ΜΑΡΙΑΣ ΡΙΝΗ ΠΑΝΔΗ ν. ΖΗΑΝΑ ISKENDROVA, Αρ. Αγωγής: 1939/12, 15/2/2013

(1)2

(2)και 8

(1), (ρ), (ν), στη διακριτική ευχέρεια και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται δε από την ένορκη δήλωση του Χριστόδουλου Δημητρίου στην οποία αναφέρει ότι η αγωγή βασίζεται σε ενοικιαστήριο έγγραφο ημερ. 15.2.11, αντίγραφο του οποίου επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1, και στο οποίο στην πρώτη σελίδα η ενοικιαστής-εναγόμενη αναφέρεται ως ZHANA ISKENDROVA ενώ στην 5η και τελευταία σελίδα του εγγράφου όπου αναφέροντα τα ονόματα των συμβαλλομένων η ενοικιαστής αναγράφεται ως ZHANNA ISKENDIROVA. Αναφέρει επίσης ότι οι δικηγόροι της ενάγουσας, κατ΄εντολή της, απέστειλαν στην ZHANA ISKENDROVA συστημένη επιστολή ημερομηνίας 31.1.12 σε σχέση με το εν λόγω ενοικιαστήριο έγγραφο την οποία η εναγόμενη παρέλαβε χωρίς να τεθεί θέμα λανθασμένου ονόματος εκ πλευράς της. Επισυνάπτει σχετικά ως Τεκμήρια 2 και 3 αντίγραφο της συστημένης επιστολής και αντίγραφο του δελτίου παραλαβής της από το ταχυδρομείο. Είναι η θέση του ότι μετά την προδικαστική ένσταση που ηγέρθη στην υπεράσπιση και τη θέση του συνηγόρου της εναγομένης αντιλήφθηκαν το θέμα με το όνομα της εναγομένης γι΄αυτό και καλόπιστα καταχώρησαν την υπό κρίση αίτηση. Στις 17.12.12 που ήταν ορισμένη η αίτηση ενώπιον του Δικαστηρίου ο συνήγορος της εναγομένης ζήτησε χρόνο για καταχώρηση ένστασης και το Δικαστήριο όρισε την αίτηση για ακρόαση στις 29.1.13 δίδοντας οδηγίες για καταχώρηση ένστασης μέχρι τις 18.1.13. Η ένσταση της εναγομένης καταχωρήθηκε στις 27.12.12 και μ΄αυτή προβάλλονται οι θέσεις ότι η συστημένη επιστολή που η αιτήτρια απέστειλε προς την εναγόμενη απεστάλη σε κάποιο πρόσωπο με το όνομα ΖΗΑΝΑ ISKENDROVA και συνεπώς σε λανθασμένο παραλήπτη άρα η έναρξη της παρούσας διαδικασίας είναι εσφαλμένη, δεν υπάρχει τερματισμός του συμβολαίου ενοικίασης για να μπορεί να καταχωρηθεί η παρούσα αγωγή, η αίτηση της αιτήτριας είναι νόμο και ουσία αβάσιμη και συνεπώς πρέπει να απορριφθεί και δεν υπάρχει υπαρκτό δικονομικό ζήτημα προς εξέταση. Ενώ η ένσταση αναφέρει ότι τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται αναφέρονται στη συνημμένη ένορκη δήλωση της εναγομένης-καθ΄ης η αίτηση, στην ένορκη δήλωση προβαίνει ο κ.Κωνσταντίνος Πόλεως, δικηγόρος στο γραφείο που εκπροσωπεί την εναγομένη. Ισχυρίζεται σ΄αυτή ότι το όνομα της καθ΄ης η αίτηση δεν είναι ZHANA ISKENDROVA αλλά ZHANA ISKENDIROVA και συνεπώς το ενοικιαστήριο έγγραφο με ημερ. 12.5.11 δεν υπεγράφη από την ZHANA ISKENDROVA προς την οποία και λανθασμένα έχει αποσταλεί συστημένη επιστολή. Επαναλαμβάνει επίσης όλους τους λόγους ένστασης που αναφέρονται πιο πάνω. Στις 29.1.13 που ήταν ορισμένη η υπόθεση για ακρόαση και ο κ.Ιωάννου παρουσιάστηκε έτοιμος για ακρόαση, είχε ετοιμάσει γραπτώς την αγόρευση του προς υποστήριξη της αίτησης, ο κ.Παυλίδης ανάφερε ότι θα δεχθεί τα διατάγματα ως οι παράγραφοι Α και Β της αίτησης, δηλαδή τροποποίηση του τίτλου με αναφορά στο όνομα ZHANA ISKENDIROVA και την έκδοση διατάγματος για την συνέχιση της διαδικασίας εναντίον της ZHANA ISKENDIROVA, ζήτησε όμως όπως τόσο τα έξοδα της αίτησης όσο και αυτά που θα σπαταληθούν συνεπεία της τροποποίησης επιδικαστούν υπέρ της εναγομένης-καθ΄ης η αίτηση και εναντίον της ενάγουσας-αιτήτριας. Η θέση του κ.Παυλίδη αναφορικά με τα έξοδα προσέκρουσε στην ένσταση του κ.Ιωάννου ο οποίος ισχυρίστηκε ότι δεν θα έπρεπε να επιδικαστούν έξοδα υπέρ της εναγομένης-καθ΄ης αίτηση λόγω της συμπεριφοράς που υπέδειξε σε όλη την διαδικασία μέχρι τώρα. Το Δικαστήριο κάλεσε τους συνηγόρους να αγορεύσουν σε σχέση με το θέμα των εξόδων το οποίο είναι και το μοναδικό θέμα που αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας απόφασης. Ήταν η θέση του κ.Παυλίδη ότι το θέμα της τροποποίησης του ονόματος της εναγομένης στη παρούσα περίπτωση δεν είναι ένα απλό τυπογραφικό λάθος, όπως το θέτει ο κ. Ιωάννου, αλλά είναι σημαντικός παράγοντας που κατά την άποψη του καθορίζει και την τύχη της παρούσας αγωγής αφού, σύμφωνα με την θέση του, ουδέποτε έγινε σωστός τερματισμός του συμβολαίου ενοικίασης και επομένως λανθασμένα έχει εγερθεί η αγωγή και συνεπώς δεν τίθεται θέμα μη ορθής συμπεριφοράς εκ πλευράς του που μπορεί να του στοιχίσει τα έξοδα τα οποία δικαιούται. Η αίτηση υπό εξέταση αφορά αίτημα για έκδοση διατάγματος τροποποίησης, θα πρέπει να τηρηθούν οι σωστές διαδικασίες αλλά και η νομολογία που καθορίζει ότι τα έξοδα στις αιτήσεις τροποποίησης όπως και αυτά που σπαταλούνται λόγω της τροποποίησης βαρύνουν τον αιτητή, στην παρούσα περίπτωση την ενάγουσα. Το Δικαστήριο έχει μεν την διακριτική ευχέρεια να διατάξει όπως τα έξοδα καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας, αν κάτι τέτοιο κρίνει ορθό, αλλά ήταν η θέση του ότι σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να υπάρχει εκπαραθύρωση των θεσμών και των διαδικασιών και προς τούτο επικαλέστηκε την υπόθεση Μυριάνθη Ονωρίου Χατζηϊωάννου v. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.α.

(2000)1 ΑΑΔ

1. Αντίθετη ήταν η θέση του κ.Ιωάννου ο οποίος ανέφερε ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια αναφορικά με τα έξοδα και ότι στις περιπτώσεις όπου η συμπεριφορά του διαδίκου δημιουργεί προσκόμματα στην διαδικασία δεν θα πρέπει να επιδικάζονται έξοδα. Προς τούτο ανέφερε την υπόθεση 8197/99 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας πρωτόδικη απόφαση του κ.Α.Πασχαλίδη, Π.Ε.Δ. ημερ. 24.2.
2. Σύμφωνα με την Δ.59 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας το θέμα των εξόδων οποιασδήποτε διαδικασίας ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η εξουσία αυτή θα πρέπει να ασκείται δικαστικά και με αναφορά μόνο στους εσωγενείς παράγοντες της δίκης που περιλαμβάνουν όχι μόνο το αποτέλεσμα αλλά και τα γεγονότα που έχουν σχέση με χειρισμούς των διαδίκων στην υπόθεση. Σχετική είναι η απόφαση Θρασυβούλου v. Αrto Estates Ltd

(1993)1ΑΑΔ 12. Όπως έχει αναφερθεί και στην υπόθεση Χάσικος κ.α. v. Χαραλαμπίδη

(1990)1 ΑΑΔ 389, τόσο βαθιά είναι θεμελιωμένη η αρχή ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα ώστε κατά κανόνα δεν δίνονται λόγοι όταν η διαταγή αναφορικά με τα έξοδα συνάδει με την πιο πάνω αρχή. Όπως περαιτέρω έχει αναφερθεί στην υπόθεση Πέτρος Μιχαήλ ν. Ανδρέα Χαραλαμπίδη

(1990)1ΑΑΔ 389 που υιοθετήθηκε και στη Μάρω Ζαβρού ν. Ελενίτσας Μιχαηλίδου

(1996)1 ΑΑΔ 477 ο κανόνας αυτός, ότι δηλαδή τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, είναι τόσο ισχυρός που παρέκκλιση δικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχει επαρκής περίσταση που πρέπει βέβαια να εκτίθεται. Είναι δεδομένη η δυνατότητα τροποποίησης δικογράφου που προσφέρεται σε κάποιο διάδικο. Σχετική είναι η Δ.25 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η άσκηση αυτής της δυνατότητας όμως αναμφίβολα προκαλεί εκτροπή που συνεπάγεται δαπάνη. Αυτή θα την επωμισθεί ως θέμα αρχής ο επιζητών την τροποποίηση δηλαδή αυτός που προκαλεί την εκτροπή. Στην παρούσα περίπτωση έστω και αν η ένσταση της εναγομένης, η οποία όπως έχω αναφέρει καταχωρήθηκε εμπρόθεσμα σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου, τελικά δεν προωθήθηκε και ο ευπαίδευτος συνήγορος της προέβηκε σε δήλωση σύμφωνα με την οποία δέχεται την έκδοση των διαταγμάτων ως οι παράγραφοι Α και Β της αίτησης, η γενεσιουργός αιτία της δημιουργίας των εξόδων ήταν το δικονομικό διάβημα της αιτήτριας-ενάγουσας να καταχωρήσει την υπό εξέταση αίτηση τροποποίησης. Αν και η αγωγή είναι πρόσφατη και η αίτηση έχει καταχωρηθεί προτού η αγωγή οριστεί καν για ακρόαση, η αίτηση έχει καταχωρηθεί μετά την ολοκλήρωση των δικογράφων και μάλιστα όπως φαίνεται από τα πρακτικά του Δικαστηρίου με κάποια καθυστέρηση εκ πλευράς ενάγουσας-αιτήτριας σε σχέση με την ημερομηνία που έγινε γνωστή η προδικαστική ένσταση της εναγομένης-καθ΄ης η αίτηση σε σχέση με το όνομα της, μπορεί να λεχθεί ότι η καταχώρηση της αίτησης οδήγησε την υπόθεση σε κάποια εκτροπή. Επομένως, είναι η θέση μου ότι δεν υπάρχει τίποτα που να δικαιολογεί την παρέκκλιση από το συνήθη κανόνα για την επιδίκαση των εξόδων εφόσον η γενεσιουργός αιτία της εκτροπής και της δημιουργίας εξόδων ήταν η καταχώρηση της αίτησης. Δεν θεωρώ ότι η θέση του συνηγόρου της εναγομένης, η οποία προβλήθηκε με την προδικαστική του ένσταση στην Υπεράσπιση, ότι ήταν λανθασμένο το όνομα της εναγομένης έστω και αν το λάθος αυτό οφείλεται όπως φαίνεται από το Τεκμήριο 1 που συνοδεύει την αίτηση στο γεγονός ότι το όνομα της εναγομένης έχει γραφτεί με δύο τρόπους στην ίδια την συμφωνία ενοικίασης, μπορεί να εξομοιωθεί με συμπεριφορά διαδίκου η οποία είναι λανθασμένη ώστε να δικαιολογεί παρέκκλιση από τον συνήθη κανόνα αναφορικά με τα έξοδα που ακολουθούν μια αίτηση τροποποίησης. Λαμβάνω δε επίσης υπόψη μου ότι ο ευπαίδευτος συνήγορος της ενάγουσας αν και δήλωσε από τις 10.9.12 ότι θα καταχωρούσε αίτηση τροποποίησης και προς τούτο δόθηκαν δύο φορές παρατάσεις από το Δικαστήριο εντούτοις η αίτηση καταχωρήθηκε τελικά δύο μήνες μετά στις 10.12.12. Εν όψει των ανωτέρω εκδίδονται εκ συμφώνου διατάγματα ως οι παράγραφοι Α και Β της αίτησης. Τροποποιημένο κλητήριο να καταχωρηθεί εντός 10 ημερών από σήμερα. Τροποποιημένη Υπεράσπιση να καταχωρηθεί εντός 14 ημερών από την επίδοση του τροποποιημένου κλητηρίου. Τροποποιημένη Απάντηση στην Υπεράσπιση να καταχωρηθεί εντός 10 ημερών από την επίδοση της τροποποιημένης Υπεράσπισης. H υπόθεση ορίζεται για oδηγίες στις 29.3.13 για να διαφανεί κατά πόσο έχει υπάρξει συμμόρφωση με τις οδηγίες του Δικαστηρίου. Όσον αφορά τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας όπως έχω ήδη αναφέρει πιο πάνω, δεν υπάρχει κανένας λόγος απόκλισης από τη συνηθισμένη διαταγή και έτσι όλα τα έξοδα της παρούσας αίτησης, όπως και αυτά που θα σπαταληθούν συνεπεία της τροποποίησης, επιδικάζονται υπέρ της εναγομένης-καθ΄ης η αίτηση και εναντίον της ενάγουσας-αιτήτριας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, θα είναι όμως πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.).............. Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΣΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο