Τραπέζης Κύπρου Λτδ ν. Constantia Travel Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 3049/92, 8/1/2013

(2). Συνεπώς, με στήριγμα στα όσα αναφέρονται στην αίτηση και στις ένορκες δηλώσεις που είναι καταχωρημένες. Το βάρος απόδειξης βεβαίως βαραίνει τους αιτητές ως προς τη συνδρομή των προϋποθέσεων για παράταση της ισχύος της συγκεκριμένης επιβάρυνσης. Να σημειωθεί επίσης ότι δεν υπήρξε οποιαδήποτε αντεξέταση. Σχετικό μάλιστα αίτημα για αντεξέταση που υποβλήθηκε εκ μέρους των εναγομένων 2 και 3 απορρίφθηκε χθες με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου. Το ιστορικό εντοπίζεται στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Παραμένει αναντίλεκτο ότι στις 12.11.92 έχει εκδοθεί απόφαση στην παρούσα αγωγή εναντίον των εναγομένων, με επιφύλαξη του δικαιώματος των εναγόντων να καταθέσουν memo επί της περιουσίας τους. Το ποσό της απόφασης δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλο. Ήταν τότε Λ.Κ.25.000, πλέον σχετικούς τόκους. Κατ΄ ακολουθία λοιπόν της πιο πάνω απόφασης, λίγους μήνες αργότερα, στις 14.1.93, οι ενάγοντες κατέθεσαν επί της ακινήτου περιουσίας των εναγομένων 2 και 3 την επίδικη επιβάρυνση 4/93 στο Κτηματολόγιο Λάρνακας. Έκτοτε, και μετά την πρώτη πάροδο των έξι ετών, που η εγγραφή δικαστικής απόφασης παραμένει συνήθως σε ισχύ κατ΄ εφαρμογή του άρθρου 55 του Κεφ. 6, ακολούθησαν σειρά διαταγμάτων του Δικαστηρίου για περαιτέρω παρατάσεις, που δεν υπερέβαιναν τα δύο χρόνια σε κάθε περίπτωση. Η τελευταία ανανέωση έγινε στις 18.11.2010. Προτού εξεταστούν με λεπτομέρεια το αίτημα και οι προβαλλόμενοι λόγοι ένστασης, ορθό είναι να αναφερθούν τα ακόλουθα σε σχέση με τη νομική διάσταση του θέματος: Με βάση το άρθρο 53, του Κεφ. 6, ο εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτής δύναται να εγγράψει δικαστική απόφαση η οποία εκδόθηκε προς όφελος του στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο, όπου βρίσκεται ακίνητη περιουσία στην οποία έχει συμφέρον ο εξ αποφάσεως χρεώστης και έτσι να την καταστήσει εγγύηση για την πληρωμή του εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους. Ο τρόπος εγγραφής διέπεται από το άρθρο 54 και δεν ενδιαφέρει για σκοπούς της υπό κρίση περίπτωσης. Ό,τι είναι σημαντικό είναι το άρθρο 56, το οποίο προβλέπει για την παράταση της εγγραφής με διάταγμα του Δικαστηρίου από καιρού εις καιρό και για διαστήματα που δεν υπερβαίνουν τα δύο χρόνια σε κάθε περίπτωση. Στο ίδιο άρθρο, στην παρ.

(2), καθορίζονται οι προϋποθέσεις, προκειμένου να γίνει δυνατή η έκδοση σχετικού διατάγματος παράτασης. Σύμφωνα με το άρθρο 56

(2)(α), η αίτηση για παράταση πρέπει να υποβληθεί τουλάχιστον ένα μήνα πριν από τη λήξη της υφιστάμενης χρονικής περιόδου, για την οποία είναι εγγεγραμμένη η δικαστική απόφαση. Η προϋπόθεση αυτή καλύπτεται στην εξεταζόμενη περίπτωση. Θα παρακαμφθεί το άρθρο 56

(2)(β), λόγω της ιδιαίτερης σημασίας του, για να επανέλθει το Δικαστήριο μετά. Στο άρθρο 56

(2)(γ) προβλέπεται η παροχή ειδοποίησης στον Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό της επαρχίας όπου βρίσκεται η ακίνητη ιδιοκτησία. Ειδοποίηση σχετικά με την αίτηση που αφορά το αίτημα παράτασης και τον χρόνο ορισμού της. Στην περίπτωση μας τέτοια ειδοποίηση δόθηκε, και μάλιστα στο φάκελο του Δικαστηρίου είναι καταχωρημένη και η σχετική συγκατάθεση του Κτηματολογικού Λειτουργού. Το ίδιο άρθρο, 56

(2)(δ), προνοεί για την εξέταση κάποιων άλλων προϋποθέσεων, μεταξύ των οποίων να ικανοποιηθεί το Δικαστήριο ότι από την παράταση δεν θα επηρεασθεί δυσμενώς ο εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης του χρέους. Επανέρχεται το Δικαστήριο στις προϋποθέσεις του άρθρου 56

(2)(β), όπου προβλέπεται ότι προτού εκδώσει διάταγμα το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει βεβαίως την αίτηση και όλη τη μαρτυρία που προσάχθηκε προς υποστήριξη της. Στα πλαίσια βεβαίως αυτά, θα πρέπει να εξετασθεί και η πρόνοια του άρθρου 56

(2)(δ), του επηρεασμού ή όχι δηλαδή δυσμενώς του εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη, καθότι είναι μέσα από τη μαρτυρία που θα πρέπει και να εντοπιστεί η συνδρομή ή όχι αυτού του ενδεχομένου. Προτού αναλυθεί η σχετική μαρτυρία, ορθό είναι να αναφερθεί πως η καταχώριση επιβάρυνσης γης, όπως προνοείται από τα άρθρα 53 και επόμενα, του Κεφ. 6, αποτελεί βεβαίως τρόπο εκτέλεσης. Να τονιστεί επίσης ότι η εκτέλεση των αποφάσεων των Δικαστηρίων είναι πάντοτε κάτω από την επίβλεψη και έλεγχο τους, προκειμένου να διαπιστώνεται σε κάθε περίπτωση ότι η διαδικασία εκτέλεσης δεν χρησιμοποιείται για σκοπούς αλλότριους, όπως μη αναγκαίας ή αχρείαστης πίεσης εις βάρος των εξ αποφάσεως οφειλετών. Θα πρέπει επίσης να παρεμποδίζονται καταχρηστικές συμπεριφορές στη βάση αυτή. Το οποιοδήποτε μέτρο εκτέλεσης σκοπό έχει βεβαίως την ικανοποίηση της απόφασης και θα πρέπει να λαμβάνονται μέτρα με όλη τη δυνατή σπουδή προς την κατεύθυνση αυτή. Τέλος, να σημειωθεί ότι η εγγραφή απόφασης επί ακίνητης ιδιοκτησίας εντάσσεται στη γενικότερη μορφή της διαθέσιμης δικαστικής διαδικασίας η οποία παρέχεται, προκειμένου ένας διάδικος να επιτύχει επίτευξη της ικανοποίησης απόφασης που έλαβε προς όφελος του. Έχοντας παρεμβάλει τα πιο πάνω, επανέρχεται το Δικαστήριο στην ενώπιον του μαρτυρία, με απώτερο σκοπό βεβαίως να διαπιστωθεί κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις επιτυχίας της αίτησης. Η μαρτυρία που προσφέρθηκε εκ μέρους των αιτητών περιορίζεται στα όσα η κα Ττοφή αναφέρει στην ένορκο της δήλωση. Στην ουσία τους αμφισβητούνται από την πλευρά των καθ΄ων η αίτηση - εναγομένων 2 και 3. Και όχι μόνο αυτό. Μέσα από την ένορκη δήλωση την οποία ορκίζεται ο εναγόμενος 4, Γρηγόρης Γρηγορίου, πέραν της αμφισβήτησης, παρέχονται λεπτομέρειες των θέσεων των καθ΄ ων η αίτηση και γίνεται εκτενής αναφορά στην αξία των ενυπόθηκων ακινήτων, αλλά και των ακινήτων επί των οποίων ενεγράφη η δικαστική απόφαση με βάση το άρθρο 53, του Κεφ. 6. Σχετικές δε εκτιμήσεις επισυνάπτονται. Προβάλλεται επίσης, και επεξηγείται, η θέση ότι από τυχόν ανανέωση της επιβάρυνσης επηρεάζονται οι εναγόμενοι. Επί των θέσεων αυτών δεν αντεξετάσθηκε ο ενόρκως δηλών. Κατ΄ ακολουθία, η αμφισβήτηση των θέσεων των αιτητών, και μάλιστα με την παροχή λεπτομερειών εκ μέρους των καθ΄ ων η αίτηση τις αφήνει μετέωρες, λαμβάνοντας υπόψη το βάρος το οποίο έχουν οι αιτητές για απόδειξη των προϋποθέσεων ανανέωσης της εγγραφής. Ως εκ τούτου, δεν έχει κατ΄ αρχάς ικανοποιηθεί η προϋπόθεση του άρθρου 56

(2)(δ), ότι δεν θα επηρεαστούν οι εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτες από την ανανέωση. Η αντίθετη θέση των καθ΄ ων η αίτηση παραμένει χωρίς αντίκρουση. Μάλιστα δεν μπορεί παρά να είναι πειστική, λαμβάνοντας υπόψη ότι επιβάρυνση περιουσίας για 20 περίπου χρόνια, και μάλιστα σημαντικής αξίας, από μόνη της δεν μπορεί παρά να επηρεάζει δυσμενώς τον ιδιοκτήτη της. Πέραν τούτου, είναι ορθή η θέση των καθ΄ ων η αίτηση περί εντοπισμού κατάχρησης στην παρούσα διαδικασία. Θα επεξηγήσω γιατί, αναφέροντας ότι οι αρχές κατάχρησης δικαστικής διαδικασίας τέθηκαν από τον κ. Καλλή κατά την αγόρευση του σε αναφορά με τις αποφάσεις Alecos Constantinides v. Ekdotiki Eteria Vima Ltd a.o

(1983)1 C.L.R. 348 και Διευθυντής των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217 και δεν χρειάζεται επανάληψη τους. Η εφαρμογή τους στα γεγονότα της υπόθεσης είναι που προέχει, όπως αυτά προβάλλουν αδιαμφισβήτητα. Οι αιτητές έλαβαν προς όφελος τους απόφαση πριν από 20 χρόνια. Όπως εντοπίζεται, το 1998 προχώρησαν σε αίτηση για πώληση ενυπόθηκων ακινήτων. Όσον αφορά όμως τη συγκεκριμένη επιβάρυνση, στη μόνη ενέργεια που προέβησαν είναι, και αυτό μετά από 18 περίπου χρόνια, το 2011, σε αίτηση για πώληση των ακινήτων. Είναι η υπ΄ αριθμόν 290/11 του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακας. Το έπραξαν αυτό - σύμφωνα με τη μόνη μαρτυρία που υπάρχει, η οποία επίσης δεν αντικρούστηκε, του ενόρκως δηλούντα για τους καθ΄ ων η αίτηση - και διαβάζω από την παρ. 13, τελευταίες τρεις γραμμές: «

1. ... μετά την καταχώριση και επίδοση της αίτησης μας ημερ. 26/8/2011 στην αγωγή 7439/1991 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας για ακύρωση του MEMO που υπήρχε ως εξασφάλιση της.» Η εγγραφή επιβάρυνσης τελικό σκοπό βεβαίως έχει, μέσω της εγγύησης που εξασφαλίζεται, την πώληση του ακινήτου και με αυτό τον τρόπο την ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που λήφθηκε. Αντί όμως να το πράξουν αυτό οι ενάγοντες, για 20 περίπου χρόνια, και καταχρώμενοι τη δικαστική διαδικασία ανανέωναν συνεχώς την εγγραφή χωρίς να προβαίνουν σε οποιαδήποτε ουσιαστική ενέργεια για σκοπούς εκτέλεσης και ικανοποίησης της απόφασης τους. Τα πιο πάνω δεν μπορούν βεβαίως να αποσυνδεθούν από τα όσα προκύπτουν, επίσης ως αναντίλεκτα, από τη μαρτυρία που συνοδεύει την ένσταση: Το μικρό σχετικά ποσό το οποίο εξακολουθεί να οφείλεται, και αυτό ασχέτως της διαφοράς που υπάρχει μεταξύ των μερών ως προς το ύψος του ποσού, σε συνάρτηση με την αναντίλεκτα μεγάλη αξία των ενυπόθηκων κτημάτων και αυτή την κτημάτων που καλύπτει η υπό εξέταση επιβάρυνση, και πάλιν ασχέτως της όποιας διαφοράς έχουν οι δύο πλευρές ως προς την αξία αυτή. Προκύπτει ως αναντίλεκτο, με βάση πάντα τη μαρτυρία που υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου, όπως καλύπτεται από τις ένορκες δηλώσεις, η πλήρης κάλυψη των εναγόντων ως προς την εξασφάλιση της απαίτησης τους από τα ενυπόθηκα κτήματα. Αυτό οδηγεί και καταδεικνύει, επίσης ξεκάθαρα, τον αχρείαστα πιεστικό αλλά και καταχρηστικό τρόπο στον οποίο θα οδηγούσε η ανανέωση της επιβάρυνσης, όπως είναι το υπό εξέταση αίτημα, και τη δυσμένεια βεβαίως που θα επέφερε στην πλευρά των εξ αποφάσεως οφειλετών. Όλα τα πιο πάνω δεν θα μπορούσαν να οδηγήσουν, όπως το Δικαστήριο προσπάθησε να επεξηγήσει, στην ικανοποίηση του εξεταζόμενου αιτήματος για παράταση του memo 4/
2. Συνεπώς, η αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα εις βάρος των αιτητών, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή, και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] Α. Ρ. Λιάτσος, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο