενος 1 προχώρησε σε μεταβίβαση των μετοχών του που κατέχει στη YIANNIS MAMAS (BLUE DREAMS) LTD. § Άμεσα ο Ενάγοντας επικοινώνησε με τους δικηγόρους του οι οποίοι στη συνέχεια προχώρησαν σε έρευνες στο φάκελο της εταιρείας για να διαπιστώσουν αν πράγματι έγινε οποιαδήποτε μεταβίβαση μετοχών από τον Εναγόμενο 1 στον οποιονδήποτε. § Από σχετική έρευνα του εφόρου (ΤΕΚΜΗΡΙΟ Α) φαίνεται ότι ο Εναγόμενος 1 μεταβίβασε στις 6.10.11 μέρος των μετοχών του στους Εναγόμενους 2 και 3 αφού τώρα κατέχει μόνον 333 συνήθεις μετοχές της YIANNIS MAMAS (BLUE DREAMS) LTD. αντί
  9. § Ο Εναγόμενος 1 έχει στις 6.10.11 μεταβιβάσει στον Εναγόμενο 2 167 συνήθεις μετοχές και στον Εναγόμενο 3 333 συνήθεις μετοχές. § Εναντίον της εν λόγω μεταβίβασης έχει κινηθεί ο Ενάγων νομικά με την καταχώρηση της παρούσας αγωγής. § Ήταν αδύνατο για τον Ενάγοντα να μάθει από τις 6.10.11 την εν λόγω ενέργεια μεταβίβασης των Εναγομένων καθώς καμία ένδειξη είχε προς τούτο και οι Εναγόμενοι κινήθηκαν δόλια και ύπουλα ενώ η γνώση του Ενάγοντα ήλθε τυχαία και άμεσα κινήθηκε για να διαφυλάξει τα συμφέροντα του. § Ο Εναγόμενος 1 κατάφερε δόλια και παράνομα να αποξενώσει μέρος από την προσωπική του περιουσία ήτοι 167.000 μετοχές της YIANNIS MAMAS (BLUE DREAMS) LTD. αλλά υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να αποξενώσει ξανά μετοχές του πλήττοντας ανεπανόρθωτα τα δικαιώματα του Ενάγοντα αφού οι εν λόγω μετοχές μπορούν κάλλιστα να χρησιμοποιηθούν προς αποπληρωμή των οφειλών του προς τον Ενάγοντα. Η μεγάλη πιθανότητα εξασφάλισης έκδοσης απόφασης υπέρ του Ενάγοντα και το ότι οι εν λόγω μετοχές αποτελούν ίσως και το μόνο περιουσιακό στοιχείο του Εναγόμενου 1 και ενόψει του ψηλού ποσού που οφείλεται θα πρέπει να διασφαλιστεί με επιβάρυνση οιασδήποτε περιουσίας έχει στην κατοχή του ο Εναγόμενος 1 γιατί σε αντίθετη περίπτωση δεν θα μπορεί να εκτελεστεί. § Εξ όσων ο Ενάγων γνωρίζει και πιστεύει οι μετοχές του Εναγόμενου 1 στην YIANNIS MAMAS (BLUE DREAMS) LTD. αποτελούν τα τελευταία περιουσιακά στοιχεία του τα οποία προσπαθεί να αποξενώσει παράνομα και έντεχνα με τη συμμετοχή των Εναγομένων 2 και 3 παιδιών του. § Υπάρχει εύλογα το ενδεχόμενο άμεσα και ανά πάσα στιγμή οι Εναγόμενοι 2 και 3 να μεταβιβάσουν τις επίδικες μετοχές που τους μεταβίβασε ο Εναγόμενος 1 πλήττοντας ανεπανόρθωτα πλέον τα δικαιώματα του Ενάγοντα αφού οι εν λόγω μετοχές μπορούν κάλλιστα να χρησιμοποιηθούν προς αποπληρωμή των οφειλών και χρεών του Εναγομένου 1 προς τον Ενάγοντα. § Με την έκδοση των συγκεκριμένων διαταγμάτων σε καμία περίπτωση μεταβάλλεται η κατάσταση και λειτουργία της εταιρείας και ούτε επηρεάζεται κάποιο συμφέρον της εταιρείας. Με τη μη έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων η πιθανή έκδοση απόφασης υπέρ του Ενάγοντα θα καθίστατο άνευ αντικειμένου αφού θα έλειπε αντικείμενο ή περιουσία για εκτέλεση. § Σε περίπτωση που εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα οι Εναγόμενοι καμία απολύτως ζημιά θα υποστούν. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Στην Αίτηση κατεχωρήθη ένσταση από τους Εναγόμενους 1 και 2 η οποία βασίζεται στα Άρθρα 31 και 32 του Ν.14/60, στα Άρθρα 4,5

(1)και 9
(1)του Κεφ.6, στη Δ.48,θ.4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ως συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης εξειδικεύονται οι εξής: · Ο Ενάγοντας/Αιτητής δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και δεν αποκάλυψε τα ποσά που εισέπραξε από τον Καθ' ου η Αίτηση
  1. · Ο Ενάγοντας/Αιτητής δεν αποκάλυψε τα ορθά γεγονότα σε σχέση με το γραμμάτιο το οποίο έχει εξοφληθεί. · Οι Εναγόμενοι 2 και 3 έχουν ακίνητη περιουσία και είναι αξιόχρεοι με μεγάλη οικονομική επιφάνεια. · Ο Ενάγοντας δεν κινδυνεύει να υποστεί οποιαδήποτε ζημιά από τη μεταβίβαση των μετοχών της εταιρείας YIANNIS MAMAS (BLUE DREAMS) LTD. επ' ονόματι των Εναγομένων 2 και
  2. · Ουδέποτε τέθηκε οποιοδήποτε θέμα αποξένωσης της περιουσίας των Εναγομένων 2 και
  3. · Δεν τηρούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου και της Νομολογίας για τη συνέχιση της ισχύος του προσωρινού διατάγματος και ο Ενάγων δεν θα υποστεί οποιαδήποτε ανεπανόρθωτη ζημία από την ακύρωση του διατάγματος. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Εναγόμενου 1 στην οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω τα εξής: Ο Εναγόμενος 1 έχει δανειστεί σε διάφορα χρονικά διαστήματα από τον Ενάγοντα το συνολικό ποσό των €200.000 και προς τούτο έχει υπογράψει το γραμμάτιο που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα για ποσό €124.000 που αφορούσε τους τόκους του δανείου που απαιτούσε ο Ενάγων και ο Εναγόμενος 1 του εξέδωσε και μία μεταχρονολογημένη επιταγή ημερομηνίας 22.12.10 της Alpha Bank Cyprus Ltd. που αφορούσε την πλήρη εξόφληση του δανείου μαζί με τους τόκους που απαιτούσε ο Ενάγων για το συνολικό ποσό των €322.
  4. Στο ποσό των €322.000 της μεταχρονολογημένης επιταγής περιλαμβάνετο και το ποσό του γραμματίου των €124.
  5. Διαφωνεί ο Εναγόμενος 1 ότι ο Ενάγων του είχε δώσει δύο δάνεια, ένα για ποσό €124.000 και δεύτερο για ποσό €322.
  6. Το ποσό που του έδωσε ο Ενάγων ήταν €200.
  7. Ο Εναγόμενος 1 είχε ζητήσει από τον Ενάγοντα να του επιστρέψει το γραμμάτιο αλλά αυτός ισχυρίστηκε ότι δεν το είχε και ότι είχε καταστραφεί. Ο Εναγόμενος 1 έχει καταβάλει στον Εναγόμενο συνολικά το ποσό των €180.000 με επιταγές της Σ.Π.Ε. Παραλιμνίου για το δάνειο που του έδωσε όπως φαίνεται αναλυτικά στην παράγραφο 7 της ένορκης του δήλωσης. Ενόψει του ότι ο Ενάγοντας επέμενε στην εξόφληση του ποσού του δανείου και των τόκων τον Ιούνιο του 2011 ο Εναγόμενος 1 του υπέγραψε δύο πωλητήρια έγγραφα για την αγορά δύο διαμερισμάτων στη Λευκωσία για πλήρη εξόφληση του χρέους του. Στα πωλητήρια έγγραφα για το ένα διαμέρισμα ανεγράφη η τιμή των €150.000 και στο άλλο η τιμή των €90.
  8. Επισυνάπτονται ως ΤΕΚΜΗΡΙΑ 1 και 2 έρευνα του Κτηματολογίου όπου αναφέρονται τα πιο πάνω πωλητήρια έγγραφα. Για το διαμέρισμα 402 που αναφέρεται στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1 με τιμή πώλησης €150.000 ανεγράφη ως αγοραστής κατόπιν επιθυμίας του Ενάγοντα η εταιρεία LiveWire Services Inc. και για το διαμέρισμα Α11 που αναφέρεται στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2 με τιμή πώλησης €90.000 ανεγράφη ως αγοραστής κατόπιν επιθυμίας του Ενάγοντα η εταιρεία FARPAVILLON CORP. Οι τιμές που αναγράφονται στα πωλητήρια έγγραφα είναι ενδεικτικές και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματική αξία των διαμερισμάτων. Η αξία των διαμερισμάτων είναι πολύ μεγαλύτερη και οι τιμές πώλησης ανεγράφησαν κατόπιν επιθυμίας του Ενάγοντα. Τα διαμερίσματα δόθηκαν στον Ενάγοντα προς πλήρη εξόφληση του δανείου του και των τόκων. Ο Εναγόμενος 1 ζήτησε από τον Ενάγοντα την μεταχρονολογημένη επιταγή αλλά αυτός δεν του την παρέδωσε ισχυριζόμενος ότι την κατέστρεψε. Για όλους τους πιο πάνω λόγους ο Εναγόμενος 1 αρνείται ότι οφείλει στον Ενάγοντα οποιοδήποτε ποσό και αναφέρει ότι όλοι οι ισχυρισμοί του είναι αναληθείς. Τις μετοχές της εταιρείας YIANNIS MAMAS (BLUE DREAMS) LTD. τις μεταβίβασε ο Εναγόμενος 1 στα παιδιά του Εναγομένους 2 και 3 για να τους βάλει στην εργασία του και όχι για να καταδολιεύσει τον Ενάγοντα όπως εκείνος ισχυρίζεται. Τα παιδιά του Εναγομένου 1, Εναγόμενοι 2 και 3 εργάζονται μαζί του και, όπως τον έχουν επανειλημμένα διαβεβαιώσει, ουδέποτε εξέφρασαν την επιθυμία να αποξενώσουν καθ' οιονδήποτε τρόπο τις μετοχές που τους μεταβίβασε. Αν ο Εναγόμενος 1 επιθυμούσε να αποξενώσει τις μετοχές του θα τις πωλούσε σε τρίτα πρόσωπα και δεν θα τις μεταβίβασε στα παιδιά του για να τα εμπλέξει σε δικαστικές περιπέτειες. Τα παιδιά του έχουν ακίνητη περιουσία. Ο Ενάγοντας δεν κινδυνεύει να υποστεί οποιαδήποτε ανεπανόρθωτη ζημιά από τη μεταβίβαση των μετοχών στα παιδιά του. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων παρέχεται στο Άρθρο 32 του Νόμου 14/60, ενώ η δικονομία για τέτοια διατάγματα προσδιορίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και Κανονισμούς[1]. Το Άρθρο αυτό παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Δεν θα παραθέσω εδώ το τόσο γνωστό άρθρο που εξετάστηκε από τα Κυπριακά Δικαστήρια σε σειρά υποθέσεων[2] αλλά θα προχωρήσω στην εξέταση των ουσιαστικών προϋποθέσεων που το Άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα. Οι προϋποθέσεις αυτές είναι οι εξής: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία (γ) το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση για την ύπαρξη του σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει ο,τιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που είναι το μέτρο και/ή βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η «πιθανότητα» στα πλαίσια της επιφύλαξης του Άρθρου 32
(1)απαιτεί από τον Αιτητή μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται κάτω από το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Δηλαδή αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ του ενάγοντα στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Τα δύο πρώτα κριτήρια και προϋποθέσεις, είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα, ιδιαίτερα στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σ΄αυτό το ενδιάμεσο στάδιο όπου τα δικόγραφα εξετάζονται μαζί με το αποδεικτικό υλικό που εμπεριέχεται στις ενόρκους δηλώσεις και της μαρτυρίας που προκύπτει από την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Μπορεί να λεχθεί ότι στην εξέταση της πρώτης προϋπόθεσης η βάση της αίτησης έχει άμεση σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, ενώ η δεύτερη προχωρεί και στην εξέταση της προσφερόμενης μαρτυρίας για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το διάταγμα[3]. Το πραγματικό υπόβαθρο της Αίτησης πρέπει να διακριβούται μέσα από τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις τηρούμενης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Δ.39 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στο στάδιο όμως αυτό το Δικαστήριο δεν αναμένεται να αξιολογήσει τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του και πρέπει να αποφεύγει τη διεξοδική διευκρίνιση και εξέταση επίδικων θεμάτων της αγωγής. Σ΄ αυτό το στάδιο το Δικαστήριο καλείται μόνο να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32 του Νόμου 14/60 όπως αναφέρθηκαν ανωτέρω. Για να αποδειχθούν δε οι τρεις αυτές προϋποθέσεις, ο αιτητής πρέπει να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας (the substratum of evidence), η οποία θα χρειαστεί σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος[4]. Ωστόσο, τονίζω ότι σε ενδιάμεσες αιτήσεις, όπως η παρούσα, τα θέματα δεν αποφασίζονται τελεσίδικα από το Δικαστήριο το οποίο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης[5]. Στην υπόθεση Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka
(1999)1 (Α) Α.Α.Δ. 225, 235, o Πρόεδρος Αρτεμίδης διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Θα επαναλάβουμε, έστω με τον κίνδυνο να γίνουμε φορτικοί, ως οι διαπιστώσεις τις οποίες προβαίνουμε, γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος, αντικείμενο της πρωτόδικης απόφασης και της έφεσης. Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για ν΄ αποφασιστούν όταν θα εξεταστεί η ουσία της.» Στην υπόθεση P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802 στη σελίδα 1809 ο Δικαστής Νικολάου διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεων μας: βλ. ενδεικτικά Κωνσταντινίδης ν. Μακρύγιωργου
(1978)1 Α.Α.Δ. 585, Οδυσσέως ν. Pieris Estates κ.α.
(1982)1 Α.Α.Δ. 557 και Κυτάλα ν. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1Α.Α.Δ.
  1. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέχτως πολύπλοκη και μακρά.» Εκτός από το Άρθρο 32 του Ν.14/60 η Αίτηση βασίζεται και στα Άρθρα 4 και 5 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.
  2. Το Άρθρο 4 εφαρμόζεται όταν σκοπείται η δέσμευση του αντικειμένου της αγωγής.[6] Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231 όταν η περιουσία της οποίας επιζητείται η δέσμευση αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής τότε το Άρθρο 4 του Κεφ. 6 μπορεί να εξεταστεί ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του Άρθρου 32 του Νόμου 14/60.[7] Ο κύριος σκοπός για τον οποίο εκδίδεται διάταγμα το οποίο αφορά περιουσία η οποία αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής δεν είναι άλλος παρά η προσωρινή παρεμπόδιση αποξένωσης και η γενικότερη προστασία της περιουσίας αυτής μέχρι την εκδίκαση και έκδοση απόφασης σε κάποιο θέμα που επηρεάζει την περιουσία αυτή. Θα πρέπει όμως το πρόσωπο το οποίο επιζητεί την έκδοση τέτοιου διατάγματος με την αγωγή του να διεκδικεί την περιουσία αυτή και να εγείρει δικαιώματα σ΄ αυτήν. Το θέμα της έκδοσης ή όχι του αιτούμενου διατάγματος εντάσσεται στα πλαίσια της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου που θα ενεργήσει ανάλογα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε υπόθεσης και με γνώμονα πάντοτε το συμφέρον της δικαιοσύνης[8]. Όπως έχει αναφερθεί από το Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γ. Νικολάου στην υπόθεση Κυτάλα κ.α. ν. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 253 το γεγονός ότι πληρούνται οι τυπικές απαιτήσεις του Άρθρου 4 δεν σημαίνει και ότι το Δικαστήριο εκδίδει το διάταγμα αυτόματα. Η άσκηση της διακριτικής εξουσίας δεν θα πρέπει να παραγνωρίζει και την ποιότητα της αξίωσης η διάγνωση της οποίας δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο στη βάση της προσκομισθείσας μαρτυρίας. Εκτός από το Άρθρο 32 του Ν.14/60 η Αίτηση βασίζεται και στο Άρθρο 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6. Σύμφωνα με το Άρθρο 5
(1)του Κεφ.6 το Δικαστήριο δύναται να διατάξει τον Εναγόμενο όπως μη αποξενώσει τόση από την ακίνητη περιουσία η οποία είναι εγγεγραμμένη στ' όνομα του όση, κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου θα ήταν αρκετή για να ικανοποιήσει την απαίτηση του Ενάγοντα και τα έξοδα της Αγωγής. Επισημαίνω στο σημείο αυτό ότι, παρά το γεγονός ότι γίνεται επίκληση του Άρθρου 5
(1)του ΚΕΦ. 6, το εν λόγω Άρθρο δεν τυγχάνει εφαρμογής στα περιστατικά της παρούσας Αίτησης εφόσον αυτό το Άρθρο αναφέρεται σε ακίνητη περιουσία. Σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου τα κριτήρια και οι προϋποθέσεις που περιέχονται στα Άρθρα 4 και 5 του ΚΕΦ.6 δεν μπορούν να εξετάζονται ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του Άρθρου 32 του Νόμου 14/
  1. Απλώς τα Άρθρα αυτά κάνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται. Δεν αφαιρούν τίποτε από τις πρόνοιες του Άρθρου 32 του Νόμου 14/60 που προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπίπτοντων διαταγμάτων[9]. Επομένως, όταν το Δικαστήριο επιλαμβάνεται αιτήσεων που βασίζονται και στα δύο Άρθρα θα εφαρμόσει τόσο τις γενικές προϋποθέσεις σύμφωνα με το Άρθρο 32 του Ν.14/60 αλλά και τα ειδικότερα κριτήρια ή περιορισμούς που τίθενται από το Άρθρο 4 του ΚΕΦ.6 στο βαθμό ή μέτρο που αυτά διαφοροποιούνται[10]. ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΩΝ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 32 ΤΟΥ Ν.14/60 Το Δικαστήριο έχοντας κατά νου τις πιο πάνω αρχές θα εξετάσει κατά πόσον πληρούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις και κατά πόσον δικαιολογείται η έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων. Εξετάζοντας την πρώτη προϋπόθεση υπενθυμίζεται ότι με βάση τη νομολογία η ύπαρξη ζητήματος αποκαλύπτεται στη βάση του καταχωρημένου δικογράφου και αφορά τη νομική θεμελίωση της αξίωσης της Ενάγουσας. Με βάση το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα ο Ενάγων αξιώνει εναντίον του Εναγόμενου 1 το ποσό των €206.000 πλέον τόκο, ενώ καθόσον αφορά του Εναγόμενους 1, 2 και 3 αξιώνει διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να ακυρώνονται οι μεταβιβάσεις μετοχών της YIANNIS MAMAS (BLUE DREAMS) LTD. από τον Εναγόμενο 1 προς τους Εναγόμενους 2 και
  2. Περαιτέρω και επιπρόσθετα επιζητεί γενικές και/ή ειδικές και/ή παραδειγματικές αποζημιώσεις για δόλια συμπεριφορά και/ή ενέργειες και/ή δόλια και/ή παράνομη μεταβίβαση μετοχών με σκοπό την καταδολίευση του Ενάγοντα και/ή αποστέρησης της δυνατότητας να εξασφαλιστούν οι απαιτήσεις του Ενάγοντα. Εκείνο το οποίο προκύπτει, με βάση το σύνολο του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος και τις αιτούμενες θεραπείες που περιέχονται, είναι ότι αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση που αφορά την κατ' ισχυρισμόν οφειλή του Εναγόμενου 1 προς τον Ενάγοντα και την ισχυριζόμενη δόλια και/ή παράνομη μεταβίβαση μετοχών του Εναγόμενου 1 προς τους Εναγομένους 2 και 3 και, συνεπώς, η πρώτη προϋπόθεση πληρείται. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, επαναλαμβάνω ότι είναι αρκετό ο Ενάγων να πείσει το Δικαστήριο ότι έχει κάποια σοβαρή πιθανότητα επιτυχίας. Ο Ενάγων πρέπει να αναφέρεται σε γεγονότα που να πείθουν το Δικαστήριο ότι έχει πραγματική προοπτική επιτυχίας, η δε ικανοποίηση του εξαρτάται από τη συσχέτιση της νομικής θεμελίωσης της αξίωσης με την προσφερόμενη μαρτυρία, όπως αυτή εξάγεται σε αυτό το στάδιο από τις ένορκες δηλώσεις και την προφορική μαρτυρία που προκύπτει από την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Η πλευρά του Ενάγοντα μέσω της ένορκης δήλωσης που κατεχώρησε προς υποστήριξη της Αίτησης ισχυρίζεται ότι έχει δανείσει στον Εναγόμενο αρχικά το ποσό των €124.000 τοις μετρητοίς για το οποίο ποσό ο Εναγόμενος 1 υπέγραψε γραμμάτιο συνήθους τύπου και στη συνέχεια ότι τον έχει δανείσει και με άλλα χρηματικά ποσά που ανήλθαν συνολικά στο ποσό των €322.000 με αποτέλεσμα η συνολική οφειλή του Εναγομένου 1 προς τον Ενάγοντα να ανέλθει στο ποσό των €446.
  3. Έναντι του ποσού αυτού, όπως ισχυρίζεται περαιτέρω ο Ενάγων, ο Εναγόμενος 1 πώλησε στον Ενάγοντα δύο διαμέρισματα αξίας €240.000 με αποτέλεσμα να μειωθεί η οφειλή προς τον Ενάγοντα στο ποσό των €206.000 πλέον τόκοι. Μέχρι σήμερα, σύμφωνα πάντοτε με την εκδοχή του Ενάγοντα, ο Εναγόμενος 1 εξακολουθεί να οφείλει το πιο πάνω ποσό το οποίο αποφεύγει να πληρώσει παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις του Ενάγοντα προς αυτόν. Εν τω μεταξύ περιήλθε στη γνώση του Ενάγοντα ότι ο Εναγόμενος 1 προχώρησε σε μεταβίβαση των μετοχών που κατέχει στην εταιρεία YIANNIS MAMAS (BLUE DREAMS) LTD. και, κατόπιν σχετικής έρευνας που έγινε στον Έφορο Εταιρειών, διαπίστωσε ότι ο Εναγόμενος 1 έχει στις 6.10.11 μεταβιβάσει στον Εναγόμενο 2 167 μετοχές και στον Εναγόμενο 3 333 μετοχές της εν λόγω εταιρείας. Ο Ενάγων ισχυρίζεται, περαιτέρω, ότι η εν λόγω μεταβίβαση μετοχών από τον Εναγόμενο 1 προς τους Εναγόμενους 2 και 3 συνιστά δόλια ενέργεια από μέρους των Εναγομένων επισημαίνοντας ότι οι μετοχές αυτές του Εναγομένου 1 αποτελούν τα τελευταία περιουσιακά στοιχεία του τα οποία προσπαθεί να αποξενώσει παράνομα με την συμμετοχή των Εναγομένων 2 και 3 και ότι υπάρχει ενδεχόμενο οι Εναγόμενοι 2 και 3 να μεταβιβάσουν τις επίδικες μετοχές που τους μεταβίβασε ο Εναγόμενος 1 πλήττοντας ανεπανόρθωτα πλέον τα δικαιώματα του Ενάγοντα αφού οι εν λόγω μετοχές μπορούν κάλλιστα να χρησιμοποιηθούν προς αποπληρωμή των οφειλών του Εναγόμενου 1 προς τον Ενάγοντα. Από την άλλη ο Εναγόμενος 1 στην ένορκη δήλωση που κατεχώρησε προς υποστήριξη της ένστασης των Εναγομένων 2 και 3 ισχυρίζεται ότι έχει δανειστεί από τον Ενάγοντα σε διάφορα χρονικά διαστήματα το συνολικό ποσό των €200.000 και ότι προς τούτο έχει υπογράψει το γραμμάτιο που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα για το ποσό των €124.000 που αφορούσε τους τόκους του δανείου που απαιτούσε ο Ενάγων και ότι ο Εναγόμενος του εξέδωσε και μια μεταχρονολογημένη επιταγή ημερ. 22.12.10 που αφορούσε την πλήρη εξόφληση του δανείου μαζί με τους τόκους που απαιτούσε ο Ενάγων για το συνολικό ποσό των €322.000 διευκρινίζοντας ότι στο εν λόγω ποσό των €322.000 περιλαμβάνετο και το ποσό του γραμματίου των €124.
  4. Περαιτέρω ο Εναγόμενος 1 ισχυρίζεται ότι έχει καταβάλει στον Ενάγοντα συνολικά το ποσό των €180.000 και περαιτέρω του υπέγραψε και δύο πωλητήρια έγγραφα για την αγορά δύο διαμέρισματων συνολικής αξίας €240.000 των οποίων η αξία ήταν στην πραγματικότητα πολύ μεγαλύτερη τονίζοντας ότι τα διαμέρισματα αυτά δόθηκαν στον Ενάγοντα προς πλήρη εξόφληση του δανείου και των τόκων καταλήγοντας ότι δεν οφείλει στον Ενάγοντα οποιοδήποτε ποσό. Όσον αφορά το θέμα της μεταβίβασης των μετοχών του Εναγόμενου 1 προς τους Εναγόμενους 2 και 3 ο Εναγόμενος 1 ισχυρίζεται ότι η μεταβίβαση αυτή προς τα παιδιά του έγινε για να τους βάλει στην εργασία του και όχι για να καταδολιεύσει τον Ενάγοντα, όπως ο τελευταίος ισχυρίζεται, και ότι ουδέποτε οι Εναγόμενοι 2 και 3 εξέφρασαν την επιθυμία να αποξενώσουν καθ' οιονδήποτε τρόπο τις μετοχές που τους μεταβίβασε. Επαναλαμβάνω. Το Δικαστήριο δεν χρειάζεται αλλά ούτε και πρέπει να εξάξει οποιοδήποτε θετικό και/ή δεσμευτικό εύρημα ως προς τα συγκρουόμενα πραγματικά γεγονότα που περιστοιχίζουν τα πιο πάνω, απλώς να διαπιστώσει ότι οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 ικανοποιούνται. Αποφεύγω δε, επιμελώς, να καταλήξω σε οποιοδήποτε τελικό συμπέρασμα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης εφόσον σε μια τέτοια ενδιάμεση αίτηση τα ζητήματα που εγείρονται δεν αποφασίζονται τελεσίδικα. Η έρευνα του Δικαστηρίου θα πρέπει να σταματά όπου επιτρέπει τη διαπίστωση ύπαρξης ή ανυπαρξίας κάποιας προοπτικής επιτυχίας. Είναι αρκετό δε ο Ενάγων/Αιτητής προς στοιχειοθέτηση και των τριών προϋποθέσεων που θέτει το Άρθρο 32
(1)του Νόμου 14/60 να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας η οποία θα χρειασθεί με σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος. Είναι η κρίση μου, λοιπόν, ότι τα όσα έχει επικαλεστεί η πλευρά του Ενάγοντα στην ένορκη δήλωση που κατατέθηκε προς υποστήριξη της υπό εξέταση αίτησης, με το περιορισμένο βάρος που έχουν για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, είναι αρκετά για σκοπούς κατάδειξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Θα εξετάσουμε στη συνέχεια και το κατά πόσο συντρέχει και η τρίτη προϋπόθεση του πιο πάνω Άρθρου, δηλαδή, να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Ανοίγω εδώ μία παρένθεση για να υπενθυμίσω ότι ανάμεσα στις θεραπείες που ο Ενάγων επιδιώκει να εξασφαλίσει με την αγωγή του σε σχέση με όλους τους Εναγομένους είναι και Απόφαση ή Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να ακυρώνονται οι μεταβιβάσεις των μετοχών στην εταιρεία YIANNIS MAMAS (BLUE DREAMS) LTD που έγιναν από τον Εναγόμενο 1 προς τους Εναγόμενους 2 και 3. Πέραν από τις πιο πάνω θεραπείες ο Ενάγων διαζευκτικά διεκδικεί από τους Εναγόμενους αποζημιώσεις για δόλια και/ή παράνομη μεταβίβαση μετοχών με σκοπό την καταδολίευση του Ενάγοντα και/ή στέρηση της δυνατότητας του να εξασφαλιστούν οι απαιτήσεις του Ενάγοντα εναντίον του Εναγόμενου. Σε σχέση με τον Εναγόμενο 1 διεκδικείται απόφαση για το ποσό των €206.000 πλέον τόκο. Επανερχόμενη λοιπόν στην τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32
(1)του Νόμου 14/60 θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ενόψει των πιο πάνω θεραπειών που επιζητούνται σε σχέση με όλους τους Εναγομένους που αποσκοπούν στην ακύρωση των γενομένων από τον Εναγόμενο 1 μεταβιβάσεων μετοχών προς τους Εναγομένους 2 και 3, με τα προσωρινά Διατάγματα που έχουν εκδοθεί επιδιώκεται, πρωτίστως, η διασφάλιση του ιδίου του αντικειμένου της αγωγής ενόψει του Άρθρου 4 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου ΚΕΦ.6. Το γεγονός ότι υπάρχει και διαζευκτική αξίωση για αποζημιώσεις στην παρούσα αγωγή δεν μπορεί να απομακρύνει από την ουσία του πράγματος. Είναι φανερό ότι μόνο με τη διατήρηση του αντικειμένου της παρούσας Αγωγής θα μπορούσαν να υπάρχουν δυνατότητες για μελλοντική συζήτηση του αντικειμένου αυτού κάτι το οποίο επιδιώκεται να γίνει, όπως είναι προφανές, με την υπό κρίση Αίτηση. Στο σημείο αυτό θα παραπέμψω στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Ευγένιος Κίτσιου ως διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Ουρανίας Κίτσιου ν. Ανδριάνας - Ελένης Χριστοδούλου
(2004)1 Α.Α.Δ. 228 όπου η βασική αξίωση του εφεσείοντα αφορούσε την επ΄ ονόματι του εγγραφή ακινήτων ως διαχειριστή περιουσίας αποβιώσασας που ήταν εγγεγραμμένα στο όνομα της εφεσίβλητης στη βάση εχθρικής κατοχής. Με μονομερή του αίτηση ζήτησε και εξασφάλισε παρεμπίπτον διάταγμα που να απαγορεύει την αποξένωση των ακινήτων που αποτελούσαν το αντικείμενο των διεκδικήσεων του. Στην εκδίκαση της υπόθεσης για προσωρινό διάταγμα το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι ο εφεσείων είχε αποτύχει να θεμελιώσει την τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32.Το Ανώτατο Δικαστήριο αποδέχτηκε την έφεση παραμερίζοντας την πρωτόδικη απόφαση και διατηρώντας σε ισχύ το προσωρινό διάταγμα που είχε εκδοθεί. Αιτιολογώντας την κατάληξη του αυτή ανέφερε τα εξής τα οποία κρίνω σκόπιμο να παραθέσω: «Εν πάση περιπτώσει είναι προφανές πως διέλαθε της προσοχής του πρωτόδικου Δικαστηρίου πως εν προκειμένω η αίτηση για το παρεμπίπτον διάταγμα δεν αποσκοπούσε ακριβώς στην εξασφάλιση ενδεχόμενης απόφασης με τη διαφύλαξη των δυνατοτήτων εκποίησης ακίνητης περιουσίας γενικώς, αλλά στη διασφάλιση του ίδιου του αντικειμένου της αγωγής, ενόψει του άρθρου 4 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
  1. Το γεγονός ότι υπήρχε και διαζευκτική αξίωση για αποζημιώσεις δεν μπορεί να απομακρύνει από την ουσία του πράγματος. Ο ενάγων επιδίωκε να διατηρηθεί το αντικείμενο με βάση αγωγής η οποία διατηρουμένης της δυνατότητας για μελλοντική συζήτησή της, για τις ανάγκες του θέματος, φαινόταν καλή και, κάτω από τις περιστάσεις, το παρεμπίπτον διάταγμα θα έπρεπε να είχε διατηρηθεί.» Λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης είναι η θέση μου ότι τυχόν αποξένωση των επίδικων μετοχών θα καταστήσει άνευ αντικειμένου τις βασικές θεραπείες που ο Ενάγων αιτείται και επιδιώκει να εξασφαλίσει στην παρούσα αγωγή σε σχέση με τους Εναγόμενους 1, 2 και
  2. Με άλλα λόγια σε περίπτωση που αλλάξει το υφιστάμενο ιδιοκτησιακό καθεστώς σε σχέση με τις επίδικες μετοχές ο Ενάγων δεν θα μπορεί πλέον να προωθήσει τις βασικές θεραπείες που επιζητεί εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και 3 που καταγράφονται στην αγωγή υπό στοιχεία (Γ) και (Δ) της αξίωσης του εφόσον το αντικείμενο της βάσης αγωγής θα εκλείψει και, ως απόρροια αυτού, δεν θα διατηρηθεί η δυνατότητα για μελλοντική συζήτηση των συγκεκριμένων αξιώσεων. Η ύπαρξη στην αγωγή διαζευκτικών αξιώσεων για αποζημιώσεις σε βάρος των Εναγομένων δεν μεταβάλλει την ουσία του πράγματος. Επιπλέον να πω σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32
(1)του Νόμου 14/60 ότι στην προκειμένη περίπτωση με τα προσωρινά Διατάγματα υπό στοιχεία (Β) και (Γ) της Αίτησης επιδιώκεται περαιτέρω και η ίδια η εξασφάλιση ενδεχόμενης απόφασης προς όφελος του Ενάγοντα με τη διαφύλαξη των δυνατοτήτων εκποίησης περιουσίας γενικά. Όπως είναι πάγια νομολογημένο η τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32 ικανοποιείται όχι μόνο όταν η επιδίκαση αποζημιώσεων δεν θα ήταν επαρκής θεραπεία αλλά και στην περίπτωση όπου υπάρχει ο κίνδυνος να μην μπορέσει ο εναγόμενος να ικανοποιήσει απόφαση που, ενδεχομένως, ληφθεί εναντίον του. Όπως προκύπτει από τη σχετική νομολογία η αδυναμία ή η δυσκολία απονομής πλήρους δικαιοσύνης επεκτείνεται και στο στάδιο της εκτέλεσης[11]. Αφορά δε την ύπαρξη περιουσιακών στοιχείων προς ικανοποίηση τυχόν μελλοντικής απόφασης υπέρ της Ενάγουσας. Ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Α. Λοΐζου την υπόθεση Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδης (Αρ. 1)
(1992)1 ΑΑΔ 14 αποσαφήνισε τη δυνατότητα έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος σε σχέση με περιουσιακά στοιχεία που δεν αποτελούν αντικείμενο της αγωγής με βάση το Άρθρο 32 του Νόμου 14/60. Το σχετικό κριτήριο είναι κατά πόσο, λαμβανομένου υπόψη του συνόλου της μαρτυρίας, υφίσταται βάσιμος κίνδυνος η απόφαση υπέρ της Ενάγουσας να παραμείνει ανικανοποίητη. Επισημαίνω στο σημείο αυτό και τις πρόνοιες του Άρθρου 9
(1)του Περί Επιβαρυντικών Διαταγμάτων Νόμου του 1992, Ν.31(Ι)/92 το οποίο προβλέπει τα ακόλουθα: «9.-
(1)Δικαστήριο ενώπιον του οποίου εκκρεμεί αγωγή για χρέος ή για αποζημιώσεις δύναται κατόπιν Αίτησης του Ενάγοντος σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας να εκδώσει προσωρινό διάταγμα επιβάρυνσης με όλες ή μερικές από τις συνέπειες του διατάγματος επιβάρυνσης, όπως αυτό θα καθορίσει.
(2)Το Δικαστήριο εκδίδει το πιο πάνω διάταγμα, μόνο αφού ικανοποιηθεί ότι ο ενάγων έχει βάσιμη αξίωση και ότι με τη μεταβίβαση ή αποξένωση των περιουσιακών στοιχείων που αναφέρονται στο εδάφιο
(2)του άρθρου 4 δυνατό να μείνει ανικανοποίητη η απόφαση του Δικαστηρίου.
(3)Κάθε διάταγμα που εκδίδεται βάσει των πιο πάνω προνοιών πρέπει να περιλαμβάνει λεπτομερή περιγραφή των περιουσιακών στοιχείων που επηρεάζονται από αυτό, καθώς επίσης και το πρόσωπο (ή πρόσωπα) προς το οποίο το εν λόγω διάταγμα πρέπει να επιδοθεί.» Να πω και κάτι τελευταίο. Δεν είναι απαραίτητη η προσαγωγή μαρτυρίας για απόδειξη της πρόθεσης της εναγομένης να αποξενώσει ή επιβαρύνει την περιουσία του. Εκείνο που έχει σημασία είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον διαδραματισθούν στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως να εκδοθεί[12]. Στην προκειμένη περίπτωση ο Ενάγοντας προβάλλει τον ισχυρισμό ότι οι μετοχές του Εναγόμενου 1 στην εταιρεία YIANNIS MAMAS (BLUE DREAMS) LTD αποτελούν τα τελευταία περιουσιακά στοιχεία του τα οποία προσπαθεί παράνομα και δόλια με τη συμμετοχή των Εναγομένων 2 και 3 να αποξενώσει.[13] Επίσης στην παρά.22 της ένορκης δήλωσης του ισχυρίζεται ότι οι εν λόγω μετοχές αποτελούν ίσως και το μόνο περιουσιακό στοιχείο του Εναγόμενου 1. Συγκεκριμένα ισχυρίζεται ότι: «Η σφοδρά πιθανότητα εξασφάλισης πιθανής έκδοσης απόφασης υπέρ μου και το ότι οι εν λόγω μετοχές αποτελούν από τα μόνα ίσως και το μόνο του περιουσιακό στοιχείο του Εναγομένου και ενόψει του ψηλού ποσού το οποίο οφείλεται από τον Εναγόμενο 1 θα πρέπει να διασφαλιστεί με επιβάρυνση οιασδήποτε περιουσίας έχει στην κατοχή του ο Εναγόμενος 1 γιατί σε αντίθετη περίπτωση δεν θα μπορεί να εκτελεστεί.» Ας σημειωθεί ότι στην ένορκη δήλωση του Εναγομένου 1 που υποστηρίζει την ένσταση δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στους πιο πάνω ισχυρισμούς του Ενάγοντα και ούτε αυτοί αμφισβητούνται παρά μόνον προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι οι Εναγόμενοι 2 και 3 έχουν ακίνητη περιουσία. Επισημαίνεται δε και η παρόμοια θέση που προβάλλεται στους λόγους ένστασης υπό στοιχείο (γ) σε σχέση με τους Εναγομένους 2 και 3[14]. Στην προκειμένη περίπτωση θεωρώ ότι, με βάση τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, θα μπορούσε να δικαιολογηθεί η έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων και πάνω στη βάση αυτή. Το θέμα που απομένει για απόφαση από το Δικαστήριο είναι αν πρέπει τα Διατάγματα να διατηρηθούν σαν θέμα ισοζυγίου της ευχέρειας κατά πόσο, δηλαδή, είναι δίκαιο ή κατάλληλο υπό τις περιστάσεις. Αναφορικά με το ισοζύγιο της ευχέρειας αυτό υποδηλώνει το ενδιαφέρον του Δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφαση του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη[15]. Ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν το ζήτημα του ισοζυγίου της ευχέρειας είναι η διατήρηση του status quo. Η φράση «status quo» επεξηγήθηκε στην Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1(B) A.A.Δ. 788 με αναφορά στην αγγλική υπόθεση Metric Resources Corporation v. Leasemetrix Ltd and Another
(1979)F.S.R. 571. Το Δικαστήριο κατά την εξέταση προσωρινού διατάγματος πρέπει να προσπαθεί να διατηρήσει το status quo ante bellum, δηλαδή την κατάσταση πραγμάτων που επικρατούσε πριν την παράνομη ενέργεια που οδήγησε στην ανατροπή στην προηγούμενη κατάσταση πραγμάτων. Η ανάγκη προστασίας του Ενάγοντα πρέπει να σταθμίζεται προς την αντίστοιχη ανάγκη των Εναγομένων. Συνεπώς, πρέπει να εξετασθεί η επίδραση που ενδεχομένως θα είχε τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων στα συμφέροντα των δύο πλευρών. Κατά την αξιολόγηση του που κλίνει το ισοζύγιο της ευχέρειας ένας σημαντικός παράγων είναι η έκταση κατά την οποία τα μειονεκτήματα του κάθε μέρους θα είναι αδύνατο να αποζημιωθούν με αποζημιώσεις. Έχοντας υπόψη τη φύση της παρούσας υπόθεσης δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι και το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει σαφώς υπέρ του Αιτητή/Ενάγοντα για τους λόγους που έχω εξηγήσει και οι οποίοι σχετίζονται περισσότερο με την τρίτη προϋπόθεση. Επαναλαμβάνω. Στην προκειμένη περίπτωση το ισοζύγιο της ευχέρειας θεωρώ ότι κλίνει υπέρ του Ενάγοντα, ότι, δηλαδή, είναι δίκαιο και πρόσφορο να εγκριθεί η Αίτηση και να εκδοθούν τα αιτούμενα στις παραγράφους (Β) και (Γ) της Αίτησης Διατάγματα. Σε περίπτωση που δεν εκδοθούν τα εν λόγω διατάγματα και ο Ενάγων πετύχει στην αγωγή του εναντίον των Εναγομένων υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να μην μπορεί να γίνει πλήρης αποκατάσταση των δικαιωμάτων του. Από την άλλη δεν φαίνεται να προκύπτει οποιαδήποτε ζημιά ή δυσμενής επηρεασμός σε βάρος των Εναγομένων με την έκδοση των διαταγμάτων αυτών. Εν πάση δε περιπτώσει οι Εναγόμενοι δεν αναφέρουν στην ένορκο δήλωση τους οτιδήποτε ως προς το ενδεχόμενο πρόκλησης οποιασδήποτε ζημιάς στους ίδιους αν οριστικοποιηθούν τα αιτούμενα στις παρά.(Β) και (Γ) της υπό κρίση Αίτησης Διατάγματα. ΜΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΟΥΣΙΩΔΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ Οι Εναγόμενοι 2 και 3 μεταξύ των διαφόρων λόγων που επικαλούνται για σκοπούς ακύρωσης των προσωρινών Διαταγμάτων που εκδόθηκαν στην παρούσα υπόθεση είναι ότι ο Ενάγοντα/Αιτητής δεν προσήλθε με καθαρά χέρια στο Δικαστήριο και ότι δεν αποκάλυψε τα ποσά που εισέπραξε από τον Καθ' ου η Αίτηση 1[16] και ότι δεν αποκάλυψε τα ορθά γεγονότα σε σχέση με το γραμμάτιο το οποίο έχει εξοφληθεί.[17] Προχωρώ τώρα να θέσω το σχετικό νομικό πλαίσιο. Η έκδοση προσωρινού διατάγματος μονομερώς (ex parte) συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσον παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί[18]. Οι μονομερείς αιτήσεις είναι αιτήσεις υψίστης πίστεως (ubberima fides) εφόσον κρίνονται έξω από το κανονικό πλαίσιο της δίκης και οι κανόνες πρέπει να τηρούνται με αυστηρότητα. Η ορθή διάσταση της υποχρέωσης πλήρους αποκάλυψης σε μονομερείς αιτήσεις, αναπτύχθηκε από τον Πική, Π., δίδοντας την απόφαση της Ολομέλειας στην Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co. Ltd,
(1996)1 Α.Α.Δ. 597, 601-602: "Είναι θεμελιωμένο ότι διάδικος ο οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση τη χορήγηση θεραπείας, πρέπει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επενεργούν στην άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου για την παροχή θεραπείας. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται η θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου ..... ......................................... Το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για ακύρωση του διατάγματος. (Βλέπε Τhe Andria
(1984)1 All E.R. 1126 (C.A.). The Hagen
(1908)P.189. Boyce v. Gill
(1981)64 L.T. 824. Brink´s Mat Ltd Elcombe
(1988)1 W.L.R. 1350 (C.A.). Γρηγορίου Άκης άλλως Γρηγόρης Ν. και Άλλοι ν. Χριστοφόρου και Άλλων
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. Η θέση αυτή κρίνεται σωστή. Ό,τι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην απουσία τους, η απόφαση του Δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής". Όπως λέχθηκε στη Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, στις σελ. 264-265: "H διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο Αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση, θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά "δεν σας ακούω πλέον" και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση ...". Στην Cobelfret κ.ά. v. Cyprus Potato Marketing Board
(1996)(απόφαση Ολομέλειας) το θέμα τέθηκε ως εξής: "Είναι θεμελιωμένο ότι διάδικος ο οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση τη χορήγηση θεραπείας, πρέπει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επενεργούν στην άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου για την παροχή θεραπείας. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται η θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου ...". Επιπρόσθετα, η "... υποχρέωση πλήρους αποκάλυψης δεν καλύπτει μόνο ουσιώδη γεγονότα που είναι γνωστά στον αιτητή, αλλά και εκείνα που μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογη έρευνα" (Δέστε Fedossova Larissa κ.ά. Αίτηση για έκδοση Certiorari 62/97, ημερ. 16.10.97). Το κριτήριο του τι συνιστά ουσιώδες γεγονός είναι αντικειμενικό. Έτσι το καθήκον του Ενάγοντα είναι να αποκαλύψει όλα τα γεγονότα τα οποία εύλογα μπορούσαν να ληφθούν ή θα λαμβάνονταν υπόψη από το Δικαστή όταν αποφάσιζε κατά πόσο θα εγκρίνει την αίτηση. Πρέπει ευθύς εξ αρχής να επισημάνω ότι τα ζητήματα που θίγηκαν από τους Εναγόμενους 2 και 3 στην ένσταση τους και αναφέρθηκαν ανωτέρω αναφέρονται σε αντικρουόμενες εκδοχές που οι διάδικοι προβάλλουν στην παρούσα αγωγή. Με άλλα λόγια, από τη μια έχουμε την εκδοχή του Ενάγοντα ότι έχει παραχωρήσει στον Εναγόμενο 1 δάνεια αρχικά για ποσό €124.000 τοις μετρητοίς για το οποίο υπεγράφη γραμμάτιο συνήθους τύπου από τον Εναγόμενο 1 και στη συνέχεια και άλλα χρηματικά ποσά που ανήλθαν στο συνολικό ποσό των €322.000 με αποτέλεσμα η συνολική οφειλή του Εναγόμενου 1 να ανέλθει σε €446.000 και ότι έναντι του ποσού αυτού ο Εναγόμενος 1 πώλησε στον Ενάγοντα δύο διαμερίσματα αξίας €240.000 με αποτέλεσμα η οφειλή του να μειωθεί στο ποσό των €206.000 πλέον τόκο που εξακολουθεί μέχρι σήμερα να είναι οφειλόμενο. Από την άλλη έχουμε την εκδοχή του Εναγόμενου 1 ότι ο Ενάγοντα του δάνεισε ποσό €200.000 και ότι σε σχέση με το ποσό των τόκων του εν λόγω δανείου που ήταν το ποσό των €124.000 ο Εναγόμενος υπέγραψε γραμμάτιο συνήθους τύπου και ότι εξέδωσε προς τον Ενάγοντα μεταχρονολογημένη επιταγή για το συνολικό ποσό των €322.000 που αφορούσε την πλήρη εξόφληση του δανείου μαζί με τους τόκους. Περαιτέρω προβάλλει την εκδοχή ότι έχει καταβάλει στον Ενάγοντα έναντι του δανείου συνολικό ποσό €180.000 και ότι, επειδή ο Ενάγων επέμενε στην εξόφληση του δανείου και των τόκων, τον Ιούνιο του 2011 του υπέγραψε δύο πωλητήρια έγγραφα για την αγορά δύο διαμερισμάτων για πλήρη εξόφληση του χρέους τονίζοντας ότι τα διαμερίσματα αυτά δόθηκαν στον Ενάγοντα προς πλήρη εξόφληση δανείου του και των τόκων, ενώ ζήτησε από τον Ενάγοντα τη μεταχρονολογημένη επιταγή την οποία ο Ενάγων δεν του την παρέδωσε ισχυριζόμενος ότι την κατέστρεψε. Κατ' ακολουθίαν λοιπόν όλων των πιο πάνω και ενόψει του ότι στην παρούσα υπόθεση υφίστανται από τις δύο αντίδικες πλευρές αντικρουόμενες εκδοχές ως προς τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης καταλήγω ότι δεν εγείρεται στην υπό εξέταση Αίτηση θέμα απόκρυψης και/ή μη αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων και/ή ότι ο Ενάγοντας/Αιτητής δεν προσήλθε με καθαρά χέρια κατά το στάδιο που εξαιτείτο την έκδοση των υπό εξέταση προσωρινών διαταγμάτων μονομερώς. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ' ακολουθίαν όλων των πιο πάνω κρίνεται ορθό όπως τα προσωρινά Διατάγματα που περιέχονται στις παραγράφους (Β) και (Γ) της παρούσας Αίτησης οριστικοποιηθούν. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται προς όφελος του Αιτητή/Ενάγοντα και σε βάρος των Καθ΄ ων η Αίτηση/Εναγομένων 2 και 3 όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) .................. Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον: Πρωτοκολλητής /ΛΗ [1] Δέστε Demades v. Studio
(1996)1 A.A.Δ. και Αίτηση Χάρη Φεσσά
(1990)1 Α.Α.Δ. 704. [2] Δέστε Acropol Shipping Co Ltd v. Petros I. Rossis
(1976)1 C.L.R. 38, Constantinides v. Macrigiorgi
(1978)1 C.L.R. 585, M & M Transport v. Εταιρεία Αστικών Λεωφορείων
(1981)1 C.L.R. 605, Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 C.L.R. 557, National Bank of Greece S.A. v. Motovia Ltd
(1987)1 C.L.R. 303, Pastella Marine Co Ltd v. National Iranian Tanker Co Ltd
(1987)1 C.L.R. 583, 599-602, Metro Shipping & Travel Ltd v. Global Cruises S.A.
(1989)1 Α.Α.Δ. 182, Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδου
(1992)1 Α.Α.Δ. 54, Τσολάκη ν. Στυλιανίδη
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 282), Louis Vuitton v. Dermosak Limited κ.α.
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453. [3] Δέστε Bacardi v. Vinco
(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 788 Ζηντίλης ν. Ανδρέου
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1603, Mitsingas v. Timberland
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791 και Άκης (Μεταφορές Δεμάτων) Εξπρές Λτδ ν. C. Kokkouri Trading
(1998)1 Α.Α.Δ. 149. [4] Δέστε Hadjikyriacos Co Ltd v. United Biscuits UK Ltd
(1984)1 C.L.R. 263, 267-268 [5]Δέστε Adidas v. Jonitexo Ltd
(1984)1 C.L.R. 263, Άκης άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστιάνα Σταύρου Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. [6] Δέστε Companies Maritime v. Sponsolia Shipping
(1987)1 C.L.R. 11 και την Αίτηση Stavros Hotels Appartments
(1994)1 A.A.Δ. 389. [7] Δέστε Cyprus Palestine Plantations Ltd v. Olivier and Co (Cyprus) Ltd 16 C.L.R. 122 και London and Overseas Co v. Tempest Bay Shipping
(1978)1 C.L.R. 367. [8] Δέστε Frixos Michael v. Brevinos Ltd
(1969)1 C.L.R. 578). [9] Δέστε Παναγίδου κ.α. ν. Παναγίδου κ.α.
(2001)1(Α) Α.Α.Δ. 396 και ABP Holdings Ltd v. Κιταλίδης κ.α.
(1994)1 ΑΑΔ 692 σελ. 701: «Το άρθρο 32, που παραθέτουμε πιο πάνω, δίδει ευρύτατη εξουσία στο Δικαστήριο να εκδίδει οποιοδήποτε παρεμπίπτον, απαγορευτικό ή προστακτικό διάταγμα, όταν κριθεί δίκαιο ή πρόσφορο, χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός. Πριν από τη θέσπιση του Ν.14/60, ίσχυε ο περί Δικαστηρίων Νόμος του 1953, 40/53. Το λεκτικό του άρθρου 37
(1)του Νόμου αυτού ήταν πανομοιότυπο με αυτό του άρθρου 32 του Ν.14/60. Στην υπόθεση The Polish Ocean Lines and Another v. N. Spyropoulos and Another XX
(2)C.L.R. 73, Το Δικαστήριο αποφάσισε πως δεν είχε εξουσία να εκδώσει παρεμπίπτον διάταγμα, για να απαγορεύσει στον εναγόμενο να διαθέσει χρηματικό ποσό, που δεν ήταν αντικείμενο της αγωγής. .............. Στη χώρα μας η νομοθετική εξουσία προτίμησε να μη παρέμβει στο ζήτημα. Άφησε τα Δικαστήρια να λειτουργούν με την ευρύτατη εξουσία που τους παρέχεται από το άρθρο 32 του Ν.14/60. Τα άρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, κάμνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται. Δεν αφαιρούν τίποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, που προσδιορίζει, όπως είπαμε πιο πριν το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων». [10] Δέστε Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 C.L.R. 520 και Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231. [11] Δέστε Παντελίδη ν. Πιερή
(1998)1(Α) Α.Α.Δ 2111, Larticon Ltd v. Detergenta Developments
(2004)1 Α.Α.Δ. 1121. [12] Δέστε Phasarias (Automotive Centre) Ltd. V. Σκυροποιία «Λεωνικ» Λτδ
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 785, 789-790: «Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πραγματική πρόθεση του εναγόμενου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μη ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία ..» Δέστε, επίσης, Larticon (ανωτέρω) [13] Δέστε παρά.23 της ένορκης δήλωσης του Ενάγοντα. [14] «(γ) Οι Εναγόμενοι 2 και 3 έχουν ακίνητη περιουσία και είναι αξιόχρεοι με μεγάλη οικονομική επιφάνεια.» [15] Όπως το έχει θέσει ο Δικαστής Hoffman στην Films Rover International Limited v. Cannon Film Sales Limited
(1987)1 W.L.R. 670: «The principal dilemma about the grant of interlocutory injunctions whether prohibitory or mandatory, is that there is by definition a risk that the Court may make the "wrong" decision in the sense of granting an injunction to a party who fails to establish his right at the trial (or would fail if there was a trial) or alternatively in failing to grant an injunction to a party who succeeds (or would succeed) at trial. A fundamental principle is therefore that the Court should take whichever course appears to carry the lower risk of injustice should it turn out to have been "wrong" in the sense I have described. The guidelines for the grant of both kinds of interlocutory injunctions are derived from this principle.» [16] Δέστε λόγο ένστασης υπό στοιχείο (α). [17] Δέστε λόγο ένστασης υπό στοιχείο (β). [18] Δέστε Louis Vuitton v. Δέρμοσακ
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453, 1463. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.