ΣΕ ΠΤΩΧΕΥΣΗ: ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΚΡΗΣ, Αρ.Αιτ. 284/12, 15/2/2013

(3)και 102, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο του 1960 (Ν.14/60), άρθρα 31 και 43, στις αρχές της επιείκειας και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Την αίτηση συνοδεύει η ένορκος δήλωση του αιτητή στην οποία αναφέρει ότι η παρούσα «ειδοποίηση» καταχωρήθηκε κατά παράβαση των περί Πτωχεύσεως Διαδικαστικών Κανονισμών αλλά και των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, δεν συνάδει ούτε με την Δ.16 των περί Πτωχεύσεων Διαδικαστικών Κανονισμών ούτε με την Δ.48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, είναι καταχρηστική, γίνεται κατά παράβαση των Διαδικαστικών Διαδικασιών και καταχωρήθηκε ως μέτρο πίεσης για να εκτελεστεί η απόφαση του Δικαστηρίου στην αγωγή 641/09 και όχι επειδή είναι ανίκανος να πληρώσει τα χρέη του. Αναφέρει ότι, από την ημερομηνία έκδοσης απόφασης στη αγωγή 641/09 οι πιστωτές δεν προχώρησαν σε κανένα μέτρο εκτέλεσης εναντίον του παρά μόνο καταχώρησαν την αίτηση πτώχευσης καταχρηστικά αφού χρησιμοποιείται για σκοπούς αλλότριους απ΄αυτούς για τους οποίου ο Νομοθέτης έταξε για την διαδικασία πτώχευσης. Αναφέρει επίσης ότι, δεν γνωρίζει κατά πόσο οι εξ αποφάσεως πιστωτές του και οι αιτητές είναι το ίδιο και αυτό πρόσωπο και σύμφωνα με την νομική συμβουλή του δικηγόρου του θα έπρεπε να παρουσιάσουν έγγραφα που να δείχνει την ταύτιση των διαδίκων και/ή να προχωρήσουν με τροποποίηση του τίτλου για να παρουσιάζονται σαν πιστωτές του, κάτι το οποίο δεν έπραξαν. Ισχυρίζεται ότι τον Νοέμβριο του 2010 υπήρξε προφορική συμφωνία μεταξύ του και κάποιου Πέτρου Λύταρου όπως πληρωθεί από τον ίδιο το ποσό των €1.500 και να σταματήσει οποιαδήποτε ενέργεια εναντίον του και ότι δεν θα επανέρχονταν με οποιοδήποτε ένδικο μέσο εναντίον του. Ο ίδιος στις 8.11.10 πλήρωσε €1.500 και προς τούτο επισυνάπτει απόδειξη της EMPORIKI BANK CYPRUS LTD της ίδιας ημερομηνίας, και αναφέρει ότι στις 9.11.10 είχε αποσυρθεί εναντίον του η αίτηση με αριθ. 934/10 ημερ. 5.7.

1. Είναι η θέση του ότι, η αίτηση για έκδοση διατάγματος παραλαβής εναντίον ημερ. 28.6.12 έχει εγερθεί κατά παράβαση της προσωπικής συμφωνίας που έκανε με τον κ.Πέτρο Λύταρο, η αίτηση είναι καταχρηστική και εκβιαστική, διερωτάται γιατί η τράπεζα αποφάσισε να επανέλθει μετά από δύο χρόνια χωρίς να στείλει ούτε μια επιστολή που να αξιώνει από τον ίδιο χρήματα και ισχυρίζεται ότι η διαδικασία της ειδοποίησης πτώχευσης αντιβαίνει στα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα να διαχειρίζεται την περιουσία του απρόσκοπτα. Είναι η θέση του ότι αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα οι πιστωτές του δεν θα πάθουν καμία ζημιά, αντίθετα θα μπορούν να προχωρήσουν με διάφορα άλλα μέτρα εκτέλεσης εναντίον του, αν όμως το Δικαστήριο απορρίψει την αίτηση του για παραμερισμό θα υποστεί οικονομικές συνέπειες αλλά κατά κύριο θα απαπειλείται εναντίον του ο κίνδυνος καταχώρησης αίτησης πτώχευσης. Αναφέρω ότι από απλή ανάγνωση της υπό εξέταση αίτησης και μόνο φαίνεται να υπάρχει σύγχυση ως προς το τι επιδιώκει τελικά ο αιτητής-χρεώστης. Οι αναφορές του σε ειδοποίηση πτώχευσης και στον κίνδυνο να καταχωρηθεί εναντίον του αίτηση πτώχευσης καταδεικνύουν ότι ο αιτητής επιδιώκει παραμερισμό της αίτησης για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης και όχι για παραμερισμό της αίτησης για έκδοση διατάγματος παραλαβής, με δεδομένη την αναντίλεκτη θέση ότι έχει συντελεστεί πράξη πτώχευσης αφού την 1.6.12 του έχει επιδοθεί η αίτηση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης 573/12 και δεν έκαμε καμία εμφάνιση ούτε ένσταση επί αυτής. Αντίθετα, από τις 2.8.12 που του έχει επιδοθεί η αίτηση για έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του ουδέν πράττει μέχρι και τις 11.10.12 όπου καταχωρεί την υπό κρίση αίτηση με την οποία, όπως έχω ήδη αναφέρει, είναι αβέβαιο και/ή τελεί υπό σύγχυση ο αιτητής στο τι επιδιώκει. Από τις 22.12.12 οι συνήγοροι εμφανίστηκαν δύο φορές στο Δικαστήριο όπου ζητήθηκε χρόνος από πλευράς των πιστωτών-καθ΄ων η αίτηση να καταχωρήσουν ένσταση στην υπό κρίση αίτηση, γεγονός το οποίο έπραξαν τελικά στις 8.1.
2. Η ένσταση των καθ΄ων η αίτηση εδράζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 Θ 4-9, Δ.26 Θ1, Δ.27 Θ.3 και Δ.48 Θ.1-9 στους Πτωχεύσεως Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.16, 17 και 18, Δ.38-43, στον Περί Πτώχευσης Νόμο, Κεφ.5, άρθρο 3, 93

(3)και 102, ως και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου και ως λόγοι ένστασης προβάλλεται η θέση ότι η αίτηση είναι εκπρόθεσμη, άκυρη και δεν στηρίζεται σε οποιοδήποτε κατάλληλο νομικό υπόβαθρο και/ή το νομικό της υπόβαθρο δεν δικαιολογεί την χορήγηση της αιτούμενης θεραπείας, η αιτούμενη θεραπεία είναι χωρίς έρεισμα και δεν προβλέπεται ούτε στους περί Πτωχεύσεως Διαδικαστικούς Κανονισμούς ούτε στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς και τη νομολογία και ισχυρίζονται επίσης ότι η αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας, είναι ενοχλητική και αβάσιμη και σκοπό έχει μόνο την καθυστέρηση της αίτησης πτώχευσης. Την ένσταση συνοδεύει η ένορκη δήλωση του Κ.Χριστοφόρου, υπαλλήλου των πιστωτών στην οποία αναφέρει ότι επιδόθηκε στον αιτητή η αίτηση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης με αριθμό 573/12 την 1.6.12, ο αιτητής είχε το δικαίωμα να καταχωρήσει αίτηση για παραμερισμό μέχρι και 3 ημέρες μετά την επίδοση, κάτι που δεν έγινε, με αποτέλεσμα να τελεστεί η πράξη πτώχευσης και έγκυρα και νομότυπα στις 28.6.12 να έχει καταχωρηθεί η αίτηση πτώχευσης με αριθ. 284/

1. Πιστεύει επίσης ότι ο αιτητής έχει χάσει το δικαίωμα του να αμφισβητεί τόσο την αίτηση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης αφού έχει συντελεστεί πράξη πτώχευσης αλλά και να αμφισβητεί την αξίωση των πιστωτών. Η αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι και των δύο μερών κατέθεσαν στο Δικαστήριο αγορεύσεις που να στηρίζουν την αντίστοιχη θέση τους. Όπως έχω ήδη αναφέρει, το γεγονός ότι έχει συντελεστεί πράξη πτώχευσης στα πλαίσια της αίτησης για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης αριθ. 573/12 δεν φαίνεται να αμφισβητείται, είναι παραδεκτό γεγονός ότι η εν λόγω αίτηση επιδόθηκε στον αιτητή την 1.6.12 και δεν έχει λάβει κανένα μέτρο μέχρι την καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης παραμερισμού ημερ. 11.10.
2. Εάν ήθελε θεωρηθεί ότι η υπό κρίση αίτηση αφορά την αίτηση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης αριθ. 573/12, τότε θεωρώ καταλυτικής σημασίας για την υπό εξέταση αίτηση το εύρημα ότι η πράξη πτώχευσης έχει ήδη διαπραχθεί αφού εντός της προθεσμίας των τριών ημερών ο χρεώστης δεν καταχώρησε ένορκη δήλωση με την οποία να εγείρει οποιοδήποτε από τους λόγους ακύρωσης της ειδοποίησης πτώχευσης που προνοούνται στον περί Πτωχεύσεως Κανονισμό 40

(2), δηλαδή ανταπαίτηση, συμψηφισμό ή ανταγωγή ούτε και καταχώρησε οποιαδήποτε αίτηση για παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης με βάση οποιοδήποτε άλλο λόγο εντός επτά ημερών από την επίδοση της αίτησης για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης, με αποτέλεσμα να έχει διαπραχθεί η πράξη πτώχευσης στις 8.6.12, και μάλιστα οι πιστωτές έχουν προχωρήσει και έχουν καταχωρήσει και αίτηση πτώχευσης εναντίον του χρεώστη και έτσι θα προχωρήσω να εξετάσω πρώτα το γεγονός αυτό και τις επεκτάσεις του. Όπως έχω ήδη αναφέρει αποτελεί ουσιαστικά παραδεκτό γεγονός ότι ο χρεώστης έχει διαπράξει πράξη πτώχευσης. Τούτο γιατί εντός επτά ημερών από την επίδοση της αίτησης για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης με αριθμό 573/12 που του έχει γίνει προσωπικά την 1.6.12 δεν έχει προβεί σε κανένα διαδικαστικό διάβημα. Η προθεσμία αντίδρασης σε αίτηση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης είναι τακτή από τους περί Πτωχεύσεως Θεσμούς οι οποίοι προβλέπουν ότι πρέπει να καταχωρηθεί ένορκος δήλωση με την οποία ζητείται παραμερισμός της αίτησης για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης λόγω ύπαρξης ανταπαίτησης, συμψηφισμού ή ανταξίωσης, σχετικοί είναι οι Κανονισμοί 40

(3)και 41 των περί Πτωχεύσεως Διαδικαστικών Κανονισμών, εντός τριών ημερών από την επίδοση της αίτησης για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης ή οποιαδήποτε άλλη αίτηση για παραμερισμό και/ή ακύρωση της αίτησης για έκδοση της ειδοποίησης πτώχευσης με βάση τον Κανονισμό 16 των περί Πτωχεύσεως Διαδικαστικών Κανονισμών. Νοείται ότι ο χρόνος για την καταχώρηση τέτοιας αίτησης δεν πρέπει να υπερβαίνει τις 7 ημέρες από την επίδοση της αίτησης για έκδοση ειδοποίησης πράξης πτώχευσης. Ένας αιτητής οφείλει να κινηθεί έγκαιρα καταχωρώντας την αίτηση του προ της εκπνοής των επτά ημερών που καθορίζονται στην οπισθογράφηση της αίτησης για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης. Εάν τούτο είναι ανέφικτο, ο αιτητής οφείλει τουλάχιστο να αποταθεί εμπρόθεσμα στο δικαστήριο και να ζητήσει παράταση του χρόνου αυτού. Ο συνδυασμός του Κανονισμού 41 των περί Πτωχεύσεως Διαδικαστικών Κανονισμών και του άρθρου 93

(4)του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, καταδεικνύει ότι μόνο το δικαστήριο έχει την εξουσία να παρατείνει την προθεσμία των επτά ημερών με την έκδοση ρητής περί του προκειμένου διαταγής. Εδώ κάτι τέτοιο, αναντίλεκτα, δεν έχει γίνει. Εν τω μεταξύ πριν την καταχώρηση της αίτησης υπό εξέταση που έγινε τέσσερεις μήνες μετά τη διάπραξη πράξης πτώχευσης, οι πιστωτές έχουν καταχωρήσει την αίτηση πτώχευσης με αρ. 284/12 στις 28.6.12 ως δικαιωματικά και δικαιολογημένα μπορούσε να πράξει. Η βάση της αίτησης πτώχευσης 284/12 είναι η πράξη πτώχευσης που επήλθε λόγω μη συμμόρφωσης με την αίτηση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης. Στην υπόθεση Re a debtor (No. 6864 fo 1980, High Court), the debtor v. Slater Walker Ltd

(1981)2 All E.R. 987, ο πιστωτής στη βάση τελικής απόφασης επέδωσε ειδοποίηση πτώχευσης στον χρεώστη, καλώντας τον εντός δέκα ημερών από την επίδοση (τόση ήταν η προθεσμία βάσει των τότε αγγλικών πτωχευτικών κανονισμών) είτε να αποπληρώσει το εξ΄αποφάσεως χρέος είτε να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι είχε, μεταξύ άλλων ανταπαίτηση. Ο χρόνος για την καταχώρηση ένορκης δήλωσης βάσει των τότε αγγλικών πτωχευτικών κανονισμών ήταν επτά ημέρες. Ο χρεώστης δεν έπραξε κανένα από τα δύο, με αποτέλεσμα ο πιστωτής (όπως εδώ) να καταχωρήσει στη συνέχεια αίτηση πτώχευσης. Κατόπιν τούτου ο χρεώστης καταχώρησε ένορκη δήλωση για παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης, ζητώντας παράλληλα από το Δικαστήριο παράταση του χρόνου ένεκα της εκπρόθεσμης καταχώρησης. Το Δικαστήριο (και κατ΄έφεση) απέρριψε τόσο την ένορκη δήλωση όσο και το αίτημα για παράταση του χρόνου με την υπόδειξη ότι η πράξη πτώχευσης με τη λήξη των δέκα ημερών είχε ήδη αμετάκλητα συντελεστεί δια εφαρμογής του Νόμου (by operation of law). Παρομοίως στο σύγγραμμα Williams & Hunuter on Bankruptcy (18η έκδοση) αναφέρονται στη σελ. 24 κάτω από τον τίτλο 'Bankruptcy when complete' τα εξής: "The act of bankruptcy is complete at the last moment of the last day excluding the day of service, prescribed for compliance, i.e. normally (now) the seventh day." Σχετική με τα πιο πάνω είναι και η απόφαση του Ε.Δ. Στ. Ν. Σταύρου, στα πλαίσια της αίτησης ειδοποίησης πτώχευσης 1355/09, ημερομηνίας 10/2/10, επί της αφορώσι τον Βασίλη Παπαδόπουλο, με την οποία συμφωνώ. Λαμβάνοντας υπόψη μου ότι η πράξη πτώχευσης στην παρούσα υπόθεση συντελέστηκε υπό τις περιστάσεις αμετάκλητα στις 8.6.12, η παρούσα ετεροχρονισμένη αίτηση η οποία καταχωρήθηκε χωρίς προηγουμένως να ζητηθεί παράταση του χρόνου από το Δικαστήριο είναι θνησιγενής και εκ προοιμίου έκθετη σε απόρριψη. Οποιαδήποτε άλλη κατάληξη θα ήταν πλήρως αντίθετη με την όλη φιλοσοφία και τον μηχανισμό της πτωχευτικής διαδικασίας. Εάν ο αιτητής τελικά δεν επιδιώκει παραμερισμό της αίτησης για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης αλλά παραμερισμό της αίτησης για έκδοση διατάγματος παραλαβής εναντίον του, και πάλι είναι η θέση μου ότι η αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία καθότι η αιτούμενη θεραπεία δεν προβλέπεται από τους περί Πτωχεύσεως Διαδικαστικούς Κανονισμούς, η ορθή διαδικασία είναι η καταχώρηση ένστασης στην αίτηση, ακολούθως να διεξαχθεί ακροαματική διαδικασία με μαρτυρία και το Δικαστήριο θα κληθεί στο τέλος να αποφασίσει αν οι αιτητές έχουν αποδείξει τα όσα ισχυρίζονται και αν δικαιούνται στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Επιθυμώ να σχολιάσω, αν και η πορεία της αίτησης έχει ήδη προσδιοριστεί, δύο ακόμα ισχυρισμούς που εγείρει ο αιτητής. Ο πρώτος ισχυρισμός αφορά στην διαφορετική ταυτότητα των εξ αποφάσεως πιστωτών του και των αιτητών αναφέροντας μάλιστα ότι έπρεπε οι αιτητές να παρουσιάσουν αυτή την ταύτιση με την επισύναψη διαφόρων σχετικών εγγράφων ή με την τροποποίηση του τίτλου της απόφασης του Δικαστηρίου ημερ. 12.4.10. Πιστό αντίγραφο της απόφασης του Δικαστηρίου στα πλαίσια της αγωγής 641/09 η οποία δόθηκε στις 12.4.10 επισυνάπτεται στην αίτηση. Οι ενάγοντες σ΄αυτή, όπως φαίνεται είναι η ΕMPORIKI BANK-CYPRUS LTD, οι ίδιοι ακριβώς δηλαδή με τους αιτητές στην αίτηση για έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του χρεώστη-αιτητή. Αδυνατώ να αντιληφθώ την θέση του αιτητή για διαφορετικά πρόσωπα και για ανάγκη ταύτισης των προσώπων αυτών. Στην αγόρευση του ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή ισχυρίζεται ότι οι πιστωτές δεν καταχώρησαν εμπρόθεσμα την ένσταση τους στην αίτηση του κατά παράβαση των Κανονισμών περί Πτωχεύσεως. Αδυνατώ να αντιληφθώ τον λόγο που επικαλείται ο αιτητής την πάροδο χρονικού διαστήματος 2 ½ μηνών για καταχώρηση της ένστασης στην αίτηση του την στιγμή που ο ίδιος από την 1.6.12 που του επιδόθηκε η αίτηση για έκδοση ειδοποίηση πτώχευσης 573/12 αλλά και από την 2.8.12 που του επιδόθηκε η αίτηση για έκδοση διατάγματος παραλαβής δεν αντέδρασε καθόλου παρά μόνο στις 11.10.12 με την καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης. Για όλους τους λόγους που έχω αναφέρει πιο πάνω η αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία και απορρίπτεται. Εάν ο αιτητής επιθυμεί να εγείρει ένσταση στην αίτηση για έκδοση διατάγματος παραλαβής εναντίον του θα πρέπει πλέον να το κάνει καταφεύγοντας στο κατάλληλο δικονομικό μέτρο. Ακολουθώντας τον κανόνα που προνοεί ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα επιδικάζονται υπέρ των πιστωτών-καθών η αίτηση εναντίον του χρεώστη-αιτητή. Τα έξοδα της αίτησης όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο να είναι όμως πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............... Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο