ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΤΔ ν. PANIMA LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 13332/03, 28/1/2013

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΤΔ ν. PANIMA LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 13332/03, 28/1/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A41 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 13332/03 Μεταξύ: ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΤΔ, εκ Λευκωσίας Εναγόντων - Καθ΄ ων η Αίτηση Και 1. PANIMA LTD, εξ Ανάγυια 2. ΝΙΚΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, εκ Λακατάμιας 3. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, εκ Λακατάμιας 4. ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ, εκ Λακατάμιας 5. ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ Γ. ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ, εκ Λεμεσού 6. ΜΑΡΙΛΕΝΑ Μ. ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ, εκ Λακατάμιας Εναγόμενοι/Αιτητές Ημερομηνία: 28 Ιανουαρίου, 2013 Αίτηση ημερ. 9.7.12 για αναστολή εκτέλεσης απόφασης εκκρεμούσης της εκδίκασης έφεσης ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ Για Αιτητές/Εναγόμενους 1-4: κα Ν. Παπαμιχαήλ για Παπαντωνίου & Παπαντωνίου Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Καθ' ων η Αίτηση/Ενάγοντες: κ. Π. Λιβέρας για Δ.Π. Λιβέρας & Σία Δ.Ε.Π.Ε ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Με την παρούσα Αίτηση οι Εναγόμενοι/Αιτητές επιδιώκουν την έκδοση Διατάγματος με το οποίο να αναστέλλεται η εκτέλεση της Απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας η οποία εκδόθηκε στα πλαίσια της υπό τoν ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής στις 2.3.12, μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης υπ΄αρ. 157/12 η οποία καταχωρήθηκε εναντίον της εν λόγω απόφασης και την έκδοση τελεσίδικης απόφασης και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Η Αίτηση βασίζεται στη Δ.35,θ.18, Δ.40,θθ7 και 11, Δ.48,θθ1-4 και 8(ι)(
2. ee)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα Άρθρα 3 και 9 του ΚΕΦ. 6, στα Άρθρα 31, 32, 43 και 47 του Ν.14/60, στις αρχές της Επιείκειας, στη διακριτική ευχέρεια και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Μιχαήλ Ιωαννίδη, Διευθυντή της Εναγομένης εταιρείας αρ. 1 στην οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα εξής: Þ Στα πλαίσια της παρούσας αγωγής το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας εξέδωσε απόφαση στις 2.3.12 προς όφελος των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων 1,2,3 και 4 σύμφωνα με την οποία πρέπει να καταβάλουν αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα το ποσό των €130.644,58 πλέον τόκo προς 8.5% ετησίως από 29.7.03 μέχρι εξοφλήσεως πλέον €18.490,62 πλέον τόκο προς 9% ετησίως από 29.7.03 μέχρι εξοφλήσεως πλέον έξοδα όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1) Þ Εναντίον της απόφασης αυτής έχει καταχωρηθεί Έφεση από τους Εναγόμενους 1, 2, 3, και 4 στις 11.4.12. Αντίγραφο της Ειδοποίησης Έφεσης επισυνάπτεται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2, ενώ ειδοποίηση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερ. 19.4.12 ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3 Εν όψει του ότι (α) έχει καταχωρηθεί έφεση εναντίον της Απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας που εκδόθηκε στα πλαίσια της παρούσας αγωγής (β) οι Εναγόμενοι 1,2,3 και 4 με την Έφεση τους προσβάλουν τόσο την έκδοση απόφασης εναντίον τους όσο και την απόρριψη της Ανταπαίτησης τους εναντίον των Εναγόντων. (γ) Οι Ενάγοντες /Εφεσίβλητοι δεν είναι σε θέση να παρέχουν οποιαδήποτε εγγύηση σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης των Εναγομένων. (δ) Σε περίπτωση μη έκδοσης του αιτούμενου Διατάγματος οι Ενάγοντες θα προχωρήσουν με τη λήψη μέτρων εκτέλεσης της προαναφερόμενης απόφασης και, σε περίπτωση που ανατραπεί η πρωτόδικη απόφαση, θα είναι πολύ δύσκολο να επανέλθουν στην προτέρα κατάσταση και θα δημιουργηθούν σοβαρά προβλήματα στην προώθηση της Έφεσης των Εναγομένων 1, 2, 3 και 4. (ε) Οι Εναγόμενοι 1, 2, 3 και 4 έχουν πολύ καλούς λόγους έφεσης με μεγάλη πιθανότητα επιτυχίας. Þ Είναι δίκαιο και εύλογο υπό τις πιο πάνω περιστάσεις να εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα και τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουν οι Εναγόμενοι 1, 2, 3 και 4 σε περίπτωση που θα απορριφθεί η παρούσα Αίτηση είναι πολύ περισσότερα από αυτά που ενδεχομένως θα αντιμετωπίσουν οι Ενάγοντες αν το Δικαστήριο εκδώσει το αιτούμενο Διάταγμα. Þ Αν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα ουδεμία ζημιά θα υποστούν οι Ενάγοντες/Εφεσίβλητοι, ενώ στην αντίθετη περίπτωση, αν προχωρήσουν με την εκτέλεση της Απόφασης και εισπράξουν το ποσό που αναφέρεται σε αυτή και ανατραπεί η πρωτόδικη απόφαση, θα είναι πολύ δύσκολο να επανακτήσουν οι Εναγόμενοι 1, 2, 3 και 4 το ποσό που θα καταβάλουν και θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά. Þ Είναι επείγον και επάναγκες όπως εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα καθότι τυχόν εκτέλεση της Απόφασης θα έχει ως αποτέλεσμα οι Εναγόμενοι να υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση από τους Ενάγοντες/Καθ΄ ων η Αίτηση η οποία βασίζεται στη Δ.35,θ.18, Δ.40,θθ7 και 11, Δ.48,θθ1-4 και 8(ι)(θθ) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα Άρθρα 4 και 9 του ΚΕΦ. 6 στα Άρθρα 31, 43 και 47 του Ν.14/60, στις αρχές της Επιείκειας, στη διακριτική ευχέρεια και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ως λόγοι Ένστασης εξειδικεύονται οι εξής: ü Οι Αιτητές δεν έχουν προτείνει οποιοδήποτε ποσό ως εγγύηση ή για κατάθεση σε μετρητά για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. ü Με την αίτηση τους οι Αιτητές αποσκοπούν στο να εμποδίσουν τους Ενάγοντες από το να εκτελέσουν την απόφαση που έχουν λάβει εναντίον των Εναγομένων 1, 2, 3, 4 και 6. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της Νατάσας Χ'Σάββα που είναι στην υπηρεσία των Εναγόντων στη Διεύθυνση Διαχείρισης Απαιτήσεων στην οποία αναφέρονται, βασικά, τα εξής: Ø Στις 2.3.12 εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας απόφαση στην πιο πάνω αγωγή εναντίον των Εναγομένων 1, 2, 3 4 αλληλέγγυα και ξεχωριστά για (Α) €130.644,58 σεντ με 8.5% ετησίως από 29.7.03 μέχρι εξόφλησης και (Β) €18.490,62 σεντ με 8.5% ετησίως από 29.7.03 μέχρι εξόφλησης και (Γ) Διάταγμα για πώληση του ενυπόθηκου κτήματος της Εναγομένης 6 προς εξόφληση του ποσού στο (β) ανωτέρω. Μέχρι σήμερα οι Εναγόμενοι 1, 2, 3, 4 και 6 κανένα ποσό έχουν καταβάλει από την ημέρα έκδοσης της απόφασης και έχουν εφεσιβάλει την εν λόγω απόφαση που ορίστηκε για προδικασία στις 17.12.12 με αρ. Έφεσης 157/12. Ø Ο Εναγόμενος 5 εναντίον του οποίου εκδόθηκε απόφαση στις 15.10.04 για το ίδιο ποσό που αναφέρεται στο (Β) της πιο πάνω απόφασης εναντίον των Εναγομένων 1, 2, 3 και 4 ουδέν ποσό έχει επίσης πληρώσει έκτοτε και καταχωρήθηκε επιβάρυνση σε ακίνητη περιουσία του. Ø Επειδή η εξ αποφάσεως Εναγομένη Εταιρεία δεν λειτουργεί πλέον, όπως προκύπτει από πληροφορίες των Εναγόντων αλλά και από μαρτυρία που έδωσε ο Μιχαλάκης Ιωαννίδης στην ακρόαση της αγωγής και, συνεπώς, η εταιρεία δεν είναι σε θέση να καταβάλει οποιαδήποτε εγγύηση ή μετρητά για την αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης, δεν είναι ορθό και δίκαιο να ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης εκτός αν δοθούν ικανοποιητικές εγγυήσεις ή μετρητά από αυτή που να διασφαλίζουν τους Ενάγοντες. Ø Το ίδιο ισχύει και για του Εναγόμενους 2, 3 και 4. Ø Όσον αφορά το κτήμα του Εναγομένου 5 στο μέρος που έχουν καταχωρήσει επιβάρυνση οι Ενάγοντες είναι περίπου €15.000. Ø Συνεπώς οι εξασφαλίσεις των Εναγόντων επί των δύο ακινήτων δεν καλύπτουν τις δύο εκδοθείσες αποφάσεις για να δικαιολογείται να ανασταλεί η πρόσφατα εκδοθείσα απόφαση εκτός αν δοθεί τραπεζική εγγύηση ή κατατεθούν μετρητά που να εξασφαλίζουν τους Ενάγοντες. Ø Περαιτέρω, η αγωγή έχει τροποποιηθεί στο παρελθόν και οι Εναγόμενοι δεν έχουν χρησιμοποιήσει τον ορθό τίτλο για να καταχωρήσουν την παρούσα Αίτηση. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η υπό κρίση Αίτηση, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, έχει ως κύρια βάση τη Δ.35 θ.18 η οποία έχει ως ακολούθως: «18. An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from the Court of Appeal or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given.» Το νομικό πλαίσιο που διέπει την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου βάσει της Δ.35 θ.18 έχει αναλυθεί και επεξηγηθεί σε αρκετές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Οι παράγοντες που κατά κύριο λόγο διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την αναστολή εκτέλεσης απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης είναι πρώτον, η διασφάλιση της οριστικότητας (finality) των αποφάσεων του πρωτόδικου Δικαστηρίου με παράλληλο γνώμονα την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του διαδίκου υπέρ του οποίου εκδόθηκε και δεύτερο, η εξασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Όπως έχει πάγια νομολογηθεί η καταχώρηση έφεσης δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο Δικαστήριο από τη Δ.35,θ.18. Περαιτέρω, όπως πάλι έχει κατ' επανάληψη τονιστεί στην νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης από τη μια και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από την άλλη συνιστούν τους παράγοντες που, κατά κύριο λόγο, επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής όσον και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για άσκηση Έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του Εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της Έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου[1]. Περαιτέρω για να δικαιολογείται αναστολή απόφασης εκκρεμούσης της έφεσης θα πρέπει να υπάρχουν ειδικές περιστάσεις[2]. Η Δ.35,θ.18 δεν παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να αναστέλλει τη διαδικασία γενικά. Με άλλα λόγια η Δ.35,θ.18 δεν δίδει εξουσία για αναστολή συνέχισης εκκρεμούσας διαδικασίας αγωγής αλλά μόνο για διαδικασία εκτέλεσης προς ικανοποίηση αυτοτελούς αποφάσεως[3]. ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΝΟΜΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομικές αρχές προχωρώ να εξετάσω την υπό κρίση Αίτηση. Το ορθό κριτήριο με βάση την πάγια νομολογία, όπως παρατέθηκε ανωτέρω, είναι η έφεση που ασκήθηκε, ως δικαίωμα του αιτητή, να μη χάσει την αποτελεσματικότητα της. Το Δικαστήριο ανάμεσα στα άλλα που λαμβάνει υπόψη του για να αποφασίσει αν θα εκδώσει ή όχι διάταγμα αναστολής εκτέλεσης της απόφασης έχει καθήκον να μεριμνήσει ώστε η όποια επιτυχία σε έφεση να μην καταστεί άνευ αντικειμένου. Η προοπτική επιτυχίας της έφεσης αποτελεί οπωσδήποτε παράγοντα σχετικό. Ωστόσο, σε αντίθεση με την επίδικη περίπτωση, μόνο εκεί όπου μπορεί να προγνωστεί με βεβαιότητα η πιθανότητα επιτυχίας ή αποτυχίας της Έφεσης ο παράγοντας αυτός αποκτά ιδιαίτερη σπουδαιότητα και εδώ δεν έχει προβληθεί κάτι το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια τέτοια κατάληξη. Βεβαίως, όπως και να έχουν τα πράγματα, η διάγνωση των δικαιωμάτων των διαδίκων στα πλαίσια των λόγων εφέσεως θα λάβει χώρα ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου και όχι εδώ. Το πρώτο ερώτημα που εγείρεται είναι αν οι Αιτητές με όσα προβάλλουν στην Ένορκη Δήλωση τους έχουν δείξει ότι χωρίς αναστολή η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης θα χάσει τη σημασία της. Υπενθυμίζω ότι η αναστολή δικαιολογείται πρωτίστως όταν ελλοχεύει ο κίνδυνος μη επανάκτησης του καταβληθέντος ποσού της απόφασης μετά την επιτυχία της Έφεσης. Και είναι εδώ που θα πρέπει να επικεντρώσει την προσοχή του το Δικαστήριο. Η άσκηση Έφεσης δεν έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα στην ισχύ της πρωτόδικης απόφασης. Στην προκειμένη περίπτωση το μόνο που αναφέρεται είναι ότι αν προχωρήσουν οι Καθ΄ ων η Αίτηση με την εκτέλεση της απόφασης και εισπράξουν το ποσό που αναφέρεται σ΄ αυτήν και ανατραπεί η πρωτόδικη απόφαση, θα είναι πολύ δύσκολο οι Εναγόμενοι 1,2, 3 και 4 Aιτητές να επανακτήσουν το ποσό που θα καταβάλουν και θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά. Για τον εν λόγω ισχυρισμό που προβλήθηκε επισημαίνω ότι δεν δόθηκε οποιαδήποτε αιτιολόγηση ή τεκμηρίωση. Ο Ενόρκως Δηλών αρκείται εδώ, απλώς, να προβάλει ένα ισχυρισμό χωρίς να θέτει ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε με βάση το οποίο θα μπορούσε ένας τέτοιος ισχυρισμός να τεκμηριωθεί και να υποστηριχθεί. Κανένα γεγονός και καμία λεπτομέρεια δεν έχει δοθεί από πλευράς του με αποτέλεσμα να μην μπορεί αυτός ο ισχυρισμός να εξετασθεί από το Δικαστήριο. Όσον αφορά τον ισχυρισμό του ενόρκως δηλούντα ότι σε περίπτωση λήψης μέτρων εκτέλεσης της απόφασης, αν αυτή ανατραπεί, θα δημιουργηθούν σοβαρά προβλήματα στην προώθηση της Έφεσης των Εναγομένων 1, 2, 3 και 4, επισημαίνω και εδώ ότι κανένα στοιχείο δεν αναφέρθηκε από πλευράς Αιτητών που να δικαιολογεί και να τεκμηριώνει ένα τέτοιο ισχυρισμό. Να τονίσω εδώ ότι οι Αιτητές δεν έχουν κατ΄ ουσία ισχυριστεί ότι θα καταστεί άνευ αντικειμένου η τυχόν επιτυχία τους στην Έφεση που άσκησαν αν δεν εγκριθεί η υπό κρίση Αίτηση αλλά, ο ενόρκως δηλών στην υπό κρίση Αίτηση, χωρίς να επεξηγεί, ισχυρίζεται γενικά και αόριστα, ότι η εκτέλεση της απόφασης θα τους δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στην προώθηση της Έφεσης. Τα Δικαστήρια δεν αποστερούν επιτυχόντα διάδικο από τους καρπούς της διαδικασίας εκτός αν υπάρχουν ειδικές περιστάσεις. Τέτοιες περιστάσεις υπάρχουν λ.χ. στην περίπτωση όπου στοιχειοθετείται ανικανότητα των Καθ'΄ων η Αίτηση/Εναγόντων να επιστρέψουν το ποσό που θα εισέπρατταν κατά την εκτέλεση σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης των Αιτητών[4]. Υπενθυμίζω ότι σε τέτοιου είδους αιτήσεις το Δικαστήριο έχει απόλυτη και απεριόριστη διακριτική ευχέρεια στο να χορηγήσει μόνο αν υπάρχουν ειδικές περιστάσεις οι οποίες, ωστόσο, πρέπει να εκτίθενται στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει τη σχετική αίτηση. Παραθέτω σχετικό προς τούτο απόσπασμα από το Σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η Έκδοση, Tόμος 16, σελ. 35, παράγρ. 51: "The Court has an absolute and unfettered discretion as to the granting or refusing a stay, and as to the terms which it will grant it.. .. and will, as a rule, only grant it if there are special circumstances, which must be deposed to an affidavit unless application is made at the hearing." ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για όλους τους πιο πάνω λόγους είναι η κρίση μου ότι οι Εναγομενοι/Αιτητές κανένα στοιχείο δεν έχουν θέσει ενώπιον μου που να δικαιολογεί την έγκριση του αιτήματος τους. Συνεπώς η παρούσα Aίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα γι΄ αυτό οι Εναγόμενοι/Αιτητές καταδικάζονται στα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ) Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /γκ c:\my documents\Lena\apofasis/interim [1] Δέστε Παναγιώτα Νεοφύτου ν. Χρυσάνθης Δημητρίου