ΚΛΕΑΝΘΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗ ν. ΜΑΡΙΑΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ, Αρ.Αγωγής: 538/12, 21/1/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A30 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ.Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Αρ.Αγωγής: 538/12 Μεταξύ: ΚΛΕΑΝΘΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗ Ενάγοντα και ΜΑΡΙΑΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ Εναγομένης Αίτηση ημερ. 7.8.12 υπό του Ενάγοντα για διαγραφή παραγράφων της Υπεράσπισης Ημερομηνία: 21.1.13 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγοντα-Αιτητή: κ.Γ.Λιβέρας Για Εναγομένη-Καθ΄ης η αίτηση: κα Ιω Λοϊζίδου για Λέλλος Π.Δημητριάδης, δικηγορικό γραφείο ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 24.1.12 ο ενάγοντας καταχώρησε σε ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα την παρούσα αγωγή έναντι της εναγομένης με την οποία αξιώνει απόφαση και/ή διατάγματα του Δικαστηρίου με τα οποία να δηλώνεται ότι ο ίδιος δικαιούται και/ή είναι ο νόμιμος δικαιούχος των 24 ιδρυτικών και 54667 συνήθων μετοχών εκ €1,71 έκαστη της εταιρείας FAMIPO SPINNING COMPANY LTD οι οποίες είναι εγγεγραμμένες επ΄ονόματι της εναγομένης, διάταγμα με το οποίο να διατάττεται η εναγόμενη να μεταβιβάσει και εγγράψει τις πιο πάνω μετοχές επ΄ονόματι του ενάγοντα και απόφαση και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου ότι οι πιο πάνω μετοχές είναι εγγεγραμμένες στο όνομα της εναγόμενης ως καταπίστευμα για τον ενάγοντα. Σύμφωνα με την ΄Εκθεση Απαίτησης ο ενάγοντας είναι αδελφός της εναγομένης. Η εναγομένη είναι μέτοχος της εταιρείας FAMIPO SPINNING COMPANY LTD κατέχοντας μαζί με την θυγατέρα της Αλίκη Χαραλαμπίδου 64 ιδρυτικές και 143000 συνήθεις μετοχές της πιο πάνω εταιρείας αξίας €1,71 εκάστη. Η FAMIPO SPINNING COMPANY LTD είναι ιδιωτική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης που συστάθηκε σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, με έδρα την Λευκωσία. Το μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας είναι €598,705.20 διαιρεμένο σε 120 ιδρυτικές μετοχές εκ €1,71 εκάστη και σε 350,000 συνήθεις μετοχές εκ €1,71 εκάστη. Το δε εκδοθέν κεφάλαιο είναι €470,455.20 διαιρεμένο σε 120 ιδρυτικές μετοχές εκ €1,71 εκάστη και σε 275,000 συνήθεις μετοχές εκ €1,71 εκάστη. Eίναι η δικογραφημένη θέση του ενάγοντα ότι τα αδέλφια Αντρέας Χριστοδουλίδης, Πολύβιος Χριστοδουλίδης (ο οποίος ήταν ο πατέρας του) και Φειδίας Χριστοδουλίδης αποφάσισαν περί το το έτος 1960 να ιδρύσουν οικογενειακή επιχείρηση γενικού εμπορίου πλεκτών ειδών και ειδών ρουχισμού και ίδρυσαν αρχικά οικογενειακό συνεταιρισμό με την επωνυμία «Συνεταιρισμός Αδελφοί Χριστοδουλίδη και Σία», κατά ή περί της 8.6.64 την οικογενειακή εταιρεία «Βιομηχανία Πλεκτών Τρικόζα Λτδ» και τις 18.3.1970 την οικογενειακή εταιρεία «FAMIPO SPINNING COMPANY LTD». Στις 20.12.89 συνέστησαν επίσης την εταιρεία «Tricoza Holdings Ltd». Σε όλες αυτές τις εταιρείες τα τρία αδέλφια ήταν μέτοχοι κατά 1/3 έκαστος εκτός από την εταιρεία Bιομηχανία Πλεκτών Τρικόζα Λτδ όπου έκαστος των τριών αδελφών κατείχε ανά 1/3 μερίδιο ως οικογένεια πλέον και όχι ατομικά και συγκεκριμένα τα μέλη της οικογένειας του κάθε αδελφού κατείχαν 300000 μετοχές. Είναι η θέση του ενάγοντα ότι λόγω οικογενειακών διαφορών που δημιουργήθηκαν περί το έτος 1998 τα τρία αδέλφια και οι οικογένειες τους συμφώνησαν να διευθετήσουν όλες τις διαφορές τους σε σχέση με τις οικογενειακές επιχειρήσεις, και στις 27.11.98 υπεγράφη σχετική συμφωνία. Η συμφωνία ημερομηνίας 27.11.98 προνοούσε όπως τα αδέλφια Αντρέας και Φειδίας Χριστοδουλίδης αποχωρήσουν από την εταιρεία FAMIPO SPINNING COMPANY LTD και σε αντάλλαγμα των 60000 μετοχών που κάθε μέλος της οικογένειας Πολύβιου Χριστοδουλίδη, πατέρα του ενάγοντα κατείχε στην εταιρεία Βιομηχανία Πλεκτών Τρικόζα Λτδ θα ελάμβαναν τις ανάλογες μετοχές στην εταιρεία FAMIPO SPINNING COMPANY LTD που αντιστοιχούσαν σε 24 ιδρυτικές και 60000 συνήθεις μετοχές. Είναι περαιτέρω ο ισχυρισμός του ότι η οικογένεια Πολύβιου Χριστοδουλίδη δηλαδή η οικογένεια του πατέρα του συμφώνησαν ότι η εταιρεία FAMIPO SPINNING COMPANY LTD θα άνηκε στους Κλεάνθη Χριστοδουλίδη (ενάγοντα), Χλόη Νικολαϊδου και Μαρία Χαραλαμπίδου (εναγομένη) που είναι αδέλφια και τα παιδιά του Πολύβιου Χριστοδουλίδη ανά 1/3 μερίδιο. Επειδή ο ενάγοντας, πάντοτε σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, είχε διάφορα προβλήματα, όλα τα μέλη της οικογένειας Πολύβιου Χριστοδουλίδη συμφώνησαν όπως οι 24 ιδρυτικές και 600000 συνήθεις μετοχές που ανήκαν στον ενάγοντα στην εταιρεία FAMIPO SPINNING COMPANY LTD να εγγραφούν επ΄ονόματι των γονέων του Πολύβιου και Ουρανίας Χριστοδουλίδη και να κατέχονται απ΄αυτούς για λογαριασμό του. Προς τούτο τόσο ο ενάγοντας όσο και οι αδελφές του Χλόη Νικολαίδου και Μαρία Χαραλαμπίδου αλλά και η αποβιώσασα μητέρα τους Ουρανία Χριστοδουλίδη όταν υπέγραφαν την συμφωνία ημερ. 27.11.98 και την εξουσιοδότηση προς τον πατέρα και σύζυγο τους Πολύβιο Χριστοδουλίδη είχαν την κοινή και ξεκάθαρη πρόθεση και συνεννόηση ότι μετά την αποχώρηση των γονέων τους Πολύβιου και Ουρανίας Χριστοδουλίδη από την εταιρεία η εταιρεία θα ανήκε κατά 1/3 μερίδιο στους Κλεάνθη Χριστοδουλίδη ενάγοντα, Χλόη Νικολαίδου και Μαρία Χαραλαμπίδου (μαζί με την θυγατέρα της Αλίκη Χαραλαμπίδου). Ο Πολύβιος Χριστοδουλίδης απεβίωσε στις 9.3.05 και η Ουρανία Χριστοδουλίδη την 1.11.
- Διαχειρίστρια της περιουσίας του Πολύβιου Χριστοδουλίδου διορίστηκε η κα Ιωάννα Λοϊζίδου η οποία στις 29.3.11 προέβηκε στην μεταβίβαση των 48 ιδρυτικών και 108000 συνήθων μετοχών στους Κλεάνθη Χριστοδουλίδη, Χλόη Νικολαίδου και Μαρία Χαραλαμπίδου από 16 ιδρυτικές και 36000 συνήθεις μετοχές έκαστος. Είναι η θέση του ενάγοντα ότι η εναγόμενη με διάφορους τρόπους και συνεπεία ψυχικού εξαναγκασμού και ψυχολογικής βίας πέτυχε όπως η αποβιώσασα μητέρα τους η οποία ήταν σοβαρά άρρωστη και δεν ήταν σε θέση να διαχειρίζεται την περιουσία της να μεταβιβάσει επ΄ονόματι της τις 24 ιδρυτικές και 47000 συνήθεις μετοχές της εταιρείας. Η εναγομένη, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ενάγοντα, συνεχίζει μέχρι σήμερα μαζί με την θυγατέρα της Αλίκη Χαραλαμπίδου να είναι εγγεγραμμένη και να κατέχει 64 ιδρυτικές μετοχές και 143000 συνήθεις μετοχές στην εταιρεία FAMIPO SPINNING COMPANY LTD και παρά του ότι αναγνώρισε στις 23.11.11 ότι οι μετοχές στην εν λόγω εταιρεία πρέπει να ανήκουν ανά 1/3 έκαστος στα αδέλφια της Χλόη Νικολαίδου και Κλεάνθη Χριστοδουλίδου και την ίδια, μέχρι σήμερα εξακολουθεί να κατέχει τις επίδικες μετοχές του ενάγοντα δηλαδή 24 ιδρυτικές και 55667 συνήθεις μετοχές τις οποίες κατέχει προς όφελος του ενάγοντα αλλά αρνείται εκδικητικά, εκβιαστικά και παράνομα να του τις μεταβιβάσει. Η εναγομένη εμφανίστηκε στην διαδικασία μέσω συνηγόρου και καταχώρησε την υπεράσπιση της στις 27.6.
- Στην υπεράσπιση της προβάλλει προδικαστική ένσταση ότι η αγωγή πέραν του ότι είναι ανυπόστατη, αόριστη και εκδικητική, αναφέρεται σε αξιώσεις έναντι προσώπων που δεν είναι διάδικοι και δεν μπορεί να προχωρήσει ως έχει γι΄αυτό και ζητά την απόρριψη της. Πέραν της προδικαστικής της ένστασης αρνείται τους ισχυρισμούς του ενάγοντα, αρνείται ότι η συμφωνία ημερ. 27.11.98 αφορά τις μετοχές της εταιρείας FAMIPO SPINNING COMPANY LTD αντίθετα είναι η θέση της ότι μ΄αυτή την συμφωνία επιλύονταν οι διαφορές και μεταβιβάζονταν οι μετοχές της εταιρείας Βιομηχανίας Πλεκτών Τρικόζα Λτδ μόνο, και δεν προνοεί όσα ο ενάγων ισχυρίζεται, δέχεται ότι ο ενάγοντας δεν κατείχε μετοχές της εταιρείας FAMIPO SPINNING COMPANY LTD λόγω διαφόρων οικονομικών προβλημάτων του και έλλειψης εμπιστοσύνης στο πρόσωπο του και αρνείται τους ισχυρισμούς του ενάγοντα περί καταπιστεύματος των μετοχών στη FAMIPO SPINNING COMPANY LTD τις οποίες η ίδια κατέχει προς όφελος του ενάγοντα. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι, εάν τα όσα ισχυρίζεται ο ενάγοντας είναι ορθά τότε τυχόν έκδοση του διατάγματος που αιτείται θα έχει ως αποτέλεσμα ο ενάγοντας να κατέχει περισσότερες μετοχές από την ίδια, πράγμα αντιφατικό με τους ισχυρισμούς του ότι οι μετοχές στη FAMIPO SPINNING COMPANY LTD πρέπει να κατέχονται από τα τρία αδέλφια ανά 1/3 μερίδιο έκαστος. Σε ό,τι αφορά το πληρεξούσιο ημερ. 23.11.11 η εναγόμενη στη παράγραφο 10 της Υπεράσπισης της αναφέρει ότι η περιουσία και συγκεκριμένα οι μετοχές οι οποίες είχαν μεταβιβαστεί από την διαχειρίστρια Ιωάννα Λοϊζίδου στις 29.3.11 για τις μετοχές που είχε ο αποβιώσας Πολύβιος Χριστοδουλίδης στα τρία του παιδιά συμπεριλαμβανομένου και του ενάγοντα έγιναν ούτως ώστε όλοι οι μέτοχοι της FAMIPO SPINNING COMPANY LTD να μπορούν να δώσουν εξουσία στον διορισμένο πληρεξούσιο αντιπρόσωπο της εταιρείας να υπογράψει πωλητήριο έγγραφο για πώληση συγκεκριμένου υπό διαχωρισμού ακινήτου της εταιρείας FAMIPO SPINNING COMPANY LTD με την εταιρεία AIRMEC LTD. Το εν λόγω πωλητήριο έγγραφο έχει υπογραφεί τον Απρίλιο του 11 και η FAMIPO SPINNING COMPANY LTD ανέλαβε μεταξύ άλλων να παραδώσει κατοχή του πωλούμενο ακινήτου τον Οκτώβριο του
- Το εν λόγω ακίνητο πριν τον θάνατο του Πολύβιου Χριστοδουλίδη και μέχρι τον Απρίλη του 2011 είχε παραχωρηθεί στον ενάγοντα έναντι ανταλλάγματος ο οποίος το χρησιμοποιούσε και ως επαγγελματικό χώρο. Είναι περαιτέρω ο ισχυρισμός της ότι η πώληση του επίδικου ακινήτου από την FAMIPO SPINNING COMPANY LTD στην AIRMEC LTD είχαν συνδεθεί με την αποπληρωμή δανείου που είχε η FAMIPO SPINNING COMPANY LTD στη ΣΠΕ Λατσιών και ήταν η συμφωνία ότι με την παράδοση της κατοχής ποσό €400.000 όπως και ποσό €300.000 εκ της προκαταβολής θα κατατίθετο στο δάνειο της FAMIPO SPINNING COMPANY LTD στη ΣΠΕ Λατσιών. Παρά το ότι ο ενάγοντας είχε συμφωνήσει στα πιο πάνω αρνήθηκε να παραδώσει το πωλούμενο ακίνητο και για να αποφευχθούν δυσάρεστες συνέπειες για την εταιρεία η εναγόμενη όντως πείσθηκε να υπογράψει το ειδικό πληρεξούσιο έγγραφο ημερ. 23.11.11 το οποίο επικαλείται ο ενάγοντας και το οποίο έχει ως αποτέλεσμα να μεταβιβαστούν οι μετοχές της εναγόμενης στα αδέλφια της με τέτοιο τρόπο ώστε ο κάθε ένας από τα αδέλφια να κατέχει ποσοστό 33,33% στη FAMIPO SPINNING COMPANY LTD, υπό την αίρεση επέλευσης συγκεκριμένων γεγονότων που αναφέρονται σ΄αυτό. Είναι ο ισχυρισμός της ότι ο ενάγοντας αγνοεί και παραγνωρίζει όλες τις άλλες πρόνοιες του πληρεξουσίου εγγράφου ημερ. 23.11.11 συνεχίζει να κατέχει παράνομα το πωλούμενο ακίνητο με αποτέλεσμα οι αγοραστές, εταιρεία AIRMEC LTD να έχουν τερματίσει την σύμβαση πώλησης και να έχουν καταχωρήσει την αγωγή 1537/12 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας με την οποία ζητούν μεταξύ άλλων αποζημιώσεις λόγω της παράλειψης της FAMICO SPINNIG COMPANY LTD να παραδώσει ελεύθερη κατοχή του ακινήτου. Η εναγόμενη μάλιστα επιφυλάσσει το δικαίωμα της να παρουσιάσει κατά τη δικάσιμο το πληρεξούσιο και τη συμφωνία. Η εναγόμενη αρνείται τα όσα ο ενάγοντας της καταλογίζει σε σχέση με την μεταβίβαση σ΄αυτή μετοχών της εταιρείας FAMIPO SPINNING COMPANY LTD από την μητέρα τους Ουρανία στην ίδια και ειδικά ότι η ίδια επηρέασε την μητέρα της και/ή εκμεταλλεύτηκε την ελεύθερη βούληση της, αρνείται όλες τις αξιώσεις του ενάγοντα, επαναλαμβάνει τη θέση της σχετικά με το πληρεξούσιο ημερομηνίας 23.11.11 και ισχυρίζεται ότι το εν λόγω πληρεξούσιο δίνει ρητές οδηγίες και εξουσία στο δικηγόρο της FAMICO SPINNING COMPANY LTD και όχι στον ενάγοντα να το επικαλείται. Μετά την καταχώρηση της υπεράσπισης η οποία όπως έχει αναφερθεί ήταν στις 27.6.12 ο ενάγοντας καταχώρησε στις 7.8.12 την υπό κρίση αίτηση με την οποία ζητά διάταγμα του Δικαστηρίου που να διαγράφει ολόκληρη την παράγραφο 10 και την παράγραφο 14 (α) της υπεράσπισης ως μη αναγκαίας ή σκανδαλώδους, η οποία τείνει να επηρεάσει επιβλαβώς ή να προκαλέσει αμηχανία στον ενάγοντα ή να καθυστερήσει την ταχεία ή δικαία εκδίκαση της αγωγής, και/ή διότι δεν έχει καμία σχέση με την παρούσα υπόθεση. Ζητά επίσης έξοδα. Νομική βάση της αίτησης είναι οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, Θ.2, 4,8 και 9, Δ.16, Δ.17, Δ.19, Δ.20, Δ.25, Δ.26, Δ.27 και Δ.64 και η συμφυής εξουσία του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση φαίνονται, σύμφωνα με την θέση του, στην ΄Εκθεση Υπεράσπισης της εναγόμενης ημερ. 27.6.12 και είναι ότι τόσο οι ισχυρισμοί που περιέχονται στην παράγραφο 10 αλλά και στην παράγραφο 14(α) δεν έχουν καμία σχέση με την παρούσα υπόθεση και είναι μη αναγκαίοι ή σκανδαλώδεις, και τείνουν να επηρεάσουν επιβλαβώς ή να προκαλέσουν αμηχανία στον ενάγοντα ή να καθυστερήσουν την ταχεία ή δικαία εκδίκαση της αγωγής. Στις 21.11.12 η εναγομένη καταχώρησε ένσταση στην αίτηση η οποία έχει ως νομική βάση την Δ.19 θ.28 Δ.21, Δ.25, Δ.27 θ.3, Δ.48 θ.θ. 1-4, 7 και 9 και Δ.64 θ.
- 1 και 2, την πρακτική και συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου και επί τις γενικές αρχές του Δικαίου. Συνοπτικά αποδιδόμενοι οι λόγοι ένστασης είναι ότι η αίτηση είναι γενική, αόριστη, ουσιαστικά και νομικά αβάσιμη, κακόπιστη και καταχρηστική, τα όσα αναγράφονται στις παραγράφους 10 και 14(α) της υπεράσπισης είναι σχετικά και άμεσα συνδεδεμένα με το αντικείμενο της αγωγής και τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα εμπόδιζε και/ή θα στερούσε από την εναγομένη να ασκήσει αποτελεσματικά το δικαίωμα υπεράσπισης της και θα παραβίαζε το συνταγματικό της δικαίωμα για δίκαιη δίκη. Την ένσταση συνοδεύει η ένορκος δήλωση της δικηγόρου Νατάσας Ιακώβου η οποία επαναλαμβάνει ουσιαστικά με λεπτομέρεια τους λόγους ένστασης, ισχυρίζεται ότι η αίτηση δεν εξειδικεύει ούτε το νομικό της υπόβαθρο ούτε τους λόγους για τους οποίους οι παραγράφοι 10 και 14 (α) της υπεράσπισης είναι άσχετοι, μη αναγκαίοι και σκανδαλώδεις, επαναλαμβάνει την θέση ότι η αίτηση είναι κακόπιστη και καταχρηστική αφού μ΄αυτό τον τρόπο ο ενάγοντας επιδιώκει να εμποδίσει την εναγομένη από το να ασκήσει αποτελεσματικά το δικαίωμα της για υπεράσπιση και αναφέρει ότι όλα όσα αναγράφονται στις παραγράφους 10 και 14(α) της υπεράσπισης της εναγομένης είναι σχετικά, άμεσα συνδεδεμένα με το επίδικο αντικείμενο της αγωγής και απαραίτητα για την υπεράσπιση της εναγομένης για να παρουσιαστούν σωστά όλα τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης για να διευκολυνθεί η απονομή της δικαιοσύνης. Αναφέρει επίσης ότι το πληρεξούσιο και οι συνθήκες υπογραφής του έχουν καταστεί επίδικα θέματα λόγω της αναφοράς του ίδιου του ενάγοντα. Η αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Οι συνήγοροι των δύο μερών κατέθεσαν γραπτώς τις αγορεύσεις τους οι οποίες είναι δεόντως εμπεριστατωμένες και στις οποίες γίνεται πλήρης αναφορά στην νομολογία. Προτού ασχοληθώ με την αίτηση και τους λόγους ένστασης που προβάλλονται κρίνω σκόπιμο να κάνω μια σύντομη αναφορά στη νομολογία και/ή στη νομική βάση των αιτημάτων αυτών. Σύμφωνα με τη Δ.29 θ.26 των περί Πολιτικής Δικονομίας διαδικαστικών κανονισμών: "The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any endorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action." Η εν λόγω πρόνοια είναι πανομοιότυπη με την πρόνοια της Δ.19 θ. 27 (Ο.19 r.27) των Αγγλικών Θεσμών που ίσχυαν πριν από το 1960 η οποία προνοεί τα ακόλουθα: "The Court or a Judge may at any stage of the proceedings order to be struck out or amended any matter in any endorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action, and may in any such case, if they or he shall think fit, order the costs of the application to be paid as between solicitor and client." Εξίσου σημαντική κρίνω ότι είναι η παράθεση της Δ.19 θ.4 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών η οποία σε συνδυασμό και με τη νομολογία που έχει δημιουργηθεί και που είναι πολύ πλούσια για το συγκεκριμένο θέμα έχει καθορίσει τις γραμμές και παραμέτρους σύνταξης δικογράφων. Η εν λόγω διαταγή προνοεί τα ακόλουθα: "Every pleading shall contain, and contain only, a statement in a summary form of the material fact on which the party pleading relies for his claim or defence may be, but not the evidence, by which they are to be proved, and shall, when necessary, be divided into paragraphs, numbered consecutively. Dates, sums, and numbers shall be expressed in figures and not in words. The pleadings hall be signed by the advocate, or by the party, if he sues or defends in person". Οι διάδικοι πρέπει να απολαμβάνουν κάθε δυνατή ελευθερία στη σύνταξη τους αλλά χωρίς να καταχρώνται αυτό το δικαίωμα εις βάρος της ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασίας. Πολύ συνοπτικά τα όσα οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και η νομολογία έχουν καθορίσει είναι ότι: · τα δικόγραφα πρέπει να περιέχουν μόνο ουσιώδη γεγονότα και ως τέτοια βεβαίως είναι μόνο τα σχετικά γεγονότα. σχετική είναι η Δ.19 θ.4 και οι αποφάσεις Knowles v. Roberts, 38 Ch. D. p. 263, Williams and Glyns Bank Ltd v. The Ship "Maria"
(1984)1 CLR 701. · η πολυλογία και η περιττολογία πρέπει να μην ενθαρρύνονται. Άρα πρέπει το Δικαστήριο να εξετάσει και την έκταση του δικογράφου. Η Δ.19 θ.4 επιβάλλει όπως τα δικόγραφα πρέπει να περιέχουν τις θέσεις σε συνοπτική μορφή. Η νομολογία έχει επίσης αντιμετωπίσει το θέμα αυτό. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Hill v. Hart Davis 26 Ch. D. 470, Davy v. Garret 7 Ch. D. 473, British Airways Pension Trustee Ltd v. Sir Robert Mc Alpine
(1994)72 B.L.R. 26 αλλά και η Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ. v. Σοφοκλή Σαββίδη
(1997)1 ΑΑΔ 690. · δεν επιτρέπεται η παράθεση μαρτυρίας. Σχετική είναι και πάλι η Δ.19 θ.4 αλλά και η απόφαση στην Παγκύπρια Εταιρεία Αρτοποιών (ανωτέρω) όπως και η απόφαση Merchants & Manufactures Insurance Co. v. Davies
(1938)1 K.B 196. · δεν επιτρέπεται η παράθεση ολόκληρων εγγράφων ή εκτενών αποσπασμάτων από έγγραφα. Σχετική για το θέμα αυτό είναι η Δ.19 θ.19 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών η οποία προνοεί τα ακόλουθα: "Whenever the ontents of any document are material, it shall be sufficient in any pleading to state the effect thereof as briefly as possible, without setting out the whole or any part thereof (υπογράμμιση δική μου), unless the precise words of the document or any part thereof are material" · δεν επιτρέπεται η παράθεση νομοθεσίας. · δεν επιτρέπεται η επανάληψη ισχυρισμών. Επίσης απαιτείται από τους αιτητές να προσδιορίζουν με ακρίβεια τα μέρη του δικογράφου των οποίων εξαιτούνται τη διαγραφή. Σχετικό είναι το απόσπασμα στο σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings 12 ed. Στις σελ. 141 και 142 με αναφορά στην απόφαση Williamson v. London and North Wester Ry
(1879)12 Ch.
- 790 όπου λέχθηκε ότι "The application should specify precisely what order is being sought, e.g. to strike out, or to stay or dismiss the action or to enter judgment and precisely what is being attacked and on what grounds, whether the whole pleading or indorsement or only parts thereof, and if so the alleged offending parts should be clearly specified." Στο σύγγραμμα Annual Practice 1959 στις σελ. 477-479 επεξηγείται ότι ο κύριος σκοπός του θεσμού Ο.19 r.27 είναι η συμμόρφωση των διαδίκων με τους κανόνες σύνταξης δικογράφων λαμβάνοντας υπόψη τον ιερό κανόνα ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει να υπαγορεύει στους διάδικους πώς να διατυπώνουν τα δικόγραφα τους. Αν κάποιος διάδικος εισάγει δικόγραφο το οποίο είναι αχρείαστο και τείνει να επηρεάσει δυσμενώς την εκδίκαση της αγωγής τότε, αφού το δικόγραφο αυτό παραβιάζει τους κανόνες σύνταξης δικογράφων, ενεργεί εκτός των δικαιωμάτων του. Δεν είναι ο κάθε αχρείαστος, ενώ κατά τα άλλα αβλαβής, ισχυρισμός οποίος προκαλεί την επέμβαση του Δικαστηρίου. Annual Practice 1959 στη σελ.
- Το ίδιο ισχύει και για τη μακρηγορία η οποία από μόνη της δεν είναι λόγος για διαγραφή. Σε ότι αφορά την υπό κρίση αίτηση, η αναφορά στη Δ.27 θ.3 η οποία αφορά διαγραφή ολόκληρης αγωγής ή υπεράσπισης διότι δεν περιέχει λογικό αγώγιμο δικαίωμα ή απάντηση ή όπου φαίνεται από το δικόγραφο ότι η αγωγή ή υπεράσπιση είναι μηδαμινή ή ενοχλητική, θεωρώ ότι δεν είναι ορθή ούτε και εφαρμόζεται στη παρούσα περίπτωση αφού ο ενάγοντας-αιτητής το τι επιδιώκει με την αίτηση του είναι η διαγραφή συγκεκριμένων παραγράφων της υπεράσπισης και ειδικά των παραγράφων 10 και 14(α) και όχι ολόκληρης της υπεράσπισης. Σε ό,τι αφορά επίσης την Δ.27 θ.3 και τη νομολογία που την έχει πραγματευτεί προκύπτει ότι αυτή εφαρμόζεται στις περιπτώσεις όπου το δικόγραφο του οποίο επιχειρείται η διαγραφή δεν αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα ή υπεράσπιση ή είναι σκανδαλώδες ή καταπιεστικό. Στην αίτηση η οποία δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση κάτι καθ΄όλα σύμφωνο με τους θεσμούς, δεν εξειδικεύεται ο ισχυρισμός του ενάγοντα-αιτητή ότι οι ισχυρισμοί που περιέχονται στις εν λόγω παραγράφους είναι άσχετοι με την υπόθεση, μη αναγκαίοι ή σκανδαλώδεις. Έτσι από τον συνδυασμό της παρούσας και της αμέσως επόμενης παραγράφου είναι η θέση μου ότι η επίκληση της Δ.27 θ.3 είναι λανθασμένη και δεν μπορεί να εφαρμοστεί στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Επομένως, η ουσιαστική νομική βάση της αίτησης είναι η Δ.19 θ.θ.4 και 26 αν και δεν εξειδικεύονται στο σώμα της αίτησης οι θεσμοί στους οποίους στηρίζεται. Οι εν λόγω είναι οι πρόνοιες που αναφέρουν το τι πρέπει να περιέχει ένα δικόγραφο (Δ.19 θ.4) και που δίδουν την εξουσία στο Δικαστήριο να διατάξει την διαγραφή ή την τροποποίηση οποιουδήποτε αποσπάσματος (matter) ενός δικογράφου το οποίο κρίνεται ως αχρείαστο, σκανδαλώδες ή το οποίο μπορεί να επηρεάσει επιβλαβώς, να προκαλέσει αμηχανία ή να καθυστερήσει την δίκαιη πορεία της δίκης, (Δ.19 θ26). Είναι δεδομένο και από το κείμενο της Δ.19 θ.6 αλλά και από την πλούσια νομολογία επί του θέματος ότι τα δικόγραφα που είναι αυτά που καθορίζουν το πλαίσιο διεξαγωγής της δίκης, στην υπόθεση Homeros Th. Kourtis and Others v. Panos K. Iasonides
(1970)1 C.L.R. 182 τα δικόγραφα έχουν παρομοιαστεί με τις γραμμές του τρένου πάνω στις οποίες κινείται η διαδικασία, πρέπει να περιέχουν μόνο μια περίληψη όλων των σημαντικών γεγονότων επί των οποίων ο διάδικος στηρίζεται είτε για την Απαίτηση του είτε για την Υπεράσπιση του αλλά όχι την μαρτυρία με την οποία επιδιώκεται να αποδειχθούν. Το πιο πάνω αποτελεί δική μου ελεύθερη μετάφραση της Δ.19 θ.4 η οποία προνοεί επακριβώς τα ακόλουθα: «4. Every pleading shall contain, and contain only, (δική μου υπογράμμιση) a statement in a summary form of the material facts on which the party pleading relies for his claim or defence, as the case may be, but not the evidence by which they are, to be proved, and shall, when necessary, be divided into paragraphs, numbered consecutively. Dates, sums, and numbers shall be expressed in figures and not in words. The pleadings shall be signed by the advocate, or by the party, if he sues or defends in person.» 'Οπως είναι φανερό από το πιο πάνω απόσπασμα υπάρχει η χρήση της λέξης «πρέπει», στα αγγλικά «shall». Τούτο καταδεικνύει το επιτακτικό της πρόθεσης του Νομοθέτη. Εξετάζοντας την υπεράσπιση της εναγομένης και δη τις παραγράφους 10 και 14(α) των οποίων ζητείται η διαγραφή, πάντοτε σε συνάρτηση με τους ισχυρισμούς του ενάγοντα και την νομολογία, έχω την άποψη ότι οι ισχυρισμοί που έχουν προβληθεί από τον ενάγοντα-αιτητή για έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων είναι ανυπόστατοι. Είναι ο ίδιος ο ενάγοντας ο οποίος έχει προβεί σε αναφορά στην έκθεση απαίτησης του στο πληρεξούσιο έγγραφο ημερ. 23.11.2011, σχετική είναι η παράγραφος 26 της ΄Εκθεσης Απαίτησης του, και μάλιστα επιφυλάσσει το δικαίωμα του να αναφερθεί εκτενέστερα κατά την δικάσιμο σε σχέση με το εν λόγω πληρεξούσιο έγγραφο, σχετική είναι η παράγραφος 27 της ΄Εκθεσης Απαίτησης του. Επομένως, η εναγόμενη έχει κάθε δικαίωμα να απαντήσει σ΄αυτές τις θέσεις του ενάγοντα που αφορούν το πληρεξούσιο έγγραφο ημερ. 23.11.11 αναφέροντας και τις συνθήκες που οδήγησαν στην υπογραφή του, το περιεχόμενο του και τα γεγονότα που το περιβάλλουν. Επομένως, τα όσα στην παράγραφο 10 της υπεράσπισης αναφέρονται και τα οποία ουσιαστικά αφορούν τους ισχυρισμούς της εναγομένης για το πώς γράφει το πληρεξούσιο έγγραφο, τον λόγο για τον οποίο υπογράφει, το πρόσωπο στο οποίο που είχε παραχωρηθεί και τις αναλήψεις υποχρεώσεων που είχαν γίνει από τους ενδιαφερόμενους, θεωρώ ότι όχι μόνο δεν είναι άσχετα με την παρούσα υπόθεση αλλά και απολύτως αναγκαία. Αν δε η εναγόμενη δεν δικογραφήσει σαφώς την θέση της για τα θέματα αυτά κατά πρώτο λόγο δεν θα μπορεί να προωθήσει τις θέσεις της και συνεπώς την υπεράσπιση της στην αγωγή, κάτι που θα της στερούσε το δικαίωμα για δίκαιη δίκη και περαιτέρω η σαφής αυτή αναφορά των ισχυρισμών της εναγομένης προετοιμάζει κατάλληλα και σωστά τον ενάγοντα για να ξέρει τι θα αντιμετωπίσει κατά την ακρόαση της υπόθεσης και να μην ληφθεί εξ αποίνης. Διαβάζοντας την παράγραφο 10 της υπεράσπισης αλλά και την παράγραφο 14(α) που ουσιαστικά σ΄αυτήν η εναγόμενη επαναλαμβάνει τα όσα έχει αναφέρει στη παράγραφο 10 δεν διακρίνω ότι τα όσα αναφέρονται σ΄αυτή τείνουν να επηρεάσουν επιβλαβώς ή να προκαλέσουν τον ενάγοντα ή να καθυστερήσουν την ταχεία ή δίκαιη εκδίκαση της αγωγής, ως ο ενάγοντας διατείνεται στην αίτηση του. Τουναντίον, αφού είναι ο ίδιος ο ενάγοντας που έχει καταστήσει επίδικο το πληρεξούσιο ημερ. 23.11.11 αδυνατώ να αντιληφθώ τους ισχυρισμούς του ότι η παρουσίαση των συνθηκών υπογραφής του και οι τυχόν αναλήψεις υποχρεώσεων θα του δημιουργήσουν αμηχανία ή θα καθυστερήσουν την ταχεία και δίκαιη εκδίκαση της αγωγής. Είναι συνολικά η θέση μου, έχοντας υπόψη την αίτηση, την ένσταση, το περιεχόμενο των παραγράφων των οποίων σκοπείται η διαγραφή αλλά και τις αρχές της νομολογίας όπως έχουν αναλυθεί πιο πάνω, ότι η αίτηση και οι λόγοι που προβάλλονται σ΄αυτή δεν ευσταθούν και έτσι απορρίπτεται. Σε ό,τι αφορά τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας κρίνω ότι δεν υπάρχει λόγος απόκλισης από την συνήθη κανόνα που είναι ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα και έτσι τα έξοδα της παρούσας αίτησης επιδικάζονται υπέρ της εναγομένης-καθ' ης η αίτηση και εναντίον του ενάγοντα-αιτητή όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα είναι όμως πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ................ Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο