Χρυστάλλας Μυλωνά Ιωάννου ν. Νίκου Π. Μυλωνά, Αριθ. Αγωγής 4708/11, 20/3/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A103 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαμιχαήλ, Α.Ε.Δ. Αριθ. Αγωγής 4708/11 Μεταξύ: Χρυστάλλας Μυλωνά Ιωάννου Ενάγουσας Και Νίκου Π. Μυλωνά Εναγομένου -------------- Ημερομηνία: 20.3.2013 Για την ενάγουσα: κ. Λ. Λουκαϊδης (για να ακούσει απόφαση κα Λ. Πατσαλίδου) Για τον εναγόμενο: κ. Αρ. Γεωργίου (για να ακούσει απόφαση κα Γ. Ρούσου) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι διάδικοι ήταν σύζυγοι από το 1981 μέχρι το
- Η ενάγουσα με την έκθεση απαίτησης διεκδικεί (α) €65.000 (£38.000) τα οποία της χρωστά ο εναγόμενος ως «μέρος προϊόντος πώλησης διαμερίσματος το Νοέμβριο του 1998 το οποίο αγοράστηκε το 1991 έναντι του ποσού των £42.000 αφού η ενάγουσα συνεισέφερε το πιο πάνω ποσό των £38.000 και το οποίο μετά την πώληση του διαμερίσματος καταχράστηκε ο σύζυγος της και (β) £30.000 ως αποζημιώσεις για κακοποίηση της ενάγουσας από τον εναγόμενο στις 3.1.2009 «με αποτέλεσμα να προκληθούν σ΄ αυτή σοβαρές σωματικές βλάβες». Με αίτηση του ο εναγόμενος ημερομηνίας 13.7.2012, νομική βάση της οποίας αποτελεί η Δ.27 Θ.1, 2 και 3, Δ.19 Θ.26, Δ.48 Θ.1-4 και 9 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διατάξεων και Θεσμών, ζητά όπως οι ακόλουθες ενστάσεις των παραγράφων 1, 2 και 3 της Έκθεσης Υπεράσπισης προδικαστούν και ή αποφασιστούν από το δικαστήριο πριν την ακρόαση της αγωγής. «
- Ο Εναγόμενος εγείρει πρώτη προδικαστική ένσταση με την οποία ζητά την απόρριψη της Αγωγής προδικαστικώς γιατί αυτή χαρακτηρίζεται από πολλαπλότητα στη βάση της αγωγής και γιατί εσφαλμένα στηρίζεται σε δύο ή περισσότερες διαφορετικές αιτίες αγωγής.
- Ο Εναγόμενος εγείρει δεύτερη προδικαστική ένσταση και ισχυρίζεται ότι η παρούσα Αγωγή αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας αφού καταχωρήθηκε Αίτηση Περιουσιακών Διαφορών με αριθμό 141/06 στο Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας και αποσύρθηκε χωρίς να υπάρχει ειδική πρόνοια του Δικαστηρίου για δικαίωμα της Ενάγουσας να επαναφέρει την Αγωγή, άρα καλύπτεται από την αρχή του Δεδικασμένου. Η Ενάγουσα, ουσιαστικά, εγκατέλειψε το δικαίωμα της για οποιαδήποτε διεκδίκηση επί των περιουσιακών στοιχειών εναντίον του Εναγομένου. Σύμφωνα με τη Νομολογία καμιά αιτία αγωγής δεν μπορεί να δικαστεί δυο φορές και ως εκ τούτου και με βάση την αρχή του estoppel, δικαίωμα που εγκαταλείφθηκε δεν μπορεί να διεκδικηθεί εκ νέου. Με βάση τα πιο πάνω η Ενάγουσα εμποδίζεται να εγείρει την παρούσα αγωγή.
- Ο Εναγόμενος εγείρει τρίτη προδικαστική ένσταση και ισχυρίζεται ότι για θέματα Περιουσιακών Διαφορών το Επαρχιακό Δικαστήριο είναι καθ' ύλην αναρμόδιο. Αρμόδιο Δικαστήριο για θέματα Περιουσιακών Διαφορών είναι το Οικογενειακό Δικαστήριο.» Νομική Πτυχή Η Δ.27 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διατάξεων και Θεσμών, αναφέρει: «
- Οιοσδήποτε διάδικος θα δικαιούται να εγείρει με τα δικόγραφα του οιονδήποτε νομικό σημείο και οιονδήποτε σημείο που εγείρεται έτσι θα αποφασίζεται από το δικαστήριο σε οιονδήποτε στάδιο που θα ήθελε φανεί στο δικαστήριο βολικό.
- Αν κατά την γνώμη του Δικαστηρίου η απόφαση σ' αυτόν το νομικό σημείο ουσιαστικά κρίνει όλη τη αγωγή η οιονδήποτε καλό αγώγιμο δικαίωμα, βάσει υπεράσπισης, ανταπαίτησης, απάντησης σ' αυτή ,το Δικαστήριο μπορεί τότε να απορρίψει την αγωγή ή να εκδώσει οιονδήποτε άλλο διάταγμα σ' αυτή που θα είναι δίκαιο.» Οι αρχές που διέπουν την προκαταρκτική εκδίκαση νομικών σημείων που εγείρονται στις έγγραφες προτάσεις συνοψίζονται σε αριθμό αποφάσεων του Ανώτατου Δικαστηρίου: Costas Mavromoustaki ν. Iacovos Ν. Yeroudes as Executor of the Will of the deceased Spyros Michaelides
(1065)1 CLR 176, Maroulla Athanassi Michaelides (Wife of Aristotelis Gregoriades) ν. Pinelopi HjiMichael Diqkou
(1968)1 CLR 392 Michael ν. United Sea Transport
(1981)1 CLR 322 και Ιωάννη Νικόλα X"Οικονόμου ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(1992)1 ΑΑΔ 949. Πιο συγκεκριμένα, η έκδοση τέτοιας διαταγής γίνεται κατά κανόνα όταν το Δικαστήριο διαπιστώσει ότι το κρινόμενο νομικό σημείο εγείρει σοβαρό νομικό θέμα, το οποίο εάν αποφασιστεί υπέρ του διαδίκου που το εγείρει, αποφασίζεται όλη η υπόθεση ή ένα ουσιώδες θέμα αυτής. Μια τέτοια διαταγή θα πρέπει να εκδίδεται με φειδώ και σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και όχι στις περιπτώσεις εκείνες όπου τα εγειρόμενα θέματα, λόγω της ασάφειας των γεγονότων ή του νόμου, θα πρέπει να αποφασιστούν κατά την ακρόαση. Όπου τα γεγονότα, όπως αυτά εκτίθενται στις έγγραφες προτάσεις, είναι ικανά να δώσουν πλήρη εικόνα, τότε το Δικαστήριο υιοθετεί τη διαδικασία της προδικαστικής επίλυσης. Σε περίπτωση όμως, που χρειάζεται να δοθεί πρόσθετο φως στα γεγονότα με μαρτυρία, είναι ορθότερο όπως η υπόθεση προχωρήσει σε δίκη σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.33 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Επιπρόσθετα, νομικό σημείο δεν εκδικάζεται προδικαστικά όταν τα γεγονότα επί των οποίων θα αποφασιστεί είναι αμφισβητούμενα. Συνεπώς, η εκδίκαση προδικαστικού ζητήματος είναι εφικτή εάν και εφόσον το συζητούμενο θέμα αποκρυσταλλώνεται σε καθαρά νομικό θέμα και τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα ή παραδεκτά (βλέπε Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ & Άλλοι ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.α.
(1991)1 Α.Α.Δ. 225). Όσον αφορά την πρώτη ένσταση του εναγομένου ότι δηλαδή η αγωγή «χαρακτηρίζεται από πολλαπλότητα στην βάση της και γιατί στηρίζεται σε δύο ή περισσότερες διαφορετικές αιτίες αγωγής» την απάντηση δίνει η διάταξη 13 Θ.1 που επιτρέπει την συνένωση στην ίδια αγωγή διαφόρων αιτιών αγωγής και μόνο εάν το Δικαστήριο βρει ότι δεν είναι βολικό να εκδικαστούν μαζί διατάσσει ξεχωριστές εκδικάσεις. Όμως στην προκειμένη περίπτωση θεωρώ αντιθέτως ότι είναι πολύ βολικό να δικαστούν μαζί οι διάφορες αιτίες αγωγής διότι (α) πρόκειται για τους ίδιους εναγόμενους, (β) διότι όλες οι αιτίες αφορούν τον τρόπο της μεταξύ τους συμπεριφοράς και (γ) διότι με την συνένωση των αιτιών αγωγής δίνεται η ευκαιρία στο Δικαστήριο να εξετάσει κάθε μια σε συνάρτηση με τις άλλες και με αναφορά σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο των σχέσεων των διαδίκων, δίνοντας έτσι την δυνατότητα να αντιληφθεί καλύτερα και να αξιολογήσει την κάθε περίπτωση προς όφελος της δικαιοσύνης και της αλήθειας. Όσον αφορά την δεύτερη ένσταση θα συμφωνήσω με τον κ. Λουκαϊδη, σύμφωνα με την οποία ο Εναγόμενος-Αιτητής επικαλείται το δεδικασμένο και το estoppel η απάντηση είναι ότι στο Οικογενειακό Δικαστήριο εκείνο που εξετάστηκε είναι το θέμα των περιουσιακών διαφορών, δηλαδή ο μεταξύ των διαδίκων διαμοιρασμός των περιουσιακών τους στοιχείων υπό μορφή ακίνητης ή κινητής περιουσίας ανάλογα με την συνεισφορά τους στην περιουσία που αποκτήθηκε μετά τον γάμο και όχι τα αστικά χρέη ή τα σχετικά με αυτά αστικά αδικήματα όπως είναι η κατ' ισχυρισμό της ενάγουσας κατάχρηση από μέρους του εναγόμενου, σε σχέση με τα οποία εφαρμόζεται το Αστικό Δίκαιο και όχι το Οικογενειακό Δίκαιο. Συνεπώς δεν εγείρεται θέμα ούτε δεδικασμένου ούτε estoppel και η σχετική αίτηση του εναγομένου συνιστά από μόνη της κατάχρηση εξουσίας δεδομένου ότι καθυστερεί αβάσιμα και αχρείαστα την διαδικασία και δημιουργεί αχρείαστα έξοδα. Όσον αφορά την τρίτη ένσταση επαναλαμβάνεται η πιο πάνω απάντηση για την δεύτερη ένσταση και υπενθυμίζεται ο εναγόμενος ότι αρμόδιο για την εφαρμογή του αστικού δικαίου για αστικά αδικήματα είναι μόνο το Επαρχιακό Δικαστήριο και όχι το Οικογενειακό Δικαστήριο. Η Αίτηση απορρίπτεται αλλά λόγω της ιδιαιτερότητας της δεν καταμερίζονται έξοδα σε καμία πλευρά. [Υπ.] Μ. Παπαμιχαήλ, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο