Kυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Di-Ef Services Ltd κ.α., Αγ. Αρ. 2617/12, 15/3/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A100 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Π.Ε.Δ. Αγ. Αρ. 2617/12 ΜΕΤΑΞΥ: Kυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Δημόσια Εταιρεία Λτδ ΕΝΑΓΟΝΤΩΝ/ΑΙΤΗΤΩΝ - και - 1. Di-Ef Services Ltd 2. Ευάγγελος Φουρναράκης 3. Κωνσταντία Φουρναράκη ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ/ΚΑΘ' ΩΝ Η ΑΙΤΗΣΗ ---------------------------- Ημερομηνία: 15 Μαρτίου, 2013. Αίτηση ημερ. 3.10.12 για Προσωρινά Διατάγματα ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ Για τους Ενάγοντες/Αιτητές: κα Στ. Πολυβίου με κα Μ. Ναθαναήλ, για Χρυσαφίνης & Πολυβίου Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Εναγόμενους/Καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Στ. Αμερικάνος με κα Η. Καραβιώτου, για Στέλιος Αμερικάνος & Σία Δ.Ε.Π.Ε. ------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Με μονομερή Αίτηση ημερ. 3.10.12 η οποία καταχωρήθηκε στα πλαίσια της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής το Δικαστήριο εξέδωσε αυθημερόν διάφορα Προσωρινά Διατάγματα ως ακολούθως: «ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ στους κ.κ. K.Athienitis Developers Ltd και/ή στους αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους αυτών από το να μεταβιβάσουν στην εναγομένη 1 και/ή στους αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους αυτής και/ή σε οποιονδήποτε τρίτο πρόσωπο ήθελε υποδείξει οιοσδήποτε των Εναγομένων το ακίνητο με τα πιο κάτω χαρακτηριστικά: Διαμ. Αρ. 301, 3ος όροφος, Πολυκατοικία Centennial, οδό Θεμιστοκλή Δέρβη 48, Αρ. Εγγρ. 0/10227, Φσχ. 21/540204, Τεμ. 942, Τμήμα Β, το όλον Μερίδιον, Λευκωσία. μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ στην εναγομένη 1 και/ή στους αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους αυτής και/ή στους εναγομένους 2 και 3 , και/ή σε αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους αυτών, από το να αποδεχθούν μεταβίβαση του ακινήτου με τα πιο κάτω χαρακτηριστικά: Διαμ. Αρ. 301, 3ος όροφος, Πολυκατοικία Centennial, οδό Θεμιστοκλή Δέρβη 48. Αρ. ΕΓΓΡ. 0/10227, Φ/Σχ. 21/540204, Τεμ. 942, Τμήμα Β, το όλον Μερίδιον, Λευκωσία. μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ στην εναγομένη 1 και/ή στους αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους αυτής και/ή στους εναγομένους 2 και 3 , και/ή σε αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους αυτών, από το να αποδεχθούν μεταβίβαση του ακινήτου με τα πιο κάτω χαρακτηριστικά: Διαμ. Αρ. 301, 3ος όροφος, Πολυκατοικία Centennial, οδό Θεμιστοκλή Δέρβη 48, Αρ. Εγγρ. 0/10227, Φ/Σχ. 21/540204, Τεμ. 942, Τμήμα Β, το όλον Μερίδιον, Λευκωσία. χωρίς προηγουμένως να έχει προηγηθεί η υποθήκευση του εν λόγω ακινήτου και/ή χωρίς να έχει προηγηθεί η ταυτόχρονη και/ή παράλληλη υποθήκευση αυτού προς όφελος των Εναγόντων/ αιτητών. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ άμεσα την εναγόμενη 1 εταιρεία και/ή στους αντιπροσώπους αυτής από το να πωλήσουν, δωρίσουν, υποθηκεύσουν εις τρίτο, μεταβιβάσουν ή με οποιοδήποτε τρόπο αποξενώσουν το ακίνητο με τα πιο κάτω χαρακτηριστικά, Διαμ. Αρ. 301, 3ος όροφος, Πολυκατοικία Centennial, οδό Θεμιστοκλή Δέρβη 48, Αρ. ΕΓΓΡ. 0/10227, Φ/Σχ. 21/540204, Τεμ. 942, Tμήμα Β, το όλον Μερίδιον, Λευκωσία. μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ το Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λευκωσίας από το να αποδεχθεί όπως διενεργηθεί οιαδήποτε πράξη μεταβίβασης και/ή εγγραφής και/ή κατάθεσης πωλητηρίου εγγράφου στο ακίνητο με τα πιο κάτω χαρακτηριστικά Διαμ. Αρ. 301, 3ος όροφος, Πολυκατοικία Centennial, οδό Θεμιστοκλή Δέρβη 48, Αρ. Eyyp. 0/10227, Φ/Σχ. 21/540204, Τεμ. 942, Τμήμα Β, το όλον Μερίδιον, Λευκωσία μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ το Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λευκωσίας από το να αποδεχθεί όπως διενεργηθεί οιαδήποτε πράξη μεταβίβασης και/ή εγγραφής και/ή κατάθεσης πωλητηρίου εγγράφου στο ακίνητο με τα πιο κάτω χαρακτηριστικά Διαμ. Αρ. 301, 3ος όροφος, Πολυκατοικία Centennial, οδό Θεμιστοκλή Δέρβη 48. Αρ. Εγγρ. 0/10227, Φ/Σχ. 21/540204, Τεμ. 942, Τμήμα Β, το όλον Μερίδιον, Λευκωσία. χωρίς προηγουμένως να έχει προηγηθεί η υποθήκευση του εν λόγω ακινήτου και/ή χωρίς να έχει προηγηθεί η ταυτόχρονη και/ή παράλληλη υποθήκευση αυτού προς όφελος των Εναγόντων/ αιτητών. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ στους εναγόμενους και/ή σε οιονδήποτε εξ αυτών και/ή σε αντιπροσώπους /ή υπαλλήλους αυτών και/ή στους κ.κ. K.Athienitis Developers Ltd και/ή στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λευκωσίας από το να διενεργήσουν και/ή επιτρέψουν την εκτέλεση οιασδήποτε πράξης στο ακίνητο με χαρακτηριστικά: Διαμ. Αρ. 301, 3ος όροφος, Πολυκατοικία Centennial, οδό Θεμιστοκλή Δέρβη 48. Αρ. ΕΓΓΡ. 0/10227, Φ/Σχ. 21/540204, Τεμ. 942, Τμήμα Β, το όλον Μερίδιον, Λευκωσία. με τρόπο ώστε να αλλάξει η σημερινή κατάσταση πραγμάτων (status quo) μέχρι την τελική εκδίκαση της παρούσας αγωγής.» Με την παρούσα διαδικασία επιζητείται από πλευράς Αιτητών η οριστικοποίηση των εκδοθέντων Διαταγμάτων, ενώ από πλευράς Καθ΄ ων η Αίτηση η ακύρωση τους. ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Η υπό κρίση Αίτηση στηρίζεται στο Άρθρο 5 του ΚΕΦ. 6, στο Άρθρο 32 του Ν.14/60, στη Δ.48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται δε από Ένορκη Δήλωση της Κάτιας Σάντη η οποία είναι εκ των εσωτερικών Νομικών Συμβούλων των Εναγόντων και η οποία Ένορκη Δήλωση, έχει, όπως μπορεί να συνοψισθεί, ως εξής: Þ Δυνάμει εγγράφου Συμφωνίας Δανείου ημερ. 2.2.10 μεταξύ των Αιτητών και των Εναγομένων 1 συμφωνήθηκε όπως οι Ενάγοντες παραχωρήσουν σε αυτούς υπό την εγγύηση των Εναγομένων 2 και 3 δάνειο εκ €350.000. Αποκλειστικός σκοπός της εν λόγω χρηματοδότησης ήταν η αγορά κεντρικών γραφείων που θα στέγαζαν τις εργασίες της εταιρείας. Επισυνάπτεται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1 η Συμφωνία ημερ. 2.2.10. Þ Ως εξασφάλιση για την παραχώρηση δανείου στους Εναγόμενους 1 ύψους €350.000 οι Εναγόμενοι 2 και 3 εγγυήθηκαν ομού και κεχωρισμένα την αποπληρωμή των υπό των πρωτοφειλετών δανείου πλέον τόκους. Επισυνάπτεται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2 Συμφωνία Εγγυήσεως ημερ 2.2.10. Þ Πέραν του Δανείου ύψους €350.000 οι Ενάγοντες, δυνάμει απόφασης/έγκρισης ημερ. 1.2.10 (κατόπιν αιτήσεως των Εναγομένων 1), ενέκριναν την παραχώρηση διευκόλυνσης σε λογαριασμό με όριο παρατραβήγματος ύψους €230.000 για σκοπούς κεφαλαίου κινήσεως. Επισυνάπτεται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3 η απόφαση/έγκριση ημερ. 1.2.10 και η Συμφωνία για όριο παρατραβήγματος μεταξύ Εναγόντων και Εναγομένων 1. Οι Εναγόμενοι 2 και 3 δυνάμει Συμφωνίας Εγγυήσεως ημερ. 2.2.10 εγγυήθηκαν ομού και κεχωρισμένα την αποπληρωμή της παραχώρησης πλέον τόκους. (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4). Þ Το ύψος της εν λόγω παραχώρησης (ορίου παρατραβήγματος) με επιστολή των Εναγόντων ημερ. 4.6.10 την οποία υπόγραψαν εκ μέρους της πρωτοφειλέτιδας οι Εναγόμενοι 2 και 3 ως εξουσιοδοτημένοι υπογραφείς, αυξήθηκε σε €245.000 με επιπρόσθετο όρο όπως οι Εναγόμενοι 2 και 3 παραχωρήσουν προσωπικές, αλληλέγγυες και κεχωρισμένες εγγυήσεις για ποσό €15.000 πλέον τόκους. Επισυνάπτεται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 5 επιστολή Εναγόντων ημερ. 4.6.10 και ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 6 εγγύηση των Εναγομένων 2 και 3. Þ Ο Εναγόμενος 2 ανέλαβε βάσει της Συμφωνίας Εγγύησης ημερ. 2.2.10 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2) την ανέκκλητη υποχρέωση εκχώρησης προς όφελος των Εναγόντων των δικαιωμάτων του τα οποία πηγάζουν από Ασφαλιστήριο Ζωής για το ποσό των €675.000. Þ Δυνάμει εκχωρητηρίου εγγράφου ημερ. 2.2.10 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 7) η Εναγομένη 3 εκχώρησε όλα τα δικαιώματα τα οποία απορρέουν από πωλητήριο έγγραφο ημερ. 30.3.07 για την αγορά οικοπέδου στο Λυθροδόντα επί κτήματος αρ. εγγρ. 0/31491, τεμ. 944 προς περαιτέρω εξασφάλιση των υποχρεώσεων του πρωτοφειλέτη. Η Εναγομένη 3 επιπλέον είχε αναλάβει την εγγραφή πρώτης υποθήκης εντός 30 ημερών από την έκδοση σχετικού τίτλου δια το ποσό των €120.000 πλέον τόκους. Þ Ρητός όρος εξασφάλισης ήταν και η εγγραφή πρώτης υποθήκης πάνω στο διαμέρισμα υπ΄ αρ. 301 στον 3ο όροφο της πολυκατοικίας Centenniel στην γωνιά της λεωφ. Γριβα Διγενή και Θεμιστοκλή Δέρβη για ποσό €500.000 πλέον τόκους. Η εν λόγω υποθήκη θα εγγράφετο μόλις εκδίδετο ξεχωριστός τίτλος για το εν λόγω ακίνητο επ' ονόματι του χρεώστη. Þ Δυνάμει Συμφωνίας ημερ. 12.2.10 οι Εναγόμενοι 2 και 3 αποδέχθηκαν δικαίωμα επίσχεσης του καταθετικού λογαριασμού με τους Εναγόμενους υπ΄ αρ. 101DL1200490001 για ποσό €100.000 πλέον τόκους (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 8) Þ Όλες οι πιο κάτω εξασφαλίσεις έχουν κριθεί ανεπαρκείς και/ή χωρίς αντίκρισμα καθότι: (
- i)Η προγενέστερη ανάληψη υποχρέωσης βάσει του όρου 11(ζ) της Συμφωνίας Δανείου ημερ. 2.2.10 για εκχώρηση των δικαιωμάτων του Ασφαλιστηρίου Συμβολαίου για ασφάλεια ζωής για ποσό €675.000 παραμένει μέχρι και σήμερα εκκρεμής. (
- ii)Η ανάληψη υποχρέωσης της Εναγομένης 3 προς υποθήκευση προς όφελος των Εναγόντων ακινήτου στο Λυθροδόντα και η εκχώρηση των δικαιωμάτων της επ΄ αυτού βάσει πωλητηρίου εγγράφου ημερ. 30.3.07 και εγγράφου εκχώρησης ημερ. 2.2.10 για ποσό €120.000 πλέον τόκους παραμένει εκκρεμής. Δεν έχει μέχρι σήμερα υποθηκευτεί προς όφελος των Εναγόντων. (iii) Το ποσό δέσμευσης επί του καταθετικού λογαριασμού των Εναγομένων 2 και 3 υπ΄ αρ. 101 DL12120510002 πιστώθηκε στο λογαριασμό με όριο παρατραβήγματος της Εναγομένης 1 με τους Ενάγοντες για το ποσό των €107.551.13. Ακόμη και μετά την κατάθεση του πιο πάνω ποσού, το οφειλόμενο υπόλοιπο στο λογαριασμό παρατραβήγματος ανήρχετο στις 12.4.12 σε €213.717,03 πλέον τόκο. Επισυνάπτεται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 9 επιστολή των Εναγόντων ημερ. 12.4.12 προς την Εναγομένη 1. (
- iv)Οι πιο πάνω οφειλέτες δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στην αποπληρωμή των δόσεων κεφαλαίου και τόκων και για τις δύο παραχωρήσεις και οι Ενάγοντες με επιστολές τους ημερ. 29.3.12 προς ένα έκαστο εξ αυτών απαίτησαν την άμεση εξόφληση των οφειλομένων αλλά αυτοί ουδέν έπραξαν (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 10). Το οφειλόμενο προς τους Ενάγοντες ποσό κατά την 29.3.12 ανήρχετο σε €379.930,38 συμπεριλαμβανομένων κεφαλαίου και τόκων αναφορικά με την παραχώρηση δανείου. Αναφορικά με την παραχώρηση ορίου παρατραβήγματος το οφειλόμενο στις 29.3.12 υπόλοιπο ανήρχετο σε €321.268,16 πλέον τόκους. Þ Όλοι οι Εναγόμενοι έχουν ενεργήσει κατ' επανάληψη με τρόπο που παραβαίνουν την μεταξύ των μερών Συμφωνία καθότι, μεταξύ άλλων, ούτε στην αποπληρωμή των υποχρεώσεων τους, ούτε προχώρησαν ή έχουν πρόθεση να προχωρήσουν σε υποθήκευση προς όφελος των Εναγόντων του ακινήτου που αναφέρεται στην παράγρ. 11
(1)(β) της Συμφωνίας Δανείου ημερ. 2.2.10. Ήτο ρητός και ουσιώδης όρος ότι θα εγγράφετο Α΄Υποθήκη προς όφελος των Εναγόντων μόλις εκδίδετο ξεχωριστός τίτλος αναφορικά με το εν λόγω ακίνητο για €500.000 πλέον τόκους. Þ Στις 2.10.12 η ενόρκως δηλούσα είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Εναγόμενο 2 ο οποίος την πληροφόρησε ότι ο τίτλος του ακινήτου που αναφέρεται στην παράγρ. 11
(1)(β) του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ 1 έχει εκδοθεί και ότι έχει εξοφλήσει όλα τα οφειλόμενα προς την Εταιρεία Ανάπτυξης Γης (Developer) κ.κ. Κ. Athienitis Developers Ltd. Σε παρατήρηση της ενόρκως δηλούσας ότι με βάση τις υποχρεώσεις της Εναγομένης 1 θα πρέπει να προηγηθεί και/ή να εκτελεσθεί ταυτόχρονα παράλληλη Υποθήκη του επίδικου ακινήτου προς όφελος των Εναγόντων, ο Εναγόμενος 2 της απάντησε ότι θα υπέβαλλε την άλλη βδομάδα πρόταση για διευθέτηση των υποχρεώσεων του και ότι δεν υπήρχε λόγος να υποστεί τα έξοδα μεταβίβασης και Υποθήκης του ακινήτου. Στην παρατήρηση της ενόρκως δηλούσας ότι θα έπρεπε να συντονισθούν τα τρία μέρη, ήτοι οι Ενάγοντες, οι οφειλέτες και οι developers για τη μεταβίβαση και ταυτόχρονη υποθήκευση προς όφελος της Τράπεζας του ακινήτου, ο Εναγόμενος 2 της απάντησε ως ανωτέρω. Η ενόρκως δηλούσα αντελήφθη από τη συνομιλία της με τον Εναγόμενο 2 ότι η Εναγομένη 1 μέσω του Εναγομένου 2 δεν προτίθετο να προβεί σε υποθήκευση προς όφελος των Εναγόντων του επίδικου ακινήτου μετά τη μεταβίβαση προς όφελος της Εναγομένης 1 του τίτλου και της ιδιοκτησίας του ακινήτου. Επίσης η ενόρκως δηλούσα αντελήφθη ότι η μεταβίβαση του επίδικου ακινήτου πιθανότατα θα γινόταν τις πολύ προσεχείς μέρες. Þ Ενόψει του ότι ο σχετικός τίτλος αναφορικά με το πιο πάνω ακίνητο έχει εκδοθεί και είναι έτοιμος να μεταβιβαστεί επ΄ονόματι των οφειλετών και ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα οι οφειλέτες εντός των προσεχών ημερών να αποξενώσουν το ακίνητο υπάρχει σοβαρός κίνδυνος οι Ενάγοντες να μην μπορέσουν να εισπράξουν το λαβείν τους. Þ Η υποχρέωση αποθήκευσης του εν λόγω ακινήτου αποτελεί επίδικο θέμα (subject-matter) της παρούσας αγωγής και οποιαδήποτε αποξένωση και/ή μεταβίβαση του χωρίς την ταυτόχρονη υποθήκευση του πριν την ολοκλήρωση της διαδικασίας ή μέχρι την τελική εκδίκαση της θα επιφέρει κίνδυνο όπως απωλεσθεί η ουσία της αγωγής καθιστώντας αυτή άνευ αντικειμένου. Þ Οι Ενάγοντες θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά ενόψει του ότι μόνο αν εγγραφεί η Υποθήκη προς όφελος τους θα μπορέσουν οι Ενάγοντες να αποκτήσουν το λαβείν τους καθότι οι Ενάγοντες δεν έχουν καμία και/ή καμία επαρκή εξασφάλιση για τις παραχωρηθείσες διευκολύνσεις προς τους Εναγόμενους. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση η οποία βασίζεται στα Άρθρα 31 και 32 του Ν.14/60, στα Άρθρα 3,4,5,6,9, 73-76, 91Α, 91Β και 91Γ του ΚΕΦ. 6, στη Δ.39, Δ.48, θ.θ.1-3 κι 8
(1)και Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στις εγγενείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Ως λόγοι Ένστασης εξειδικεύονται οι εξής: Ø Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του Ν.14/60. Ø Οι Αιτητές παραπλάνησαν το Δικαστήριο και ειδικά σε σχέση με (
- i)το ικανοποιητικό των παρασχεθέντων εξασφαλίσεων και, (
- ii)τους λόγους μη υλοποίησης και/ή εκτέλεσης των εξασφαλίσεων Ø Οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και δεν προέβησαν σε πλήρη και αληθή αποκάλυψη. Ø Ειδικά οι Αιτητές έχουν παραλείψει να αποκαλύψουν και/ή παραπλάνησαν το Δικαστήριο προς τα ακόλουθα: (
- i)Δεν αποκάλυψαν την ύπαρξη προς όφελος των Εναγόντων των εξασφαλίσεων που αναφέρονται στην παράγρ. 11.1(α) της Συμφωνίας ημερ. 2.2.10 και οι οποίες αφορούν τραπεζικές εγγυήσεις για την έκδοση τίτλου για το γραφείο 301 από την USB εκ μέρους της K. Athienitis Developers Ltd για ποσά €150.000 και €256.290,22 και εκ μέρους της A & G Property Wise Development Ltd για ποσό €136.688,12. (
- ii)Δεν αποκάλυψαν ότι παράλειψαν να ανανεώσουν τις πιο πάνω Τραπεζικές Εγγυητικές της K. Athienitis Developer Ltd οι οποίες έχουν σήμερα εκπνεύσει εξ΄ υπαιτιότητας τους. (iii) Δεν αποκάλυψαν ότι ουδέποτε ενέργησαν προς έκδοση προς όφελος τους της Τραπεζική Εγγυητικής της A & G Property Wise Development Ltd για ποσό €136.688,12. (
- iv)Δεν αποκάλυψαν ότι αν ανανέωναν και/ή φρόντιζαν για την έκδοση των πιο πάνω Τραπεζικών Εγγυητικών και τις εξασκούσαν θα εισέπρατταν έναντι του αξιούμενου ποσού συνολικό ποσό €542.978 και σήμερα οι Εναγόμενοι ουδέν θα όφειλαν. (
- v)Ψεύδονται όταν αναφέρουν ότι οι μόνες εξασφαλίσεις ήταν αυτές που αναφέρονται στην Ένορκη Δήλωση της κ. Σάντη ημερ. 3.10.12. (
- vi)Ψευδώς ισχυρίστηκαν ότι εκδόθηκε μόλις πρόσφατα ξεχωριστός τίτλος του γραφείου υπ΄ αρ. 301 στον 3ο όροφο της πολυκατοικίας Centennial στη γωνία των λεωφόρων Γρ. Διγενή και Θεμιστοκλή Δέρβη. (vii) Παραπλάνησαν το Δικαστήριο ισχυριζόμενοι ότι οι Εναγόμενοι έχουν παραβεί την υποχρέωση τους για εγγραφή υποθήκης επί του πιο πάνω γραφείου αφού ξεχωριστός τίτλος για το γραφείο έχει εκδοθεί αλλά το τίμημα πώλησης εξακολουθεί να οφείλεται και γι΄ αυτό είναι αδύνατο να εγγραφεί υποθήκη προς όφελος τους. (viii) Απέκρυψαν ότι το οφειλόμενο ποσό από τους Εναγόμενους 2 και 3 αναφορικά με το γραφείο 301 δεν έχει εξοφληθεί και, συνεπώς, δεν επίκειται μεταβίβαση του. (
- ix)Αν σήμερα οι Αιτητές δεν έχουν επαρκή εξασφάλιση για τις παραχωρηθείσες διευκολύνσεις προς τους Εναγόμενους αυτό οφείλεται αποκλειστικά στους ίδιους. (
- x)Ενώ το συμφωνηθέν για την παραχώρηση των διευκολύνσεων (cash collateral) ήταν ύψους €200.000 οι Αιτητές συμφώνησαν μετά την έγκριση των διευκολύνσεων και έλαβαν ως εγγύηση μόνο €100.000, ποσό το οποίο, τελικά, πιστώθηκε έναντι της οφειλής των Εναγομένων. Ø Δεν δικαιολογείται το κατεπείγον της Αίτησης και η μονομερής έκδοση των διαταγμάτων. Ø Το ισοζύγιο ταλαιπωρίας γέρνει ξεκάθαρα προς όφελος της μη έκδοσης των διαταγμάτων. Ø Με την έκδοση του διατάγματος επιχειρείται κατά παράβαση της νομολογίας (
- i)η παροχή περαιτέρω εξασφαλίσεων προς όφελος των Αιτητών πέραν αυτών που οι ίδιοι ζήτησαν και/ή έλαβαν κατά τη χορήγηση των διευκολύνσεων και (
- ii)η διόρθωση πράξεων και παραλείψεων των Αιτητών που αφορούν την πραγμάτωση, τελείωση και υλοποίηση των εγγυήσεων που δόθηκαν. Ø Δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο μπορεί να απονεμηθεί αφού η απαίτηση έχει τη μορφή χρηματικής αποζημίωσης. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Εναγομένου 2 η οποία, όπως μπορώ να συνοψίσω, έχει ως εξής: · Οι Αιτητές απέφυγαν σκόπιμα να αποκαλύψουν στο Δικαστήριο πως εκτός των εξασφαλίσεων που αναφέρουν στις παραγράφους 5(α)(β)(γ) και (δ) της ένορκης δήλωσης τους οι επίδικες Συμφωνίες προνοούν και άλλες επιπλέον εξασφαλίσεις. Συγκεκριμένα οι Ενάγοντες απέκρυψαν από το Δικαστήριο τις εξασφαλίσεις που αναφέρονται στην παράγραφο 11.1(α) της Συμφωνίας Δανείου ημερ. 2.2.10 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1) και στην παράγραφο 2(α) της απόφασης/έγκρισης ημερ. 1.2.10 για παραχώρηση λογαριασμού με όριο παρατραβήγματος (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3) · Στις εν λόγω Συμφωνίες αναφέρεται ότι το δάνειο και ο λογαριασμός με όριο παρατραβήγματος και όλα τα ποσά που είναι πληρωτέα εξασφαλίζονται και με τραπεζικές εγγυήσεις για την έκδοση τίτλου από την USB εκ μέρους της Κ. Athienitis Developers Limited για τα ποσά των €150.000 και €256.290,22 και εκ μέρους της A & G Property Wise Development Ltd για ποσό €136.688,12. Οι ως άνω αναφερόμενες τραπεζικές εγγυήσεις για την έκδοση τίτλου από την USB εκ μέρους της Κ. Αthienitis Developers Ltd επισυνάπτονται ως (ΤΕΚΜΗΡΙΟ Α). Έχει εκδοθεί μια εγγυητική συνολικού ποσού €406.290,22 η οποία καλύπτει και τις δύο. · Οι Αιτητές αμέλησαν να ανανεώσουν τις ως άνω αναφερόμενες εξασφαλίσεις της K. Athienitis Developers Ltd, ενώ για την τραπεζική εγγύηση της Α&G Property Wise Development Ltd ουδέποτε μερίμνησαν να εκδοθεί. Σε περίπτωση που φρόντιζαν ως είχαν υποχρέωση να εκδοθούν και να ανανεωθούν οι ως άνω τραπεζικές εγγυητικές δεν θα εκκρεμούσε σήμερα οποιοδήποτε οφειλόμενο ποσό. · Οι πιο πάνω εξασφαλίσεις εξ' υπαιτιότητας των Εναγόντων δεν εξασκήθηκαν ποτέ με αποτέλεσμα σήμερα να διεκδικούν από τους Εναγόμενους οφειλόμενα προς αυτούς ποσά το ύψος των οποίων αμφισβητείται, εκμεταλλευόμενοι την εξασφάλιση που αφορά την υποχρέωση για υποθήκη πάνω στο γραφείο υπ. Αρ.301 στον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας Centennial που βρίσκεται στην Θεμιστοκλή Δέρβη. · Με βάση τις επίδικες Συμφωνίες ημερ. 2/2/10 τα ποσά που είναι πληρωτέα θα εξασφαλίζονταν με την πρώτη Υποθήκη πάνω στο εν λόγω γραφείο για ποσό €500.000 σαν τόκοι. Η υποθήκη θα εγγράφετο μόλις θα εκδίδετο ξεχωριστός τίτλος για το εν λόγω γραφείο επ' ονόματι του χρεώστη και ως εκ τούτου η Εναγομένη 1 δεν μπορεί να προχωρήσει με εγγραφή υποθήκης στο γραφείο προς όφελος των Εναγόντων. Το γραφείο δεν έχει μεταβιβαστεί επ' ονόματι της Εναγομένης αρ. 1 γιατί εξακολουθεί να οφείλεται ποσό ύψους €12.565,32 από το αντίτιμο αγοράς προς την K. Athienitis Developers Ltd (ΤΕΚΜΗΡΙΟ Β). · Οι Εναγόμενοι έχουν πρόθεση μόλις εκδοθεί ξεχωριστός τίτλος επ' ονόματι της Εναγομένης 1 για το γραφείο να προχωρήσουν σε υποθήκευση του διαμερίσματος με βάση τη Συμφωνία. · Οι Εναγόμενοι δεν έχουν καμία πρόθεση να προχωρήσουν με τη μεταβίβαση του γραφείου. Ο τίτλος επ' ονόματι της εταιρείας Ανάπτυξης Γης Athienitis Developers Ltd έχει εκδοθεί από τις 20/9/10 και από τότε υπήρχε η δυνατότητα μεταβίβασης του γραφείου επ' ονόματι της Εναγομένης 1 κάτι το οποίο μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει γιατί το τίμημα πώλησης δεν έχει εξοφληθεί. Επισυνάπτεται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ Γ ο τίτλος ακίνητης ιδιοκτησίας ημερομηνίας έκδοσης 20.9.10. · Μέρος των ισχυριζομένων ως οφειλόμενων ποσών έχει καλυφθεί με την πίστωση με την πίστωση στο λογαριασμό με όριο παρατραβήγματος της Εναγομένης 1 του ποσού των €107.551,13σ αφού σύμφωνα με τη Συμφωνία ημερ. 12.2.10 οι Ενάγοντες είχαν το δικαίωμα επίσχεσης του καταθετικού λογαριασμού των Εναγομένων. Αυτό που παραλείπουν να αναφέρουν οι Ενάγοντες είναι ότι αρχικά είχε συμφωνηθεί αυτό το δεσμευμένο ποσό να είναι €200.000 και οι Ενάγοντες από μόνοι τους αποδέχθηκαν δέσμευση μόνο του μισού ποσού. ΑΚΡΟΑΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ/ΑΝΤΕΞΕΤΑΣΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ 2 Η ακρόαση της παρούσας Αίτησης δεν περιορίστηκε μόνο στις Ενόρκους Δηλώσεις που καταχωρήθηκαν εκατέρωθεν αλλά αντεξετάσθηκε και ο Εναγόμενος 2, ενόρκως δηλών στην Ένσταση, αφού προηγουμένως παραχωρήθηκε σχετική άδεια από το Δικαστήριο για αντεξέταση του επί συγκεκριμένων παραγράφων της ενόρκου δηλώσεως του. Αντεξεταζόμενος ο Εναγόμενος 2 σε σχέση με τη παράγρ. 14 της Ένορκης Δήλωσης του όπου προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι οι Ενάγοντες αμέλησαν να ανανεώσουν τις τραπεζικές εγγυήσεις όπως φαίνεται στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ Α της K. Athienitis Developers Ltd, ο Εναγόμενος 2 απάντησε ότι αυτή η εγγυητική είχε σκοπό την εξασφάλιση του δανείου μέχρι να βγει τίτλος και εξ' όσων γνώριζε δεν είχε ανανεωθεί από την Τράπεζα. Δέχθηκε, ωστόσο, ότι αυτή η εγγυητική ανανεώθηκε αυτόματα με βάση τους όρους της. Στην υποβολή ότι αυτό που λέει στην παράγρ. 14 της Ένορκης Δήλωσης του δεν ισχύει εφόσον η εγγυητική αυτή ανανεώθηκε αυτόματα για τη περίοδο τριών μηνών η κάθε περίοδος με τελική λήξη τις 16.5.11 και ότι, συνεπώς, δεν επιτρεπόταν η ανανέωση της μετά τις 16.5.11, ο Εναγόμενος 2 ανέφερε ότι ουδέποτε ζητήθηκε η ανανέωση της μετά τις 16.5.11 και ότι είναι συνήθης η τραπεζική πρακτική η επέκταση της εγγυητικής. Ερωτηθείς σε σχέση με τον ισχυρισμό του στην παράγρ. 14 της Ένορκης Δήλωσης του ότι οι Ενάγοντες ουδέποτε μερίμνησαν να εκδοθεί τραπεζική εγγυητική της A & G Property Wise Development Ltd και για το λόγο που δεν εκδόθηκε αυτή η εγγυητική, ο Εναγόμενος 2 απάντησε ότι δεν γνώριζε. Στην υποβολή ότι ο ίδιος είχε λάβει επιστολή με φαξ από τη ΣΠΕ Στροβόλου η οποία έλεγε ότι, εκ παραδρομής, δεν εξασφάλιζε όριο σε δικό του λογαριασμό και ότι ήταν γι' αυτό που δεν εκδόθηκε, ο Εναγόμενος 2 απάντησε ότι δεν θυμόταν καθόλου την εν λόγω επιστολή (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1). Στην υποβολή ότι αυτή η εγγυητική δεν μπορούσε να εκδοθεί για τους λόγους που είχε πει η ΣΠΕ Στροβόλου, ο Εναγόμενος 2 απάντησε ότι δεν ζητήθηκε από την Τράπεζα καθ' οιονδήποτε τρόπο να εκδοθεί οποιαδήποτε εγγυητική για το ποσό των €136.688,12 ακόμη και αν η συγκεκριμένη εγγυητική δεν είχε ζητηθεί, ούτε από τη δική τους πλευρά, ούτε από την εταιρεία Αθηαινίτη για να καλύψει το συγκεκριμένο ποσό. Ερωτηθείς αν η θέση του είναι ότι η Τράπεζα θα έπρεπε να ανανεώσει ή εκδώσει τις δύο εγγυητικές απάντησε καταφατικά προσθέτοντας ότι αυτό θα γινόταν εφόσον έκρινε η Τράπεζα ότι η Συμφωνία Δανείου δεν τηρείτο από την πλευρά των Εναγομένων. Στην υποβολή ότι η Τράπεζα είχε το δικαίωμα να ακυρώσει ή να απέχει από εξασφαλίσεις κλπ με βάση το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2, ο Εναγόμενος 2 απάντησε ότι υπογράφοντας τα έντυπα η ουσία της Σύμβασης, όπως είχαν ενημερωθεί, ήταν ότι η Τράπεζα μέχρι την έκδοση του τίτλου εξασφαλίζετο με συγκεκριμένες εγγυητικές. Άρα, πρόσθεσε, η Τράπεζα θα μπορούσε, για να εξασφαλίσει το οφειλόμενο ποσό σε προβληματικό δάνειο, να εξασφαλίσει το δικαίωμα να εισπράξει το ποσό και να αφαιρέσει τον τόκο. Σε σχέση με την εγγυητική της Αθηαινίτης θα μπορούσε, πριν τη λήξη της, να ασκήσει το δικαίωμα, ενώ για την εγγυητική της Α & G Property Wise Development Ltd δεν ζητήθηκε η έκδοση της. Πρόσθεσε ότι η Τράπεζα, αν ένιωθε ότι παραχωρούσε δάνειο που δεν εξασφαλίζετο, θα ζητούσε την αντικατάσταση της συγκεκριμένης εγγυητικής. Σε ό,τι αφορά την παράγρ. 21 της Ένορκης Δήλωσης του Εναγομένου 2 και τον ισχυρισμό του ότι οι Αιτητές αποδέχθηκαν δέσμευση μόνο του μισού ποσού, ενώ αρχικά είχε συμφωνηθεί το δεσμευμένο ποσό να είναι €200.000 και ερωτηθείς αν αυτό έγινε με δική του παράκληση ο Εναγόμενος 2 απάντησε ότι δεν θυμόταν. Στην υποβολή ότι οι Εναγόμενοι είχαν ζητήσει από την Τράπεζα τη μείωση επειδή η Εναγόμενη εταιρεία θα έμπαινε στο ΧΑΚ, απάντησε ότι δεν θυμόταν αν συνέβηκε αυτό. Ερωτηθείς αν θυμόταν ότι επεγράφη σε οποιοδήποτε χαρτί για μείωση του ποσού από €200.000 σε €100.000 με την υπόσχεση ότι όταν θα έμπαινε η εταιρεία στο ΧΑΚ θα έδινε τις άλλες €100.000 σε έξι μήνες, απάντησε ότι δεν θυμόταν (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2). Σε άλλη ερώτηση ανέφερε ότι η Τράπεζα όταν έκανε το δάνειο με όλες τις εξασφαλίσεις που είχε στα χέρια της ένοιωθε υπέρ του δέοντος εξασφαλισμένη, αλλιώς δεν θα είχε λόγο να προχωρήσει στο δάνειο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Προτού προχωρήσω να εξετάσω τα ζητήματα που έχουν εγερθεί και για τα οποία οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων έχουν αναφερθεί με εμπεριστατωμένο και άκρως βοηθητικό τρόπο για το Δικαστήριο τόσο στις γραπτές όσο και προφορικές αγορεύσεις τους θεωρώ κατάλληλο στάδιο να συνοψίσω τη νομική πτυχή που διέπει αιτήσεις για προσωρινά Διατάγματα. Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων παρέχεται στο Άρθρο 32 του Νόμου 14/60, ενώ η δικονομία για τέτοια διατάγματα προσδιορίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και Κανονισμούς[1]. Το Άρθρο αυτό παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Δεν θα παραθέσω εδώ το τόσο γνωστό άρθρο που εξετάστηκε από τα Κυπριακά Δικαστήρια σε σειρά υποθέσεων[2] αλλά θα προχωρήσω στην εξέταση των ουσιαστικών προϋποθέσεων που το Άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα. Οι προϋποθέσεις αυτές είναι οι εξής: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία (γ) το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση για την ύπαρξη του σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει ο,τιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που είναι το μέτρο και/ή βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η «πιθανότητα» στα πλαίσια της επιφύλαξης του Άρθρου 32
(1)απαιτεί από τον Αιτητή μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται κάτω από το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Δηλαδή αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ του Ενάγοντα στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Τα δύο πρώτα κριτήρια και προϋποθέσεις, είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα, ιδιαίτερα στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σ΄αυτό το ενδιάμεσο στάδιο όπου τα δικόγραφα εξετάζονται μαζί με το αποδεικτικό υλικό που εμπεριέχεται στις ενόρκους δηλώσεις και της μαρτυρίας που προκύπτει από την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Μπορεί να λεχθεί ότι στην εξέταση της πρώτης προϋπόθεσης η βάση της αίτησης έχει άμεση σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, ενώ η δεύτερη προχωρεί και στην εξέταση της προσφερόμενης μαρτυρίας για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το διάταγμα[3]. Το πραγματικό υπόβαθρο της Αίτησης πρέπει να διακριβούται μέσα από τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις τηρούμενης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Δ.39 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στο στάδιο όμως αυτό το Δικαστήριο δεν αναμένεται να αξιολογήσει τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του και πρέπει να αποφεύγει τη διεξοδική διευκρίνιση και εξέταση επίδικων θεμάτων της αγωγής. Σ΄ αυτό το στάδιο το Δικαστήριο καλείται μόνο να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32 του Νόμου 14/60 όπως αναφέρθηκαν ανωτέρω. Για να αποδειχθούν δε οι τρεις αυτές προϋποθέσεις, ο αιτητής πρέπει να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας (the substratum of evidence), η οποία θα χρειαστεί σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος[4]. Ωστόσο, τονίζω ότι σε ενδιάμεσες αιτήσεις, όπως η παρούσα, τα θέματα δεν αποφασίζονται τελεσίδικα από το Δικαστήριο το οποίο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης[5]. ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΟΥ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝΤΟΣ Πριν όμως το Δικαστήριο εξετάσει αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης ενός διατάγματος με βάση το Άρθρο 32 του Ν.14/60 θα πρέπει να εξετάσει κατά πόσο είχε δικαιοδοσία να εκδώσει το διάταγμα που έχει εκδώσει μονομερώς πράγμα το οποίο σημαίνει ότι θα πρέπει να είχε καταδειχθεί ενώπιον του το επείγον της έκδοσης ενός τέτοιου διατάγματος. Έχουν εδώ εφαρμογή οι πρόνοιες του Άρθρου 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου ΚΕΦ.6.Όπως έχει νομολογηθεί το υπαρκτό του στοιχείου του κατ' επείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Στο μονομερές στάδιο της Αίτησης ο παράγοντας του χρόνου είναι σημαντικός. Ο Αιτητής θα πρέπει στο στάδιο εκείνο να δείξει το κατεπείγον της αίτησης ώστε να δικαιολογείται η μονομερής εξέταση της και να παρακαμφθεί ο κανόνας της φυσικής δικαιοσύνης και το δικαίωμα της άλλης πλευράς να ακουστεί πριν την έκδοση του διατάγματος. Το Άρθρο 9
(1)του ΚΕΦ.6 έχει εφαρμογή εξαιρετικώς και μόνο προκειμένου περί επειγουσών ή άλλων ειδικών περιστάσεων που να δικαιολογούν την έκδοση του διατάγματος ex parte. Παραπέμπω σχετικά στην Χριστοδούλου ν. Vraets
(1999)1 Α.Α.Δ 1475[6], η οποία αναφέρεται και στις υποθέσεις Louis Vuitton ν. Δέρμοσακ
(1992)1(Β) Α.Α.Δ 1453 και Resola v. Χρήστου
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1179:- "Το επείγον, όπως παρατηρείται στην υπόθεση Resola (ανωτέρω), αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο, εφόσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος, δικαιολογείται, όλως εξαιρετικώς η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από τον θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση.» Η πιο πάνω ανάγκη διατυπώνεται με διαφορετικά, αλλά με την ίδια ουσία, λόγια στην υπόθεση Vuitton (ανωτέρω) όπου παρατηρείται ότι:- «Η έκδοση προσωρινού διατάγματος εξ πάρτε, συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφ΄ όσο παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουσθεί». Μέσα στο ίδιο πνεύμα κινείται και η επισήμανση που έγινε στις υποθέσεις In Re Stavros Hotel Appartments Ltd,
(1994)1 Α.Α.Δ 836, 841 και In Re B.P. Cyprus Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ 861, 864, ότι δηλαδή το υπαρκτό του επείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας κάτω από το άρθρο 9 του ΚΕΦ. 6. Στην υπόθεση Χ"Βασιλείου ν. White Knight Holdings Ltd
(2004)1(A) A.A.Δ 203, 207 ο Δικαστής Πικής έθεσε το θέμα ως εξής:- "... Η αδράνεια του εφεσείοντος να ζητήσει θεραπεία μόλις τα κρίσιμα γεγονότα περιήλθαν σε γνώση του αναιρεί το κατεπείγον του αιτήματος. Κατεπείγον θεωρείται ζήτημα, το οποίο περιέρχεται σε γνώση του προσφεύγοντος σε χρόνο που δεν του παρέχεται η δυνατότητα κίνησης των νενομισμένων διαδικασιών προς γνωστοποίηση του αιτήματος του στον αντίδικο του και εξασφάλιση του δικαιώματος του δευτέρου να ακουστεί. Λόγοι, συνυφασμένοι με την πεμπτουσία της απονομής της δικαιοσύνης, επιβάλλουν την παροχή ευκαιρίας ακρόασης στον αντίδικο, πριν το Δικαστήριο επιληφθεί θέματος που επηρεάζει τα δικαιώματα ή τα κατά ώμο συμφέροντα του. Η παροχή θεραπείας ερήμην του αντίδικου αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο μπορεί να αναζητηθεί μόνο, εφόσον εξ αντικειμένου δεν παρέχεται άλλο μέσο προστασίας των δικαιωμάτων του αιτούντος.» (δική μου υπογράμμιση) Για το θέμα αυτό η πλευρά των Εναγομένων υποστηρίζει ότι οι Ενάγοντες δεν νομιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν το κατεπείγον της Αίτησης να επικαλούνται ότι δήθεν έχει εκδοθεί τίτλος του ακινήτου και πως είναι έτοιμος όπως μεταβιβασθεί επ΄ ονόματι της Εναγομένης 1 και πως υπάρχει σοβαρή πιθανότητα οι οφειλέτες, δηλ. οι Εναγόμενοι, εντός των προσεχών ημερών να αποξενώσουν το ακίνητο και, ως αποτέλεσμα αυτού, να μην μπορούν να εισπράξουν οι Ενάγοντες το λαβείν τους. Το ζητούμενο εδώ, ωστόσο, δεν είναι ποια είναι στην πραγματικότητα η κατάσταση και ότι, μέχρι σήμερα, δεν έχει εκδοθεί ξεχωριστός τίτλος του ακινήτου επ΄ ονόματι της Εναγομένης 1 με συνακόλουθο να μην υπάρχει κίνδυνος αποξένωσης του. Εκείνο που έχει σημασία για τη διαπίστωση του κατά πόσο στην προκειμένη περίπτωση υφίστατο το στοιχείο του κατ' επείγοντος κατά το στάδιο της μονομερούς προσφυγής των Εναγόντων στο Δικαστήριο είναι, αν με βάση τα όσα είχε κατά νου η ενόρκως δηλούσα Κάτια Σάντη όταν καταχωρήθηκε μονομερώς η υπό κρίση Αίτηση, είχε περιέλθει στη γνώση της τέτοιο ζήτημα που δεν της παρείχετο η δυνατότητα κίνησης των νενομισμένων διαδικασιών προς γνωστοποίηση του αιτήματος της και εξασφάλισης του δικαιώματος της αντίδικης πλευράς να ακουστεί. Με βάση δε τα όσα ανέφερε στις παραγρ. 8 και 9 της Ένορκης Δήλωσης της στη βάση πληροφόρησης που είχε λάβει από τον Εναγόμενο 2, κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας μαζί του στις 2.10.12, ότι είχε εξοφλήσει ο Εναγόμενος 2 όλα τα οφειλόμενα προς την εταιρεία ανάπτυξης γης K. Athienitis Developers Ltd και ότι ο τίτλος του επίδικου ακινήτου είχε εκδοθεί σε συνδυασμό με την εντύπωση που απεκόμισε η ίδια ότι δεν επρόκειτο οι Εναγόμενοι να προβούν σε υποθήκευση προς όφελος των Εναγόντων του επίδικου ακινήτου μετά τη μεταβίβαση προς όφελος της Εναγομένης 1 του τίτλου και της ιδιοκτησίας του ακινήτου, προέκυπτε η ύπαρξη του στοιχείου του κατεπείγοντος. ΜΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΟΥΣΙΩΔΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ Οι Εναγόμενοι/Καθ΄ων η Αίτηση μεταξύ των διαφόρων λόγων που επικαλούνται για σκοπούς ακύρωσης των Προσωρινών Διαταγμάτων που εκδόθηκαν στην παρούσα υπόθεση είναι αυτός που αφορά την από πλευράς Εναγόντων/Αιτητών μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων στο στάδιο που αιτούντο την έκδοση των Διαταγμάτων μονομερώς. Επισημαίνεται ότι εκεί όπου φαίνεται κατά το στάδιο της έκδοσης Προσωρινού Διατάγματος να μην υπήρξε πλήρης αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων το Δικαστήριο μπορεί με βάση αυτό και μόνο το λόγο να αρνηθεί τη συνέχιση του Προσωρινού Διατάγματος. Προχωρώ τώρα να θέσω το σχετικό νομικό πλαίσιο. Η έκδοση προσωρινού διατάγματος μονομερώς (ex parte) συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσον παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί[7]. Οι μονομερείς αιτήσεις είναι αιτήσεις υψίστης πίστεως (ubberima fides) εφόσον κρίνονται έξω από το κανονικό πλαίσιο της δίκης και οι κανόνες πρέπει να τηρούνται με αυστηρότητα. Η ορθή διάσταση της υποχρέωσης πλήρους αποκάλυψης σε μονομερείς αιτήσεις, αναπτύχθηκε από τον Πική, Π., δίδοντας την απόφαση της Ολομέλειας στην Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co. Ltd,
(1996)1 Α.Α.Δ. 597, 601-602: "Είναι θεμελιωμένο ότι διάδικος ο οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση τη χορήγηση θεραπείας, πρέπει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επενεργούν στην άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου για την παροχή θεραπείας. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται η θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου ..... .................. Το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για ακύρωση του διατάγματος. (Βλέπε Τhe Andria
(1984)1 All E.R. 1126 (C.A.). The Hagen
(1908)P.189. Boyce v. Gill
(1981)64 L.T. 824. Brink´s Mat Ltd Elcombe
(1988)1 W.L.R. 1350 (C.A.). Γρηγορίου Άκης άλλως Γρηγόρης Ν. και Άλλοι ν. Χριστοφόρου και Άλλων
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. Η θέση αυτή κρίνεται σωστή. Ό,τι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην απουσία τους, η απόφαση του Δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής". Στην υπόθεση εκείνη παρασιώπηση στην ένορκη δήλωση ρήτρας αποκλειστικής δικαιοδοσίας για παραπομπή διαφορών σε Δικαστήριο του Ισραήλ, έστω και αν επισυνάφθηκε για άλλο σκοπό, κρίθηκε ότι έπληττε καίρια το εκδοθέν διάταγμα για επίδοση του κλητηρίου εκτός δικαιοδοσίας. Όπως τονίσθηκε συναφώς: «Οι Εναγόμενοι υπέβαλαν ότι οι Ενάγοντες παρέλειψαν, στην προκειμένη περίπτωση να αποκαλύψουν τη ρήτρα αποκλειστικής δικαιοδοσίας για την παραπομπή διαφορών σε Δικαστήριο του Ισραήλ.Οι Ενάγοντες υποστήριξαν ότι αποκάλυψαν την ύπαρξη της με την επισύναψη της φορτωτικής στην ένορκη ομολογία που κατατέθηκε προς υποστήριξη του αιτήματος για την παροχή άδειας για επίδοση στο εξωτερικό. Στην ένορκη δήλωση στο περιεχόμενο της οποίας θεμελιώθηκε η αίτηση δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στον σχετικό όρο της συμφωνίας ο οποίος καταγράφεται στην παράγραφο 27 της φορτωτικής. Ούτε η ύπαρξη του συσχετίζεται με το αίτημα για επίδοση του κλητηρίου εκτός δικαιοδοσίας. Αναφορά στη φορτωτική γίνεται στο μέρος της ενόρκου δηλώσεως όπου στοιχειοθετείται η απαίτηση. Η επισύναψη της δεν είχε σκοπό να επισύρει την προσοχή του Δικαστηρίου στην παράγραφο 27 και να τη σηματοδοτήσει ως ουσιώδες γεγονός για την άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. ....... Το συμπέρασμα το οποίο εξάγεται είναι ότι η ύπαρξη ρήτρας για τη δικαιοδοσία Δικαστηρίου της αλλοδαπής παρασιωπάται στην ένορκη ομολογία.» Ανάλογο αποτέλεσμα υπήρξε στη Resola (Cyprus) Ltd. v. Χρίστου,
(1998)1 Α.Α.Δ. 598 με αναφορά στη Demstar (ανωτέρω). Όπως λέχθηκε στη Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, στις σελ. 264-265: "H διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο Αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση, θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά "δεν σας ακούω πλέον" και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση ...". Στην Cobelfret κ.ά. v. Cyprus Potato Marketing Board
(1996)(απόφαση Ολομέλειας) το θέμα τέθηκε ως εξής: "Είναι θεμελιωμένο ότι διάδικος ο οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση τη χορήγηση θεραπείας, πρέπει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επενεργούν στην άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου για την παροχή θεραπείας. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται η θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου ...". Επιπρόσθετα, η "... υποχρέωση πλήρους αποκάλυψης δεν καλύπτει μόνο ουσιώδη γεγονότα που είναι γνωστά στον αιτητή, αλλά και εκείνα που μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογη έρευνα" (Δέστε Fedossova Larissa κ.ά. Αίτηση για έκδοση Certiorari 62/97, ημερ. 16.10.97). Στην υπόθεση Larissa (αρ. 2) (πιο πάνω) αναφέρθηκε με επιδοκιμασία η ακόλουθη περικοπή από την αγγλική υπόθεση Castelli v. Cook
(1849)7 Hare, 89, 94[8] σε ελληνική μετάφραση: «Ένας Ενάγοντας που αποτείνεται με μονομερή αίτηση συμβάλλεται (καθώς έχει διατυπωθεί) με το Δικαστήριο ότι θα θέσει την όλη υπόθεση με πλήρη και δίκαιο τρόπο ενώπιον του Δικαστηρίου.Αν παραλείψει να το πράξει, και όταν το άλλο μέρος αποταθεί για ακύρωση του διατάγματος το Δικαστήριο διαπιστώσει ότι έχει αποκρυβεί οποιοδήποτε ουσιαστικό γεγονός ή δεν έχει υποβληθεί με τον ορθό τρόπο, στον Ενάγοντα θα ειπωθεί ότι το Δικαστήριο δεν θα εξετάσει την ουσία, και ότι εφόσον έχει παραβεί την σύμβαση του για επίδειξη καλής πίστης, το διάταγμα πρέπει να ακυρωθεί.» (δικές μου υπογραμμίσεις) Το κριτήριο του τι συνιστά ουσιώδες γεγονός είναι αντικειμενικό. Έτσι το καθήκον του Ενάγοντα είναι να αποκαλύψει όλα τα γεγονότα τα οποία εύλογα μπορούσαν να ληφθούν ή θα λαμβάνονταν υπόψη από το Δικαστή όταν αποφάσιζε κατά πόσο θα εγκρίνει την Αίτηση. Σχετικό με το ζήτημα αυτό είναι το εξής απόσπασμα από το Σύγγραμμα Gee & Andrews "Mareva Injunction: Law and Practice": «Even if a plaintiff acts with the utmost good faith if he has omitted to disclose material which objectively would or reasonably could be regarded as relevant it is no excuse for him to say that he was genuinely unaware or did not believe that the facts were relevant or important.» Αξίζει επιπρόσθετα να αναφερθεί ότι στην υπόθεση Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co Ltd κ.ά.
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 597 έχει διευκρινιστεί ότι η μη αποκάλυψη δεν είναι ανάγκη να συνοδεύεται και με πρόθεση εξαπάτησης και ότι η μη αποκάλυψη όλων των αντικειμενικών ουσιωδών λεπτομερειών καθιστά την έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος ακροσφαλή. Κατά συνέπεια το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για ακύρωση του διατάγματος[9]. Επιπλέον να σημειώσω ότι ο Αιτητής οφείλει να αποκαλύψει όλα τα ουσιώδη γεγονότα και δεν εναπόκειται σε αυτόν να κρίνει ποια έχουν σημασία και ποια όχι. Χαρακτηριστικό του τρόπου προσέγγισης τόσο των Κυπριακών όσο και των Αγγλικών Δικαστηρίων στο όλο θέμα αποτελεί το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Δικαστή Ralph Gibson στην υπόθεση Brink`s Mat Ltd v. Elcombe (C.A)
(1988)1 W.L.R 1350 το οποίο επαναλήφθηκε και υιοθετήθηκε στην υπόθεση Behbehani and others v. Salem and Others
(1989)2 All E.R 143: "The Courts today are frequently asked to grant ex parte injunctions, either because the matter is too urgent to await a hearing on notice or because the very fact of giving notice may precipitate the action which the application is designed to prevent. On any ex parte application, the fact that the court is asked to grant relief without the person against whom the relief is sought having the opportunity to be heard makes it imperative that the applicant would make full and frank disclosure of all facts known to him or which should have been known to him had he made all such inquiries as were reasonable and proper in the circumstances. The rule that an ex parte injunction will be discharged if it was obtained without full disclosure has a twofold purpose. It will deprive the wrongdoer of an advantage improperly obtained: see R v. Kensington Income Tax Comrs, exp Princess Edmond de Polignac
(1917)1 K.B 486 at
- But it also serves as a deterrent to ensure that persons who make ex parte applications realize that they have this duty of disclosure and of the consequence (which may include a liability in costs) if they fail in that duty." Στην υπόθεση αρ. 1855/2008 CYBARCO PLC κ.α. ν. Αναθεωρητικής Αρχής Προσφορών κ.α. ημερ. 9/1/09 αποφασίστηκε ξανά ότι σε μονομερείς αιτήσεις μέσα στα πλαίσια της πλήρους αποκάλυψης όταν πρόκειται περί ουσιωδών γεγονότων δεν είναι αρκετή η επισύναψη ενός εγγράφου στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση το οποίο, μόνο αν μελετηθεί προσεκτικά, αποκαλύπτει τα γεγονότα, αλλά πρέπει να επισύρεται ειδικά σε αυτά η προσοχή του Δικαστηρίου. Επαναλήφθηκε περαιτέρω ότι ουσιώδη θεωρούνται τα γεγονότα εκείνα που, αν τα γνώριζε το Δικαστήριο, δεν θα εξέδιδε το προσωρινό διάταγμα. [10] Είναι μεγάλη η ευθύνη εκείνου που επιδιώκει θεραπεία χωρίς να ακουστεί η άλλη πλευρά, να θέσει όλα τα δεδομένα με ύψιστη καλή πίστη και με πληρότητα.[11] Το κριτήριο του τι συνιστά ουσιώδες γεγονός είναι αντικειμενικό. Έτσι το καθήκον του Ενάγοντα είναι να αποκαλύψει όλα τα γεγονότα τα οποία εύλογα μπορούσαν να ληφθούν ή θα λαμβάνονταν υπόψη από το Δικαστή όταν αποφάσιζε κατά πόσο θα εγκρίνει την αίτηση. Είναι θεμελιωμένο ότι το Δικαστήριο μπορεί, χωρίς να υπεισέλθει στην ουσία του προσωρινού διατάγματος, να το ακυρώσει αν διαπιστωθεί ότι έχει γίνει απόκρυψη γεγονότων κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσης του τέτοιας μορφής που ενδεχομένως να επηρέασε το Δικαστήριο. Μεταξύ των λόγων που επικαλέστηκαν οι Εναγόμενοι ότι συνιστούσαν μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων ήταν και η μη αποκάλυψη των παρασχεθέντων εξασφαλίσεων αλλά και των λόγων της μη υλοποίησης και/ή εκτέλεσης των εξασφαλίσεων. Ήταν η θέση των Εναγομένων ότι οι Αιτητές απέφυγαν σκόπιμα να αποκαλύψουν στο Δικαστήριο ότι εκτός των εξασφαλίσεων που αναφέρονται στις παραγρ. 5(α),(β),(γ) και (δ) της Ένορκης Δήλωσης της Κάτιας Σάντη οι επίδικες Συμφωνίες προνοούσαν και άλλες επιπλέον εξασφαλίσεις. Συγκεκριμένα, υποστήριξαν ότι δεν αποκάλυψαν την ύπαρξη και/ή μη ανανέωση και/ή μη ενεργοποίηση τραπεζικών εγγυήσεων που είχαν παραχωρηθεί για την έκδοση τίτλου εκ μέρους της K. Athienitis Developers Ltd και της A&G Property Wise Development Ltd. Περαιτέρω, υποστήριξαν ότι οι Αιτητές δεν αποκάλυψαν ότι, ενώ το συμφωνηθέν ποσό διευκολύνσεων ήταν ύψους €200.000, οι Αιτητές συμφώνησαν και έλαβαν ως εγγύηση μόνο €100.000 το οποίο ποσό πιστώθηκε έναντι της οφειλής των Εναγομένων. Η πλευρά των Αιτητών διαφωνώντας με την πιο πάνω εισήγηση υποστήριξε ότι ουδεμία απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων έγινε από πλευράς Εναγόντων/Αιτητών στο στάδιο που καταχωρήθηκε η μονομερής Αίτηση ημερ. 3.10.12 εφόσον, καθόσον αφορά τις τραπεζικές εγγυητικές για τις οποίες έκανε μνεία η πλευρά των Εναγομένων, πρώτον συμπεριλαμβάνονταν στο κείμενο της επίδικης Συμφωνίας Δανείου η οποία Συμφωνία είχε αποκαλυφθεί από τους Ενάγοντες και είχε επισυναφθεί ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1 στην Ένορκη Δήλωση της Αίτησης, και δεύτερον δεν αποτελούσαν, κατά το χρόνο καταχώρησης της Αίτησης, μέρος των εξασφαλίσεων της Τράπεζας. Μάλιστα αντεξετάζοντας η πλευρά των Αιτητών τον Εναγόμενο 2, κατόπιν εξασφάλισης άδειας από το Δικαστήριο, του υπεβλήθη ότι η εγγυητική της K. Athienitis Developers Ltd είχε ανανεωθεί αυτόματα για την περίοδο τριών μηνών η κάθε περίοδος με τελική λήξη στις 16.5.11 και ότι, συνεπώς, δεν επιτρεπόταν η ανανέωση της μετά τις 16.5.
- (ΤΕΚΜΗΡΙΟ Α στην Ένσταση). Όσον αφορά δε την τραπεζική εγγυητική της A & G Property Wise Development Ltd και γι΄ αυτό το ζήτημα ανετεξετάστηκε ο Εναγόμενος 2 και του υπεβλήθη ότι αυτή δεν μπορούσε να εκδοθεί γιατί με βάση επιστολή της ΣΠΕ Στροβόλου απευθυνόμενη προς τον Εναγόμενο 2 του αναφερόταν ότι, εκ παραδρομής, δεν εξασφάλιζε όριο σε δικό του λογαριασμό (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1 που κατατέθηκε κατά την αντεξέταση του Εναγομένου 2). Βεβαίως η πλευρά του Εναγόμενου 2 υποστήριξε τη δική της εκδοχή σε σχέση με τις πιο πάνω εγγυητικές λέγοντας ότι σε σχέση με την εγγυητική της K. Athienitis Developers Ltd είναι συνήθης τραπεζική πρακτική η ανανέωση της και ότι θα μπορούσε να τύχει ανανέωσης, ενώ για την περίπτωση της εγγυητικής της A & G Property Wise Development Ltd ανάφερε ότι η Τράπεζα δεν είχε ζητήσει να εκδοθεί οποιαδήποτε εγγυητική για το ποσό που αφορούσε ακόμη και αν η συγκεκριμένη εγγυητική δεν είχε εκδοθεί ή να ζητήσει την αντικατάσταση της συγκεκριμένης εγγυητικής. Όσον αφορά το ζήτημα της δέσμευσης μόνο του μισού ποσού από το ποσό των €200.000 για την παραχώρηση διευκολύνσεων, ήτοι του ποσού των €100.000 (cash collateral), κατά την αντεξέταση του Εναγομένου 2 ετέθη ότι αυτό έγινε κατόπιν παράκλησης των Εναγομένων (δηλ. η μείωση του ποσού από €200.000 σε €100.000) με την υπόσχεση ότι όταν θα έμπαινε η Εναγομένη 1 στο ΧΑΚ θα έδιδε τις άλλες €100.000 σε έξι μήνες (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2 που κατατέθηκε κατά την αντεξέταση του Εναγομένου 2). Για το ζήτημα αυτό Εναγόμενος 2 ανέφερε ότι δεν θυμόταν αν συνέβηκε αυτό το γεγονός. Έχοντας αναφερθεί στις αντίστοιχες θέσεις των μερών επί των πιο πάνω εξασφαλίσεων επισημαίνω ότι δεν τίθεται θέμα μη αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων αναφορικά με διϊστάμενες εκδοχές. Λέω, δε, σε συμφωνία με τα όσα σχετικά υποστήριξε κατά την αγόρευση της η κα Πολυβίου, ότι οι Αιτητές αποκάλυψαν το πλήρες κείμενο της επίδικης Συμφωνίας και επεσήμαναν τις εξασφαλίσεις που υφίσταντο - όπως ήταν η θέση τους - κατά το χρονικό στάδιο της καταχώρησης της Αίτησης οι οποίες - όπως ήταν πάλι η θέση τους - δεν ήταν επαρκείς για κάλυψη του χρέους των Καθ΄ ων η Αίτηση. Δεν ήταν, κατά τη γνώμη μου, αναγκαίο να είχαν αναφέρει το όλο ιστορικό αναφορικά με τις εξασφαλίσεις, δηλ. αυτές που υπήρχαν με βάση τη Συμφωνία και αυτές που, τελικώς, παρέμειναν, αλλά ήταν αρκετό να προβάλουν τη θέση ότι οι εξασφαλίσεις που είχαν κατά το χρονικό στάδιο της Αίτησης δεν ήταν επαρκείς. Δεν χρειαζόταν, δηλ. να εξηγήσουν τι είχε γίνει με κάποιες από τις εξασφαλίσεις που προβλέπονταν στην επίδικη Συμφωνία και τι είχε γίνει με αυτές ώστε στο τέλος, να κριθούν ως ατελέσφορες. Το ότι η πλευρά των Εναγομένων διαφωνεί με τη θέση των Εναγόντων ισχυριζόμενοι ότι οι Ενάγοντες παρέλειψαν να ανανεώσουν και/ή απαιτήσουν και/ή εξαργυρώσουν την τραπεζική εγγύηση της K. Athienitis Developers Ltd, ενώ για την τραπεζική εγγύηση της A & G Property Wise Development Ltd ότι ουδέποτε μερίμνησαν να εκδοθεί με αποτέλεσμα εξ΄ υπαιτιότητας των Εναγόντων, με βάση τους ισχυρισμούς των Εναγομένων, αυτές οι εξασφαλίσεις που προβλέπονταν στις επίδικες Συμφωνίες να μην εξασκηθούν ποτέ, και ότι, σε περίπτωση που αυτό γινόταν, δεν θα εκκρεμούσε σήμερα οποιοδήποτε οφειλόμενο ποσό από τους Εναγομένους, δεν είναι η ουσία του θέματος και ούτε χρειάζεται να εξετασθεί στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας. Επαναλαμβάνω. Εφόσον οι Ενάγοντες για τους λόγους που προώθησαν είχαν κρίνει τις πιο πάνω εξασφαλίσεις που προβλέπονταν στις επίδικες Συμφωνίες ως ανεπαρκείς και υπάρχει πραγματικό υπόβαθρο για να στηρίξει αυτή τη θέση - όπως διεφάνη από την αντεξέταση του Εναγόμενου 2, χωρίς να είναι αναγκαίο να αποφανθούμε τελεσίδικα επί του ζητήματος αυτού στο παρών στάδιο - η μη αναφορά σ΄ αυτές και, ειδικότερα, στους λόγους που δεν μπορούσαν να θεωρηθούν από τους Ενάγοντες ως επαρκείς δεν συνιστούσε μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων. Ένα άλλο ζήτημα για το οποίο έγινε εισήγηση από πλευράς Εναγόντων ότι υπήρξε μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων και/ή παραπλάνηση είναι ότι οι Ενάγοντες παραπλανητικά άφησαν να νοηθεί στο Δικαστήριο ότι ο τίτλος του ακινήτου είχε εκδοθεί πρόσφατα και ότι επίκειτο μεταβίβαση του στους Εναγόμενους χωρίς την προηγούμενη υποθήκευση του, ενώ ο τίτλος του ακινήτου είχε εκδοθεί στις 20.9.10 επ΄ ονόματι της εταιρείας K. Athienitis Developers Ltd και όχι επ' ονόματι της Εναγομένης
- Υπενθυμίζω ότι όταν υφίστανται αντικρουόμενες εκδοχές δεν τίθεται θέμα μη αποκάλυψης. Με βάση την παράγρ. 8 της Ένορκης Δήλωσης της κ. Σάντη προέκυψε ότι η όλη πληροφόρηση της για το ότι είχε εκδοθεί ο τίτλος του επίδικου ακινήτου και ότι η Εναγομένη 1 είχε εξοφλήσει όλα τα οφειλόμενα προς την εταιρεία ανάπτυξης γης (developer) κ.κ. K. Athienitis Developers Ltd είχε προέλθει από τα όσα της είχαν λεχθεί από τον Εναγόμενο 2 σε τηλεφωνική συνομιλία που είχε μαζί του στις 2.10.
- Στη βάση δε αυτής της πληροφόρησης και των όσων της είχε πει ο Εναγόμενος 2 αντελήφθη ότι η μεταβίβαση του επίδικου ακινήτου θα γινόταν στις προσεχείς μέρες και ότι ο Εναγόμενος 2 δεν προτίθετο να προβεί σε υποθήκευση προς όφελος των Εναγόντων του επίδικου ακινήτου μετά τη μεταβίβαση προς όφελος της Εναγομένης 1 του τίτλου και της ιδιοκτησίας του ακινήτου. Όπως διεφάνη, ωστόσο, από τα όσα προέκυψαν μέσω της Ένστασης και της Ένορκης Δήλωσης που την υποστήριξε (ΤΕΚΜΗΡΙΑ Α,Β και Γ), το επίδικο ακίνητο δεν είχε μεταβιβασθεί επ΄ ονόματι της Εναγομένης 1 γιατί εξακολουθούσε να οφείλεται από την Εναγομένη 1 ποσό ύψους €12.565,32 από το αντίτιμο αγοράς προς τους κ.κ. K. Athienitis Developers Ltd. Επισημαίνω δε ότι δεν έχει προκύψει στην προκειμένη περίπτωση ότι η πλευρά των Εναγόντων, ενώ γνώριζε την πραγματική κατάσταση και το γεγονός της μη εξόφλησης του ακινήτου από την Εναγομένη 1 και, συνακόλουθα, της μη ύπαρξης ενδεχομένου μεταβίβασης, ισχυρίστηκε, αναληθώς, το αντίθετο. Κατ΄ ακολουθίαν, λοιπόν, όλων των πιο πάνω καταλήγω ότι ούτε για το πιο πάνω ζήτημα εγείρεται θέμα απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων και/ή παραπλάνησης. ΕΞΕΤΑΣΗ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΩΝ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 32 ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ 14/60 Το Δικαστήριο έχοντας κατά νου τις σχετικές νομικές αρχές όπως σκιαγραφήθηκαν ανωτέρω και αφού απερρίφθησαν οι λόγοι Ένστασης που αφορούσαν τη μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων και τη μη ύπαρξη του στοιχείου του κατ΄ επείγοντος, προχωρεί να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις και κατά πόσο δικαιολογείται η οριστικοποίηση των Διαταγμάτων που εκδόθηκαν σε μονομερή βάση. Εξετάζοντας την πρώτη προϋπόθεση υπενθυμίζεται ότι με βάση τη νομολογία η ύπαρξη ζητήματος αποκαλύπτεται στη βάση του καταχωρημένου δικογράφου και αφορά τη νομική θεμελίωση της αξίωσης των Εναγόντων. Με βάση το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα οι Ενάγοντες, βασικά, αξιώνουν το ποσό των €379.930,38 συμπεριλαμβανομένου κεφαλαίου και τόκου ως οφειλόμενο υπόλοιπο κατά τις 29.3.12 το οποίο προέκυψε κατόπιν παραχώρησης δανείου από τους Ενάγοντες προς την Εναγομένη 1 για ποσό €350.000 με την εγγύηση των Εναγομένων 2 και
- Επίσης, αξιώνουν το ποσό των €213.717,03σ πλέον τόκους ως οφειλόμενο υπόλοιπο κατά τις 29/3/12 το οποίο προέκυψε κατόπιν παραχώρησης σε λογαριασμό με όριο παρατραβήγματος ύψους €230.000 προς την Εναγόμενη 1 με την εγγύηση των Εναγομένων 2 και
- Οι πιο πάνω θεραπείες και αξιώσεις βασίζονται στη θέση ότι λόγω του ότι οι Εναγόμενοι δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στην αποπληρωμή των δόσεων κεφαλαίου και τόκων οι οποίες κατέστησαν πληρωτέες και απαιτητές στους Ενάγοντες δυνάμει της Συμφωνίας Δανείου, οι Ενάγοντες τερμάτισαν τόσο την εν λόγω Συμφωνία όσο και το όριο της Συμφωνίας Λογαριασμού με Όριο Παρατραβήγματος και κατέστησαν απαιτητά και άμεσα πληρωτέα όλα τα οφειλόμενα ποσά. Εκείνο το οποίο προκύπτει με βάση το σύνολο του Ειδικά Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος και τις αιτούμενες θεραπείες και αξιώσεις που περιέχονται σ' αυτό είναι ότι αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση που αφορά την κατ' ισχυρισμό παράβαση Συμφωνιών από μέρους των Εναγομένων 1 με την μη αποπληρωμή των υποχρεώσεων τους και/ή με την μη τίμηση αυτών, και, συνεπώς, η πρώτη προϋπόθεση πληρείται. Όσον αφορά την δεύτερη προϋπόθεση επαναλαμβάνω ότι είναι αρκετό οι ενάγοντες να πείσουν το Δικαστήριο ότι έχουν κάποια σοβαρή πιθανότητα επιτυχίας. Οι Ενάγοντες πρέπει να αναφέρονται σε γεγονότα που να πείθουν το Δικαστήριο ότι έχουν πραγματική προοπτική επιτυχίας, η δε ικανοποίηση τους εξαρτάται από τη συσχέτιση της νομικής θεμελίωσης της αξίωσης με την προσφερόμενη μαρτυρία όπως αυτή εξάγεται σε αυτό το στάδιο από τις Ένορκες Δηλώσεις και την προφορική μαρτυρία που προκύπτει από την αντεξέταση του ενόρκως δηλούντα στην Ένσταση, όπως έχει γίνει στην παρούσα περίπτωση. Η πλευρά των Εναγόντων, μέσω της Ένορκης Δήλωσης που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της υπό κρίση Αίτησης, ισχυρίζεται ότι οι Εναγόμενοι δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στην αποπληρωμή των δόσεων κεφαλαίου και τόκων και για τις δύο παραχωρήσεις, ήτοι την παραχώρηση δανείου για ποσό €350.000 προς την Εναγομένη 1 δυνάμει Συμφωνίας Δανείου ημερ. 2.2.10 γενομένης μεταξύ των Εναγόντων και της Εναγόμενης 1 υπό την εγγύηση των Εναγομένων 2 και 3 και παραχώρηση δυνάμει απόφασης/έγκρισης ημερ. 1.2.10 (κατόπιν αιτήσεως της Εναγομένης 1) διευκόλυνσης σε λογαριασμό με όριο παρατραβήγματος ύψους €230,
- Ισχυρίζονται δε ότι οι Εναγόμενοι έχουν ενεργήσει κατ' επανάληψη με τρόπο που παραβαίνουν τις μεταξύ των μερών Συμφωνίες καθότι, μεταξύ άλλων, ούτε στην αποπληρωμή των υποχρεώσεων του, ούτε σε τίμηση αυτών προέβηκαν και ότι κατά τις 29.3.12 το οφειλόμενο προς τους Ενάγοντες ποσό με βάση τη Συμφωνία Δανείου ανέρχετο σε €379.930,38 συμπεριλαμβανομένων κεφαλαίου και τόκου, ενώ σε σχέση με την παραχώρηση ορίου παρατραβήγματος το οφειλόμενο υπόλοιπο πάλι κατά την 29/3/12 ανήρχετο σε €231.717,03 πλέον τόκους. Από την άλλη οι Εναγόμενοι στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση αρνούνται το ύψος του ισχυριζόμενου οφειλόμενου ποσού υποστηρίζοντας ότι αυτό προκύπτει από παράνομες και αντισυμβατικές χρεώσεις στους λογαριασμούς τους. Επιπλέον ισχυρίζονται ότι, παρά τις πιο πάνω χρεώσεις, η Εναγομένη 1 πλήρωσε ανελλιπώς όλες τις υποχρεώσεις της και χρεώσεις των Εναγόντων. Επαναλαμβάνω. Το Δικαστήριο δεν χρειάζεται αλλά ούτε και πρέπει να εξάξει οποιοδήποτε θετικό και/ή δεσμευτικό εύρημα ως προς τα συγκρουόμενα πραγματικά γεγονότα που περιστοιχίζουν τα πιο πάνω, απλώς να διαπιστώσει ότι οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 ικανοποιούνται. Αποφεύγω δε, επιμελώς, να καταλήξω σε οποιοδήποτε τελικό συμπέρασμα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης εφόσον σε μια τέτοια ενδιάμεση αίτηση τα ζητήματα που εγείρονται δεν αποφασίζονται τελεσίδικα. Η έρευνα του Δικαστηρίου θα πρέπει να σταματά όπου επιτρέπει τη διαπίστωση ύπαρξης ή ανυπαρξίας κάποιας προοπτικής επιτυχίας. Είναι αρκετό δε οι Ενάγοντες/Αιτητές προς στοιχειοθέτηση και των τριών προϋποθέσεων που θέτει το Άρθρο 32
(1)του Νόμου 14/60 να παραθέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας η οποία θα χρειασθεί με σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος. Είναι η κρίση μου, λοιπόν, ότι τα όσα έχουν επικαλεστεί η πλευρά των Εναγόντων στην ένορκη δήλωση που κατατέθηκε προς υποστήριξη της υπό εξέταση Αίτησης, με το περιορισμένο βάρος που έχουν για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, είναι αρκετά για σκοπούς κατάδειξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Θα εξετάσουμε στη συνέχεια και το κατά πόσο συντρέχει και η τρίτη προϋπόθεση του πιο πάνω Άρθρου, δηλαδή, να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Βασικά εάν η φύση της υπόθεσης επιτρέπει δίκαιο υπολογισμό της ζημιάς και η επιδίκαση αποζημιώσεων στους Ενάγοντες/Αιτητές στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους, τότε η έκδοση ή συνέχιση του διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Όμως, όπου ο υπολογισμός είναι δύσκολος ή αδύνατος, τότε υπάρχει ενδεχόμενο να ικανοποιείται η προϋπόθεση[12]. Περαιτέρω, η τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32 ικανοποιείται όχι μόνο όταν η επιδίκαση αποζημιώσεων δεν θα ήταν επαρκής θεραπεία αλλά και στην περίπτωση όπου υπάρχει ο κίνδυνος να μην μπορέσει ο Εναγόμενος να ικανοποιήσει απόφαση που ενδεχομένως ληφθεί εναντίον του. Όπως προκύπτει από τη σχετική νομολογία η αδυναμία ή η δυσκολία απονομής πλήρους δικαιοσύνης επεκτείνεται και στο στάδιο της εκτέλεσης[13]. Αφορά δε την ύπαρξη περιουσιακών στοιχείων προς ικανοποίηση τυχόν μελλοντικής απόφασης υπέρ της Ενάγουσας. Ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Α. Λοΐζου την υπόθεση Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδης (Αρ. 1)
(1992)1 ΑΑΔ 14 αποσαφήνισε τη δυνατότητα έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος σε σχέση με περιουσιακά στοιχεία που δεν αποτελούν αντικείμενο της αγωγής με βάση το Άρθρο 32 του Νόμου 14/60. Το σχετικό κριτήριο είναι κατά πόσο, λαμβανομένου υπόψη του συνόλου της μαρτυρίας, υφίσταται βάσιμος κίνδυνος η απόφαση υπέρ της Ενάγουσας να παραμείνει ανικανοποίητη[14]. Για το ζήτημα αυτό ο μόνος ισχυρισμός που προβλήθηκε από μέρους των Εναγόντων είναι ότι: «Οι Ενάγοντες/αιτητές θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά και/ή βλάβη ενόψει του ότι μόνο αν εγγραφεί ως η μεταξύ των μερών Συμφωνία, Α Υποθήκη προς όφελος τους θα μπορέσουν οι Ενάγοντες να ανακτήσουν το λαβείν τους, καθότι όπως εξήγησα λεπτομερώς ανωτέρω οι ενάγοντες δεν έχουν καμία και/ή καμιά επαρκή εξασφάλιση για τις παραχωρηθείσες διευκολύνσεις προς τους εναγομένους».[15] (δικές μου υπογραμμίσεις για σκοπούς έμφασης) Ουδεμία μαρτυρία αναφορικά με την οικονομική κατάσταση της Εναγομένης 1 και την ύπαρξη από αυτής οποιασδήποτε ακίνητης ή κινητής περιουσίας έχει, ωστόσο, προσκομισθεί, ούτε καν προβλήθηκε σχετικός ισχυρισμός από πλευράς των Εναγόντων ότι η Εναγομένη 1 δεν είναι φερέγγυα. Όσον αφορά δε τους Εναγομένους 2 και 3, οι οποίοι είναι εγγυητές και στις δύο πιστωτικές διευκολύνσεις που παραχωρήθηκαν στην Εναγόμενη 1 από τους Ενάγοντες, ουδεμία μαρτυρία έχει προσαχθεί σε σχέση με την οικονομική τους κατάσταση και, γενικά, για τα περιουσιακά τους στοιχεία και το κατά πόσο διαθέτουν ακίνητη ή κινητή περιουσία, ούτε καν προβλήθηκε ισχυρισμός από πλευράς των Εναγόντων ότι είναι αφερέγγυα πρόσωπα. Με άλλα λόγια δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε που να δείχνει ότι οι Αιτητές δεν θα μπορούν να αποζημιωθούν λόγω της οικονομικής αδυναμίας των Εναγομένων. Πέραν και ανεξάρτητα των πιο πάνω επισημάνσεων θα πρέπει να υπογραμμίσουμε το βασικότερο δεδομένο που προέκυψε στην παρούσα υπόθεση μέσω των γεγονότων που τέθηκαν στην ένορκη δήλωση της Ένστασης ότι δηλαδή, μέχρι σήμερα δεν έχει εκδοθεί ξεχωριστός τίτλος για το γραφείο επ' ονόματι της Εναγομένης 1 και ότι δεν έχει μεταβιβαστεί το εν λόγω ακίνητο επ' ονόματι της από την εταιρεία ανάπτυξης γης (developer) K. Athienitis Developers Ltd στην οποία έχει εκδοθεί τίτλος από τις 20.9.10 λόγω του ότι εξακολουθεί να οφείλεται ποσό ύψους €12.565,32σ από το αντίτιμο αγοράς προς την εν λόγω εταιρεία (ΤΕΚΜΗΡΙΟ Β στην Ένορκη Δήλωση του Εναγόμενου 2). Τούτου δοθέντως η όλη δικαιολογητική βάση επί της οποίας στηρίχθηκαν οι Ενάγοντες για να επιζητήσουν την έκδοση προσωρινού Διατάγματος επικαλούμενοι ότι θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά και ότι δεν θα μπορέσουν να εισπράξουν το λαβείν τους σε περίπτωση που τέτοιο Διάταγμα δεν εκδίδετο, ενόψει του ενδεχομένου αποξένωσης του εν λόγω ακινήτου, έχει εκλείψει παντελώς. Υπενθυμίζω εδώ το περιεχόμενο της παραγρ. 8 της Ένορκης Δήλωσης της Κάτιας Σάντη το οποίο έχει ως εξής: «Ενόψει του ότι ο σχετικός τίτλος αναφορικά με το ακίνητο/διαμέρισμα υπ' αρ. 301 στον 3ον όροφο της πολυκατοικίας Centennial στην οδό Θεμιστοκλή Δέρβη 48 στην Λευκωσία έχει εκδοθεί και είναι έτοιμος όπως μεταβιβαστεί επ' ονόματι των οφειλετών και ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα οι ίδιοι οι οφειλέτες εντός των προσεχών ημερών να αποξενώσουν το ακίνητο και συγκεκριμένα να το μεταβιβάσουν και/ή άλλως πως εγγράψουν προς όφελος τρίτου προσώπου μετά από υπόδειξη της Εναγομένης 1 εταιρείας και/ή των υπαλλήλων και/ή αντιπροσώπων τους υπάρχει σοβαρός κίνδυνος οι Ενάγοντες να μην μπορέσουν να εισπράξουν το λαβείν τους». (δικές μου υπογραμμίσεις για σκοπούς έμφασης) Κατ΄ ακολουθίαν των πιο πάνω η τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Ν.14/60 δεν ικανοποιείται στην προκειμένη περίπτωση, δηλ. να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση ή συνέχιση του προσωρινού Διατάγματος. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για όλους τους πιο πάνω λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω η υπό κρίση Αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται, ενώ η ισχύς των παρεμπίπτοντων Διαταγμάτων που εκδόθηκαν στις 3.10.12 τερματίζεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, οι Εναγόμενοι/Καθ΄ ων η Αίτηση δικαιούνται τα έξοδα τους. Οι Ενάγοντες/Αιτητές να καταβάλουν στο τέλος της κυρίως υπόθεσης τα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ...................... Λ. Δημητριάδου- Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /γκ c:\my documents\LENA /interim decisions [1] Δέστε Demades Overseas Ltd v. Studio MA.ST Ltd
(1996)1 A.A.Δ. 799 και Αίτηση Χάρη Φεσσά
(1990)1 Α.Α.Δ. 704. [2] Δέστε Acropol Shipping Co Ltd v. Petros I. Rossis
(1976)1 C.L.R. 38, Constantinides v. Macrigiorgi
(1978)1 C.L.R. 585, M & M Transport v. Εταιρεία Αστικών Λεωφορείων
(1981)1 C.L.R. 605, Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 C.L.R. 557, National Bank of Greece S.A. v. Motovia Ltd
(1987)1 C.L.R. 303, Pastella Marine Co Ltd v. National Iranian Tanker Co Ltd
(1987)1 C.L.R. 583, 599-602, Metro Shipping & Travel Ltd v. Global Cruises S.A.
(1989)1 Α.Α.Δ. 182, Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδου
(1992)1 Α.Α.Δ. 54, Τσολάκη ν. Στυλιανίδη
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 282), Louis Vuitton v. Dermosak Limited κ.α.
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453. [3] Δέστε Bacardi v. Vinco
(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 788 Ζηντίλης ν. Ανδρέου
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1603, Mitsingas v. Timberland
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791 και Άκης (Μεταφορές Δεμάτων) Εξπρές Λτδ ν. C. Kokkouri Trading
(1998)1 Α.Α.Δ. 149. [4] Δέστε Hadjikyriacos Co Ltd v. United Biscuits UK Ltd
(1984)1 C.L.R. 263, 267-268, Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beograbska Banka
(1999)1 (Α) Α.Α.Δ. 225, 235, P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802. [5] Δέστε Adidas v. Jonitexo Ltd
(1984)1 C.L.R. 263, Άκης άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστιάνα Σταύρου Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. [6] Δέστε Αναστασία Κιτρομιλίδη ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ Π.Ε. 11927 και 11928 ημερ. 22.9.05 και Κώστας Καλογήρου ν. C.C.F. CREDIT CAPITAL FINANCE LTD Π.Ε. 11895 ημερ. 28.9.05, Τσιαντής ν. Hellenic Bank (Investment) Ltd,
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ 2029. [7] Δέστε Louis Vuitton v. Δέρμοσακ
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453, 1463. 7«Α plaintiff applying ex parte comes (as it has been expressed) under a contract with the Court that he will state the whole case fully and fairly to the Court. If he fails to do that, and the Court finds, when the other party applies to dissolve the injunction, that any material fact has been suppressed or not properly brought forward, the plaintiff is told that the Court will not decide on the merits, and that, as he has broken faith with the Court, the injunction must go.» [9] Δέστε, επίσης, Hani Mousa El-Sayegh v. Credit Suisse
(1996)1 A.A.Δ. 836, 847. [10] Δέστε, επίσης, την υπόθεση Harvardskiy v. Daventree,
(2008)1 Α.Α.Δ 801. [11] Δέστε Βασιλική Χαραλάμπους ν. PETROS MICHAEL EXCLUSIF LT ΤD κ.α.
(2004)1 Α.Α.Δ. 1953. [12] Δέστε Karydas Taxi v. Komodikis
(1975)1 C.L.R. 321. [13] Δέστε Παντελίδη ν. Πιερή
(1998)1(Α) Α.Α.Δ 2111, Larticon Ltd v. Detergenta Developments
(2004)1 Α.Α.Δ. 1121. [14] Δέστε Poltava Petroleum Company v. Mexana Oil Limited κ.a.
(2001)1 Α.Α.Δ 1301. [15] Δέστε παρ. 11 της ένορκής δήλωσης Κάτιας Σάντη. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο