ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΑΙΤΗΣΗ υπό την MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO LTD ν. ΣΕ ΠΤΩΧΕΥΣΗ: Αναφορικά με τον Κωνσταντίνο Κολιό, Αρ.Αίτησης: 477/11, 11/3/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A94 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ.Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Αρ.Αίτησης: 477/11 ΣΕ ΠΤΩΧΕΥΣΗ: Αναφορικά με τον Κωνσταντίνο Κολιό, Θράκης 7, ΄Εγκωμη Καθ΄ου η αίτηση ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΑΙΤΗΣΗ υπό την MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO LTD, από τη Λευκωσία, Πιστωτές-Αιτητές Ημερομηνία: 11.3.13 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους αιτητές: κ.Γ.Χαραλάμπους για Χρ.Π.Μιτσίδης ΔΕΠΕ Α Π Ο Φ Α Σ Η Όπως προκύπτει από τον φάκελο της αίτησης αλλά και από τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η υπό κρίση αίτηση και η ένορκη δήλωση που την συνοδεύει, στις 25.10.06 στα πλαίσια της αγωγής 5652/06 εκδόθηκε απόφαση υπέρ των εναγόντων, τότε Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ, και εναντίον του εναγομένου 3 λόγω μη εμφάνισης του για ποσό £10.929,40 πλέον τόκους 11,25% επί ποσού £890,56 από 21.8.06 μέχρι εξόφλησης πλέον 8% νόμιμο τόκο επί ποσού £10.023,29 από 6.9.06 μέχρι εξόφλησης, πλέον έξοδα. Στις 29.9.11 οι ενάγοντες-αιτητές καταχώρησαν εναντίον του εναγόμενου 3 - καθ΄ου η αίτηση την αίτηση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης με αριθμό 1023/11. Στις 4.11.11 ο καθ΄ου η αίτηση καταχώρησε μέσω δικηγόρου ένσταση στην εν λόγω αίτηση την οποία στις 15.5.12 απέσυρε άνευ βλάβης με έξοδα υπέρ των αιτητών και εναντίον του καθ΄ου η αίτηση όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα αυτά εγκρίθηκαν στο ποσό των €880 πλέον ΦΠΑ πλέον €42 έξοδα σύνταξης του διατάγματος, σύνολο €1.068,54. Eπίσης εκείνη την ημέρα το Δικαστήριο διέταξε ότι στις 15.5.12 συντελέστηκε η πράξη πτώχευσης. Οι πιστωτές είχαν εν τω μεταξύ καταχωρήσει την αίτηση πτώχευσης με αριθ. 477/11 στις 15.11.11 και έτσι όταν το Δικαστήριο στα πλαίσια της ειδοποίησης πτώχευσης 1023/11 διέταξε ότι η πράξη πτώχευσης συντελέστηκε στις 15.5.12, η αίτηση πτώχευσης 477/11 ήταν πρόωρη και για τον λόγο αυτό απεσύρθη από τους αιτητές άνευ βλάβης δικαιωμάτων στις 3.7.12 με έξοδα υπέρ του οφειλέτη τα οποία υπολογίστηκαν σε €704 πλέον ΦΠΑ πλέον €42 έξοδα σύνταξης του διατάγματος, σύνολο €865,34. Οι δικηγόροι του οφειλέτη καταχώρησαν στις 8.2.13 ένταλμα κινητών προς είσπραξη του ποσού των €865,34 τα οποία τους είχαν επιδικαστεί δυνάμει της απόφασης του Δικαστήριου ημερ. 3.7.12, παρά τις προσπάθειες των συνηγόρων των αιτητών να τους πείσουν ότι εφ΄οσον ο οφειλέτης οφείλει στους πιστωτές μεγαλύτερο ποσό με βάση την απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 4.11.11 ενόψει της απόσυρσης της ένστασης του για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης κατά την γνώμη τους, τα δύο ποσά έπρεπε να συμψηφιστούν και το υπόλοιπο το οποίο παραμένει εκ €203,20 υπέρ πιστωτών θα έπρεπε να πληρωθεί από τον οφειλέτη και κατ΄αυτόν τον τρόπο θα εξοφλούνταν τα έξοδα που αφορούσαν την ειδοποίηση πτώχευσης 1023/11 και την αίτηση πτώχευσης 477/11. Όπως έχει αναφερθεί η θέση αυτή δεν έγινε αποδεκτή από τους δικηγόρους του οφειλέτη οι οποίοι σύμφωνα με τους αιτητές προχώρησαν και καταχώρησαν ένταλμα κινητών. Στις 13.2.13 καταχωρήθηκαν από τους δικηγόρους των πιστωτών δύο αιτήσεις. Η μια αίτηση που είναι μονομερής και αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας απόφασης ζητά: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάζει την αναστολή της εκτέλεσης του διατάγματος ημερομηνίας 3.7.12 το οποίο εκδόθηκε στα πλαίσια της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτησης πτώχευσης με το οποίο οι πιστωτές διατάζονται όπως καταβάλουν έξοδα στον οφειλέτη, μέχρι την εκδίκαση και/ή αποπεράτωση της αίτησης των πιστωτών για συμψηφισμό των εξόδων αυτών έναντι των εξόδων που αυτοί δικαιούνται από τον οφειλέτη στην ειδοποίηση πτώχευσης 1023/11. Β. Όπως όλες οι μετέπειτα διαδικασίες που βασίζονται στο διάταγμα ημερομηνίας 3.7.12 ανασταλούν, μέχρι να εκδικαστεί η αίτηση των πιστωτών για συμψηφισμό των εξόδων της παρούσας αίτησης πτώχευσης έναντι των εξόδων που αυτοί δικαιούνται από τον οφειλέτη στην ειδοποίηση πτώχευσης 1023/11.» Η άλλη αίτηση είναι δια κλήσεως. Μ΄αυτή οι αιτητές ζητούν: «Α. Διάταγμα και/ή άδεια του Δικαστηρίου όπως τα έξοδα της παρούσας αίτησης πτώχευσης, που οφείλονται από τους πιστωτές στον οφειλέτη, συμψηφιστούν με τα έξοδα της ειδοποίησης πτώχευσης 1023/11 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, τα οποία οφείλονται από τον οφειλέτη στους πιστωτές και/ή Β. Διάταγμα και/ή απόφαση του δικαστηρίου ότι κανένα ποσό δεν οφείλεται στον οφειλέτη από τους πιστωτές και ότι αντιθέτως, οφείλεται από τον οφειλέτη στους πιστωτές ποσό €203,20, το οποίο προκύπτει από τον σχετικό συμψηφισμό.» Η αίτηση δια κλήσεως είναι ορισμένη για επίδοση στις 15.3.13. Οι αιτητές προς υποστήριξη της μονομερούς αίτησης κατέθεσαν στο Δικαστήριο γραπτώς στις 27.2.13 την αγόρευση τους. Η υπό κρίση αίτηση στηρίζεται στους περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς Καν. 2,16, 187, 188, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.40 θ.θ. 1, 7(
- b)και 19, Δ.48 θ.θ. 1-3, 5-7, 8
(1)(ΙΙ) και 9, Δ.65 θ.θ.1 και 2, στον περί Δικαστηρίων Νόμο Ν.14/60, αρ. 31, 32 και 47, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, αρ.9, επί της πρακτικής και των γενικών συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου, καθώς και τις αρχές του κοινοδικαίου και τις αρχές του δικαίου της επιείκειας και συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της κας Σ.Γερασίμου, υπαλλήλου των αιτητών. Η θέση του κ.Χαραλάμπους στη γραπτή του αγόρευση που έχει καταθέσει στο Δικαστήριο είναι ότι η παρούσα περίπτωση είναι περίπτωση όπου θα πρέπει να εκδοθούν τα δύο αιτούμενα διατάγματα διότι οι αρχές της επιείκειας επιβάλλουν όπως δεν είναι δίκαιο να πρέπει να πληρώσουν οι αιτητές - πιστωτές τον δανειστή/οφειλέτη τους για μια διαταγή για έξοδα πολύ μικρότερη από το πραγματικό ποσό που ο οφειλέτης τους οφείλει, προς τούτο βασίζονται σε αριθμό αγγλικών αποφάσεων αντίγραφα των οποίων έχουν επισυνάψει στη αγόρευση τους και κατά δεύτερο λόγο θεωρούν ότι αν δεν εκδοθούν τα διατάγματα αυτά θα προκληθεί ανεπανόρθωτη ζημιά στους πιστωτές γιατί αν ο οφειλέτης τελικά θα εισπράξει το ποσό που δικαιούται από τους πιστωτές και επιτύχει η αίτηση δια κλήσεως με την οποία ζητούν συμψηφισμό των δύο διαταγών εξόδων, δεν θα υπάρχει ποσό που θα οφείλεται στον οφειλέτη αφού θα το έχει ήδη εισπράξει και οι πιστωτές οι οποίοι εν πάση περιπτώσει δυσκολεύονται να εισπράξουν την οφειλή τους από τον οφειλέτη ο οποίος κρύβεται και αποφεύγει τα μέτρα είσπραξης θα έχουν πληρώσει στον οφειλέτη ποσό το οποίο εάν επιτραπεί ο συμψηφισμός δεν θα οφείλεται στον οφειλέτη. Έχω μελετήσει με προσοχή τις αγγλικές αποφάσεις τις οποίες ο κ.Γ.Χαραλάμπους είχε την καλοσύνη να επισυνάψει στη γραπτή του αγόρευση καθώς και τις νομικές βάσεις της αίτησης. Είναι η θέση μου ως ακολούθως. Κατά πρώτο λόγο ο συμψηφισμός στο Κυπριακό νομικό σύστημα, σε αντίθεση με το τι ισχύει στην Αγγλία, δεν επιτρέπεται. Αυτό έχει καταστεί σαφές στην απόφαση Νικόλαος Αντωνίου δια της πληρεξουσίου αυτού αντιπροσώπου Γιαννούλλας Παπαδοπούλου v. Τhe Cyprus Popular Bank Ltd,
(1994)1ΑΑΔ 720, στην οποία αποφασίστηκε ότι δεν ισχύει στη Κύπρο συμψηφισμός (set off) ποσών που απορρέουν από αμοιβαίες αλλά ανεξάρτητες υποχρεώσεις. Η εν λόγω απόφαση υιοθετήθηκε σε σωρεία άλλων υποθέσεων και ειδικά στην υπόθεση Ηeatron Co Ltd v. Πολυκάρπου Νικολάου
(1999)1 (A) ΑΑΔ 577 όπου επαναλήφθηκε η αρχή ότι ο συμψηφισμός ποσών που απορρέουν από αμοιβαίες αλλά ανεξάρτητες υποχρεώσεις δεν είναι δυνατός στο κυπριακό δίκαιο. Η θέση ότι δεν εφαρμόζεται συμψηφισμός στο κυπριακό δίκαιο ενισχύεται και από την Δ.19 θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας σύμφωνα με την οποία ποσά που απορρέουν από αμοιβαίες αλλά ανεξάρτητες υποχρεώσεις δημιουργούν αιτία ξεχωριστής αγωγής ή ανταξίωσης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση τα ποσά τα οποία επιδιώκουν οι αιτητές να συμψηφίσουν και για τον λόγο αυτό ζητούν μονομερώς την έκδοση διατάγματος αναστολής της απόφασης του Δικαστηρίου ημερ. 3.7.11 και όχι του ίδιου του εντάλματος κινητών που εκδόθηκε από τον οφειλέτη, προέρχονται από ανεξάρτητες υποχρεώσεις διαταγές Δικαστηρίου στα πλαίσια διαφορετικών διαδικασιών. Είναι έτσι το κλασικό παράδειγμα συμψηφισμού που δεν επιτρέπεται στο κυπριακό δίκαιο με βάση τις αρχές που έχουν αναφερθεί πιο πάνω. Η κατάσταση στην Αγγλία είναι διαφορετική στο θέμα αυτό εξού και οι αυθεντίες που έχει επικαλεστεί ο κ.Χαραλάμπους είναι όλες αγγλικές. Σημειώνω βέβαια, κάτι που κατά την άποψη μου δεν είναι τυχαίο, ότι οι αποφάσεις αυτές δεν είναι καθόλου πρόσφατες, αντίθετα αφορούν τα έτη 1951, 1885 και 1914, και υποθέσεις που αφορούν τα δικά τους περιστατικά. Παρά το γεγονός αυτό, αναφέρω ότι και στις εν λόγω αποφάσεις έχει λεχθεί ότι δεν επιτρέπεται ο συμψηφισμός εξόδων σε διαφορετικές διαδικασίες σχετική είναι η υπόθεση David v. Rees
(1904)2 Κ.Β. 435 η οποία είναι μεταγενέστερη της υπόθεσης Εdwards v. Hope
(1885)14 Q.B.D. 922 στην οποία το Δικαστήριο είχε αναφέρει ότι είναι θέμα άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου να επιτρέψει συμψηφισμό, σημειώνω βέβαια ότι στην εν λόγω υπόθεση δεν αναφερόταν το θέμα σε συμψηφισμό εξόδων αλλά σε συμψηφισμό ποσών. Στην υπόθεση Reid v. Cupper
(1915)2 K.B.147 επανατονίστηκε ότι είναι θέμα διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ο συμψηφισμός εξόδων παρά του ότι στην υπόθεση David v. Rees (ανωτέρω) αναφέρθηκε ότι δεν επιτρέπεται συμψηφισμός εξόδων σε διαφορετικές διαδικασίας. Στην υπόθεση In Re A Debtor, No.21 of 1950 (No.2)
(1951)Ch. 612 το Δικαστήριο ανέφερε ότι έχει διακριτική ευχέρεια να επιτρέψει συμψηφισμό και κατ΄επέκταση να αναστείλει την εκτέλεση απόφασης εάν είχε την γνώμη ότι κάτι τέτοιο υπό τις περιστάσεις δίκαιο και σε εκείνη την περίπτωση θεωρήθηκε δίκαιο να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ του συμψηφισμού και της αναστολής. Η αρχή η οποία ήταν η αιτία να εκδοθούν τα διατάγματα σε εκείνη την περίπτωση ήταν ότι φαίνεται ενάντια στην λογική ένας οφειλέτης που οφείλει μεγαλύτερο ποσό στον πιστωτή να μπορεί να προωθήσει την απαίτηση του εναντίον του πιστωτή. Όμως στην εν λόγω υπόθεση αναφέρθηκε ότι η αρχή που έχει καθιερωθεί στην υπόθεση David v. Rees (ανωτέρω) δεν έχει ανατραπεί αλλά αμφισβητήθηκε η ισχύς της. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω η κατάσταση ακόμα και στην Αγγλία φαίνεται να είναι διαφορετική εκεί όπου τα έξοδα προέρχονται από τις ίδιες δικαστικές διαδικασίες και εκεί όπου τα έξοδα προέρχονται από διαφορετικές διαδικασίες. Στη παρούσα υπόθεση οι δύο διαταγές για έξοδα προέρχονται από δύο διαφορετικές διαδικασίες και δεδομένης της ισχυρής θέσης της κυπριακής νομολογίας ότι δεν επιτρέπεται συμψηφισμός στο κυπριακό νομικό σύστημα θεωρώ ότι δεν τίθεται θέμα συμψηφισμού. Είναι επίσης η θέση του κ.Χαραλάμπους και νομική βάση της αίτησης του ότι ο συμψηφισμός εξόδων επιτρέπεται με βάση την Δ.59 θ.
- Η εν λόγω διαταγή προνοεί "A set-off for damages or costs between parties may be allowed" . Έχω την θέση ότι ερμηνεία του θεσμού αυτού κατ΄εφαρμογή των συνήθων κανόνων ερμηνείας που προνοούν ότι στις λέξεις θα πρέπει να δίδεται η κανονική και συνήθης ερμηνεία, είναι ότι το Δικαστήριο μπορεί να επιτρέψει συμψηφισμό αποζημιώσεων ή εξόδων μεταξύ των μερών τις οποίες τα μέρη συμφωνούν τα ίδια και το Δικαστήριο προχωρεί και εκδίδει απόφαση με βάση την θέση των μερών εξού και η χρήση των λέξεων «may be allowed». Σε αντίθετη περίπτωση, κατά την άποψη μου, θα χρησιμοποιείτο από τον νομοθέτη απλά η έκφραση «can be ordered or may be ordered» κάτι που θα καταδείκνυε ότι δεν χρειαζόταν την σύμφωνη γνώμη των μερών. Ένα άλλο θέμα που θα ήθελα να σχολιάσω είναι ότι με την αίτηση δεν ζητείται η αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος κινητών αλλά της απόφασης δικαστηρίου ημερ. 3.7.
- Η εν λόγω απόφαση προνοεί ότι αποσύρεται και απορρίπτεται η αίτηση πτώχευσης με αριθμό 477/11 με έξοδα υπέρ του οφειλέτη και εναντίον των πιστωτών, διαταγή η οποία εκδόθηκε με την σύμφωνο γνώμη και των δύο μερών, γεγονός που κατά την άποψη μου δημιουργεί ανυπέρβλητη δυσκολία στους αιτητές να πείσουν για την αναστολή της. Σε ό,τι αφορά τον ισχυρισμό των αιτητών ότι εκτός αν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα να υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά αφού πετύχει η αίτηση για συμψηφισμό θα είναι τελικά άνευ αποτελέσματος, έχω την θέση ότι με δεδομένη την αρχή της νομολογίας ότι ο συμψηφισμός δεν χωρεί στο κυπριακό νομικό σύστημα, δεν μπορώ να συμμεριστώ την θέση τους για πρόκληση σ΄αυτούς ανεπανόρθωτη ζημιά, αφού η αίτηση τους φαίνεται εκ πρώτης όψεως να μην είναι βάσιμη και να μην έχει καμία πιθανότητα επιτυχίας. Εν κατακλείδι είναι η θέση μου ότι η αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία και απορρίπτεται. Καμιά διαταγή για έξοδα. (Υπ) ...................... Στ.Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο