Βαnκ Μοskvy Joint-Stock Commercial Bank (OAO) ν. Realnation Holdings Ltd, Αρ. Αίτησης: 1462/12, 11/2/2013

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου Υποστηρίζεται δε από Ένορκη Δήλωση του Γιώργου Φιλιππίδη στην οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: Þ Στις 13.9.12 ο ενόρκως δηλών είχε προβεί σε Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση της ίδιας ημερομηνίας στο εκδοθέν προσωρινό διάταγμα δυνάμει μονομερούς Αίτησης της Αιτήτριας ημερ. 20.7.12. Þ Μετά την καταχώρηση της Ένορκης Δήλωσης και Ένστασης της Καθ΄ ης η Αίτηση ο δικηγόρος μετόχων της Καθ΄ ης η Αίτηση έθεσε υπόψη του ενόρκως δηλούντα μέσω του δικηγόρου του Δρ Χρ. Κληρίδη νέα στοιχεία τα οποία καταθέτει υπό μορφή συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης που αιτείται την άδεια του Δικαστηρίου να καταθέσει (ΤΕΚΜΗΡΙΟ Α). Þ Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έλαβε οι λόγοι απόρριψης των αιτήσεων στο Ρωσσικό Διαιτητικό Δικαστήριο για προσωρινά διατάγματα διαφέρουν ουσιαστικά από τους λόγους που αναφέρονται στην παράγρ. 10 της Ένορκης Δήλωσης του δικηγόρου Λουκά Πασχαλίδη στη βάση της οποίας εκδόθηκε το μονομερές Διάταγμα. Περαιτέρω, σύμφωνα με τη νομική συμβουλή των δικηγόρων της Καθ΄ ης η Αίτηση Lidings LLC EK Μόσχας, προκύπτει ότι διατάγματα αυτού του τύπου δεν εκδίδονται μόνο μετά την έκδοση της απόφασης, όπως είναι ο ισχυρισμός στην Ένορκη Δήλωση Λ. Πασχαλίδη, αλλά θα πρέπει να ικανοποιηθεί το Ρωσσικό Δικαστήριο με την προσαχθείσα μαρτυρία ότι δικαιολογείται η έκδοση διατάγματος κάτι το οποίο, προφανώς, δεν πέτυχε η Αιτήτρια στην Ρωσσία. Þ Όπως προκύπτει από τα ανωτέρω, η Αιτήτρια ήλθε στην Κύπρο για να εξασφαλίσει διατάγματα που απέτυχε να εξασφαλίσει στο φυσικό Δικαστήριο εκδίκασης της υπόθεσης, δηλ. στη Μόσχα. Þ Σύμφωνα με την Ένσταση στην παράγρ. 8 εγείρεται θέμα ότι δεν έγινε πλήρης αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων και/ή ότι υπήρξε παραπλάνηση του Δικαστηρίου. Þ Τα πρόσθετα στοιχεία που ο ενόρκως δηλών επιθυμεί να καταθέσει, καλύπτονται από την παράγρ. 8 της Ένστασης και προσθέτουν σε αυτή. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Στην Αίτηση καταχωρήθη Ένσταση η οποία βασίζεται στη Δ.48,θ.θ.1-9, Δ.39, Δ.64,θ.θ.1 και 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα Άρθρα 29 και 32 του Ν.14/60, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ως συγκεκριμένοι λόγοι Ένστασης εξειδικεύονται οι εξής: ü Δεν αποκαλύπτεται « καλός λόγος» για να δοθεί άδεια για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. ü Η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση είναι ατεκμηρίωτη και/ή δεν αποκαλύπτει επαρκή γεγονότα που δύνανται να στηρίξουν την αιτούμενη θεραπεία. ü Δεν τυγχάνει εφαρμογής η Δ.48

(4)στα γεγονότα της υπό κρίση Αίτησης. ü Η Ένορκη Δήλωση της οποίας ζητείται η καταχώρηση δεν περιέχει νέα μαρτυρία αλλά νομικούς ισχυρισμούς που δεν δύνανται να προβληθούν με Ένορκη Δήλωση. ü Τα γεγονότα που περιέχονται στην προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση είναι προγενέστερα της καταχώρησης της Ένστασης των Αιτητών ημερ. 13.9.12 και ήταν στη γνώση των Αιτητών και θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν σε αυτή. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της Μαρίνας Ιεροκηπιώτου, δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση. Σ' αυτή αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα εξής: Ø Στις 20.7.12 οι Καθ' ων η αίτηση και Αιτητές στην κυρίως Αίτηση καταχώρησαν μονομερή αίτηση στα πλαίσια της οποίας πέτυχαν την ίδια μέρα την έκδοση προσωρινού διατάγματος το οποίο ορίστηκε επιστρεπτέο στις 31.7.12 και ξανά για επίδοση στις 13.8.

1. Στις 13.8.12 εμφανίστηκαν οι Αιτητές και ζήτησαν χρόνο να καταχωρήσουν την Ένστασή τους. Η Αίτηση επαναορίστηκε στις 13.9.12 για να καταχωρηθεί Ένσταση. Στις 12.9.12 οι εταιρείες Hemslade Trading Ltd, Softburg Investment Ltd και Lexafin Business S.A καταχώρησαν αίτηση για παρέμβαση στη διαδικασία στην διαδικασία στην οποία έκαναν αναφορά στην αγωγή 3191/12 που καταχώρισαν εναντίον των Καθ΄ ων η αίτηση και Αιτητών όπως, επίσης, και στο ότι δεν έγινε πλήρης αποκάλυψη από τον Λουκά Πασχαλίδη σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων στη Ρωσία. Ø Στις 14.9.12 οι Αιτητές καταχώρησαν Ένσταση στην αίτηση παρέμβασης πράγμα που σημαίνει ότι οπωσδήποτε γνώριζαν και είχαν υπόψη τους ισχυρισμούς που εμπεριέχοντο στην αίτηση παρέμβασης από πριν και συγκεκριμένα στις 13.9.12 όταν καταχώρησαν την Ένσταση τους στην αίτηση για προσωρινό διάταγμα. Ø Στις 13.9.
2. οι Αιτητές καταχώρησαν Ένσταση στην Αίτηση για προσωρινό διάταγμα. Ø Όπως τυγχάνει νομικής συμβουλής η ενόρκως δηλούσα, οι Αιτητές δεν έχουν αποδείξει την ύπαρξη καλού λόγου για τους εξής λόγους: (ι) Οι Αιτητές ως Εναγόμενοι 1 στην αγωγή 3191/12 έλαβαν γνώση για την ύπαρξη των διαιτητικών διαδικασιών με την επίδοση της αγωγής και αίτησης για διορισμό διαχειριστή στις 15.5.12 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1) πράγμα το οποίο παραδέχονται και στην παράγρ. 8 της Ένστασης τους ημερ. 14.9.
3. Περαιτέρω η γνώση των Αιτητών επιβεβαιώνεται και από την παράγρ. 7 της της Ένορκης Δήλωσης του Αχιλλέα Μαλλιώτη που συνοδεύει την αίτηση παρέμβασης ημερ. 12.9.
4. Εν πάση περιπτώσει οι ίδιοι οι Καθ' ων η Αίτηση/Αιτητές στην Αίτηση για προσωρινό διάταγμα στην παράγρ. 10 του Λουκά Πασχαλίδη ημερ. 20.07.12 αναφέρουν ότι "οι αιτητές επιχείρησαν ανεπιτυχώς την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων στα πλαίσια της διαιτητικής διαδικασίας». Ως εκ τούτου τα γεγονότα που θέλουν οι Αιτητές να περιλάβουν στην συμπληρωματική ένορκη δήλωση συνέβηκαν πολύ πριν την καταχώρηση της Ένστασης στο προσωρινό διάταγμα. Συγκεκριμένα οι Αιτητές από 15.5.12 που έμαθαν για τις διαιτητικές διαδικασίες και απόρριψη των προσωρινών μέτρων σε αυτές είχαν κάθε ευκαιρία και το χρόνο να διερευνήσουν τους λόγους απόρριψης και να μάθουν για όλα αυτά που θέλουν να συμπεριλάβουν στην συμπληρωματική ένορκη δήλωση τους. (ii) Όσον αφορά το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2 στην προτεινόμενη συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση, τα όσα αναφέρει ο κ. Sergey Tufar, είναι μία σύνοψη των νομικών αρχών που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων σε διεθνείς διαιτητικές διαδικασίες από τα Ρωσικά Δικαστήρια και θα μπορούσαν να είχαν συμπεριληφθεί στην αρχική Ένορκη Δήλωση Φιλιππίδη. Ø Πέραν τούτου, το τι ουσιαστικά επιχειρείται να προσθέσουν οι Αιτητές είναι νομικά επιχειρήματα τα οποία δεν έχουν θέση σε Ένορκη Δήλωση. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Δ.48,θ.4

(2)μετά από αναμόρφωση της με την Κ.Δ.Π, 5/99, ημερ. 23.12.99 διαμορφώθηκε ως εξής: «

(2)Το Δικαστήριο ή Δικαστής μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.» Με βάση αυτό το Θεσμό, σε περίπτωση αμφισβητουμένων γεγονότων, αποκλείεται πλέον, σε αντίθεση με το τι ίσχυε με τον παλαιό Θεσμό, η προσαγωγή πρόσθετης προφορικής μαρτυρίας, εκτός, βέβαια, από τη δυνατότητα αντεξέτασης, κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου, των ενόρκως δηλούντων. Τα συμπεράσματα τα οποία εύκολα εξάγονται από την ανάγνωση του κειμένου της πιο πάνω δικονομικής πρόνοιας είναι τα ακόλουθα[1]:

1. Πέραν της αρχικής ή των αρχικών ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύουν την Αίτηση δια κλήσεως, ή την Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης, το Δικαστήριο μπορεί να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων.
2. Οι λέξεις «μπορεί να επιτρέψει» αφ΄ εαυτών υποδηλώνουν το ότι το Δικαστήριο διατηρεί τη διακριτική ευχέρεια κατά πόσο να επιτρέψει ή όχι την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης[2].
3. Για να επιτρέψει το Δικαστήριο την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, θα πρέπει αυτός που την ζητά να καταδείξει την ύπαρξη «καλού λόγου» για τον οποίο θα έπρεπε να του επιτραπεί.
4. Η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης χωρίς άδεια του Δικαστηρίου δεν επιτρέπεται από τον Θεσμό, και οποιαδήποτε καταχωρηθείσα χωρίς άδεια τέτοια ένορκη δήλωση, σύμφωνα με τη νομολογία θα πρέπει να παραγνωρίζεται. Στην πράξη, οι πρόνοιες του πιο πάνω Θεσμού εφαρμόζονται όταν, μετά την καταχώρηση της Ένστασης ο Αιτητής αισθάνεται την ανάγκη να απαντήσει, αντικρούσει ή αμφισβητήσει κάποια συγκεκριμένα επί μέρους θέματα που εγείρονται μέσω της Ένστασης, οπότε και ζητεί, είτε προφορικά, είτε με γραπτή αίτηση, όπως του επιτραπεί να καταχωρήσει απαντητική-συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Στόχος της καταχώρισης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων είναι η ολοκληρωμένη παρουσίαση είτε της Αίτησης, είτε της Ένστασης ώστε αυτή να οδηγηθεί σε ακρόαση στη βάση της ολοκληρωμένης εικόνας της διαφοράς. Και, βεβαίως, σκοπός της Δ.48,θ.4 είναι η παρουσίαση ενώπιον του Δικαστηρίου όλων εκείνων των γεγονότων που είναι αναγκαία για να υποστηριχθεί η εκατέρωθεν θέση των διαδίκων. Η εξουσία, επομένως, η οποία προβλέπεται από τη Δ.48,θ.4

(2)είναι διακριτικής φύσεως και ασκείται στη βάση των γεγονότων που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου και τα οποία θα πρέπει να αποκαλύπτουν την αναγκαιότητα για την παροχή της αιτούμενης άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης σε συνδυασμό με τη διαπίστωση, στο πλαίσιο αυτό, του τι είναι δίκαιο υπό τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης. Ο «καλός λόγος» είναι συνυφασμένος με τη σημασία που έχει η προτεινόμενη επιπρόσθετη και/ή συμπληρωματική μαρτυρία για την εκδίκαση μιας Αίτησης με την ευχέρεια παρουσίασης της μαρτυρίας αυτής διά των αρχικών ενόρκων δηλώσεων καθώς και με την ανάγκη αντίκρουσης μαρτυρίας του αντιδίκου. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για παραχώρηση άδειας για συμπληρωματική ένορκη δήλωση ασκείται με βάση γεγονότα τα οποία τίθενται ενώπιόν του. Σημαντικός παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη για τους σκοπούς διαμόρφωσης της κρίσης του Δικαστηρίου είναι η φύση και οι ανάγκες της διαδικασίας την οποία η συμπληρωματική ένορκη δήλωση επιδιώκει να εξυπηρετήσει. Κρίνω σκόπιμο στο σημείο αυτό να παραπέμψω στη σχετικά πρόσφατη υπόθεση A. Messios & Sons Ltd. και άλλος ν. Ανδρέα Λεωνίδα, Πολ. Έφ. 277/07 ημερ. 18.2.2010 η οποία αφορούσε αίτημα το οποίο υποβλήθηκε ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου για επαναφορά έφεσης η οποία είχε απορριφθεί λόγω μη προώθησής της. Παρά το γεγονός ότι η εν λόγω απόφαση δεν αφορούσε εφαρμογή του Άρθρου 32 του Ν.14/60, όπως η υπό εξέταση αίτηση, στο πλαίσιο της εξέτασης της αίτησης εκείνης τονίστηκαν τα εξής σχετικά και διαφωτιστικά για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου για το ζήτημα παραχώρησης άδειας καταχώρησης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων και σε κάθε άλλη περίπτωση. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα που έχει ως εξής: «Μελετήσαμε με προσοχή τα ενώπιον μας στοιχεία υπό το φως των εισηγήσεων των δύο πλευρών. Θεωρούμε ότι η διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στο δικαστήριο από τις σχετικές δικονομικές πρόνοιες, είναι ορθό και δίκαιο να ασκηθεί, στην προκείμενη περίπτωση υπέρ των εφεσειόντων-αιτητών. Κατά την εκτίμηση μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες-αιτητές, με τις δύο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ΄ ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες-αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων.» Επισημαίνεται περαιτέρω ότι δεν δίδεται άδεια για συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση σε περιπτώσεις που το Δικαστήριο έχει ήδη δώσει θεραπεία με μονομερή αίτηση και ο Αιτητής επιχειρεί να επανορθώσει παράλειψη πληροφόρησης κατά τρόπο πρωθύστερο με σκοπό να μεταβάλει ή να αλλοιώσει την εικόνα που δόθηκε αρχικά στο Δικαστήριο[3]. Η εισαγωγή οποιασδήποτε μαρτυρίας η οποία πιθανόν να αλλοιώσει ή να τροποποιήσει τα γεγονότα πάνω στα οποία είχε βασιστεί η αρχική αίτηση δεν είναι επιτρεπτή γιατί το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει την ορθότητα των εκδοθέντων μονομερών διαταγμάτων με βάση τα στοιχεία που είχαν τεθεί υπόψη του κατά το στάδιο της έκδοσης του, αντιπαραβάλλοντας τα με τα στοιχεία που θα τεθούν από το ενιστάμενο μέρος. Δεν παρέχεται, επίσης, άδεια όταν επιχειρείται να επαναληφθούν οι αρχικοί ισχυρισμοί. Αντίθετα, μπορεί να δοθεί άδεια για να παρασχεθούν διευκρινίσεις ώστε το Δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων. Είναι ζήτημα των εκάστοτε περιστάσεων σε συνάρτηση με τη φύση της συγκεκριμένης διαδικασίας στα πλαίσια της οποίας επιχειρείται να καταχωρηθεί συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Η υπό κρίση Αίτηση θα εξεταστεί και θα κριθεί έχοντας κατά νου τους περιορισμένους σκοπούς της ενδιάμεσης διαδικασίας για συντηρητικό διάταγμα. Ως εκ τούτου δεν είναι χωρίς άλλο λόγο επιτρεπτή η προσαγωγή συμπληρωματικής μαρτυρίας η οποία απαντά απλώς και απορρίπτει την εκδοχή της άλλης πλευράς ως ανυπόστατης αφού δεν είναι επιτρεπτό να εξεταστεί και διαπιστωθεί η αποδεικτική της αξία στο παρόν στάδιο. Υπενθυμίζεται δε ότι το Δικαστήριο στα πλαίσια τέτοιας διαδικασίας δεν προβαίνει σε κρίση επί της ουσίας με τελικά ευρήματα ή οριστικά συμπεράσματα αναφορικά με τη διαφορά μεταξύ των μερών[4]. Τέλος να επισημάνω ότι το Δικαστήριο έχει υποχρέωση να ρυθμίζει την ενώπιόν του διαδικασία και να τη θέτει πάνω στις σωστές της βάσεις προς αποφυγή αχρείαστης δαπάνης και διάσωσης δικαστικού χρόνου αποτρέποντας την παράθεση αχρείαστων για τη διαδικασία θέσεων. ΕΞΕΤΑΣΗ ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ Στην υπό εξέταση υπόθεση, η πλευρά των Αιτητών, στα πλαίσια της υποχρέωσης που είχε να αποδείξει την ύπαρξη καλού λόγου για σκοπούς καταχώρησης συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης, υποστήριξε ότι μέσω της προτεινόμενης συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης εκείνο που επιδιώκεται είναι να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου πρόσθετα γεγονότα τα οποία εμπίπτουν στο λόγο Ένστασης που είχε προβάλει στην παράγρ. 8 της Ένστασης της για μη πλήρη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων και/ή για παραπλάνηση του Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται, τα πρόσθετα αυτά γεγονότα αφορούν και αναφέρονται στους λόγους απόρριψης των αιτήσεων που οι Αιτητές στην Κυρίως Αίτηση είχαν καταχωρήσει στο Ρωσσικό Διαιτητικό Δικαστήριο για εξασφάλιση προσωρινών διαταγμάτων και που διαφέρουν ουσιαστικά από τους λόγους που αναφέρονται στην παράγρ. 10 της Ένορκης Δήλωσης του Δικηγόρου Λουκά Πασχαλίδη στη βάση της οποίας εκδόθηκε το μονομερές προσωρινό διάταγμα. Πιο συγκεκριμένα επιδιώκεται να εισαχθεί ότι διατάγματα αυτού του τύπου δεν εκδίδονται μόνο μετά την έκδοση της απόφασης, ως ήταν ο ισχυρισμός που προβάλλεται στην Ένορκη Δήλωση του Λουκά Πασχαλίδη, αλλά ότι πρέπει να ικανοποιηθεί το Ρωσσικό Δικαστήριο με την προσαχθείσα μαρτυρία ότι δικαιολογείται η έκδοση διατάγματος. Όπως υπογραμμίζεται, σκοπός της προτεινόμενης συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης είναι να συμπληρωθεί η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση με την προσθήκη νέων γεγονότων τα οποία τέθηκαν στη γνώση του ενόρκως δηλούντα στην Ένσταση μετά την καταχώρηση της Ένστασης για τα οποία δεν είχε γνώση ο ίδιος προηγουμένως και τα οποία του τέθηκαν υπόψη από το δικηγόρο των μετόχων των Καθ΄ ων η Αίτηση (Αιτητών στην παρούσα Αίτηση). Από την άλλη, η πλευρά των Αιτητών στην κυρίως Αίτηση και Καθ΄ ων η Αίτηση στην παρούσα Αίτηση, υποστηρίζει ότι τα αναφερόμενα ως νέα γεγονότα ήταν ήδη γνωστά στην πλευρά των Καθ΄ ων η Αίτηση στην κυρίως Αίτηση και Αιτητών στην παρούσα, από το Μάϊο του 2012 και ότι τα γεγονότα αυτά έλαβαν χώρα πριν την καταχώρηση της Ένστασης. Επιπλέον, προβάλλεται η θέση ότι αυτό που ουσιαστικά επιχειρούν να προσθέσουν οι Αιτητές είναι νομικά επιχειρήματα που δεν έχουν θέση σε Ένορκη Δήλωση και, τέλος, ότι όσα επιχειρεί να προσθέσει ευκόλως προκύπτουν από τη μαρτυρία και τα Τεκμήρια που είναι ήδη κατατεθειμένα με την Αίτηση και Ένσταση του προσωρινού διατάγματος έτσι που να μην υπάρχει οποιαδήποτε αναγκαιότητα για καταχώρηση συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης. Εν πρώτοις να επισημάνω ότι οι αναφερόμενες δικαστικές διαιτητικές διαδικασίες στη Ρωσσία δεν υπάρχει αμφισβήτηση ότι έλαβαν χώρα πριν την καταχώρηση της Ένστασης. Λέω, δε, σε συμφωνία με τα όσα ανέπτυξε η πλευρά των Αιτητών ότι το ζητούμενο εδώ δεν είναι πότε συνέβησαν τα γεγονότα αλλά πότε περιήλθε στη αντίληψη των Αιτητών το περιεχόμενο των εν λόγω αποφάσεων. Πουθενά δε στην Ένσταση των Αιτητών ημερ. 14.9.12 δεν αναφέρεται ότι οι Αιτητές είχαν λάβει γνώση των εν λόγω αποφάσεων του Ρωσσικού Δικαστηρίου. Περαιτέρω, πουθενά στην Ένορκη Δήλωση του κ. Φιλιππίδη που υποστηρίζει την Ένσταση ημερ. 13.9.12 για το προσωρινό διάταγμα δεν φαίνεται ότι γνώριζε το περιεχόμενο των αποφάσεων του Διαιτητικού Δικαστηρίου. Σύμφωνα με τα Tεκμήρια που επισυνάφθηκαν στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση αλλά και τους σχετικούς ισχυρισμούς που προβάλλονται ειδικότερα στις παραγρ. 7, 8, 9 και 10 της Ένορκης Δήλωσης του κ. Φιλιππίδη προκύπτει ότι ο ενόρκως δηλών ήτο, απλώς, γνώστης της ύπαρξης των διαδικασιών χωρίς να φαίνεται ότι γνώριζε περαιτέρω λεπτομέρειες και/ή τους λόγους απόρριψης των αναφερομένων αιτήσεων. Επισυνάπτονται δε τα ΤΕΚΜΗΡΙΑ 3Α και 4Α και μετάφραση αυτών ως ΤΕΚΜΗΡΙΑ 3Β και 4Β ως, επίσης, και το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 5Β από τα οποία είναι προφανές ότι δεν αποκαλύπτεται οτιδήποτε σχετικά με το περιεχόμενο των εν λόγω διαδικασιών. Επιπλέον να πω ότι τα πρόσθετα γεγονότα που η πλευρά των Αιτητών επιδιώκει να συμπεριλάβει μέσω της προτεινόμενης συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης δεν αναφέρονται σε νομικά επιχειρήματα, αλλά σε γεγονότα και, συγκεκριμένα, την παράθεση των λόγων απόρριψης των αιτήσεων που καταχωρήθηκαν στο Διαιτητικό Δικαστήριο της Μόσχας στις 4.5.12 και 16.5.12 με τις οποίες έγινε προσπάθεια εξασφάλισης διατάγματος μη αποξένωσης μετοχών των Καθ΄ ων η Αίτηση στην εταιρεία OJSC Gratis. Ta πρόσθετα αυτά γεγονότα είναι δε απολύτως σχετικά εφόσον επιδιώκεται μέσω αυτών να αντικρουσθεί η θέση που προβλήθηκε στην Ένορκη Δήλωση του Λουκά Πασχαλίδη ότι οι Αιτητές στην κυρίως Αίτηση επιχείρησαν, ανεπιτυχώς, την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων στα πλαίσια της διαιτητικής διαδικασίας καθότι τέτοια διατάγματα εκδίδοντaι μόνο μετά την έκδοση απόφασης. Όσον αφορά τη συμπερίληψη στην προτεινόμενη συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση σημείωσης των δικηγόρων των Καθ΄ ων η Αίτηση και Αιτητών στην παρούσα Αίτηση στη Μόσχα η οποία αναφέρεται ότι υπάρχει δικαιοδοσία έκδοσης προσωρινής θεραπείας στη Ρωσσία νοουμένου ότι πληρούνται συγκεκριμένες προϋποθέσεις, αυτό δεν συνιστά νομικό επιχείρημα ή νομικό ισχυρισμό αλλά μαρτυρία αναφορικά με τη σχετική επί του θέματος Ρωσσική νομοθεσία που αποτελεί αλλοδαπό δίκαιο[5]. Επιπλέον, είναι απόλυτα σχετικό με τα θέματα και τους λόγους Ένστασης που εγέρθηκαν στα πλαίσια καταχώρησης της Ένστασης των Καθ΄ ων η Αίτηση και Αιτητών στην παρούσα Αίτηση, εφόσον σ΄ αυτή ανάμεσα στους λόγους Ένστασης είναι και αυτός που αναφέρεται στο ζήτημα της μη αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων και/ή της παραπλάνησης εφόσον επιδιώκεται μέσω αυτής της αναφοράς να αμφισβητηθεί και να διαψευσθεί ο ισχυρισμός που προβλήθηκε στην Ένορκη Δήλωση του Λουκά Πασχαλίδη που υποστηρίζει την Αίτηση για προσωρινό διάταγμα σύμφωνα με τον οποία προσωρινά διατάγματα εκδίδονται μόνο μετά την έκδοση της απόφασης. Επιπλέον θεωρώ ότι με τη συμπερίληψη σε συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση των πιο πάνω γεγονότων θα τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου μια πιο ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των σχετικών γεγονότων που αφορούν τις εν λόγω διαιτητικές διαδικασίες που έλαβαν χώρα στη Ρωσσία. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ΄ ακολουθίαν όλων των πιο πάνω και καθοδηγούμενη από τις νομικές αρχές όπως έχουν σκιαγραφηθεί ανωτέρω, κρίνω ότι η πλευρά των Αιτητών έχει καταδείξει την ύπαρξη καλού λόγου για να επιτραπεί η συμπερίληψη των ισχυρισμών που περιέχονται στην προτεινόμενη συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση. Ως αποτέλεσμα καταλήγω ότι η παρούσα Αίτηση θα πρέπει να επιτύχει και, συνεπώς, εγκρίνεται. Δίδεται, συνεπώς, άδεια στους Αιτητές όπως καταχωρήσουν συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση του κ. Γεώργιου Φιλιππίδη ως το ΤΕΚΜΗΡΙΟ Α που επισυνάφθηκε στην Αίτηση και συνιστά την προτεινόμενη συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση του κ. Γ. Φιλιππίδη σε διάστημα 10 ημερών από σήμερα. Όσον αφορά τα έξοδα, δεν βλέπω κανένα λόγο να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, δηλ. επιδικάζονται με βάση το αποτέλεσμα της δίκης εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, οι Αιτητές δικαιούνται στα έξοδα τους. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση να καταβάλουν, επομένως, τα έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή με το πέρας της υπόθεσης και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................... Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /γκ c:\my documents\LENA /interim decisions [1] Δέστε Κώστα Μιντή υπό την ιδιότητα του ως διαχειριστής της περιουσίας του ανικάνου προσώπου Αντωνάκη Μιντή ν. Reprevus Trading Ltd. κ.α. αρ. αγ. 2232/06 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, ημ. 19.7.00 η οποία δόθηκε από τον Κ. Κληρίδη, Π.Ε.Δ. (όπως ήταν τότε). [2] Δέστε Αίτηση Φυλόκυπρος Ματθαίου κ.α. υπ΄ αρ. 2972008 ημερ. 21/4/2008. [3] Δέστε Stavros Georghiou & Son (Scrap Metals) Ltd v. του πλοίου LIPA

(2000)1 Α.Α.Δ. 1976 [4] Δέστε The Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1 A.A.Δ. 788. [5] Δέστε Royal Bank of Scotland P.L.C v. Geadrill Co Ltd κ.α.

(1993)1 Α.Α.Δ 753. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο