ALPHA BANK CYPRUS LIMITED κ.α. ν. ΚΡΙΝΟΣ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ κ.α., Αγωγή αριθμός 2537/07, 15/1/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A23 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαμιχαήλ, Α.Ε.Δ. Αγωγή αριθμός 2537/07 Μεταξύ: ALPHA BANK CYPRUS LIMITED Εναγόντων και ΚΡΙΝΟΣ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΤΖΗΤΤΟΦΗ Εναγομένων και ΕΞ ΑΝΤΑΠΑΙΤΗΣΕΩΣ: Μεταξύ: ΚΡΙΝΟΣ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΤΖΗΤΤΟΦΗ Εξ Ανταπαιτήσεως εναγόντων και ALPHA BANK LTD CLR STOCKBROKERS LTD ΚΩΣΤΑ ΤΟΥΜΠΟΥΡΗ Εξ Ανταπαιτήσεως εναγομένων ------------------- Αίτηση ημερομηνίας 3.7.2012 Ημερομηνία: 15.01.2013 Για Αιτητές-εναγόμενους: κ. Α. Παπαντωνίου (για να ακούσει απόφαση η κα Δημητρό) Για Καθ΄ ων η αίτηση-ενάγοντες: κ. Λ. Παπαφιλίππου (για να ακούσει απόφαση κ. Μαυρόκωστας) Για τους Καθ΄ ων η αίτηση - εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενους 2 και 3: κ.κ. Γεωργιάδης & Πελίδης (για να ακούσει απόφαση κ. Αρ. Νικολάου) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στην παρούσα αγωγή η Έκθεση Απαίτησης καταχωρήθηκε στις 17.04.
- Στις 7.12.2007 οι εναγόμενοι καταχώρησαν την Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση τους. Την ίδια ημερομηνία, δηλαδή στις 7.12.2007, οι εναγόμενοι καταχώρησαν ειδοποίηση Ανταπαίτησης εναντίον των εναγόντων και άλλων δύο προσώπων ως εξ Ανταπαιτήσεως εναγομένων. Στις 21.08.2007 οι ενάγοντες καταχώρησαν την Απάντηση τους στην Υπεράσπιση των εναγομένων και την Υπεράσπιση τους στην Ανταπαίτηση τους. Οι εξ Ανταπαιτήσεως εναγόμενοι 2 και 3 καταχώρησαν την Υπεράσπιση τους στις 6.05.
- Αφού έγινε αποκάλυψη εγγράφων η αγωγή ορίστηκε για ακρόαση στις 12.01.2009, στις 24.9.2009, 5.02.2010, 4.11.2010, 28,03,2011, 7.10.2011, 8.02.2012 και 10.05.2012, συνολικά οκτώ φορές. Πρό της έλευσης της τελευταίας ημερομηνίας ακρόασης και συγκεκριμένα στις 26.04.2012, οι εναγόμενοι καταχώρησαν Απάντηση στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση. Οι ενάγοντες με αίτηση τους ημερομηνίας 4.05.2012, αιτήθηκαν παραμερισμό και/ή ακύρωση του δικογράφου αυτού το οποίο καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα και/ή μετά το κλείσιμο των δικογράφων και χωρίς να ληφθεί άδεια από το δικαστήριο για παράταση του χρόνου καταχώρησης του. Στην ένορκη δήλωση του Αλέξανδρου Σιαμαρή (δικηγόρου στο γραφείο των κ.κ. Λ. Παπαφιλίππου & Σία ΔΕΠΕ), αποκαλύπτεται επίσης ότι οι εναγόμενοι με την Απάντηση τους επιχειρούν να προσθέσουν καινούργιους ισχυρισμούς γεγονότων στη δικογραφία χωρίς την άδεια του δικαστηρίου και/ή την τροποποίηση της «Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης» τους. Συγκεκριμένα στην Απάντηση επιχειρούν να ισχυριστούν ότι:
(1)Όταν ο Δανιήλ Χατζηττοφής ζήτησε από την ενάγουσα αύξηση του ορίου του επενδυτικού λογαριασμού (Margin account) που διατηρούσε στην ενάγουσα, αυτή για δικούς της λόγους, του απάντησε ότι δεν μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο αλλά θα μπορούσε να ανοίξει λογαριασμό σε τρίτο άτομο, τον οποίο θα εξασφάλιζε ο ίδιος ο Δανιήλ Χατζηττοφής και θα του ανήκε. (
- ii)Η ενάγουσα αποδέχθηκε όπως το εν λόγω τρίτο άτομο να είναι ο Κρίνος Ξενοφώντος (εναγόμενος 1 στην παρούσα αγωγή). Ο εναγόμενος 2 είναι γνωστός και επιστήθιος φίλος του Δανιήλ Χατζηττοφή και δέχθηκε να χρησιμοποιηθεί το όνομα του. (iii) Η ίδια διαδικασία ακολουθήθηκε με την συμβουλή της ενάγουσας και στην περίπτωση άλλου επενδυτικού λογαριασμού του Δανιήλ Χατζηττοφή με την ενάγουσα, με το όνομα του Σολωμού Αργυρού. (
- iv)Την εξασφάλιση του επίδικου επενδυτικού λογαριασμού την έκανε ο Δανιήλ Χατζηττοφής, με μετοχές που κρατούσε εκ μέρους του, ο αδελφός του Δημήτρης Χατζηττοφής (εναγόμενος 2). Έτσι, άνκαι το όνομα του Δανιήλ Χατζηττοφή δεν φαίνεται πουθενά, όλες οι προσωπικές διευθετήσεις και συνομιλίες για τον επίδικο λογαριασμό έγιναν μεταξύ του Δανιήλ Χατζηττοφή και της ενάγουσας. Όλες οι εξασφαλίσεις δόθηκαν από τον Δανιήλ Χατζηττοφή και η ενάγουσα θεωρούσε τον επίδικο λογαριασμό δικό του». Παρόμοια αίτηση καταχώρησαν οι εξ Ανταπαιτήσεως εναγόμενοι 2 και 3 στις 23.05.2012 επιδιώκοντας τον παραμερισμό και/ή ακύρωση της καταχωρηθείσας «Απάντησης» στις 26.04.2012 στην Υπεράσπιση των εξ Ανταπαιτήσεως εναγομένων 2 και 3 που συνοδεύεται με ένορκη δήλωση της δικηγόρου κας Αθηνάς Αθανασιάδου με παρόμοιο περιεχόμενο ως και η Αίτηση των εναγόντων ημερομηνίας 4.5.2012. Εκκρεμουσών των δύο αιτήσεων ημερομηνίας 4.05.2012 και 23.05.2012 στις 3.07.2012 η κα Δημητρό για τον κ. Παπαντωνίου, (εκπροσωπώντας τους εναγόμενους), απεδέχθη την έκδοση διατάγματος παραμερισμού και/ή διαγραφής των δύο «Απαντήσεων» αναφέροντας ότι δεν θα καταχωρίσουν ένσταση γιατί την ίδια ημέρα (3.07.2012) είχαν καταχωρήσει αίτηση παράτασης χρόνου καταχώρησης των δικογράφων η οποία ορίστηκε στις 3.10.2012. Παραθέτω το σχετικό πρακτικό του δικαστηρίου: «ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 3.7.2012 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους αιτητές: κ. Μαυρόκωστας για Λ. Παπαφιλίππου Κα Αλ. Θεοδοσίου για Γεωργιάδη και Πελίδη Για τους Καθ΄ ων η αίτηση: κα Δημητρό Κα Δημητρό: Θα δεχθούμε το διάταγμα. Δεν θα καταχωρήσουμε ένσταση. Έχω καταχωρήσει αίτηση παράτασης χρόνου σήμερα 3.7.2012 και ορίστηκε 3.10.2012. Δικαστήριο: Εκδίδονται διατάγματα ως το Αιτητικό 1 και Α αμφοτέρων των αιτήσεων με έξοδα προς όφελος των αιτητών και εις βάρος των εναγομένων-καθ΄ ων η αίτηση.» Το Δικαστήριο καλείται να επιληφθεί της Αίτησης ημερομηνίας 3.7.2012 παράτασης χρόνου καταχώρησης της Απάντησης των εναγομένων στην Υπεράσπιση εναγόντων και εξ Ανταπαιτήσεως εναγομένων 2 και 3. Η αίτηση βασίζεται επί των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.20, Δ.21 θ.1(Ι), Δ.25 Θ.1-5, Δ.48 Θ.Θ.1,2,3,4,8 (ΙΙ), Δ.57 Θ.2, Δ.64 Θ.Θ.1,2, στο άρθρο 43 του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60)και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του δικαστηρίου. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Κυριάκου Γεωργίου, δικηγόρου στο γραφείο του δικηγόρου των εναγομένων ο οποίος ισχυρίζεται: «......................................... 3. Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για την ακροαματική διαδικασία, έγινε αντιληπτό ότι εκ παραδρομής και/ή εκ καλόπιστου λάθους, λόγω αβλεψίας και φόρτου εργασίας του δικηγορικού γραφείου των κ.κ. Παπαντωνίου & Παπαντωνίου ΔΕΠΕ, η Απάντηση στην «Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση της εξ Ανταπαιτήσεως εναγομένης 1» και η Απάντηση στην «Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση των εξ Ανταπαιτήσεως εναγομένων 2 και 3» δεν είχαν καταχωρηθεί και γι΄ αυτό με άμεσες ενέργειες οι εν λόγω Απαντήσεις καταχωρήθηκαν στις 26.4.2012.» ........................................ 7. Στη συνέχεια οι εναγόμενοι-αιτητές στην παρούσα καταχώρισαν την παρούσα αίτηση για παράταση του χρόνου καταχώρησης της Απάντησης στην «Υπεράσπιση των εξ Ανταπαιτήσεως εναγομένων» για να τεθεί δεόντως ενώπιον του σεβαστού Δικαστηρίου το θέμα της παρατυπίας, λόγω του ότι οι πιο πάνω απαντήσεις δεν είχαν καταχωρηθεί εντός της χρονικής προθεσμίας που προνοούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας (σχετική η Δ.64 Θ.2). 8. Εξ όσων κάλλιον πιστεύω και γνωρίζω, εάν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, τότε ουδόλως πλήττονται ή επηρεάζονται οποιαδήποτε δικαιώματα ή συμφέροντα της ενάγουσας και των εξ Ανταπαιτήσεως εναγομένων, πέραν της αιτούμενης χρονικής καθυστέρησης και περαιτέρω, είναι ορθότερο προς τη δίκαιη διεξαγωγή και απονομή της δικαιοσύνης να δοθεί η αιτούμενη θεραπεία αφού οι εναγόμενοι δεν επέδειξαν κακόπιστη ολιγωρία. Είναι η θέση μου ότι οι εναγόμενοι δεν α πρέπει να τιμωρηθούν για το γεγονός ότι παρέλειψαν από καλόπιστο λάθος και/ή από αβλεψία να καταχωρήσουν κατά τον προσήκοντα χρόνο την Απάντηση στην «Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση» εφόσον η ακροαματική διαδικασία δεν έχει ακόμη αρχίσει.» Τόσο οι ενάγοντες όσο και οι εξ Ανταπαιτήσεως εναγόμενοι 2 και 3 καταχώρισαν ένσταση. Οι ενάγοντες προβάλλουν τους ακόλουθους λόγους ένστασης: «(α) Η αίτηση υποβάλλεται καθυστερημένα και/ή με υπερβολική αργοπορία χωρίς ικανοποιητική εξήγηση των λόγων καθυστέρησης. (β) Η αίτηση αποσκοπεί στην κατασπατάληση δικαστικού χρόνου επηρεάζοντας δυσμενώς τα δικαιώματα της ενάγουσας για την σύντομη εκδίκαση της υπόθεσης. (γ) Η αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας και/ή είναι παράτυπη και/ή κατά παράβαση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και/ή της νομολογίας. (δ) Οι παραλήψεις και/ή οι αβλεψίες των συνηγόρων των αιτητών δεν αποτελούν υπό τις περιστάσεις σφάλμα το οποίο μπορεί να συγχωρηθεί από το δικαστήριο. (ε) Τα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης δεν δικαιολογούν παρεκτροπή από τα θέσμια και την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση της τιθέμενης από τους Θεσμούς προθεσμίας. (ζ) Η αίτηση σκοπό έχει να ανατρέψει το βάθρο των γεγονότων τα οποία έχουν μέχρι σήμερα καθοριστεί και αποσαφηνισθεί από τα δικόγραφα». Οι εξ Ανταπαιτήσεως εναγόμενοι 2 και 3 προβάλλουν τους ακόλουθους λόγους ένστασης: «(α) Η αίτηση υποβάλλεται καθυστερημένα και/ή με υπερβολική αργοπορία χωρίς ικανοποιητική εξήγηση των λόγων καθυστέρησης. (β) Η αίτηση αποσκοπεί στην κατάχρηση δικαστικού χρόνου επηρεάζοντας δυσμενώς τα δικαιώματα των εξ Ανταπαιτήσεως εναγομένων 2 και 3. (γ) Η αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας και/ή είναι παράτυπη και/ή κατά παράβαση των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας και/ή της νομολογίας. (δ) Οι παραλείψεις και/ή οι αβλεψίες των συνηγόρων των αιτητών αποτελούν υπό τις περιστάσεις σφάλμα το οποίο δεν μπορεί το δικαστήριο να παραβλέψει. (ε) Τα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης δεν δικαιολογούν παρεκτροπή από τα θέσμια και την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση της τιθέμενες προθεσμίας από τους Θεσμούς. (ζ) Η αίτηση έχει σκοπό να ανατρέψει το βάθρο των γεγονότων τα οποία μέχρι σήμερα έχουν καθοριστεί και αποσαφηνιστεί από τα δικόγραφα και να προσθέσει νέους ισχυρισμούς.» ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Ως αναφέρεται και στην Ένσταση της Ενάγουσας/Καθ' ης η Αίτηση ημερομηνίας 2/10/2012, οι λόγοι στους οποίους στηρίζεται η Ένσταση της αλλά και η ένσταση των εξ Ανταπαιτήσεως εναγομένων 2 και 3/καθ' ων η Αίτηση, οι οποίοι υιοθετούν τόσο τους λόγους ένστασης των εναγόντων όσο και τις αγορεύσεις τους, στηρίζονται ουσιαστικά στο γεγονός ότι η Αίτηση υποβάλλεται καθυστερημένα και/ή με υπερβολική αργοπορία χωρίς ικανοποιητική εξήγηση των λόγων καθυστέρησης, αποσκοπώντας στην κατασπατάληση του Δικαστικού χρόνου εν μέσω κατάχρησης της διαδικασίας. Η Δ.21 Θ.14
(1)των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας αναφέρει ότι «όπου ο ενάγοντας επιθυμεί» να παραδοθεί Απάντηση θα πρέπει να καταχωρείται εντός επτά ημερών από την παράδοση της Υπεράσπισης. Η Δ.21 αναφέρεται σε Απάντηση στην Υπεράσπιση και όχι σε «Απάντηση στην Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση», η οποία δεν προβλέπεται δικονομικά. Επιπρόσθετα με το προαναφερθέντα, σύμφωνα με την ερμηνευτική Δ.1 θεσμός 2 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας, η λέξη «Ενάγοντας» (Plaintiff) περιλαμβάνει οιονδήποτε πρόσωπο που ζητά θεραπεία (εκτός από τον Εναγόμενο που ζητά θεραπεία υπό τύπο Ανταπαίτησης) εναντίον οιουδήποτε προσώπου, σε οιανδήποτε διαδικασία, είτε υπό τύπο αγωγής, αναφοράς (Petition) κλήσεως ή άλλως». Από την ερμηνεία της Δ.21 Θεσμός 14 σε συνδυασμό με τη Δ.1 Θεσμός 2 προκύπτει ότι ρητά εξαιρείται ο Εναγόμενος ο οποίος ζητά θεραπεία μέσω Ανταπαίτησης από το δικαίωμα καταχώρησης Απάντησης και έτσι η υπό κρίση Αίτηση των Αιτητών πρέπει να απορριφθεί. Ανεξάρτητα από τους πιο πάνω λόγους, ως φαίνεται από τα γεγονότα στην παρούσα περίπτωση οι Εναγόμενοι/Αιτητές επιχείρησαν να καταχωρήσουν την επίδικη «Απάντηση στην Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση» στις 26/4/2012 δηλαδή τέσσερα
(4)χρόνια και τρεις
(3)μήνες μετά την Απάντηση στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση που καταχωρήθηκε εκ μέρους της Ενάγουσας στις 21/1/2008. Θεωρώ ότι μία τέτοια καθυστέρηση, και ενώ η υπόθεση είχε ήδη οριστεί οκτώ φορές για ακρόαση, είναι ανεπίτρεπτη και επηρεάζει δυσμενώς τα δικαιώματα των Εναγόντων, για δίκη εντός εύλογου χρόνου, που απορρέουν από το Άρθρο 30
(2)του Συντάγματος. Υιοθετώντας τους λόγους Ένστασης της Ενάγουσας/Καθ' ης η Αίτηση (δ) και (ε), παραπέμπω στην υπόθεση Evand Promotions κ.α. ν. Frank Rutman Πολιτική Έφεση 9397/16.11.
- Στην εν λόγω υπόθεση ο παράγοντας που άπτεται των συμφερόντων της Δικαιοσύνης δεν είναι ο πλέον καθοριστικός, εκτός όπου επιδεικνύεται αδιαφορία προς τα θέσμια, η οποία να είναι τέτοιου βαθμού και έκτασης που να υπονομεύει το θεσμικό πλαίσιο επίκλησης των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο προχωρά και τονίζει πως καθυστέρηση, όμως, η οποία πηγάζει από λάθος Δικηγόρου του Αιτητή, όπως και στην παρούσα υπόθεση, μπορεί να συγχωρηθεί εφ' όσον δεν προκαλείται σοβαρή δυσμένεια στην άλλη πλευρά. Ως εκ τούτου, ο δυσμενής επηρεασμός των δικαιωμάτων της Ενάγουσας για δίκη εντός εύλογου χρόνου καθώς επίσης και του δικαιώματος της να απαντήσει στ ους νέους ισχυρισμούς των Αιτητών αποτελεί τον πλέον καταλυτικό παράγοντα ότι το παρών αίτημα των Αιτητών πρέπει να απορριφθεί και το υπό κρίση σφάλμα του Δικηγόρου των Αιτητών δεν μπορεί να συγχωρεθεί. Επιπρόσθετα, υιοθετώντας τους λόγους Ένστασης της ενάγουσας (γ) και (ζ), θεωρώ ότι το ορθό δικονομικό μέσο που θα έπρεπε να είχε χρησιμοποιηθεί από τους Αιτητές/Εναγόμενους είναι η Αίτηση για Τροποποίηση Δικογράφων όπως προνοείται από την Διάταξη 25 Θ. 1-
- Όπως προβάλλεται και από την Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση της Ενάγουσας/Καθ' ης η Αίτηση ημερομηνίας 02/10/2012, οι Εναγόμενοι/Αιτητές όφειλαν να συμπεριλάβουν τους νέους ισχυρισμούς που επιχειρούν να συμπεριλάβουν στο φάκελο της δικογραφίας μέσω της «Απάντησης στην Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση» της Ενάγουσας διά της διαδικασίας τροποποίησης της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης τους αφού πρώτα λάβουν άδεια του Δικαστηρίου. Αντί αυτού, οι Εναγόμενοι/Αιτητές προσπάθησαν μέσω της εκπρόθεσμης Απάντησης αλλά και προσπαθούν με την παρούσα Αίτηση να προσθέσουν καινούργιους ισχυρισμούς χωρίς την απαραίτητη άδεια του Δικαστηρίου, αποστερώντας από την Ενάγουσα το δικαίωμα να απαντήσει στους καινούργιους ισχυρισμούς μέσω Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση που έχει ήδη καταχωρήσει στις 21/1/
- Συνεπώς, η υπό κρίση αίτηση είναι φανερά καταχρηστική και/ή παράτυπη και/ή κατά παράβαση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και/ή της νομολογίας καθώς επίσης αποσκοπεί την ανατροπή του βάθρου των γεγονότων που έχουν αποσαφηνισθεί μέχρι σήμερα από τα δικόγραφα. Συνεπώς, ορθά η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι τα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης δεν δικαιολογούν παρεκτροπή από τα θέσμια, όπως ισχυρίζεται και στον (ε) λόγο Ένστασης της, καθώς έτσι θα εγείρετο ζήτημα για το που τελειώνουν τα δικόγραφα. Οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας περιλαμβάνουν τα αναγκαία δικόγραφα που πρέπει να καταχωρούνται, ούτως ώστε η κάθε διαδικασία να έχει αρχή και τέλος. Έτσι διασφαλίζεται κατά ένα μεγάλο βαθμό η εκδίκαση των υποθέσεων εντός εύλογου χρόνου που αποτελεί συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα βάσει του Άρθρου 30
(2)του Συντάγματος όπως προαναφέρθηκε ανωτέρω. Εάν το Δικαστήριο έδινε άδεια για την καταχώρηση και/ή παράταση του χρόνου οποιουδήποτε Δικογράφου το οποίο δεν είναι αναγκαίο για την ομαλή και/ή δίκαιη διεξαγωγή της διαδικασίας τότε οι διαδικασίες ενώπιον των Δικαστηρίων θα διαιωνίζονταν και θα καθίσταντο ατελέσφορες. Η συγκεκριμένη περίπτωση μπορεί να αποτελέσει τρανό παράδειγμα σε σχέση με το τι επιχειρείται από τους Αιτητές/Εναγομένους. Επίσης, σε περίπτωση που το Δικαστήριο δώσει άδεια για την καταχώρηση και/ή παράταση του χρόνου του υπό κρίση Δικογράφου, η προηγούμενη διαδικασία που έχει προηγηθεί με την καταχώρηση της Αίτησης της Ενάγουσας/Καθ'ης η αίτηση ημερομηνίας 4/5/2012 για παραμερισμό και/ή ακύρωση του εν λόγω Δικογράφου στην βάση της οποίας το Δικαστήριο στις 3/7/12 εξέδωσε Διάταγμα με το οποίο παραμέρισε το υπό κρίση δικόγραφο θα επαναληφθεί (επανακαταχωρηθεί) και οι καινούργιοι ισχυρισμοί που προβάλλονται εκ μέρους των Αιτητών/Εναγομένων δεν θα αφαιρεθούν και συνεπώς η Ενάγουσα/Καθ'ης η αίτηση θα τους αντιμετωπίσει χωρίς να έχει δικαίωμα απάντησης σ΄ αυτούς μετά το προ πολλού χρόνου κλείσιμο των δικογράφων. Ως εκ τούτου, η παρούσα αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας και/ή είναι παράτυπη και/ή κατά παράβαση των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας και/ή της νομολογίας. Περαιτέρω, το θέμα της παράτασης της προθεσμίας στην κρινόμενη περίπτωση διέπεται από τη Δ.57 Θ.2. Η Δ.57, Θ.2, δίδει εξουσία στο Δικαστήριο «να επεκτείνει ή να μειώνει το χρόνο που καθορίζεται από αυτούς τους Κανονισμούς ή ορίζεται από οιονδήποτε διάταγμα επεκτάσεως του χρόνου για να γίνει κάτι ή να αρχίσει κάποια διαδικασία, υπό τέτοιους όρους (αν υπάρχουν) που το δίκαιο της περίπτωσης θα απαιτεί και οιαδήποτε τέτοια επέκταση του χρόνου μπορεί να διαταχθεί παρόλο που η αίτηση γι' αυτό το σκοπό θα έχει γίνει μετά την λήξη του χρόνου που ορίσθηκε και επιτράπηκε...» Ο πιο πάνω θεσμός παρέχει την διακριτική εξουσία στο Δικαστήριο να χορηγήσει παράταση της προθεσμίας που προβλέπεται από τους θεσμούς. Αντίστοιχος θεσμός είναι η Αγγλική Ο. 64 r. 7. Σύμφωνα με την Αγγλική Νομολογία ο κανονισμός αυτός έχει εφαρμογή μόνο όπου ο χρόνος καθορίζεται από νομοθετική ρύθμιση, όπως οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και όχι σε άλλες περιπτώσεις (βλ. Πέτρος Αυξεντίου ν. Σάββα Σάββα,
(2003)1 Α.Α.Δ. 1963). Στο Annual Practice, 1959 κάτω από τον τίτλο "Scope of Rule" σελίδα 1378 διαβάζουμε: "Nor does the rule apply except where a period of time is appointed by the Rules for doing an act or taking a proceeding: if, for example, a rule provides merely that one act shall be done before another, the present rule does not enable the order to be reversed (Re Pilcher, llCh. D. 905, C.A.)" Ο ένας και μοναδικός λόγος που προβάλλεται στην Ένορκη Δήλωση προς υποστήριξη της Αίτησης των Αιτητών/Εναγομένων και επιχειρεί να δικαιολογήσει την υπέρμετρη καθυστέρηση τους στην καταχώρηση της «Απάντησης στην Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση», δηλαδή ότι «εκ παραδρομής και/ή εκ καλόπιστου λάθους λόγω αβλεψίας και φόρτου εργασίας του δικηγορικού γραφείου» διαπιστώθηκε η αργοπορία μόλις κατά τη διάρκεια προετοιμασίας για την ακροαματική διαδικασία, δεν μπορεί να αποτελέσει υπό τις περιστάσεις σφάλμα το οποίο να μπορεί να συγχωρηθεί από το Δικαστήριο. Σύνοψη των αρχών που προκύπτουν από την επισκόπηση της σχετικής νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου όσον αφορά την παράταση του χρόνου, Δ.57
(2), έγινε στην υπόθεση Aνδρέας Λυσιώτη ν. Kυπριακής Δημοκρατίας
(2000)1 Α.Α.Δ. 364. Είναι οι ακόλουθες: «(α) Η προεξάρχουσα αρχή είναι ότι η σχετική εξουσία του Δικαστηρίου αποτελεί ζήτημα διακριτικής ευχέρειας η οποία πρέπει να ασκείται δικαστικά και να λαμβάνονται υπόψη όλα τα ουσιώδη περιστατικό της υπόθεσης, ανάμεσα στα οποία πρωτεύουσα Θέση κατέχει η ύπαρξη ή όχι ικανοποιητικής δικαιολογίας για την παράλειψη του Αιτητή να κάμει μέσα στις καθορισμένες προθεσμίες αυτό που τώρα επιζητεί να κάμει. (β) Οι τασσόμενες προθεσμίες αποτελούν βασικό υποστήριγμα του νομικού μας συστήματος για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης. (γ) Ειδικές περιστάσεις όπως υπερβολική αργοπορία δυνατόν να πείσουν το Δικαστήριο να αρνηθεί την παράταση της προθεσμίας. (δ) Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί αποκλειστικό οδηγό για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την παράταση της προθεσμίας (Xόππης ν. Παναγή
(1993)Α.Α.Δ. 140. Βλ. και Ιωάννου ν. Θεοδούλου κ. ά.,
(2000)1 Α.Α.Δ. 7 στην οποία έχουν επισημανθεί τα εξής: «Ο προσδιορισμός των συμφερόντων της δικαιοσύνης σε κάθε περίπτωση, είναι έργο σύνθετο. Αντισταθμίζονται, αφενός, οι συνέπειες της παρεκτροπής από τα θέσμια, τα επακόλουθα τους στα δικαιώματα του αντιδίκου και, αφετέρου, οι συνέπειες άρνησης του αιτήματος στα συμφέροντα του Αιτητή.» Όπως εξηγείται στην Χοππής, σελ. 143: " Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης». (Βλ. επίσης Δημοκρατία ν. Χριστοδούλου
(1997)3 Α.Α.Δ. 241 και Πισσουρίου ν. Golden HandCo. Ltd
(1999)1 Α.Α.Δ. 257). Ως εκ τούτου θεωρώ ότι οι αρχές που τέθηκαν στην υπόθεση Λυσιώτη δύνανται να χρησιμοποιηθούν και στην παρούσα. Τόσο η παράλειψη των Αιτητών να ενεργήσουν εντός των καθορισμένων προθεσμιών, η μη επαρκής αιτιολόγηση προς τούτο, αλλά και το γεγονός ότι εάν δεν δοθεί η παράταση δεν θα επηρεαστούν τα δικαιώματα των Αιτητών υποδεικνύουν τη κατεύθυνση στην οποία πρέπει να κινηθεί το Δικαστήριο. Αυτή δεν είναι άλλη από την απόρριψη της αιτούμενης παράτασης λόγω υπερβολικής αργοπορίας ως το σημείο (β) στην υπόθεση Λυσιώτη. Η καθυστέρηση της καταχώρησης της «Απάντηση στην Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση» της Ενάγουσας από πλευράς των Εναγομένων είναι τέτοιας έκτασης που υπονομεύει το θεσμικό πλαίσιο επίκλησης των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου. Ο σκοπός των Εναγομένων - Εξ' Ανταπαιτήσεως Εναγόντων ήταν και είναι η καθυστέρηση εκδίκασης της υπόθεσης και η συμπερίληψη δια της πλάγιας οδού ισχυρισμών που δεν συμπεριέλαβαν στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση τους. Μη έγκριση του αιτήματος των Εναγομένων/Αιτητών δεν θα επηρεάσει δυσμενώς τα δικαιώματα τους αλλά αντίθετα η οποιαδήποτε ήθελε δοθείσα παράταση θα επηρεάσει το συνταγματικό δικαίωμα των Εναγόντων για σύντομη εκδίκαση της υπόθεσης καθώς και το δικαίωμα τους να απαντήσουν στους νέους ισχυρισμούς. Η αίτηση για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω αποτυγχάνει με έξοδα εις βάρος των Αιτητών και προς όφελος των Εναγόντων και των εξ Ανταπαιτήσεως εναγομένων 2 και 3 όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] Μ. Παπαμιχαήλ, ΑΕΔ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο