Παντελή Σιαλή ν. Μάριου Χριστοδούλου, Αγωγή αριθ. 4355/10, 26/3/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A113 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαμιχαήλ, Α.Ε.Δ. Αγωγή αριθ. 4355/10 Μεταξύ: Παντελή Σιαλή Ενάγοντα και Μάριου Χριστοδούλου Εναγόμενου και
- Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας
- Δρος Παρασκευά Μιλτιάδους Τριτοδιαδίκων ---------------- Αίτηση ημερομηνίας 11.9.2012 Ημερομηνία: 26.3.2013 Για Αιτητή: κ. Χρυσάνθου (για να ακούσει απόφαση ο κ. Γ. Γεωργίου) Για Καθ΄ ου η Αίτηση 1: κ. Κονιάς Για Καθ΄ ου η Αίτηση 2: κα Παπαστεφάνου (για να ακούσει απόφαση η κα Χούρη) Για Καθ΄ ου η Αίτηση 3: κα Ευριπίδου Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 20.05.2010 καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή, με Γενικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα από τον Ενάγοντα και εναντίον του Εναγόμενου Μάριου Χριστοδούλου. Ακολούθως στις 23.11.2011, καταχωρήθηκε εκ μέρους του Ενάγοντα Έκθεση Απαίτησης, δυνάμει της οποίας αξιώνει εναντίον του Εναγόμενου Γενικές και ειδικές αποζημιώσεις στη βάση τροχαίου δυστυχήματος στο οποίο ενεπλάκησαν ο Ενάγοντας με τον Εναγόμενο και συνεπεία του οποίου ο ενάγοντας ισχυρίζεται ότι υπέστη σωματικές και υλικές βλάβες. Ο Εναγόμενος στις 31.05.2012 καταχώρησε την Υπεράσπιση του στη διαδικασία. Μεταξύ άλλων, στην παράγραφο 6 της Έκθεσης Υπεράσπισης ο Εναγόμενος αναφέρει ότι, οι ισχυριζόμενες στην Έκθεση Απαίτησης σωματικές βλάβες, αν ήθελε αποδειχθούν, οφείλονται στην αμέλεια και/ή συντρέχουσα αμέλεια και/ή παράβαση των νόμιμων καθηκόντων του ιατρικού και/ή παραϊατρικού προσωπικού του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, στο οποίο προσήλθε κατ' ισχυρισμό ο Ενάγοντας στις 17.01.2008 και/ή στην αμέλεια και/ή συντρέχουσα αμέλεια και/ή παράβαση των νόμιμων καθηκόντων του Δρος Παρασκευά Μιλτιάδους, στον οποίο κατ' ισχυρισμό προσήλθε ο Ενάγων στις 19.01.2008 για ιατρική εξέταση, γνωμάτευση και αξιολόγηση. Στη συνέχεια της Έκθεσης Υπεράσπισης του, ο Εναγόμενος παραθέτει στην παράγραφο 6(B) τις λεπτομέρειες της αμέλειας και/ή παράβασης των νόμιμων καθηκόντων του Δρος Παρασκευά Μιλτιάδους, υφιστάμενου Τριτοδιαδίκου αρ. 2 - Καθ' ου η αίτηση αρ. 2 στην υπό ακρόαση Αίτηση. Την ίδια ημέρα καταχώρησης της Υπεράσπισης, δηλαδή στις 31.05.2012 ο Εναγόμενος καταχώρησε Αίτηση, με την οποία αξίωσε την άδεια του Δικαστηρίου για έκδοση Ειδοποίησης προς τρίτον συγκεκριμένα προς το Γενικό Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας και προς το Δρ. Παρασκευά Μιλτιάδους, αίτημα το οποίο ικανοποίησε το Δικαστήριο και εξέδωσε σχετικό Διάταγμα Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου στις 31.05.
- Στη διαδικασία τριτοδιαδίκου καταχώρησαν Σημείωμα Εμφάνισης τόσο ο Γενικός Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας, όσο και ο Δρ. Παρασκευάς Μιλτιάδους. Ακολούθως καταχωρήθηκαν Αιτήσεις του Εναγόμενου για παράδοση Έκθεσης Απαίτησης στους Τριτοδιαδίκους αρ. 1 και 2 και όπως οι Τριτοδιάδικοι αρ. 1 και 2 εμφανιστούν κατά την ακρόαση της παρούσας αγωγής και να δεσμευτούν από το αποτέλεσμα αυτής. Τις Αιτήσεις αυτές αποδέχθηκαν και οι δύο Τριτοδιάδικοι. Ενώ εκκρεμούσαν οι πιο πάνω Αιτήσεις για παράδοση Έκθεσης Απαίτησης στους Τριτοδιαδίκους αρ. 1 και 2, ο Ενάγοντας καταχώρησε την παρούσα Αίτηση του για προσθήκη των τριτοδιαδίκων ως συνεναγόμενων 2 και 3 του υφιστάμενου εναγόμενου, στις 11.9.
- Ενστάσεις καταχώρησαν αμφότεροι οι τριτοδιάδικοι ενώ ο εναγόμενος αρχικά δεν έφερε ένσταση, καταχώρησε όμως στη συνέχεια γραπτή αγόρευση στην οποία ισχυρίζεται ότι ο ενάγων δεν μπορεί και δεν δικαιούται να αιτείται την ακύρωση της διαδικασίας τριτοδιαδίκου, διαδικασία που δεν τον αφορά. Μεταξύ των ενστάσεων των τριτοδιαδίκων, ένας λόγος ένστασης ο οποίος προβάλλεται είναι ότι, η παρούσα Αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση και σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει νομικό καθεστώς που να ρυθμίζει τα όσα ο Ενάγοντας - Αιτητής αξιώνει από το Δικαστήριο και ως εκ τούτου η νομική βάση, η οποία στηρίζει την παρούσα Αίτηση δεν παρέχει στο Δικαστήριο την εξουσία να εκδώσει τα αιτούμενα Διατάγματα. Πράγματι ο Ενάγοντας - Αιτητής, στηρίζει την Αίτηση του ημερομηνίας 11.09.2012, μεταξύ άλλων, στη Διαταγή 9 - θεσμός 10 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Η νομοθετική αυτή ρύθμιση αφορά σε περιπτώσεις, όπου κάποιο πρόσωπο, μη διάδικος σε διαδικασία η οποία εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου, κρίνεται αναγκαίο όπως καταστεί διάδικος, με σκοπό να μπορέσει το Δικαστήριο να αποφανθεί αποτελεσματικά και οριστικά σχετικά με την εξεταζόμενη υπόθεση. Είναι προφανές ότι, οι εν λόγω νομοθετικές ρυθμίσεις δεν τυγχάνουν εφαρμογής στην παρούσα αγωγή, αφού οι Καθ' ων η αίτηση αρ. 1 και 2 αποτελούν ήδη διάδικο μέρος αυτής, εμφανιζόμενοι ως Τριτοδιάδικοι αρ. 1 και 2 αντίστοιχα, έπειτα από σχετική διαδικασία την οποία ήγειρε ο Εναγόμενος. Ο Ενάγοντας - Αιτητής ουσιαστικά στηρίζει την Αίτησή του στις ρυθμίσεις που αφορούν την προσθήκη διαδίκου, σε μια ήδη εκκρεμούσα διαδικασία. Από τη στιγμή που ο Καθ' ου η αίτηση είναι ήδη διάδικο μέρος στην παρούσα αγωγή, οι σχετικές ρυθμίσεις που ο Ενάγοντας - Αιτητής στηρίζει την Αίτηση του ημερομηνίας 11.09.2012, δεν τυγχάνουν εφαρμογής και ως εκ τούτου η Αίτηση του παραμένει νομικά μετέωρη και οι αξιώσεις του καθίστανται αχρείαστες και άνευ αντικειμένου. Παραπέμπω στην αυθεντία Piddock v. Clifford Products Ltd
(1960)1 W.L.R. 1383 στην οποία με παρέπεμψε ο κ. Χρυσάνθου όπου αποφασίστηκε that «the fifth party was already a party to the proceedings» and that the appropriate proceedings in the circumstances was for the third party to proceed by may of original writ against the fifth party and apply to ansolidate that action with the proceedings already in existence». (Η υπογράμμιση δική μου). Ένας άλλος λόγος Ένστασης, είναι ότι δεν πληρούνται οι απαραίτητες από το Νόμο προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων, όπως αυτές έχουν αναλυτικά αποκρυσταλλωθεί από τη σχετική, καθοδηγητική επί του θέματος Νομολογία. Όπως έχει εξηγηθεί και πιο πάνω, Διάταγμα για προσθήκη διαδίκου, εκδίδεται στις περιπτώσεις εκείνες όπου κρίνεται αναγκαίο, ώστε να αποφασιστούν όλα τα εγειρόμενα ζητήματα, μεταξύ όλων των εμπλεκομένων. Στην προκειμένη περίπτωση οι προτεινόμενοι διάδικοι, αποτελούν μέρη στη διαδικασία και όλα τα σχετικά ζητήιιατα τα οποία αφορούν στην παρούσα υπόθεση, θα τεθούν υπόψη του Δικαστηρίου, μέσω της διαδικασίας τριτοδιαδίκου. Ως εκ τούτου, υφίσταται το δικονομικό εκείνο υπόβαθρό, ώστε να εκτεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα εγειρόμενα ζητήματα και το Δικαστήριο, θα έχει ενώπιον του όλη τη σχετική μαρτυρία, η οποία αφορά την παρούσα υπόθεση. Είμαι της άποψης ότι εάν ο Ενάγοντας - Αιτητής επιτύχει στην αγωγή του εναντίον του Εναγόμενου, η υφιστάμενη δικονομική διαδικασία είναι πλήρως αποτελεσματική και επαρκής, ώστε να κριθούν πλήρως τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις όλων των εμπλεκόμενων μερών, περιλαμβανομένων και των Τριτοδιαδίκων, χωρίς να παρίσταται ανάγκη αυτοί να προστεθούν ως Εναγόμενοι αρ. 2 και 3. «The only reason which makes it "necessary", to add the name of a person to an action is so that party may be bound by the result of the trial, and the question to be settled must be a question which cannot be effectually and completely settled unless that party is so joined» Miguel Sanchez v. Result (owners), Nello Simoni Ltd, 1957 M. 2749 (7 Mar. 1958). Το δικαστήριο δεν έχει διακριτική ευχέρεια εφόσον οι τριτοδιάδικοι είναι διάδικοι να τους προσθέσει ως εναγόμενους γιατί είναι αναγκαίοι διάδικοι προς επίλυση της διαφοράς. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Η προκειμένη Αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς και συγκεκριμένα στη Δ.9 θεσμός 10, σύμφωνα με τον οποίο: «No cause or matter shall be defeated by reason of the misjoinder or nonjoinder of parties, and the Court may in every cause or matter deal with the matter in controversy so far as regards the rights and interests of the parties actually before it. The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, either upon or without the application of either party, and on such terms as may appear to the Court or Judge to be just, order that the names of any parties improperly joined, whether as plaintiffs or as defendants, be struck out, and that the names of any parties, whether plaintiffs or defendants, who ought to have been joined, or whose presence before the Court may be necessary in order to enable the Court effectually and completely to adjudicate upon and settle all the questions involved in the cause or matter, be added. No person shall be added as a plaintiff suing without a next friend, or as the next friend of a plaintiff under any disability, without his own consent in writing thereto. Every party whose name is so added as defendant shall be served with a writ of summons or notice in manner provided by Rule 11 of this Order or in such manner as may be prescribed by any special order, and the proceedings as against such party shall be deemed to have begun only on the service of such writ or notice.». Για σκοπούς της παρούσας Αίτησης, επιγραμματικά αναφέρω ότι, η Διάταξη 9 - Θεσμός 10 διαλαμβάνει μεταξύ άλλων ότι, το Δικαστήριο έχει τη διακριτική εξουσία, σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, να διατάξει την προσθήκη οποιουδήποτε προσώπου ως διαδίκου, του οποίου την παρουσία θεωρεί αναγκαία, για να μπορέσει αποτελεσματικά και ολοκληρωτικά να αποφασίσει επί όλων των θεμάτων που εγείρονται στην αγωγή. Όπως προκύπτει από την εν προκειμένω Διάταξη, το ζήτημα της προσθήκης διαδίκου ανήκει πάντοτε στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Κριτήριο δε για την άσκηση ή όχι, της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, είναι το κατά πόσο ο προτεινόμενος διάδικος είναι αναγκαίος ή όχι, όπως αυτό προκύπτει από τα επίδικα θέματα τα οποία παρουσιάζονται στις έγγραφες προτάσεις. Όπως έχει νομολογηθεί, τα Δικαστήρια στην Κύπρο ακολουθούν τη σχολή σκέψης εκείνη, που δίδει στον Κύπριο Δικαστή ευρεία διακριτική ευχέρεια, ώστε να προβεί σε οποιεσδήποτε αναγκαίες τροποποιήσεις σε σχέση με τους διάδικους με το να τους προσθέσει, να τους διαγράψει ή να τους αντικαταστήσει και να επιφέρει τέτοιες αλλαγές όσες είναι αναγκαίες για να καταστεί δυνατή η αποτελεσματική εκδίκαση όλων των μεταξύ των διαδίκων επίδικων θεμάτων (Βλ. General Insurance Company of Cyprus Ltd v. Maroulla Georghiou and another
(1963)2 C.L.R. 117, Van Gelder, Apsimon & Co. v. Sowerby Bridge United District Flour Society [1890] 44 Ch. D. 374, C.A., Montgomery v. Foy, Morgan & Co [1895] 2 Q.B. 321, C.A., Bennetts & Co. v. Mcllwraith & Co. [1896] 2 Q.B. 464, C.A. Ideal Films Ltd. v. Richards [1927] 1 K.B. 374, C.A., Wilson v. Balcarres [1893] 1 Q.B. 422, Robinson v. Geisel [1894] 2 Q.B. 688). Στην υπόθεση Byrne and Another v. Brown
(1889)22 Q.B.D. 657 o Λόρδος Esher, M.R., το ζήτημα της προσθήκης διαδίκου αναλύθηκε ως εξής: «One of the chief objects of the Judicature Acts was to secure that, wherever a Court can see in the transaction brought before it that the rights of one of the parties will or may be so affected that under the forms of law other actions may be brought in respect of that transaction, the Court shall have power to bring all the parties before it, and determine the rights of all in one proceeding. It is not necessary that the evidence in the issues raised by the new parties being brought it should be exactly the same; it is sufficient if the main evidence and the main inquiry, will be the same, and the Court then has power to bring in the new parties, and to adjudicate in one proceeding upon the rights of all the parties before it.» Σε ελληνική μετάφραση: «Ένας από τους κύριους σκοπούς των Judicature Acts ήταν να εξασφαλιστεί ότι οποτεδήποτε το δικαστήριο μπορεί να διακρίνει από την διαδικασία η οποία βρίσκεται ενώπιον του ότι τα δικαιώματα ενός από τους διαδίκους θα επηρεαστούν ή δυνατόν να επηρεαστούν με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε δυνάμει των υφιστάμενων διαδικαστικών θεσμών δυνατό να εγερθούν άλλες αγωγές σε σχέση με την ίδια πράξη, το δικαστήριο θα έχει εξουσία να φέρει όλα τα μέρη ενώπιον του, και να αποφασίσει επί των δικαιωμάτων τους σε μια διαδικασία. Δεν είναι απαραίτητο όπως η μαρτυρία, που προκύπτει για τα επίδικα θέματα που εγείρονται από την προσθήκη των μερών, είναι ακριβώς η ίδια. Είναι αρκετό αν η κυρίως μαρτυρία και η κυρίως έρευνα, θα είναι οι ίδιες και το δικαστήριο έχει εξουσία να προσθέσει τα νέα μέρη, και να αποφασίσει επί των δικαιωμάτων όλων των μερών που βρίσκονται ενώπιον του σε μια διαδικασία.». Στην απόφαση Perihan Mustafa Korkut ν. Αποστόλου Γεωργίου
(2007)1 Α.Α.Δ. 1213 αναφέρονται τα εξής: «Για να προστεθεί ένα πρόσωπο ως διάδικος δυνάμει της Δ.9 Θ.10 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών Θα πρέπει να κριθεί ως αναγκαίος διάδικος. Βασικό κριτήριο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την προσθήκη διαδίκου, είναι κατά πόσο θα επηρεαστούν άμεσα τα νομικά δικαιώματα ή τα οικονομικά του συμφέροντα και ιδιαίτερα όταν υπάρχουν υπό αμφισβήτηση ή επηρεάζονται ιδιοκτησιακά δικαιώματα ή συμφέροντα σε περιουσία όπου οι νόμιμοι ιδιοκτήτες πρέπει να αντιπροσωπεύονται». Για τον εάν ένας διάδικος είναι αναγκαίος ή όχι, το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια. Μελέτη της Αγγλικής νομολογίας αποκαλύπτει διάφορες σχολές σκέψης για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου δυνάμει της Δ.9 θ.10 (βλ. Amon ν. Raphael και Tuck & Sons Ltd.
(1956)1 All E.R. 273 και Gurtner v. Circuit
(1968)1 All E.R. 328). Όμως στην Κύπρο επικράτησε η σχολή η οποία αναγνωρίζει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο. (Βλ. Mepa Underwriting Management Ltd. κ. a. ν. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλειών
(1977)1 (Β) Α.Α.Δ. 772)». Ο κ. Χρυσάνθου με παρέπεμψε σε σωρεία δικαστικών αποφάσεων (Κυπριακών και Αγγλικών όπως Gurtner v. Circuit
(1968)11 All E.R.328, Artemis Company Limited v. The Ship "SONJA",
(1972)1 C.L.R.153, Re Vandervell Trusts White v. Vandervell Trustees Ltd and Another (1969( 3 All E.R.496, Mepa Underwriting Management Limited και Άλλων v. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλίσεων
(1997)1Β Α.Α.Δ. 772), όπου αποφασίστηκε η προσθήκη διαδίκων, σε καμιά όμως απ΄ αυτές δεν επετράπηκε η προσθήκη ήδη υπαρχόντων διαδίκων με άλλη ιδιότητα. Αν η συνένωση των τριτοδιαδίκων ως εναγόμενων είχε άλλη αιτία αγωγής, θα έλεγα ότι αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί είτε με την προσθήκη αυτών ως συνεναγομένων είτε με έγερση νέας αγωγής η οποία στη συνέχεια να συνενωθεί στην υπάρχουσα εκκρεμούσα διαδικασία όπως διαλαμβάνεται στην Piddock (ανωτέρω), (εάν βέβαια δεν παραβιάζονται άλλες αρχές όπως π.χ. παραγραφή) αλλά στην προκειμένη περίπτωση η ζημιά του ενάγοντα προήλθε από την ίδια αιτία αγωγής, δηλαδή το δυστύχημα χωρίς να υπεισέρχομαι στο παρόν να εξετάσω κατά πόσο υπήρξε διακοπή της αιτιώδους συνάφειας στη δημιουργία του ζημιογόνου αποτελέσματος. Ως εκ τούτου, η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος του Αιτητή όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] Μ. Παπαμιχαήλ, ΑΕΔ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο