Θεονίτσα Χαραλάμπους ν. Κυριάκου Παπασάββα, Αρ. Αγωγής: 261/08, 30/1/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A46 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Δ. Θεοδώρου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 261/08 Μεταξύ: Θεονίτσα Χαραλάμπους Ενάγουσας και Κυριάκου Παπασάββα Εναγόμενου Ημερομηνία: 30 Ιανουαρίου, 2013 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα: κ. Κ. Κνώφος. Για τον Εναγόμενο: κ. Α. Δράκος Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αγωγή η ενάγουσα αξιώνει γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες και άλλα συναφή έξοδα, δαπάνες και απώλειες τις οποίες υπέστηκε από δυστύχημα που επεσυνέβη στις 31.8.2007 στον κύριο δρόμο Ευρύχου-Λινού, ενώ ήταν επιβάτιδα στο αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής YF417 το οποίο συγκρούστηκε με το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής ΕΜΒ529 που οδηγούσε ο εναγόμενος. Τόσο στις 22.4.2010 όσο και στις 20.11.10, ημερομηνίες κατά τις οποίες η υπόθεση ήταν ορισμένη ενώπιον του δικαστηρίου, ο δικηγόρος του εναγομένου δήλωσε ότι αποδέχεται πλήρη ευθύνη για το επίδικο δυστύχημα. Περαιτέρω, αναφορικά με την απαίτηση της Ενάγουσας για ειδικές αποζημιώσεις συμφωνήθηκε μεταξύ των δύο πλευρών και δηλώθηκε ότι τούτες ανέρχονται στο ποσό των €300 με αποτέλεσμα να παραμείνει δια εκδίκαση μόνο το ζήτημα των γενικών αποζημιώσεων. Επιπρόσθετα στις 20.11.12, όταν η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση, οι συνήγοροι των δύο πλευρών συμφώνησαν και κατέθεσαν για την αλήθεια του περιεχομένου τους, δύο ιατρικά πιστοποιητικά (τεκμήρια Α και Β) σχετικά με ιατρικές εξετάσεις της ενάγουσας. Στο τεκμήριο Α, ιατρικό πιστοποιητικό της Δρ. Γιαπανά, αναγράφεται ότι η εν λόγω γιατρός, στα πλαίσια εξέτασης της ενάγουσας διαπίστωσε μετατραυματική ραχιαλγία και της χορήγησε φαρμακευτική αγωγή. Στο τεκμήριο Β, ιατρικό πιστοποιητικό του Δρ. Δαμασκηνού, αναφέρεται ότι ο γιατρός διεπίστωσε θλάση θωρακικής μοίρας σπονδυλικής στήλης και ότι συνέστησε συντηρητική αγωγή με αντιφλεγμονώδη και ανάπαυση για 10 ημέρες. Διαζώσης κατάθεσε μόνο η ενάγουσα η οποία συνοπτικά ανάφερε τα ακόλουθα. Πρόκειται για γυναίκα ηλικίας 37 ετών, κατά την ημέρα του δυστυχήματος, που έχαιρε άκρας υγείας και εργαζόταν ως πωλήτρια σε κατάστημα πώλησης γυναικείων ειδών ένδυσης. Στον ελεύθερο της χρόνο ασχολείτο με τη φροντίδα των τέκνων της και γενικά της οικογένειας της αλλά επίσης εργαζόταν και στο εστιατόριο με την ονομασία «Το Βρυσή». Συνεπεία του δυστυχήματος υπέστη εκχύμωση στην αριστερή κλείδα ερυθρού χρώματος και θλάση θωρακικής μοίρας σπονδυλικής στήλης. Μετά το δυστύχημα πονούσε πάρα πολύ στην ράχη, στο στήθος, στον αριστερό ώμο και στον αυχένα κατόπιν σχετικής χορήγησης, έπαιρνε αντιφλεγμονώδη χάπια και έκανε συγκεκριμένες εντριβές, υποδεικνύοντας ως χώρο στον οποίο γινόντουσαν οι εντριβές, το πάνω μέρος του αριστερού της ώμου μέχρι και το αριστερό μέρος του αυχένα της. Ακόμα, ισχυρίστηκε ότι συνεπεία του πόνου, δεν μπορούσε να εργαστεί με αποτέλεσμα, με σχετική άδεια, να απουσιάσει από την εργασία της για 10 μέρες, στο οποίο χρονικό διάστημα βρισκόταν συνεχώς κλινήρης. Μετά την πάροδο των 10 ημερών επέστρεψε στην εργασία της αλλά συνέχισε να έχει έντονους πόνους, το έντονο των οποίων έπαυσε να υφίσταται μετά πάροδο περίπου δύο μηνών από την ημέρα του δυστυχήματος. Κατά την διάρκεια που πονούσε έντονα, με τις αναγκαίες οικιακές εργασίες, ασχολείτο ο σύζυγος της. Μοναδική διαφωνία της υπεράσπισης ως αυτή εκδηλώθηκε στα πλαίσια της αντεξέτασης αναφορικά με τα όσα ισχυρίστηκε η ενάγουσα, ήταν η θέση της πρώτης ότι η ενάγουσα υπερέβαλε αναφορικά με τον πόνο, οδύνη και ταλαιπωρία που υπέστη συνεπεία των τραυμάτων που της προκάλεσε το δυστύχημα. Η εν λόγω όμως θέση παρέμεινε μετέωρη καθότι ουδεμία μαρτυρία προσκομίστηκε προς υποστήριξη της. Εν πάση περιπτώσει η ενάγουσα μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας και δεν έχω αμφιβολία ότι είπε στο δικαστήριο όλη την αλήθεια αναφορικά με τον πόνο οδύνη και ταλαιπωρία που τις προκάλεσαν τα τραύματα της. Τούτο προκύπτει και από το γεγονός ότι είναι η ίδια που περιόρισε το χρόνο που κράτησαν οι έντονοι και ενοχλητικοί πόνοι παρά το ότι αν είχε σκοπό να ψευσθεί, θα μπορούσε, εν απουσία δε και αντίθετης ιατρικής μαρτυρίας, να επεκτείνει τούτον. Ούτε η υπεράσπιση, στην αγόρευση της προώθησε εισήγηση ότι η ενάγουσα δεν είπε την αλήθεια. Τη μαρτυρία της, την αποδέχομαι στο σύνολο της και προβαίνω και σε ανάλογα ευρήματα. Για την υπεράσπιση δεν κατέθεσε κανένας μάρτυρας. Στη βάση της πιο πάνω μαρτυρίας της ενάγουσας και των ενώπιον μου παραδεκτών γεγονότων ως αναφέρθηκε και προηγουμένως, το μόνο επίδικο θέμα που παραμένει για εξέταση είναι το ύψος των γενικών αποζημιώσεων, για το οποίο οι συνήγοροι των δύο πλευρών αγόρευσαν στις 7.12.12 . Ήταν η θέση του κ. Κνώφου ότι η ενάγουσας δικαιούται σε γενικές αποζημιώσεις περί τις €3.000 με σχετικό τόκο από την ημέρα που επεσυνέβη το δυστύχημα ενώ στην αντίπερα όχθη ήταν η θέση του κ. Δράκου ότι δίκαιη και λογική αποζημίωση αναφορικά με τις γενικές αποζημιώσεις είναι αυτή των €700. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρθηκαν σε διάφορες υποθέσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι αποζημιώσεις είναι το μέσο με το οποίο εκτιμάται ο πόνος και η ταλαιπωρία του θύματος και δεν αποσκοπούν στην τιμωρία του προσώπου που φέρεται ως νομικά υπεύθυνο για τα τραύματα του πρώτου. Το ύψος τους δε, πρέπει να αντανακλά στη φύση και έκταση των τραυμάτων και του πόνου του θύματος. Αναγνωρίζεται και παρατηρείται μία ανοδική πορεία αναφορικά με το ύψος των αποζημιώσεων που επιδικάζονται για σωματικά τραύματα. Η τάση όμως αυτή δεν είναι ανεξέλεγκτη και πρέπει να περιορίζεται μέσα σε λογικά πλαίσια. Αυτό που είναι ουσιαστικό είναι, η εν λόγω τάση να αντανακλά στην μεγαλύτερη ευαισθησία που επιδεικνύεται πλέον για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας αλλά και την ψυχική οδύνη που υπόκειται κάποιος συνεπεία της περιθωριοποίησης του από τις συνήθεις δραστηριότητες του. Πρέπει να τονιστεί ότι δεν υπάρχει σταθερό μέτρο αποτίμησης του ανθρώπινου πόνου. Αναφορές και/ή κρίσεις δικαστηρίων σε άλλες αποφάσεις, απλά παρέχουν μια γενική καθοδήγηση γιατί δεν είναι δυνατό δύο πρόσωπα, τα οποία τραυματίστηκαν κάτω από τελείως διαφορετικές συνθήκες και δεδομένα να υποστούν όμοιες και/ή πανομοιότυπες σωματικές βλάβες και/ή πόνο και οδύνη. Εντούτοις, όταν αναφορικά με άλλες εκδικασθείσες υποθέσεις, υπάρχει είτε κάποια συνάφεια ως προς τα τραύματα είτε αναλογία ως προς την έκταση, είδος και/ή επακόλουθα τούτων, είναι σωστό και πρέπον τα δικαστήρια να αντλήσουν καθοδήγηση και να λάβουν υπόψη τους το ύψος των αποζημιώσεων που επιδικάστηκαν στις εν λόγω υποθέσεις και με γνώμονα τούτες, αλλά πρωτίστως έχοντας κατά νου τα δεδομένα και περιστατικά της υπό εκδίκασης υπόθεσης, να καταλήξουν στο ύψος των αποζημιώσεων που θα επιδικάσουν. Ένας ουσιαστικός παράγοντας που συνυπολογίζεται κατά τον υπολογισμό του ύψους των αποζημιώσεων αναφορικά με γενικές αποζημιώσεις είναι οι αλλαγές στην αγοραστική αξία του χρήματος και οι σχετικές με το θέμα αποζημιώσεων, εξελίξεις της νομολογίας. Ως έχει ειπωθεί, «στον καθορισμό του ποσού των αποζημιώσεων λαμβάνεται ασφαλώς υπόψη η αξία του χρήματος. Ένα ποσό, ως αριθμός, μπορεί να ακούεται και να διαβάζεται μεγάλο. Πρέπει όμως να υπολογίζεται ουσιαστικά ώστε να έχει αντιστοιχία με την αγοραστική του αξία». (βλ.Γεννάδιος Τζιβανίδης ν. Λούη Μιχαηλίδη
(2008)1 ΑΑΔ 218, και για μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση επί των πιο πάνω θεμάτων βλ. Ανδρέας Καΐλας ν. Ανδρέα Παπαχαραλάμπους ως Διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντα Κώστα Σαϊττη
(2009)1 Α' ΑΑΔ 596, Γεώργιος Ταμπουράς v. Κυριακής Κολάνη
(2008)1 ΑΑΔ 384, Χρίστος Φωτίου ν. Στέλιου Νεοφύτου κ.ά.
(2005)1 ΑΑΔ 1511, Χαριλάου ν. Νικολάου
(2003)1 ΑΑΔ 1460, Μιχαήλ κ.α. ν. Φίλιος Γ. Συκοπετρίτης Λτδ. κ.α.
(2000)1 ΑΑΔ 1049, Μαυροπετρή ν Λουκά
(1995)1 ΑΑΔ 66, Κωνσταντίνου ν. Ιωάννου
(1993)1 ΑΑΔ 669, Παναγή ν. Θεοδώρου κ.α.
(1992)1 Β ΑΑΔ 1303, Φοινικαρίδης & άλλη ν. Γεωργίου & άλλων
(1991)1 ΑΑΔ 475, Fysco Contructing Co Ltd v. Γεωργίου
(1991)1 ΑΑΔ 1014, Σπύρου ν. Χ"Χαραλάμπους
(1989)1(Ε) ΑΑΔ 298), Polycarpou v. Adamou
(1988)1 CLR 727, Paraskevaides (Overseas) Ltd and Another v. Christofi
(1982)1 CLR 789). Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομικές αρχές παραθέτω ευθύς αμέσως πιο κάτω αριθμό αποφάσεων που κατά την γνώμη μου αφορούν σε σωματικές βλάβες, πόνο και οδύνη, ανάλογες με αυτά που υπέστη η ενάγουσας στην υπό εξέταση υπόθεση. Τονίζεται το γεγονός ότι αναζητήθηκαν αποφάσεις άμεσα σχετικές με το τραύμα της θλάσης θωρακικής μοίρας σπονδυλικής στήλης, πλην όμως όσες ανευρέθηκαν αφορούσαν σε υποθέσεις όπου ο εκεί τραυματίας υπέστη πολλαπλά τραύματα, τα πλείστα σοβαρότερα του πιο πάνω αναφερόμενου τραύματος, μέρος των οποίων τραυμάτων του ήταν και η πιο πάνω αναφερόμενη θλάση. Κρίνω ότι οι πιο κάτω παρατεθείσες υποθέσεις πληρούν στο βαθμό που είναι αναγκαίο την απαιτούμενη αναλογία αναφορικά με τα τραύματα της ενάγουσας και για αυτό παρατίθενται κατωτέρω, και στο βαθμό που είναι επιτρεπτό, λαμβάνονται υπόψη από το δικαστήριο. Στην υπόθεση Χαραλάμπους ν. Αβραάμ
(1999)1 ΑΑΔ 1441, ποσό £2.500 επιδικάστηκαν ως γενικές αποζημιώσεις για κρανιοεγκεφαλική κάκωση, διάσειση, οίδημα ινιακής χώρας, ζάλη, κεφαλαλγία, άλγος του αυχένα, σοβαρό διάστρεμμα του αυχένα, άλγος στην ποδοκνημική περιοχή και παροδική απώλεια συνειδήσεως. Στην υπόθεση Χαραλάμπους ν. Αναστασιάδη
(2003)1Γ ΑΑΔ 1709, 1713 ποσό £3.500 κρίθηκε κατάλληλο για σωματικές βλάβες, θλαστικό τραύμα ινιακής χώρας του κρανίου, εγκεφαλική διάσειση, σοβαρά διαστρέμματα και θλάσεις αυχένος, θώρακα, ραχέως και οσφύος και για αρκετό διάστημα χρησιμοποιούσε κολλάρο. Στην υπόθεση Δημητρίου ν. Ιωάννου κ.α.
(2003)1Α ΑΑΔ274, 278, ποσό £800 επιδικάστηκε για σωματικά τραύματα, διάστρεμμα του αυχένα και της οσφυϊκής μοίρας και επάλληλη τούτων επίπτωση όπως πόνο, ζάλη και κεφαλαλγία για διάστημα δέκα βδομάδων. Στην Κωνσταντινίδης ν. Παπαμιλτιάδους
(2007)1Β ΑΑΔ 733, 740 ποσό £1.000 κρίθηκε κατάλληλο αναφορικά με ένα εκ των θυμάτων, για πόνο στον αυχένα, κεφαλαλγία και ζάλη σε συνδυασμό με φαρμακευτική αγωγή που το θύμα λάμβανε για αρκετό διάστημα. Στην L.P. Transbeton Ltd v. Κώστα Σταύρου κ.α.
(2009)1Α ΑΑΔ 304 κρίθηκε κατάλληλο το ποσό των £2.500 ως γενικές αποζημιώσεις για αιμάτωμα περιοφθαλμικά του αριστερού ματιού και βλεφάρου, εγκεφαλική διάσειση και διάστρεμμα της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Περαιτέρω, στην υπόθεση Παπαγγελοδήμου ν. Νεοκλέους
(1991)1 ΑΑΔ 639, το εφετείο αύξησε τις αποζημιώσεις που επιδικάστηκαν από το Επαρχιακό Δικαστήριο από £1.500 σε £2.250. Ο ενάγοντας είχε υποστεί εγκεφαλική διάσειση, θλάση αυχένα, θλάση θώρακα, κάταγμα τριών πλευρών, σμίκρυνση του μεσοσπονδύλιου διαστήματος και μικρού βαθμού διαταραχή της αισθητικότητας του δεξιού χεριού. Στην πρόσφατη υπόθεση Ρούμπα ν. Μακρυγιάννη κ.α. Πολ.Εφ.67/08, ημερ.21.6.11 επιδικάστηκε ποσό £4.000 ως αποζημίωση για εγκεφαλική διάσειση συνοδευόμενη από ζάλη, κεφαλαλγία, πονοκέφαλο και χρήση κολάρου. Στην υπόθεση Αρετούλα Μερακλή κ.α. v. Α. Ταλιώτη
(1997)1 Α.Α.Δ. 1148 ο ενάγοντας υπέστηκε θλάση του αυχένα και μωλώπισμα δεξιού ώμου, όμως λόγω προϋπαρχόντων εκφυλιστικών οστεοαρθρωτικών αλλοιώσεων, επιδεινώθηκαν οι επώδυνες κακώσεις των μαλακών μορίων. Αποθεραπεύτηκε πλήρως, πλην όμως σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από τον σύνηθη χρόνο που χρειάζεται για αποθεραπεία των εν λόγω κακώσεων. Το εφετείο αποδεχόμενο την έφεση έκρινε τις ΛΚ3500 ως υπερβολικές αποζημιώσεις και μείωσε τούτες σε Λ.Κ.1500. Στην υπόθεση Ανδρέας Νεοκλέους v. Simon John Worley
(2001)1 A.A.Δ. 652 ο ενάγοντας υπέστηκε βαρύ διάστρεμμα του αυχένα. Τρία χρόνια μετά το δυστύχημα, ο ενάγοντας παρουσίασε μεγάλη αύξηση των οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων από αυτές που προϋπήρχαν του τραυματισμού οι οποίες αποδόθηκαν μερικώς στο σχετικό με την αγωγή τραυματισμό. Το εφετείο αυξάνοντας τις αποζημιώσεις σε σχέση με όσες δόθηκαν πρωτόδικα, επιδίκασε στον ενάγοντα γενικές αποζημιώσεις ΛΚ3500. Στις Αγωγές Ναυτοδικείου αρ.79/02, 80/02, 81/02 και 82/02 James Harmsworth και Salamis Clory κ.α.
(2003)1Γ Α.Α.Δ.1617, η ενάγουσα υπέστη διάστρεμμα αυχένα και οσφύος ως επίσης και αιμάτωμα αριστερού μηρού και θλάση κοιλιακού τοιχώματος. Έφερε αυχενικό κολλάρο και χορηγήθηκαν αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Υπεβλήθη σε φυσιοθεραπεία συνεπεία του ατυχήματος. Ανέπτυξε μετατραυματικό άγχος. Επιδικάστηκαν ΛΚ2500 ως εύλογη αποζημίωση για γενικές αποζημιώσεις. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι καμία εκ των πιο πάνω αναφερόμενων υποθέσεων προσομοιάζει σε τέτοιο βαθμό που να υπέχει καταλυτικής σημασίας το ύψος των αποζημιώσεων που επιδικάστηκε σε αυτήν. Έχοντας υπόψη τα ανωτέρω, καθώς επίσης και τα τραύματα που υπέστηκε η Ενάγουσα ως αυτά αναφέρονται με λεπτομέρεια πιο πάνω, την ηλικία της Ενάγουσας κατά τον χρόνο του ατυχήματος, κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις το ποσό των €2000 είναι δίκαιη και εύλογη αποζημίωση Αναφορικά με τον τόκο, με βάση τις καθιερωμένες αρχές, εκτός εάν διαπιστωθεί αδικαιολόγητη καθυστέρηση ή ολιγωρία εκ μέρους του ενάγοντα, επιδικάζεται νόμιμος τόκος από την ημέρα γένεσης του αγώγιμου δικαιώματος επί του ποσού των γενικών αποζημιώσεων καθώς και επί των ειδικών αποζημιώσεων, μειωμένος όμως κατά το ήμισυ έτσι ώστε να αντισταθμιστεί το ότι δεν προκύπτει όλη η ζημιά από την αρχή (βλ. Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου
(1991)1 ΑΑΔ 475 και Θεοδούλου ν. A. Panayides Contracting Ltd
(1999)1 AAΔ 2134). Όπως είναι γνωστό, το άρθρο 58Α του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.148, μετά των συναφών τροποποιήσεων παρέχει τη δυνατότητα στο Δικαστήριο να επιδικάζει τόκο ίσο με το ύψος του τόκου που καθορίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις των εδαφίων
(2),
(3)και
(4)του άρθρου 33 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60μετά των συναφών τροποποιήσεων αναφορικά με ολόκληρο ή μέρος του ποσού των αποζημιώσεων που έχουν επιδικαστεί για σωματικές βλάβες ή θάνατο συνεπεία αστικού αδικήματος για ολόκληρη ή για μέρος της περιόδου μεταξύ της ημερομηνίας κατά την οποία γεννήθηκε το αγώγιμο δικαίωμα και της ημερομηνίας καταχώρησης της αγωγής. Μέχρι την πρόσφατη τροποποίηση του περί Δικαστηρίων Νόμου με τον Τροποποιητικό Νόμο (αρ. 2), Ν.81(Ι)/2008επιδικαζόταν νόμιμος τόκος ύψους 8%. Από την ημέρα δημοσίευσης του Ν.81(Ι)/2008, δηλαδή την 15.10.2008, ο νόμιμος τόκος μειώθηκε σε 5,5%. Ανάλογη τροποποίηση επέφερε και ο Τροποποιητικός Νόμος του 2008 (Ν.82(Ι)/2008)στο αντίστοιχο άρθρο 58Α του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.148. Με βάση τα όσα αναφέρονται πιο πάνω και έχοντας υπόψη ότι ο Εναγόμενος αποδέχθηκε πλήρη ευθύνη για το ατύχημα, εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγόμενου για το ποσό των €2000, ως γενικές αποζημιώσεις και για το ποσό των €300 ως ειδικές αποζημιώσεις. Ερχόμενος, τώρα, στο θέμα του τόκου, λαμβάνοντας υπόψη ότι το ατύχημα επεσυνέβη την 31.08.2007 και η αγωγή καταχωρήθηκε στις 22.01.2008, ήτοι πέντε μήνες μετά, όπως επίσης και το γεγονός ότι η φύση των τραυμάτων της Ενάγουσας δικαιολογούσε ένα εύλογο χρονικό διάστημα ώστε να ληφθεί ιατρική μαρτυρία και να σχηματισθεί μια ολοκληρωμένη εικόνα αναφορικά με τα τραύματα της Ενάγουσας και την τελική της εικόνα, θεωρώ επομένως ότι η καταχώρηση της αγωγής πέντε μήνες μετά το ατύχημα είναι εύλογη (Βλ. Παύλος Ευαγγέλου ν. Άθως Δημητρίου (2008 1 ΑΑΔ 248)). Έχοντας υπόψη ότι η έκθεση απαίτησης καταχωρήθηκε στις 12.5.09 και δη δεκαέξι μήνες μετά την καταχώριση της αγωγής και ότι δεν δόθηκε καμία εξήγηση για την εν λόγω καθυστέρηση, κρίνω, ορθό όπως επί του ποσού των γενικών αποζημιώσεων εκ €2,000 επιδικαστεί τόκος 4% από την γένεση του αγώγιμου δικαιώματος, ήτοι την 31.8.2007 μέχρι τις 14.10.2008 και 2,75% από 14.10.2008 μέχρι 12.5.2009 (ημερομηνία καταχώρισης της έκθεσης απαίτησης), και 5,5% από 12.5.2009 μέχρι τελείας εξόφλησης. Σε σχέση με τις ειδικές αποζημιώσεις, ελλείψει μαρτυρίας αναφορικά με το πότε προέκυψαν τα έξοδα αυτά, επιδικάζεται νόμιμος τόκος ετησίως από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής μέχρι σήμερα, μειωμένος όμως κατά το ήμισυ, και ακολούθως τόκος 5,5% ετησίως μέχρι εξοφλήσεως. Επιπρόσθετα, επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγόμενου τα έξοδα της αγωγής όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ......... Δ. Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil / Other Actions / Final Αναφορά: Αγωγή / Τελική / Γενικές Αποζημιώσεις για θλάση θωρακικής μοίρας σπονδυλικής στήλης. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο