Πάνου Παπαναστασίου ν. Πέτρου Κωμοδρόμου κ.α., Αρ. Αγωγής: 76/10, 10/1/2013

Πάνου Παπαναστασίου ν. Πέτρου Κωμοδρόμου κ.α., Αρ. Αγωγής: 76/10, 10/1/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A14 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 76/10 Μεταξύ: Πάνου Παπαναστασίου Εναγόντων -και-

1. Πέτρου Κωμοδρόμου
2. Telegraphos Publishing Company Limited
3. Hellenic Distribution Agency Limited Εναγομένων Ημερομηνία: 10.1.2013 Αίτηση ημερομηνίας 27.4.2012 για διαγραφή της υπεράσπισης και ή μέρος αυτής Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα-αιτητή: κ. Μακρίδης για Αλ. Μαρκίδη Για τον Εναγόμενη 1-καθ΄ ου η αίτηση: κ. Επ. Κορακίδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση αίτηση ο ενάγοντας-αιτητής ζητά τη διαγραφή της υπεράσπισης του εναγομένου 1 πλην των παραγράφων 1, 2, 3, 10, 11, 18, 109, 111, 112, 118, 280, 287 μέχρι 294, λόγω μη συμμόρφωσης αυτού με τις πρόνοιες της Δ.19 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Είναι η θέση τους ότι η υπεράσπιση του εναγομένου 1, που θα αναφέρεται απλώς ως «ο εναγόμενος», ή μέρος αυτής είναι επιπόλαιο, ενοχλητικό, αχρείαστο, σκανδαλώδες και παντελώς άσχετο με τα επίδικα θέματα. Η αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 θθ 4, 11, 15, 16 και 26, Δ.21 θ13, Δ.27 θ3, Δ.39 θθ 1 και 2, Δ.48 θθ 1-4, 8 και 9 και Δ.64, στους Αγγλικούς Θεσμούς του 1961, στον περί Δικαστηρίων Νόμο άρθρα 21, 29, 30 και 32, στον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, Κεφ. 148, άρθρα 17-23 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Με την υπό κρίση αγωγή ο ενάγοντας αξιώνει γενικές και/ή επαυξημένες αποζημιώσεις για δυσφήμιση του ενάγοντα, που περιέχεται σε δημοσίευμα, που συντάχθηκε από τον εναγόμενο υπό τον τίτλο «Περί ελεφάντων και άλλων χορτοφάγων θηλαστικών της πανεπιστημιακής ζούγκλας» της εφημερίδας «Χαραυγή» της 13 Δεκεμβρίου
4. Παραθέτω αυτούσιο το κατ΄ ισχυρισμό δυσφημιστικό δημοσίευμα: «-Αληθεύει, κ. Πρύτανη, ότι ο κ. Παπαναστασίου προσλήφθηκε στη βαθμίδα του Αναπληρωτή Καθηγητή στο Τμήμα ΠΜΜΠ χωρίς να έχει ούτε μια μέρα πανεπιστημιακής εμπειρίας (μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του) και προτού συμπληρώσει (ούτε καν συνολικά) 4 χρόνια (που κατ΄ ελάχιστον απαιτεί ο Νόμος) σε εκείνη τη βαθμίδα, ξεκίνησε η διαδικασία ανέλιξης του στη βαθμίδα του Καθηγητή, χωρίς ποτέ να υποβληθεί σχετική αίτηση ανέλιξής του στο Συμβούλιο του Τμήματος; -Αληθεύει, κ. Πρύτανη, ότι το Συμβούλιο του Τμήματος ΠΜΜΠ, το οποίο, βάσει του Νόμου, είναι αποκλειστικά αρμόδιο για αυτό, ποτέ δεν συνεδρίασε για να προτείνει τα μέλη της Ειδικής Επιτροπής για την αξιολόγηση του κ. Παπαναστασίου; -Αληθεύει, κ. Πρύτανη, ότι το Συμβούλιο της Πολυτεχνικής Σχολής ποτέ δεν συνεδρίασε για να εγκρίνει (όπως απαιτεί ο Νόμος και οι σχετικοί Κανόνες) την πρόταση του Τμήματος ΠΜΜΠ για τα μέλη της Ειδικής Επιτροπής για την αξιολόγηση του κ Παπαναστασίου; -Αληθεύει, κ. Πρύτανη, ότι ο κ. Παπαναστασίου ισχυρίστηκε ότι ήταν επιβλέπων ή συνεπιβλέπων δύο επιτυχώς ολοκληρωθεισών διδακτορικών διατριβών (που αποτελεί ένα από τα απαραίτητα ελάχιστα προσόντα για την ανώτατη βαθμίδα του Καθηγητή), ενώ δεν ήταν ούτε επιβλέπων ή συνεπιβλέπων, αλλά ούτε καν μέλος της εξεταστικής ή συμβουλευτικής επιτροπής των συγκεκριμένων διατριβών; -Αληθεύει, κ. Πρύτανη, ότι ο κ. Παπαναστασίου δεν έχει επιβλέψει επιτυχώς ολοκληρωθείσες διδακτορικές διατριβές, ούτε καν επιτυχώς ολοκληρωθείσες μεταπτυχιακές διατριβές (M.Sc.), και ακόμη ούτε και επιτυχώς ολοκληρωθείσες διατριβές προπτυχιακού επιπέδου; -Αληθεύει κ. Πρύτανη, ότι για όλα τα πιο πάνω, παρά το ότι σας έχουν υποβληθεί ενυπόγραφες καταγγελίες και σας έχουν δοθεί λεπτομερέστατα στοιχεία, κρίνατε ότι δεν υπήρχε ούτε καν εκ πρώτης όψεως υπόθεση για διερεύνηση ενδεχόμενων πειθαρχικών παραπτωμάτων; -Αληθεύει κ. Πρύτανη, ότι με σχετική έκθεσή του ο Εσωτερικός Ελεγκτής έχει ήδη δώσει σαφείς απαντήσεις σε κάποια από τα πιο πάνω ερωτήματα; .». Ο εναγόμενος κατεχώρησε υπεράσπιση η οποία, ως επισήμανα και στην ενδιάμεση απόφαση μου, ημερομηνίας 13.1.2012, καταλαμβάνει 54 σελίδες και 294 παραγράφους και σε αυτή γίνεται εκτενής αναφορά σε μαρτυρία. Η υπεράσπιση δεν περιορίζεται στα επίδικα θέματα αλλά επεκτείνεται σε σωρεία άλλων θεμάτων. Θα προσπαθήσω να συνοψίσω το περιεχόμενο αυτής. Στη παράγραφο 4 της υπεράσπισης γίνεται λεπτομερής αναφορά στη δομή της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κύπρου και στους καθηγητές που επάνδρωσαν το κάθε τμήμα. Στις επόμενες παραγράφους 5, 6 και 7 γίνεται αναφορά στις σχέσεις των πιο πάνω καθηγητών με τον ενάγοντα και τον αδελφό αυτού, στην παράγραφο 8 γίνεται μια σύγκριση μεταξύ του ενάγοντα και των ανθυποψηφίων του και στην αμέσως επόμενη παράγραφο όπως επίσης και στις παραγράφους 15 και 16 στην επαγγελματική σταδιοδρομία του ενάγοντα. Οι παράγραφοι 13, 14, 17 είναι αφιερωμένες στον καθηγητή του τμήματος Πολιτικών Μηχανικών και Μηχανικών Περιβάλλοντος της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κύπρου, Φώτιο Ιωάννου. Εκτενής αναφορά στο Φώτιο Ιωάννου γίνεται και στις παραγράφους 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48, 49 και
5. Συγκεκριμένα στις παραγράφους αυτές προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι το πιο πάνω πρόσωπο ήταν παράλληλα καθηγητής σε Αμερικανικό Πανεπιστήμιο και ο ενάγοντας τον συγκάλυπτε. Ο ενάγοντας και ο καθηγητής Ανδρέας Αλεξάνδρου συγκάλυπταν και τον καθηγητή Χρίστο Παντελίδη, ο οποίος εργαζόταν και αυτός, ως και ο Φώτιος Ιωάννου σε πανεπιστήμιο στην Αμερική. Σχετικές είναι οι παράγραφοι 99 μέχρι 108, 146 και
6. Εκτενής αναφορά στον ενάγοντα, στις συνθήκες κάτω από τις οποίες εξελέγη Πρόεδρος του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών και Μηχανικών Περιβάλλοντος ως επίσης στον πλημμελή τρόπο που ασκούσε τα καθήκοντα του και στην ανεπάρκεια του γίνεται στις παραγράφους 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 56, 57, 58, 59, 60, 61, 62, 63, 64, 65, 66, 67, 68, 69, 70, 71, 72, 77, 81, 82, 83,
7. Ο ενάγοντας σύμφωνα πάντα με τον εναγόμενο, λειτουργούσε ευνοιοκρατικά, κατά παράβαση των κανόνων και για το λόγο αυτό ο εναγόμενος αναγκάσθηκε να τον καταγγείλει σε διάφορες περιπτώσεις με αποτέλεσμα να επέλθει ρήξη στις σχέσεις τους. Ο Πρύτανης και ο Αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου αγνόησαν τις καταγγελίες αυτές. Σχετικές είναι οι παράγραφοι 73, 74, 75, 76, 78, 79 και
8. Ο εναγόμενος αναφέρεται επίσης σε διάφορα προγράμματα του συγκεκριμένου τμήματος, σε ατασθαλίες, οικειοποιήσεις χρημάτων και γενικά σε αθέμιτες ενέργειες στην εμπλοκή του ενάγοντα στα πιο πάνω και στη συγκάλυψη που παρείχε αυτός, παράγραφοι 88 μέχρι
9. Σε σχέση δε με την ανέλιξη του ενάγοντα στην επίδικη θέση, ο εναγόμενος ισχυρίζεται στην υπεράσπιση του, πέραν των όσων αναφέρονται στο επίδικο δημοσίευμα, ότι απαραίτητη προϋπόθεση για διορισμό κάποιου υποψηφίου στη θέση αυτή ήταν η συμβολή του στο διοικητικό έργο του Πανεπιστημίου. Στην περίπτωση του ενάγοντα κανένα στοιχείο παρουσιάστηκε που να δεικνύει ότι αυτός είχε συμβάλει στο τομέα αυτό. Σχετικές είναι οι παράγραφοι 129 μέχρι
10. Παραθέτει δε ολόκληρη τη διαδικασία που έλαβε χώρα μέχρι να πληροφορηθεί ο ίδιος, τελικά ότι είχε ληφθεί απόφαση «για τη μη ανάκληση της ανέλιξης του ενάγοντα» και την προσφυγή που κατεχώρησε ο ίδιος, παράγραφοι 135 μέχρι
11. Οι παράγραφοι 148 και 149 είναι αφιερωμένες στον καθηγητή Κώστα Χριστοφίδη και στις συνθήκες κάτω από τις οποίες εξελέγη Αντιπρύτανης ενώ οι επόμενες παράγραφοι 150 μέχρι 279 περιγράφουν με κάθε λεπτομέρεια γιατί ο εναγόμενος δεν ανελίχθηκε επαγγελματικά τις παράτυπες και παράνομες διαδικασίες και τις προσπάθειες που έγιναν από συγκεκριμένους καθηγητές, συμπεριλαμβανομένου και του ενάγοντα για αποπομπή του εναγομένου από το Πανεπιστήμιο Κύπρου, σύμφωνα πάντα βέβαια με τους ισχυρισμούς του τελευταίου. Στις παραγράφους 281 μέχρι 286 γίνεται αναφορά στις «κακόβουλες διώξεις» που έγιναν κατά διαστήματα από καθηγητές του Πανεπιστημίου εναντίον των «όσων τολμούσαν να καταγγείλουν τα κακώς κείμενα». Το θέμα απασχόλησε και κάποιες συνεδρίες της Βουλής. Στο ίδιο δικόγραφο δίδεται μια λεπτομερής περιγραφή της επαγγελματικής και ακαδημαϊκής σταδιοδρομίας του ιδίου του εναγομένου. Στις τελευταίες παραγράφους 288 μέχρι 293 ο εναγόμενος ασχολείται με το επίδικο δημοσίευμα και προβάλλει την υπεράσπιση του, ήτοι ότι το επίδικο δημοσίευμα είναι αληθές και αποτελεί έντιμο σχόλιο. Απορρίπτει τις αξιώσεις του ενάγοντα και ισχυρίζεται ότι η αγωγή καταχωρήθηκε καταχρηστικά με σκοπό τη φίμωση του. Τα δικόγραφα καθορίζουν το πλαίσιο της δίκης. Ο τρόπος σύνταξης ενός δικογράφου διέπεται από τη Δ.19 θ4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, που διασφαλίζει την αποτελεσματική διεξαγωγή της δίκης, το περιεχόμενο του οποίου παραθέτω αυτούσιο: «.Every pleading shall contain, and contain only, a statement in a summary form of the material facts on which the party pleading relies for his claim or defence.». Η πεμπτουσία της πιο πάνω διάταξης είναι ότι η διατύπωση και η παρουσίαση της υπόθεσης πρέπει να είναι λιτή χωρίς πλατειασμούς. Η μαρτυρία με την οποία μπορεί να αποδειχθεί οποιοδήποτε από τα επίδικα θέματα δεν έχει θέση σε δικόγραφο. Αν παρεισφρήσει πρέπει να διαγραφεί[1]. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το έγγραφο που καταχωρήθηκε δεν φέρει τα πιο πάνω γνωρίσματα. Πρόκειται, ως αναφέρω και ανωτέρω, για ένα πολυσέλιδο έγγραφο που περιέχει πληθώρα θεμάτων υπό τη μορφή μαρτυρίας, οι πλείστες δε αναφορές καμία σχέση έχουν με τα επίδικα θέματα. Το Δικαστήριο έχει εξουσία κάτω από κάποιες προϋποθέσεις να διατάξει τη διαγραφή δικογράφου ή μέρους αυτού. Σχετική είναι η Δ.27 θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας το οποίο παραθέτω αυτούσιο για σκοπούς εύκολης αναφοράς: «.The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence be shown by the pleadings to be frivolous and vexatious, the Court may order the action to be dismissed or judgment to be entered accordingly as may be just». Η πιο πάνω διάταξη παρέχει στο Δικαστήριο την εξουσία να διαγράψει κάποιο δικόγραφο ή μέρος αυτού όταν είναι επιπόλαιο ή ενοχλητικό. Η εξουσία αυτή ασκείται με μεγάλη φειδώ και αποτελεί μέτρο εξαιρετικής μορφής[2]. Καθοδηγητική επί του θέματος είναι και η παραπομπή που γίνεται στην αγόρευση του ευπαιδεύτου συνηγόρου του ενάγοντα, από το σύγγραμμα Bullen & Leaks Precedents of Pleadings[3] «.It seems to me that the Court is not to dictate the parties how they should frame their case is one that ought always to be preserved sacred. But that rule is, of course, subject to this modification and limitation, that the parties must not offend against the rules of pleadings which have been laid down by the law and if a party introduces a pleading which is unnecessary, and it tends to prejudice, embarrass and delay the trial of the action, it then becomes a pleading which is beyond his right.». Πότε ένα δικόγραφο μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ενοχλητικό (embarrassing), καθορίζεται στο ίδιο σύγγραμμα στη σελίδα 147: «.Accordingly a pleading is embarrassing which is ambiguous or unintelligible or which states immaterial matter and so raises irrelevant issues which may involve expense, trouble and delay and thus will prejudice the fair trial of the action, and so is a pleading which contains unnecessary or irrelevant allegations». Το γεγονός ότι κάποιο δικόγραφο περιέχει κάποιο αχρείαστο θέμα δεν είναι ικανοποιητικός λόγος, από μόνος του, για διαγραφή του δικογράφου νοουμένου όμως ότι αυτό δεν προκαλεί ζημία. Για παράδειγμα αν ουσιώδη γεγονότα περιγράφονται με περιττή λεπτομέρεια, το δικόγραφο δεν θα διαγραφεί. Εάν όμως παντελώς άσχετα θέματα συμπεριλαμβάνονται σε αυτό με τρόπο που ο αιτητής θα πρέπει να τοποθετηθεί επί αυτών, και η συμπερίληψη τους θα προκαλέσει ταλαιπωρία, καθυστέρηση στη διαδικασία και περιττά έξοδα τότε το άσχετο θέμα θα πρέπει να διαγραφεί καθότι θα επηρεάσει τη δίκαιη διεξαγωγή της δίκης. Το ίδιο ισχύει όταν συμπεριλαμβάνεται στο δικόγραφο μεγάλος όγκος άσχετης μαρτυρίας. Σχετική είναι και η αναφορά που γίνεται στο Annual Practice του 1959[4], όπου διαβάζουμε τα πιο κάτω: «Not every pleading which offends against the rules will be struck out. The applicant must show that he is in some way prejudiced by the irregularity. Still, «the defendant may claim ex debito justitiae to have the plaintiff΄s case presented in an intelligible form, so that he may not be embarrassed in meeting it» - per James LJ in Davy v Garrett, 7 Ch D. p. 486). .It is no part of the defendant΄s duty to reform the plaintiff΄s pleading; but if wholly immaterial matter be set out in such a way that the applicant must plead to it, and so raise irrelevant issues which may involve expense, trouble and delay, then the irrelevant matter will be struck out, as it will prejudice the fair trial of the action . So a mass of evidence pleaded unnecessarily may be struck out . Again if the unnecessary matter contains any imputation on the opponent, or makes any charge of misconduct or bad faith against him or any one else, it will be struck out, for it then becomes scandalous». Στο υπό κρίση δικόγραφο τα πλείστα γεγονότα που περιέχονται σε αυτό, που ας σημειωθεί παρατίθονται υπό μορφή μαρτυρίας, είναι εντελώς άσχετα με τα επίδικα θέματα. Ως αναφέρω και ανωτέρω το δικόγραφο καταλαμβάνει 54 σελίδες και χωρίζεται σε 294 παραγράφους, στις οποίες γίνεται λεπτομερής αναφορά των γεγονότων, που διαδραματίσθηκαν στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Κύπρου τα τελευταία χρόνια. Οι προστριβές και οι ίντριγκες μεταξύ των καθηγητών, οι παράτυπες και/ή παράνομες ενέργειες αυτών, η αναξιοκρατία που υπάρχει κατά το διορισμό και προαγωγή του προσωπικού του συγκεκριμένου τμήματος, σύμφωνα πάντα με τους ισχυρισμούς του εναγομένου δεν αποτελούν επίδικα θέματα. Το επίδικο θέμα είναι κατά πόσο το συγκεκριμένο δημοσίευμα που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Χαραυγή είναι δυσφημιστικό ή όχι. Τα γεγονότα επί των οποίων θα κριθεί η υπόθεση περιορίζονται στα γεγονότα που εκτίθονται στο δημοσίευμα αυτό. Αν το δικόγραφο παραμείνει ως έχει αυτό θα θέσει την δίκη εκτός των σωστών πλαισίων, θα υπάρξει συσκότιση ως προς τα επίδικα θέματα, η εκδίκαση της υπόθεσης θα καθυστερήσει υπερβολικά και αδικαιολόγητα και θα προκληθούν περιττά έξοδα. Ενόψει όλων των πιο πάνω κρίνω ότι η αίτηση θα πρέπει να γίνει δεκτή με τη μόνη διαφορά ότι θα διαγραφεί μικρότερος αριθμός παραγράφων από αυτό που εισηγείται ο ενάγοντας-αιτητής. Εκδίδεται διάταγμα διαγραφής των παραγράφων 4, 5, 6, 7, 8, 13, 14, 17 μέχρι 83, 87 μέχρι 96, 98 μέχρι 108, 114 μέχρι 117, 122 μέχρι 279 και 281 μέχρι
12. Ήτοι, θα παραμείνουν οι παράγραφοι 1, 2, 3, 9, 10, 11, 12, 15, 16, 84, 85, 86, 97, 109 μέχρι 113, 118 μέχρι 121, 280 και 284 μέχρι
13. Τα έξοδα ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα-αιτητή και εναντίον του εναγομένου-καθ΄ ου η αίτηση. (Υπ.) Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΝ [1] Βλέπετε σχετικά Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ v Σοφοκλή Σαββίδη