Ζαχαρία Κουλία ν. Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 2289/07, 20/

Ζαχαρία Κουλία ν. Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 2289/07, 20/3/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A104 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2289/07 Μεταξύ: Ζαχαρία Κουλία Ενάγοντα -και-

Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ
Γιάννου Παπαδόπουλου
Λοίζου Αντωνίου Εναγομένων Ημερομηνία: 20.3.2013 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κα Στ. Αγγελίδου Για τους Εναγομένους: κ. Σ. Σίμου για κ. Βορκά Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο ενάγοντας αξιώνει από τον εναγόμενο γενικές, ειδικές και ή επαυξημένες αποζημιώσεις για τις δυσφημίσεις και ή αναλήθειες και ή λιβέλους που αναφέρονται στον ενάγοντα και δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα Πολίτης, στις εκδόσεις της 8.11.2006, 4.3.2007, 11.3.2007 και 25.3.
Πρόκειται για μακροσκελή άρθρα, το καθένα καλύπτει μια ολόκληρη σελίδα και για δύο γελοιογραφίες μεγάλων διαστάσεων. Η αρχική αξίωση του ενάγοντα για επιζήμιες ψευδολογίες αποσύρθηκε πριν την επιφύλαξη της απόφασης. Αντικείμενο όλων των δημοσιευμάτων ήταν ένα τεμάχιο γης που αγόρασε η εταιρεία Τ.Κ.Φ.Θ. Οικοπεδική Λτδ, στην περιοχή του χωριού Πύλα. Ενας εκ των μετόχων της πιο πάνω εταιρείας ήταν ο βουλευτής Ζαχαρίας Κουλίας, ήτοι ο ενάγοντας. Αποτελεί κοινή θέση και των δύο μερών ότι μέρος της αντιαρματικής τάφρου διαπερνούσε το βόρειο τμήμα του κτήματος αυτού. Το τεμάχιο δεν απαλλοτριώθηκε και ουδέποτε επιτάχθηκε από τη Δημοκρατία. Το πρώτο δημοσίευμα φέρει τον τίτλο «Εταιρεία του Ζαχαρία Κουλία επιχωμάτωσε αντιαρματική τάφρο στην Πύλα. Κόβοντας οικόπεδα σε οχυρωματικά έργα». Το άρθρο συνοδεύεται και από φωτογραφίες. Στη μια φωτογραφία, σύμφωνα με τη λεζάντα αυτής, απεικονίζεται η ταμπέλα που διαφημίζει το έργο της εταιρείας του κ. Ζαχαρία Κουλία, στη δεύτερη το επίδικο τεμάχιο και στη τρίτη ο ίδιος ο ενάγοντας. Παραθέτω αυτούσιο το συγκεκριμένο άρθρο το οποίο κατατέθηκε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο
«Ένα μείζον ζήτημα ηθικής τάξης, αλλά και ακόμη πιο σημαντικό πρόβλημα διαχείρισης και αξιοποίησης των οχυρωματικών έργων της Εθνικής Φρουράς, γεννά η υπόθεση που αποκαλύπτουμε σήμερα. Σε περιοχή πολύ πλησίον της γραμμής αντιπαράταξης κοντά στην Πύλα υπάρχει αντιαρματική τάφρος. Μέρος αυτής της τάφρου σήμερα...έχει επιχωματωθεί και κοπεί σε οικόπεδα από την εταιρεία του βουλευτή του ΔΗΚΟ και μέλους της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας Ζαχαρία Κουλία. Επισημαίνουμε πως σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, ο κ. Κουλίας και οι συνεργάτες του στην εταιρεία ανάπτυξης γης, δεν παρανόμησαν. Τήρησαν το γράμμα του νόμου. Η ενέργεια, ωστόσο, του βουλευτή έχει προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις του στρατιωτικού διοικητή του τάγματος που υπάρχει στην περιοχή, ο οποίος κατέθεσε κατ' επανάληψη και σε διάφορα επίπεδα τις ενστάσεις του, εξηγώντας γιατί πιστεύει ότι η αντιαρματική τάφρος εξακολουθεί να είναι χρήσιμη για την άμυνα της περιοχής ευθύνης του. Στο αρχηγείο του ΓΕΕΦ υπάρχουν σήμερα οι επιστολές του εν λόγω διοικητή. Ωστόσο, τα έργα οικοπεδοποίησης των οχυρωματικών έργων συνεχίζονται. Μέχρι την επιχωμάτωση της τάφρου Η ιστορία πάει πίσω στο
Ο κ. Ζαχαρίας Κουλίας ως επιχειρηματίας, ενδιαφέρθηκε για συγκεκριμένο κομμάτι γης το οποίο αποτελούσε μέρος της αντιαρματικής τάφρου. Μετά από έρευνα στο Κτηματολόγιο, διαπίστωσε πως το υπό εξέταση τεμάχιο ΔΕΝ ήταν επιταγμένο. Ως εκ τούτου θεωρήθηκε ελεύθερο από κάθε νομικό βάρος. Σημειώνουμε εδώ πως η Εθνική Φρουρά έχει δικαίωμα επίταξης της γης που θεωρεί πως είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη των οχυρωματικών της έργων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτό δεν έγινε, για λόγους που δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε. Τα αποτελέσματα της έρευνας στο κτηματολόγιο κατέστησαν νομικά τον κ. Κουλία και τους συνεργάτες του ελεύθερους να αξιοποιήσουν όπως νόμιζαν τη γη που αγόρασαν. Έφεραν χωματουργικά μηχανήματα τα οποία άρχισαν να επιχωματώνουν την αντιαρματική τάφρο, χωρίς προηγουμένως να έρθουν σε επαφή με την Εθνική Φρουρά. Αμέσως αντέδρασε ο διοικητής του τάγματος της περιοχής. Αξιωματικοί έφθασαν στη περιοχή και ζήτησαν την αναστολή των έργων, μέχρι να διαπιστωθεί το νομικό της καθεστώς. Πράγματι ο κ. Κουλίας συναίνεσε στο να σταματήσουν τα έργα και τα αποτελέσματα της έρευνας έδεσαν τα χέρια των αξιωματικών. Παράλληλα το 3ο επιτελικό γραφείο του ΓΕΕΦ (όπως μας είπε ο ίδιος ο κ. Κουλίας), έδωσε το πράσινο φως για την οικοπεδοποίηση της αντιαρματικής τάφρου. Έτσι ξεκίνησαν ξανά τα έργα, μέχρι που μια νέα εξέλιξη δημιούργησε νέα δεδομένα. Πριν από δύο μήνες ένας Τουρκοκύπριος ιδιοκτήτης γης, επίσης πάνω στην αντιαρματική τάφρο, ζήτησε να αξιοποιήσει τη γη του. Μετά από έντονες διαβουλεύσεις αποφασίστηκε πως δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς, παρά να δοθεί η άδεια στον Τουρκοκύπριο ιδιοκτήτη να αξιοποιήσει όπως νομίζει την ιδιοκτησία του. Ο Τουρκοκύπριος άρχισε άμεσα την επιχωμάτωση της αντιαρματικής τάφρου και στο δικό του κομμάτι, όπως νωρίτερα είχε πράξει ο βουλευτής του ΔΗΚΟ. Τα νέα δεδομένα ανησύχησαν ακόμη περισσότερο τον διοικητή του τάγματος που είναι υπεύθυνο για την άμυνα της περιοχής, ο οποίος ζήτησε την άμεση αναστολή των έργων οικοπεδοποίησης της αντιαρματικής τάφρου. Έστειλε γι' αυτό το σκοπό και σχετικές επιστολές στο ΓΕΕΦ, εξηγώντας γιατί θεωρεί ότι είναι απαραίτητη για την άμυνα της περιοχής. Σήμερα, ωστόσο, τα έργα συνεχίζονται. Πώς εξηγεί ο κ. Κουλίας τη στάση του Ο "Π" επικοινώνησε με τον βουλευτή του ΔΗΚΟ και μέλος της Επιτροπής Άμυνας Ζαχαρία Κουλία. Ο κ. Κουλίας μας επιβεβαίωσε πως είναι ιδιοκτήτης του εν λόγω τεμαχίου γης μαζί με τους κ. Όθωνα Θεοδούλου και Μιχάλη Φώτη και μας επιβεβαίωσε, επίσης, πως προχώρησαν σε επιχωμάτωση της αντιαρματικής τάφρου. Όπως αναφέρει, όσα έγιναν στην περιοχή, έγιναν τηρώντας το νόμο με ευλάβεια. Συνεργάστηκε δε με την Εθνική Φρουρά όταν του ζητήθηκε να ανασταλούν τα έργα μέχρι να ξεκαθαρίσει το νομικό καθεστώς. Σημειώνει επίσης, πως τα έργα του έχουν την έγκριση του ΓΕΕΦ. Επιπλέον ο κ. Κουλίας, μας ανέφερε πως η πολεοδομική ανάπτυξη της περιοχής όχι μόνο δεν υποβαθμίζει την αμυντική δυνατότητα του τόπου μας, αλλά συμβάλλει και στην ενδυνάμωση της. Η άποψη μας Η υπόθεση που αποκαλύπτουμε σήμερα, ανοίγει διάπλατα ένα μεγάλο κεφάλαιο συζήτησης: Πόσο η τήρηση του νόμου, σημαίνει αυτόματα και σεβασμό της ηθικής τάξης. Η άποψη μας είναι πως ΝΑΙ με όσα έχουμε υπόψη, ο κ. Κουλίας ΔΕΝ παρανόμησε σε κανένα σημείο. Είναι όμως θεμιτό, ένας βουλευτής και μάλιστα μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας, να διαχειρίζεται με στόχο το οικονομικό κέρδος, οχυρωματικά έργα της Εθνικής Φρουράς; Ο κ. Κουλίας ισχυρίζεται πως με την οικοδομική ανάπτυξη της περιοχής, τα αντιαρματικά έργα θα καταστούν αχρείαστα. Θα μπορεί δηλαδή η δομημένη περιοχή να αποτελέσει αντιαρματικό κώλυμα υψηλής απόδοσης. Η άποψη του κ. Κουλία είναι σοβαρή και τη δέχονται πολλοί αξιωματικοί με τους οποίους επικοινωνήσαμε. Υπό μία όμως προϋπόθεση: Ότι αυτή η ανάπτυξη γίνεται οργανωμένα και συνολικά. Δηλαδή θα μπορούσε για παράδειγμα στη συγκεκριμένη περιοχή να αποφασίσει το κράτος πώς θα επεκτείνει την πολεοδομική οικιστική ζώνη σε τέτοιο βαθμό, που δεν θα χρειάζεται η αντιαρματική τάφρος. Μέχρι να ολοκληρωθεί η οικοδομική ανάπτυξη της περιοχής να υπάρξουν εναλλακτικά αμυντικά έργα. Σε αυτή την περίπτωση αυτό δεν συμβαίνει. Η τάφρος δεν αντικαταστάθηκε με άλλο έργο, γιατί δεν μπορεί να γίνει αυτό. Και βεβαίως δεν υπήρξε καμία συνολική πολεοδομική μελέτη που να λαμβάνει υπόψη και τις αμυντικές ανάγκες της περιοχής. Συνοψίζοντας ρωτάμε: Ναι, αυτό που κάνει ο κ. Κουλίας φαίνεται πως δεν είναι παράνομο. Είναι όμως ηθικά αποδεκτό, ιδιαιτέρως από ένα βουλευτή μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας;» Το δεύτερο άρθρο δημοσιεύθηκε μια εβδομάδα αργότερα, υπό τον τίτλο «Πήρε αντιαρματική τάφρο και την έκανε οικόπεδα προς πώληση. Ανοίγει ο φάκελος Ζαχαρία Κουλία». Το άρθρο συνοδεύεται από τις ίδιες φωτογραφίες ως το προηγούμενο, η φωτογραφία όμως του ενάγοντα έχει αντικατασταθεί με μια καρικατούρα. Η καρικατούρα απεικονίζει τον ενάγοντα με το μαγιό του να απολαμβάνει το ποτό του δίπλα από μια πισίνα, στο βάθος υπάρχει ένα μεγάλο σπίτι και ο ενάγοντας λέει, «ΚΑΘΕ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΚΑΣΤΡΟ». Παραθέτω αυτούσιο το συγκεκριμένο άρθρο το οποίο κατατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ως τεκμήριο
«Πήρε αντιαρματική τάφρο και την έκανε οικόπεδα προς πώληση Ανοίγει ο φάκελος για τον Ζαχαρία Κουλία Νέα δεδομένα στην υπόθεση της καταστροφής οχυρωματικών έργων από εταιρεία του βουλευτή Ζαχαρία Κουλία δημιουργεί η απόφαση τόσο του Γενικού Διευθυντή του ΥΠΑΜ Πέτρου Καρεκλά όσο και του Προέδρου της Επιτροπής Άμυνας της Βουλής Γιαννάκη Ομήρου, να διερευνήσουν περαιτέρω τα όσα αποκαλύψαμε σε δημοσίευμα μας την περασμένη Κυριακή. Σύμφωνα με απολύτως διασταυρωμένες πληροφορίες μας, ο βουλευτής του ΔΗΚΟ Ζαχαρίας Κουλίας - ο οποίος είναι και μέλος της Επιτροπής Άμυνας - αγόρασε ένα τεμάχιο γης το οποίο αποτελούσε αντιαρματική τάφρο σε πολύ επίκαιρο αμυντικό σημείο, στην Πύλα. Παρά τις αρχικές αντιδράσεις της Εθνικής Φρουράς κατόρθωσε να εξασφαλίσει άδεια οικοδόμησης. Γι΄ αυτό και προχώρησε σε επιχωμάτωση της τάφρου φέρνοντας σε απόγνωση τον διοικητή του τάγματος που είναι υπεύθυνο για την άμυνα της περιοχής. Το θέμα πήρε νέες διαστάσεις όταν Τουρκοκύπριοι στους οποίους ανήκει γειτνιάζουσα περιοχή, ζήτησαν κι αυτοί να αναπτύξουν τη γη τους. Αμέσως ο διοικητής του τάγματος που είναι υπεύθυνος για την ασφάλεια της περιοχής αντέδρασε και ζήτησε να σταματήσουν τα έργα, διότι καταστρέφεται το κυριότερο αμυντικό έργο στο οποίο θα μπορούσε να στηριχθεί. Ωστόσο η εταιρεία του Ζαχαρία Κουλία συνεχίζει το έργο της, κόβοντας οικόπεδα εκεί που άλλοτε ήταν αντιαρματική τάφρος. Το Υπουργείο Άμυνας και η Βουλή Μετά την αποκάλυψη της υπόθεσης στον "Π" της Κυριακής ήταν θέμα χρόνου να ανοίξει ο φάκελος των ενεργειών της εταιρείας του κ. Κουλία. Ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Άμυνας, Πέτρος Καρεκλάς με τον οποίο επικοινωνήσαμε, δεν ήταν σε θέση να σχολιάσει την ουσία της υπόθεσης διότι δεν είχε ακόμη στα χέρια του το σχετικό φάκελο. Δεσμεύτηκε ωστόσο ότι θα διερευνήσει την υπόθεση και αύριο θα έχει στα χέρια του τον φάκελο με όλα τα επίσημα στοιχεία. Ο Πρόεδρος της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας Γιαννάκης Ομήρου, σε δήλωση του μάς ανέφερε πως "εφόσον υπάρξει καταγγελία τότε το θέμα θα πρέπει αμέσως να διερευνηθεί. Σε αυτή την περίπτωση η Εθνική Φρουρά θα πρέπει να απαντήσει, εάν πράγματι τα οχυρωματικά της έργα επηρεάζονται από τις δραστηριότητες της εταιρείας του κ. Κουλία". Με τα νέα δεδομένα ανά χείρας θεωρούμε δεδομένο πως εντός των επομένων ημερών η υπόθεση θα πάρει διαστάσεις και θα οδηγήσει σε τελικό ξεκαθάρισμα των αποφάσεων που αφορούν όχι μόνο το συγκεκριμένο έργο, αλλά συνολικά τα οχυρωματικά έργα της Εθνικής Φρουράς τα οποία αποδεικνύεται ότι προστατεύονται με ένα δίκτυο τρύπιων νόμων. Η ιστορία επιχωμάτωσης Το 2005 ο κ. Ζαχαρίας Κουλίας αγόρασε ένα μεγάλο κομμάτι γης στην περιοχή της Πύλας. Το τεμάχιο αυτό αποτελούσε μέρος της αντιαρματικής τάφρου που ζώνει την περιοχή συμβάλλοντας στην άμυνα της ευρύτερης περιοχής της Λάρνακας. Ο κ. Κουλίας και οι συνεργάτες του προχώρησαν σε έρευνα στο Κτηματολόγιο και πήραν τη διαβεβαίωση πως το τεμάχιο που αγόρασαν ΔΕΝ ήταν επιταγμένο. Ως εκ τούτου δεν υπήρχε νομική υποχρέωση τους έναντι της Εθνικής Φρουράς για διατήρηση του οχυρωματικού έργου. Κανονικά η Εθνική Φρουρά όταν πρόκειται για οχυρωματικά έργα προχωρεί σε επίταξη της περιοχής που την ενδιαφέρει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτό δεν συνέβη - πιθανότατα από λάθος που έγινε στο παρελθόν. Μόλις ο κ. Κουλίας επιβεβαίωσε πως το τεμάχιο δεν ήταν επιταγμένο, άρχισε έργα. Επιχωμάτωσε την αντιαρματική τάφρο και ξεκίνησε ευρείας έκτασης χωματουργικές εργασίες προκειμένου να χτίσει στην περιοχή, σπίτια, διαμερίσματα και να πωλήσει οικόπεδα. Αντιδρά η Ε.Φ. Οι αξιωματικοί της Εθνικής Φρουράς μόλις αντιλήφθηκαν τι συνέβαινε στον τομέα ευθύνης τους αντέδρασαν και ζήτησαν να σταματήσουν τα έργα. Πράγμα που έγινε με τη συναίνεση του κ. Κουλία. Στη συνέχεια έγιναν διάφορες συναντήσεις και μελετήθηκε το θέμα από επιτροπή του ΓΕΕΦ. Πληροφορίες μας αναφέρουν ότι στη συνεδρίαση που έλαβε την απόφαση... συμμετείχε και ο ίδιος ο κ. Κουλίας, ερχόμενος μάλιστα σε φραστική αντιπαράθεση με αξιωματικό ο οποίος υποστήριζε να μην πάρει τη σχετική άδεια. Τελικά όμως την πήρε και συνέχισε τα έργα καταστροφής των οχυρωματικών έργων. Πριν από δύο μήνες παρουσιάστηκαν νέα δεδομένα, που έδωσαν την ευκαιρία στο νέο διοικητή του τάγματος να εγείρει ξανά τις ενστάσεις του. Δύο Τουρκοκύπριοι ιδιοκτήτες γης στην ίδια περιοχή, επίσης επί της αντιαρματικής τάφρου, προφανώς ενθαρρυμένοι από το γεγονός ότι δίπλα τους επιχωματώθηκε η αντιαρματική τάφρος, ζήτησαν να επιτραπεί και στους ίδιους να αξιοποιήσουν τη γη τους. Το αίτημα των Τουρκοκυπρίων κτύπησε καμπανάκι στο διοικητή ο οποίος προέβη σε όλα τα διαβήματα ούτως ώστε να σταματήσει αμέσως η καταστροφή των οχυρωματικών έργων στην περιοχή του. Στα υψηλά δώματα του ΓΕΕΦ υπάρχει σήμερα η σχετική αλληλογραφία. Ο εν λόγω υψηλόβαθμος αξιωματικός επισημαίνει ότι η αντιαρματική τάφρος είναι αναντικατάστατη ως αμυντικό έργο στην περιοχή. Το γεγονός αυτό προσπαθεί να το καταρρίψει ο ίδιος ο κ. Κουλίας ο οποίος σε δήλωση του στην εφημερίδα μας την περασμένη Κυριακή ισχυριζόταν ότι τα έργα του και η εν γένει ανάπτυξη της περιοχής είναι πιο αποτελεσματικό αντιαρματικό έργο από την αντιαρματική τάφρο. ΑΠΟΨΗ: Υπάρχει ασυμβίβαστο; Ο κ. Ζαχαρίας Κουλίας, δεν είναι ένας οποιοσδήποτε επιχειρηματίας ανάπτυξης γης. Είναι ένας βουλευτής ο οποίος μάλιστα είναι μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας. Είναι πολύ πιθανόν είτε στο παρελθόν είτε στο μέλλον, να συμμετείχε ή να συμμετέχει στον καθορισμό νομοθεσίας που θα καθορίζει το νομικό καθεστώς των περιοχών που ανήκουν στην Εθνική Φρουρά ή όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση περιοχές κρίσιμων οχυρωματικών έργων. Πώς μπορεί κανείς να δεχθεί ότι αυτό είναι θεμιτό, ιδιαίτερα μάλιστα όταν αποδεδειγμένα έχει μεγάλα προσωπικά οικονομικά συμφέροντα σε περιοχές επί των οποίων υπήρξαν οχυρωματικά έργα της Εθνικής Φρουράς;» Το επόμενο άρθρο, τεκμήριο 3, δημοσιεύθηκε την 18.3.07 και φέρει τον τίτλο: «ΕΡΕΥΝΑ ΓΕΕΦ: Χωρίς άδεια κατέστρεψε οχυρωματικά έργα για να πουλήσει οικόπεδα Εκτεθειμένος ο Κουλίας Μέσα σε 24 ώρες κατέρρευσε όλο το οικοδόμημα των επιχειρημάτων του βουλευτή του ΔΗΚΟ, Ζαχαρία Κουλία. Έρευνα που πραγματοποίησε το ΓΕΕΦ και το Υπουργείο Άμυνας -και τα αποτελέσματα της οποίας γνωρίζουμε-αποκάλυψε ότι το μέλος της Επιτροπής Άμυνας της Βουλής, κόβοντας οικόπεδα και κτίζοντας σπίτια, κατέστρεφε χωρίς άδεια, συνειδητά και εν γνώσει του, αντιαρματικά έργα της Εθνικής Φρουράς. Σύμφωνα μάλιστα με όσα γνωρίζουμε, ο κ. Κουλίας, όχι μόνο γνώριζε, αλλά είχε κατ' επανάληψη συγκρουστεί με τους στρατιωτικούς διοικητές της περιοχής, οι οποίοι προσπάθησαν να προστατεύσουν τα οχυρωματικά έργα. Μετά τα σχετικά δημοσιεύματα μας, το ΓΕΕΦ θα προχωρήσει σε επίταξη όλων των χωραφιών στην περιοχή, εντός των οποίων υπάρχουν οχυρωματικά έργα. Παρά ταύτα, η εταιρεία ανάπτυξης γης του κ. Κουλία συνεχίζει το έργο της, προχωρώντας στο "κόψιμο" οικοπέδων και στην οικοδόμηση πολυτελών επαύλεων... επί της αντιαρματικής τάφρου, που ο ίδιος επιχωμάτωσε. Από τα αποτελέσματα της έρευνας του ΓΕΕΦ, γεννάται ακόμη ένα σημαντικό ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν ο κ. Κουλίας να εξασφάλισε -εάν εξασφάλισε- πολεοδομική άδεια διαχωρισμού οικοπέδων και άδεια οικοδομής, σε μία περιοχή που θεωρείται ιδιαίτερα ευαίσθητη αμυντικά και τη διασχίζει αντιαρματική τάφρος; Αλλάζουν όλα στο ΓΕΕΦ Με αφορμή το δημοσίευμα μας, και τα έργα καταστροφής της αντιαρματικής τάφρου στην Πύλα, το ΓΕΕΦ έλαβε μία σημαντική απόφαση που αλλάζει τα δεδομένα στην περιοχή. Θα επιταχθούν όλα τα χωράφια εντός των οποίων βρίσκονται οχυρωματικά έργα. Στην απόφαση αυτή κατέληξε μετά την εκτίμηση πως με την τροπή που πήραν τα πράγματα, είναι δυνατόν διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη το σύστημα των αντιαρματικών έργων στην περιοχή. Αυτό συνέβη γιατί, αρχικά η εταιρεία του κ. Ζαχαρία Κουλία επιχωμάτωσε μέρος της αντιαρματικής τάφρου. Στη συνέχεια, δύο Τουρκοκύπριοι ιδιοκτήτες γης στην ίδια περιοχή, με κτήματα που επίσης άπτονται της αντιαρματικής τάφρου, ζήτησαν να αξιοποιήσουν τη δική τους γη κατά το παράδειγμα τής εταιρείας του βουλευτή. Έχοντας υπόψη τα ποσοστά ιδιοκτησίας γης στην περιοχή της Πύλας μεταξύ Ε/Κ και Τ/Κ, οι αρμόδιες υπηρεσίες του ΓΕΕΦ, ανέλαβαν δράση και αποφάσισαν να μην επιτρέψουν περαιτέρω αποδιάρθρωση του συστήματος. Όπου δε είναι δυνατόν, θα αποκατασταθούν τα αντιαρματικά έργα στην αρχική τους μορφή. Η υπόθεση που έφερε η εφημερίδα μας στη δημοσιότητα, άνοιξε ένα μεγάλο φάκελο, αφού ανάλογα προβλήματα υπάρχουν και σε άλλες περιοχές. Ως εκ τούτου, θα πρέπει πλέον το πρόβλημα να ρυθμιστεί ριζικά με παρέμβαση της Βουλής. Υπενθυμίζουμε πως ο Πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας της Βουλής, Γιαννάκης Ομήρου, είχε δηλώσει στην εφημερίδα μας πως "εφόσον υπάρξει καταγγελία, το θέμα θα πρέπει να διερευνηθεί". Πώς αντιδρά ο Κουλίας Σύμφωνα με πληροφορίες μας, ο πρώτος ο οποίος κλήθηκε να συζητήσει το ενδεχόμενο επίταξης τής ιδιοκτησίας του, ήταν ο κ. Ζαχαρίας Κουλίας. Ο κ. Κουλίας δεν αντέδρασε αρνητικά, αλλά αποκάλυψε μία διάσταση που εμπλέκει ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Ανέφερε στους αρμόδιους αξιωματικούς πως μεγάλο μέρος της περιοχής ήδη το έχει πουλήσει σε άλλους, οι οποίοι προφανώς είναι ανυποψίαστοι για την κατάσταση στην οποία έχουν βρεθεί, αλλά θα κληθούν να πληρώσουν τη νύφη. Ο κ. Κουλίας συνέστησε στους εκπροσώπους του ΓΕΕΦ... να αποζημιώσουν τους αγοραστές για τη γη που προτίθενται να επιτάξουν και το πρόβλημα θα κλείσει, αφού ο ίδιος δεν έχει πια εμπλοκή. Τα γεγονότα Ο κ. Κουλίας αγόρασε το επίμαχο κομμάτι γης το
Ο προηγούμενος ιδιοκτήτης είχε ζητήσει το 2004 άδεια να περιφράξει το κομμάτι του προκειμένου να το καλλιεργήσει. Πήρε την άδεια από το ΓΕΕΦ, το οποίο δεν είχε κανένα λόγο να αντιδράσει σε ανάλογο αίτημα. Όταν το κτήμα περιήλθε στην ιδιοκτησία του κ. Κουλία, άρχισε χωματουργικά έργα, προκειμένου να κόψει οικόπεδα και να κτίσει επαύλεις προς πώληση. Σημειώνουμε πως ο κ. Κουλίας, εκτός από βουλευτής και δικηγόρος, είναι και συνέταιρος στην εταιρεία ανάπτυξης γης "Τρουλλής και Κουλίας". Η εταιρεία του κ. Κουλία άρχισε να επιχωματώνει την αντιαρματική τάφρο επί της οποίας κείτεται μέρος τού κομματιού γης που αγόρασε. Αμέσως αντέδρασε η Εθνική Φρουρά. Οι αξιωματικοί που έφτασαν στην περιοχή συμφώνησαν με τον κ. Κουλία να αναστείλει τα έργα για ένα μικρό χρονικό διάστημα, προκειμένου να διερευνήσουν εάν είναι επιταγμένο το κομμάτι. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι δεν υπήρξε επίταξη. Ωστόσο, οι αξιωματικοί επέμεναν ότι ΔΕΝ είναι δυνατόν να καταστραφεί η αντιαρματική τάφρος, ενώ ο κ. Κουλίας, έχοντας ανά χείρας την επιβεβαίωση πως δεν υπάρχει επίταξη, προχώρησε στα έργα. Σε εμάς ο κ. Κουλίας είχε αναφέρει πως προχώρησε στην επιχωμάτωση τής αντιαρματικής τάφρου, αφού εξασφάλισε την άδεια από το Γ' Επιτελικό Γραφείο του ΓΕΕΦ. Η έρευνα απέδειξε πως αυτό δεν είναι αλήθεια. Άνθρωποι δε που γνωρίζουν καλά τα δεδομένα στην περιοχή, διερωτώνται πώς είναι δυνατόν να υπάρχει -εάν υπάρχει- ακόμη και πολεοδομική άδεια διαχωρισμού οικοπέδων και άδεια οικοδομής, σε μία περιοχή που διασχίζεται από αντιαρματική τάφρο. Τα πράγματα έγιναν πιο περίπλοκα, όταν πριν από δύο περίπου μήνες δύο Τουρκοκύπριοι ιδιοκτήτες γης στην ίδια περιοχή, ζήτησαν να αξιοποιήσουν και εκείνοι την περιουσία τους. Το γεγονός αυτό οδήγησε σε νέο συναγερμό τον αρμόδιο στρατιωτικό διοικητή, ο οποίος αντέδρασε και γραπτώς ζήτησε από το ΓΕΕΦ να παρέμβει, για να σταματήσουν τα έργα καταστροφής των αντιαρματικών έργων. Όπως γράφει στις επιστολές του, τα οχυρωματικά έργα είναι απαραίτητα και αναντικατάστατα για την άμυνα της περιοχής. Τίποτε όμως δεν σταμάτησε τον κ. Κουλία και τους συνεργάτες του, οι οποίοι, όχι μόνο συνέχισαν τα έργα, αλλά, όπως φαίνεται, πούλησαν σε ανυποψίαστους πολίτες και κάποια από τα σπίτια που διαφημίζουν. Στα συρτάρια Η έρευνα του ΓΕΕΦ δεν θα δοθεί στη δημοσιότητα. Ο λόγος είναι απλός: Αγγίζει ζητήματα ασφάλειας που ξεπερνούν τα τοπικά χαρακτηριστικά. Τα στοιχεία που δώσαμε στο δημοσίευμα μας είναι μόνο όσα είναι απαραίτητα για να σχηματίσουν οι πολίτες την εικόνα των πραγματικών δεδομένων, χωρίς να αγγίζουμε ευαίσθητες πληροφορίες. Αυτό ελπίζουμε να γίνει σεβαστό και από άλλους. Ο ίδιος ο κ. Κουλίας έχει ενημερωθεί για τα αποτελέσματα της έρευνας του ΓΕΕΦ. Μιλώντας μαζί μας πριν δημοσιεύσουμε τις πρώτες πληροφορίες μας, είχε αναφέρει ότι η οικοδομική ανάπτυξη στην οποία προχωρεί η εταιρεία του, συμβάλλει στην αντιαρματική ενίσχυση της περιοχής.» Το τέταρτο άρθρο δημοσιεύθηκε δύο εβδομάδες αργότερα και φέρει τον τίτλο «Με κλειστά μάτια η πολεοδομία στα έργα του βουλευτή του ΔΗΚΟ. Χαριστικές παρεκκλίσεις στον Κουλία». Το άρθρο συνοδεύεται από φωτογραφία με το τοπογραφικό σχέδιο, τη φωτογραφία του ενάγοντα όπως επίσης και δύο φωτογραφίες, οι οποίες απεικονίζουν διαφημιστικές πινακίδες του επιδίκου έργου. Στη πρώτη αναγράφεται το όνομα του ενάγοντα ενώ από την άλλη παραλείπεται. Κάτω από τις δυό πιο πάνω φωτογραφίες αναγράφεται η λεζάντα «Στις πρώτες πινακίδες που τοποθετήθηκαν, το όνομα του κ. Κουλία ήταν σε περίοπτη θέση. Μετά τα δημοσιεύματα μας, αντικαταστάθηκαν από άλλες στις οποίες δεν αναφέρεται πουθενά», Τεκμήριο 4: «Με κλειστά μάτια η πολεοδομία στα έργα του βουλευτή του ΔΗΚΟ Χαριστικές παρεκκλίσεις στον Κουλία Πολλές φαίνεται πως είναι οι αμαρτίες που βαραίνουν τα 43 οικόπεδα που κόβει ο βουλευτής του ΔΗΚΟ Ζαχαρίας Κουλίας και οι συνεργάτες του στην περιοχή της Πύλας. Η πρώτη αμαρτία αφορά την καταστροφή οχυρωματικών έργων της Εθνικής Φρουράς. Έκθεση του ΓΕΕΦ επιβεβαιώνει πως η εταιρεία του βουλευτή παρά τις αντιδράσεις του Γενικού Επιτελείου και των αξιωματικών στην περιοχή επιχωμάτωσε αντιαρματική τάφρο στην περιοχή της Πύλας προκειμένου να κόψει σειρά οικοπέδων. Δεν αρκεί όμως αυτό. Προκειμένου να γίνει το έργο υπήρξαν σοβαρές παρεκκλίσεις από τις πολεοδομικές υποχρεώσεις του κ. Κουλία. Παρεκκλίσεις που δημιουργούν ερωτήματα. Ερωτήματα δημιουργεί και η ταχύτητα με την οποία αντέδρασαν οι πολεοδομικές υπηρεσίες στα αιτήματα του κ. Κουλία. Μέσα σε τρεις μήνες εξασφάλισε τις άδειες που άλλοι χρειάζονται έως και δύο χρόνια. Και κάτι που επίσης έχει σημασία. Η γη πάνω στην οποία κόβονται σήμερα τα οικόπεδα, στο παρελθόν ανήκε σε Τουρκοκύπριο. Την πούλησε σε άλλο Ελληνοκύπριο πολίτη, ο οποίος αργότερα τη μεταβίβασε στον κ. Κουλία και τους συνεργάτες του. Η χαριστική παρέκκλιση Όλοι όσοι ασχολούνται με τα κτηματικά γνωρίζουν ότι η διαδικασία εξασφάλισης των σχετικών αδειών αποτελεί έναν χρονοβόρο εφιάλτη. Αυτό τον εφιάλτη όμως φαίνεται πως δεν χρειάστηκε να ζήσει ο κ. Κουλίας προκειμένου να εξασφαλίσει ταχύτατα την πολεοδομική άδεια για κοπή οικοπέδων. Κατέθεσε την αίτηση του το Νοέμβριο του 2005 και το Φεβρουάριο του 2006 μπορούσε να αρχίσει δουλειά. Και όπως όλοι επίσης γνωρίζουν... ο χρόνος είναι χρήμα και στις επιχειρήσεις ανάπτυξης γης. Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε συγκεκριμένα παραδείγματα ιδιοκτητών χωραφιών που γειτνιάζουν με αυτό του κ. Κουλία, οι οποίοι ανέμεναν ή αναμένουν για δύο χρόνια προκειμένου να πάρουν από την πολεοδομία το πράσινο φως. Η ταχύτητα με την οποία απέκτησε τις άδειες ο κ. Κουλίας είναι όμως πλημμέλημα μπροστά στην άλλη σοβαρή παρέκκλιση στην οποία χαριστικά προέβησαν οι αρμόδιες αρχές. Σύμφωνα με τους Πολεοδομικούς Κανονισμούς, οποιοσδήποτε προχωρεί σε οικοπεδοποίηση, εάν ο αριθμός των οικοπέδων υπερβαίνει τα δέκα τότε υποχρεούται να προβλέψει ένα ποσοστό για χώρο πρασίνου και ένα άλλο ποσοστό, για χώρους "κοινωνικού εξοπλισμού". Δηλαδή χώρους όπου θα ανεγερθούν ιατρείο, καφενείο κλπ ανάλογα με τις ανάγκες. Στην περίπτωση των 43 οικοπέδων της εταιρείας του κ. Κουλία, η πολεοδομική αρχή έκανε τα στραβά μάτια και έδωσε την άδεια στους ιδιοκτήτες της γης να κόψουν τα οικόπεδα ΧΩΡΙΣ την πρόνοια για χώρο κοινωνικού εξοπλισμού. Με τον τρόπο αυτό εξασφαλίστηκαν σχεδόν δύο ακόμη οικόπεδα προς πώληση. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι υπό εξαιρετικές περιστάσεις θα μπορούσε να παραβλεφθεί η συγκεκριμένη πρόνοια. Κάτι τέτοιο ούτε προβλέπεται από το νόμο, αλλά ούτε και ίσχυε όταν ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του ιδίου κομματιού προσπάθησε να εξασφαλίσει άδεια διαχωρισμού οικοπέδων. Τότε

(2005)του ζήτησαν να προβλέψει και χώρο κοινωνικού εξοπλισμού. Οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν στην υποχρέωση της εταιρείας του βουλευτή του ΔΗΚΟ για χώρο πρασίνου ήσαν νομικά ορθές. Υπάρχει όμως ένα σημείο που δημιουργεί ερωτήματα ως προς τη σκοπιμότητα του. Στα πρώτα πολεοδομικά σχέδια που ετοιμάστηκαν για το συγκεκριμένο τεμάχιο, η περιοχή πρασίνου προβλεπόταν στο νοτιοδυτικό μέρος του κομματιού. Όταν πήρε τα πράγματα στα χέρια του κ. Κουλίας ο χώρος πρασίνου μεταφέρθηκε στο βορειοανατολικό μέρος. Εκεί ακριβώς που βρίσκεται η αντιαρματική τάφρος την οποία επιχωμάτωσαν. Με τον τρόπο αυτό τώρα που το ΓΕΕΦ θα ζητήσει την επίταξη της περιοχής, οι πελάτες του κ. Κουλία ΔΕΝ θα χάσουν χώρο από τα οικόπεδα τους, αλλά χώρο πρασίνου. Η ιστορία ενός χωραφιού Πριν από μερικά χρόνια η συγκεκριμένη περιοχή δεν είχε ιδιαίτερη αξία. Όλοι γνώριζαν το ρόλο της στην άμυνα της ευρύτερης Λάρνακας και ελεύθερης Αμμοχώστου και βλέποντας τα αμυντικά έργα δίσταζαν να προχωρήσουν σε επενδύσεις, παρά το γεγονός ότι κάτοικοι της περιοχής χρόνια τώρα ζητούσαν να τους επιτραπεί να άρουν κάποια από τα αντιαρματικά εμπόδια. Η αρχή έγινε όταν η Κυβέρνηση αποφάσισε να άρει τα ναρκοπέδια. Υλοποιώντας τη Συνθήκη της Οτάβας προχώρησε στο μέτρο και ως ένδειξη καλής θέλησης. Η κίνηση όμως αυτή αύξησε την ανάγκη σοβαρότερων αμυντικών αναχωμάτων, γεγονός που οδήγησε το ΓΕΕΦ να σκληρύνει τη στάση του στα αιτήματα των ιδιοκτητών γης στην περιοχή. Μέσα σε αυτό το κλίμα ο Τουρκοκύπριος ιδιοκτήτης του συγκεκριμένου χωραφιού αποφάσισε να το πουλήσει, αφού εκτός των άλλων προέκυψαν και κάποιες διαφορές με τον γείτονα του. Το πούλησε πέντε χιλιάδες λίρες τη σκάλα και εισέπραξε συνολικά για τις 20 σκάλες εκατό χιλιάδες λίρες. Ο επόμενος ιδιοκτήτης - Ελληνοκύπριος μετανάστης - το πούλησε στην εταιρεία του κ. Κουλία προς 45 χιλιάδες λίρες τη σκάλα. Σήμερα ο κ. Κουλίας πουλάει τα οικόπεδα από 65-80 χιλιάδες λίρες. Με άλλα λόγια εάν οι είκοσι σκάλες του κ. Κουλία -43 οικόπεδα- πουληθούν, τότε μιλάμε για το καθόλου ευκαταφρόνητο ποσόν των τριών εκατομμυρίων λιρών. Κάναμε τον πρόχειρο υπολογισμό παίρνοντας το μέσο όρο τιμών πώλησης. Εάν όμως θεωρήσουμε ότι ένα μεγάλο μέρος του έργου πουλιέται ως κατοικίες όπως διαφημίζει η εταιρεία του κ. Κουλία, τότε το ποσόν γίνεται προφανώς, σημαντικά πιο μεγάλο. Το καταγράφουμε αυτό και ως μία ένδειξη της πορείας που ακολουθεί το περιουσιακό... αν βρεθεί στα σωστά χέρια. Ο Τουρκοκύπριος ιδιοκτήτης πούλησε πριν μερικά χρόνια για εκατό χιλιάδες λίρες και σήμερα η αξία του ιδίου κομματιού υπερβαίνει τα τρία εκατομμύρια. Αφού βεβαίως προηγήθηκαν όσα περιγράψαμε. "Θα τα πούμε στο δικαστήριο" Την εβδομάδα που πέρασε επιδιώξαμε να έχουμε συνάντηση με τον βουλευτή του ΔΗΚΟ και επιχειρηματία Ζαχαρία Κουλία. Είχαμε άλλωστε δεχθεί και σχετικές παροτρύνσεις από στενούς συνεργάτες του. Δεκάδες είναι οι αναπάντητες κλήσεις που αφήσαμε στο κινητό του κ. Κουλία. Στο τέλος της εβδομάδας μας εστάλη το μήνυμα ότι ο βουλευτής δεν μας απαντά διότι... προτίθεται να τα πούμε στο δικαστήριο. Σε σύγκρουση με το ΓΕΕΦ Μέρος του επίμαχου κομματιού γης αποτελούσε μέχρι πρότινος αντιαρματική τάφρο. Η εταιρεία του κ. Κουλία, αφού διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε επίταξη από την Εθνική Φρουρά, άρχισε έργα επιχωμάτωσης της. Το γεγονός αυτό προκάλεσε την αντίδραση των τοπικών στρατιωτικών διοικητών, οι οποίοι τόσο επί τόπου όσο και με επιστολές στο ΓΕΕΦ ζήτησαν να σταματήσουν τα έργα και να αποκατασταθεί η αντιαρματική τάφρος την οποία κρίνουν ως απαραίτητη για την άμυνα της περιοχής. Ωστόσο, ο κ. Κουλίας, που ως βουλευτής είναι μέλος της Επιτροπής Άμυνας, κώφευσε στο αίτημα του ΓΕΕΦ. Σήμερα το Γενικό Επιτελείο προωθεί διαδικασίες επείγουσας επίταξης όχι μόνο του συγκεκριμένου τεμαχίου, αλλά και όλων όσα θεωρεί απαραίτητα για την άμυνα της περιοχής. Ο κ. Κουλίας όμως ήδη έχει πουλήσει ένα μεγάλο μέρος του έργου. Πώς ξέμεινε Είναι γεγονός πως όλα ξεκίνησαν από το λάθος της Εθνικής Φρουράς, η οποία μετά το 1974 δεν επίταξε το συγκεκριμένο κομμάτι. Υπάρχουν όμως σοβαρά ελαφρυντικά. Όπως επισημαίνουν στελέχη του υπουργείου Άμυνας, η ΕΦ τότε κατασκεύαζε τα οχυρωματικά της έργα, όπου έκρινε ότι ήταν απαραίτητο. Πολλές φορές και χωρίς επίταξη προκειμένου να αποφευχθούν χρονοβόρες διαδικασίες. Άλλωστε κανείς δεν θα αντιδρούσε στη δημιουργία αμυντικών έργων. Στη συνέχεια, όταν τα πράγματα χαλάρωσαν και υπήρξαν ιδιοκτήτες που πρόβαλλαν απαιτήσεις, εάν η ΕΦ έκρινε ότι ήταν απαραίτητο το έργο, προχωρούσε σε επίταξη. Το συγκεκριμένο κομμάτι ξέμεινε - προφανώς - επειδή ο Τουρκοκύπριος ιδιοκτήτης δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να το αξιοποιήσει και δεν ήγειρε απαιτήσεις. Σήμερα και άλλοι Τουρκοκύπριοι ιδιοκτήτες γης στην περιοχή ζητούν να επιχωματώσουν τα κομμάτια γης, που έχουν και αποτελούν μέρος αντιαρματικών ή άλλων οχυρωματικών έργων». Παράλληλα στην ίδια έκδοση δημοσιεύονται δύο γελοιογραφίες που έχουν σαν αντικείμενο τον ενάγοντα. Στην πρώτη απεικονίζεται ο ενάγοντας μπροστά από μια μεγάλη έπαυλη, κρατάει κάποιο έγγραφο το οποίο επιδεικνύει σε κάποιο απορημένο άντρα και του λέει «βρε ποια πολεοδομία και πράσινα άλογα. Εγώ χτίζω με αντιαρματική τεχνική!». Κάτω από τη γελοιογραφία αναγράφεται η λεζάντα «Ερώτηση προς κυβέρνηση και ΔΗΚΟ. Πώς σχολιάζουν τις οικονομικές δραστηριότητες του βουλευτή του κόμματος τους, κ. Ζαχαρία Κουλία; Εδώ και τρεις εβδομάδες το θέμα καταγράφεται και ουδείς σχολιάζει. Η στήλη προκαταβολικά δεν θεωρεί ούτε τον Μάριο Καραγιάν, ούτε τον Χριστόδουλο Πασιαρδή τυφλούς ή κωφούς. Κάθε σχόλιο λοιπόν δεκτό». Στη δεύτερη απεικονίζεται ο ενάγοντας με το μαγιό του, πάνω σε μια ξαπλώστρα, δίπλα από μια πισίνα με συρματομπλέγματα, να κρατά το αναψυκτικό του και με οργίλο ύφος να φωνάζει σε δύο απορημένους αστυνομικούς «Μα δεν έχετε ακούσει για την αντιαρματική πισίνα;». Κάτω από τη γελοιογραφία αναγράφεται η λεζάντα, «Δεν διεγέρθη ακόμη η αντικατοχική ευαισθησία της επιτροπής Ρίκου Μακάρθι για τις πατριωτικές επενδύσεις του Ζαχαρία Κουλία. Ή μήπως οι πισίνες στο χώρο των αντιαρματικών τάφρων της Εθνικής Φρουράς είναι καμουφλαρισμένες παγίδες για τα τουρκικά τανκς; Ο κ. Λάζαρος Μαύρος, που είναι ειδικός επί ζητημάτων άμυνας, μπορεί να μας διαφωτίσει; Παρεμπιπτόντως, γιατί δεν απαντά τα τηλέφωνα του ο κ. Κουλίας όταν δέχεται κλήσεις από τα κανάλια; Ό,τι κι αν τον ρωτήσουν έχει μια απάντηση να δώσει: Φταίει το σχέδιο Ανάν!». Είναι η θέση του ενάγοντα ότι τα πιο πάνω δημοσιεύματα με τις γελοιογραφίες και τις λεζάντες που τις συνόδευαν, στη φυσική και συνηθισμένη σημασία τους σήμαιναν και ή έγινε αντιληπτό ότι σήμαιναν και ή υπονοούσαν τα πιο κάτω: «(α) Ο Ενάγοντας είναι άτομο ανήθικο που αν και πολιτικός και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας εκμεταλλεύεται τη θέση του κατά τρόπο που θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια του τόπου μας με σκοπό την αποκόμιση προσωπικού οικονομικού οφέλους. (β) Ο Ενάγοντας είναι άτομο που αδιαφορεί για τα οχυρωματικά έργα της Εθνικής Φρουράς και την ασφάλεια της Κύπρου. (γ) Ο Ενάγοντας είναι άτομο που παρά τις σχετικές αντιδράσεις και/ή διαμαρτυρίες του στρατιωτικού διοικητή του τάγματος αδιαφόρησε για την ασφάλεια του τόπου και προέβη ανήθικα σε επιχωμάτωση της τάφρου που υπάρχει στην περιοχή και/ή προέβη σε έργα οικοπεδοποίησης των οχυρωματικών έργων. (δ) Ο Ενάγοντας προέβη στην καταστροφή των οχυρωματικών έργων ενώ τούτα ήταν απαραίτητα χωρίς άδεια και/ή έγκριση. (ε) Ο Ενάγοντας προέβη στην ανάπτυξη της γης του χωρίς σχετική άδεια από την Πολεοδομική Αρχή και στην καταστροφή των οχυρωματικών έργων χωρίς άδεια και/ή έγκριση. (στ) Ο Ενάγοντας για να δικαιολογήσει τις πιο πάνω ενέργειες του επικαλείται αβάσιμα, χωρίς να υπάρχει σχετική πολεοδομική μελέτη και ενώ μέχρι τότε τα αμυντικά έργα είναι απαραίτητα ότι, η πολεοδομική ανάπτυξη της περιοχής όχι μόνο δεν υποβαθμίζει την αμυντική δυνατότητα του τόπου μας, αλλά συμβάλλει και στην ενδυνάμωση της και ότι με την οικοδομική ανάπτυξη της περιοχής, τα αντιαρματικά έργα θα καταστούν αχρείαστα αφού θα μπορεί η δομημένη περιοχή να αποτελέσει αντιαρματικό κώλυμα υψηλής απόδοσης. (ζ) Ο Ενάγοντας είναι άτομο που δεν σέβεται την ηθική τάξη. (η) Ο Ενάγοντας αν και βουλευτής και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας και με στόχο το οικονομικό κέρδος προβαίνει σε αθέμιτες ενέργειες. (θ) Ο Ενάγοντας εκμεταλλευόμενος την θέση του ως Βουλευτής και/ή ως Πολιτικός και/ή ως μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Αμύνης με αθέμιτους και/ή ανήθικους και/ή παράνομους τρόπους και/ή μεθόδους κατόρθωσε, παρά τις αρχικές αντιδράσεις της Εθνικής Φρουράς, να εξασφαλίσει άδεια οικοδόμησης. (ι) Ο Ενάγοντας με την πιο πάνω συμπεριφορά του ενθάρρυνε Τουρκοκύπριους ιδιοκτήτες γειτνιάζουσας περιοχής να ζητήσουν κι αυτοί να αναπτύξουν τη γη τους. (ια) Η συμπεριφορά του Ενάγοντα ήταν και είναι τέτοια που ανοίχθηκε σχετικός φάκελος για διερεύνηση των ενεργειών της εταιρείας Τ.Κ.Φ.Θ. ΟΙΚΟΠΕΔΙΚΗ ΛΤΔ της οποίας είναι μέτοχος. (ιβ) Η συμπεριφορά του Ενάγοντα και/ή ενέργειες του ήταν τέτοιες που είναι ασυμβίβαστες με την ιδιότητα του και ότι πρέπει να καταγγελθεί για να διερευνηθεί το θέμα. (ιγ) Ο Ενάγοντας προέβη στις πιο πάνω ενέργειες εκμεταλλευόμενος κενά που υπάρχουν στο Νόμο και/ή λάθη της Εθνικής Φρουράς που δεν επίταξε την συγκεκριμένη γη, (ιδ) Ο Ενάγοντας συμμετείχε σε σχετική συνεδρίαση που εξεταζόταν το θέμα κατά την οποία αδιαφορώντας για το εθνικό μας ζήτημα και την ασφάλεια του τόπου και με μόνο σκοπό την εξασφάλιση προσωπικού οικονομικού οφέλους ήλθε ανήθικα σε φραστική αντιπαράθεση με αξιωματικό ο οποίος υποστήριζε να μην πάρει τη σχετική άδεια και/ή ότι ανήθικα και εκμεταλλευόμενος την θέση του κατάφερε να την πάρει και συνεχίσει τα έργα καταστροφής των οχυρωματικών έργων. (ιε) Ο Ενάγοντας συμμετείχε και ενδέχεται να συμμετάσχει στο μέλλον στον καθορισμό νομοθεσίας που θα καθορίζει το νομικό καθεστώς των περιοχών που ανήκουν στην Εθνική Φρουρά ή περιοχές οχυρωματικών έργων. (ιστ) Ο Ενάγοντας ανήθικα προέβη στο πούλημα αντιαρματικής τάφρου της Ε.Φ. (ιζ) Ο Ενάγοντας κόβοντας οικόπεδα και κτίζοντας σπίτια, κατέστρεφε χωρίς άδεια, συνειδητά και εν γνώσει του, αντιαρματικά έργα της Εθνικής Φρουράς. (ιη) Ο Ενάγοντας είχε κατ' επανάληψη συγκρουστεί με τους στρατιωτικούς διοικητές της περιοχής, οι οποίοι προσπάθησαν να προστατεύσουν τα οχυρωματικά έργα. (ιθ) Ότι ενώ το ΓΕΕΦ ετοιμάζεται να προβεί στην επίταξη της πιο πάνω περιοχής όπου τα οχυρωματικά έργα η εταιρεία Τ.Κ.Φ.Θ. ΟΙΚΟΠΕΔΙΚΗ ΛΤΔ της οποίας ανάμεσα στους μετόχους είναι και ο Ενάγοντας, συνεχίζει το έργο της, προχωρώντας στο "κόψιμο" οικοπέδων και στην οικοδόμηση πολυτελών επαύλεων επί της αντιαρματικής τάφρου, που επιχωμάτωσε ο Ενάγοντας. (ικ) Ο Ενάγοντας εκμεταλλευόμενος την θέση του και με αθέμιτα μέσα εξασφάλισε πολεοδομική άδεια διαχωρισμού οικοπέδων και άδεια οικοδομής, σε μία περιοχή που θεωρείται ιδιαίτερα ευαίσθητη αμυντικά και τη διασχίζει αντιαρματική τάφρος. (κ) Ο Ενάγοντας επικαλείται κωλύματα στην επίταξη της ιδιοκτησίας του που ο ίδιος δημιούργησε και συγκεκριμένα ότι πώλησε μέρος της γης αυτής σε καλόπιστους τρίτους οι οποίοι θα κληθούν να πληρώσουν την νύφη. (λ) Ο Ενάγοντας είναι ψεύτης. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω δημοσιευμάτων, το ύφος των οποίων είναι ανοίκειο, προσβλητικό, δηκτικό, προκλητικό και επιθετικό, ο ενάγοντας, σύμφωνα πάντα με τις λεπτομέρειες της Έκθεσης Απαίτησης, υπέστη βαρύτατη προσβολή, διασυρμό και ζημιά στο καλό όνομα, τη φήμη και τις δραστηριότητες του, εξετέθη σε δημόσιο σκάνδαλο, περιφρόνηση και χλεύη, πλήγηκε η τιμή, η υπόληψη, η αξιοπρέπεια του ως άτομο και ως πολιτικός και η επαγγελματική του φήμη έχει υποστεί τεράστια βλάβη και ζημιά. Έχει εκτεθεί πολιτικά και/ή επαγγελματικά και/ή εμπορικά και/ή οικονομικά. Η δημοσίευση δυσφημιστικών κειμένων συνεχίστηκε και αργότερα, ακόμη και μετά την καταχώρηση της παρούσας αγωγής γεγονός που καταδείχνει «εμπάθεια και μεθόδευση εκ προθέσεως». Οι εναγόμενοι στην υπεράσπιση που κατεχώρησαν, παραδέχονται ότι προέβησαν στις πιο πάνω δημοσιεύσεις αρνούνται όμως ότι οι δημοσιεύσεις έγιναν ψευδώς και ή κακοβούλως και ή ότι συνιστούσαν λίβελο και ή επιζήμια ψευδολογία. Αρνούνται ότι κατά τρόπο «νομικού και ή αληθούς υπονοούμενου σήμαιναν αυτά που ισχυρίζεται ο ενάγων», και ότι στη φυσική και ή συνηθισμένη σημασία τους σήμαιναν και ή έγιναν αντιληπτά να σημαίνουν όσα ισχυρίζεται ο ενάγοντας στις παραγράφους (α) μέχρι (λ). Απορρίπτουν επίσης τη θέση ότι τα επίδικα δημοσιεύματα έγιναν με πρόθεση να πλήξουν τον ενάγοντα είτε προσωπικά είτε επαγγελματικά όπως επίσης τη θέση ότι ο ενάγοντας έχει υποστεί ζημιές. Άνευ βλάβης των πιο πάνω ισχυρίζονται ότι αν και μέχρι του σημείου που τα επίδικα δημοσιεύματα σήμαιναν και/ή έγιναν αντιληπτά ότι σήμαιναν ότι ο Ενάγοντας και/ή συνεργάτες του και/ή εταιρεία τους αγόρασαν τεμάχιο γης στο χωριό Πύλα της Επαρχίας Λάρνακας προχώρησαν δε σε επιχωμάτωση αντιαρματικής τάφρου που διέσχιζε αυτό ως και σε κοπή οικοπέδων στο εν λόγω τεμάχιο σε περιοχή πολύ πλησίον της γραμμής αντιπαράταξης στο χωριό Πύλα, κατά τρόπο που δεν συνάδει προς τα αξιώματα του Ενάγοντα ως βουλευτού και μέλους της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας και/ή κατά τρόπο που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις του αρμοδίου στρατιωτικού διοικητή της περιοχής και/ή του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Φρουράς γενικότερα, αυτά είναι αληθή. Ισχυρίζονται μεταξύ άλλων ότι η ενέργεια του ενάγοντα και των συνεργατών του να επιχωματώσουν την αντιαρματική τάφρο προκάλεσε τις έντονες αντιδράσεις και αποτέλεσε αντικείμενο έντονου σχολιασμού και κριτικής μεταξύ πολιτών, πολιτικών, μέσων μαζικής ενημέρωσης. Αντέδρασε έντονα ο τότε διοικητής του τάγματος όπου βρίσκεται το τεμάχιο όπως επίσης και άλλοι αξιωματικοί της στρατιωτικής διοίκησης. Ο ενάγοντας και οι συνεργάτες του ουδέποτε απευθύνθηκαν στην Εθνική Φρουρά και ή στο Υπουργείο Αμυνας για ενημέρωση ή για λήψιν σχετικής αδείας προτού προβούν σε επιχωμάτωση της αντιαρματικής τάφρου, ενώ ο ενάγοντας «ήρθε σε φραστική αντιπαράθεση με αξιωματικό και ή αξιωματικούς της Εθνικής Φρουράς που υποστήριζαν τη μη κατάργηση της αντιαρματικής τάφρου». Το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς, ΓΕΕΦ, είχε εισηγηθεί όπως τεθεί ως όρος για την ανάπτυξη του εν λόγω ακινήτου, το βόρειο τμήμα αυτού το οποίο διέσχιζε η αντιαρματική τάφρος, να μη διαχωρισθεί σε οικόπεδα και όπως η τάφρος επαναφερθεί στην αρχική της κατάσταση με έξοδα των προσώπων που την κατάργησαν. Οι εναγόμενοι ισχυρίζονται περαιτέρω ότι σε περίπτωση που ήθελε αποφασισθεί ότι τα επίδικα δημοσιεύματα είναι δυσφημιστικά, τότε μέχρι του σημείου που αυτά σήμαιναν ότι ο ενάγοντας και οι συνεργάτες του κατέστρεψαν οχυρωματικά έργα της περιοχής, ήτοι την αντιαρματική τάφρο, «γεγονότα που οδήγησαν στην έκφραση αντιδράσεων από μέρους της Εθνικής Φρουράς και σε σύγκρουση με στρατιωτικούς διοικητές αυτής που προσπάθησαν να προστατεύσουν τα οχυρωματικά έργα στην περιοχή ως και εμπλοκή των δημοσίων υπηρεσιών ως επίσης άρχισαν μετά από αυτό να υποβάλλονται όμοια αιτήματα αξιοποίησης της περιοχής όπου υπήρχε η αντιαρματική τάφρος» στην υπόθεση είχαν εμπλακεί και «δημόσιες υπηρεσίες» και ότι στη συνέχεια υπήρξαν όμοια αιτήματα αξιοποίησης της περιοχής αυτά είναι αληθή. Αληθή είναι σύμφωνα με την υπεράσπιση και τα δημοσιεύματα ημερομηνίας 25.3.2007, στην έκταση που αυτά σήμαιναν ότι υπήρξαν παρεκκλίσεις από τις πολεοδομικές υποχρεώσεις του ενάγοντα ως και της διαδικασίας που ακολουθήθηκε. Προ υποστήριξη των πιο πάνω οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι η υποβληθείσα στην Αρμόδια Πολεοδομική Αρχή Αίτηση Παραχώρησης Πολεοδομικής Άδειας για διαίρεση του τεμαχίου 538 σε 44 οικόπεδα υποβλήθηκε το Νοέμβριο του 2005 η δε αρχική έγκριση και παραχώρηση τους έγινε το Φεβρουάριο του 2007, σε χρόνο εξαιρετικό σύντομο σε συνάρτηση με το μέγεθος και την πολυπλοκότητα της περίπτωσης ως και την ισχύουσα πρακτική και παραδείγματα άλλων περιπτώσεων στις οποίες η εν λόγω δημόσια αρχή καθυστερεί υπέρμετρα σε όμοιες περιπτώσεις. Περαιτέρω η Πολεοδομική Αρχή δεν απευθύνθηκε στο Υπουργείο Άμυνας αναφορικά με την αντιαρματική τάφρο όπως είχε πράξει σε προγενέστερη Αίτηση των αρχικών ιδιοκτήτων του τεμαχίου 538 όταν αυτοί ζήτησαν άδεια περίφραξης του. Πρόσθετα η Πολεοδομική Αρχή δεν απαίτησε την παραχώρηση τμήματος του τεμαχίου 538 για σκοπούς κοινοτικού εξοπλισμού παρά την διαίρεση του εν λόγω τεμαχίου σε 44 οικόπεδα γεγονός ασύνηθες. Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι κατά την ακρόαση και στα τεκμήρια που κατετέθησαν γίνεται κάποτε αναφορά σε «κοινοτικό» εξοπλισμό και άλλοτε σε «κοινωνικό» εξοπλισμό. Πρόκειται για το ίδιο πράγμα. Ενώ στα υποβληθέντα στην Πολεοδομική Αρχή από τους αρχικούς ιδιοκτήτες σχέδια διαίρεσης του τεμαχίου 538 η περιοχή πρασίνου προβλεπόταν στο νοτιοδυτικό μέρος του, ύστερα από την εμπλοκή του Ενάγοντα στην όλη διαδικασία ο χώρος πρασίνου μεταφέρθηκε στο βορειανατολικό μέρος του ακινήτου εκεί όπου ευρίσκετο προηγουμένως η αντιαρματική τάφρος η οποία και επιχωματώθηκε. Σε περίπτωση που ήθελε αποφασισθεί και/ή αποδειχθεί ότι τα επίδικα δημοσιεύματα είναι δυσφημιστικά για τον Ενάγοντα, οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι αυτά αποτελούν εύλογο σχόλιο επί θέματος δημοσίου ενδιαφέροντος και/ή συμφέροντος που έγινε καλόπιστα, για να αποδοκιμάσει και/ή κακίσει και/ή εκφράσουν την διαφωνία τους με τον τρόπο που ο Ενάγοντας προέβη στην επιχωμάτωση και κατάργηση της αντιαρματικής τάφρου και/ή των οχυρωματικών έργων της Εθνικής Φρουράς κατά τρόπο που δεν συνάδει με το λειτούργημα του ως βουλευτή και/ή την θέση του ως μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας του Κυπριακού Κοινοβουλίου. Προς υποστήριξη της πιο πάνω θέσης τους ισχυρίζονται ότι η ενέργεια του ενάγοντα να προβεί σε επιχωμάτωση αποτελούσε ύψιστο ζήτημα ηθικής τάξης και ασφάλειας των ελευθέρων περιοχών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι ενέργειες του ενάγοντα που έγιναν χωρίς μελέτη και χωρίς να εξασφαλίσει την έγκριση της Εθνικής Φρουράς οδήγησαν σε έντονη ανησυχία τις αρχές ασφαλείας του κράτους και έδωσαν την αφορμή σε αρκετά πρόσωπα να απαιτήσουν να πράξουν το ίδιο αναφορικά με δικά τους ακίνητα στην ίδια περιοχή προκαλώντας προβλήματα στις αρχές ασφαλείας και σε άλλες υπηρεσίες. Τα επίδικα δημοσιεύματα αποτελούν εύλογο σχόλιο επί θέματος δημοσίου ενδιαφέροντος και ή συμφέροντος που έγινε καλόπιστα, ήτοι «να καυτηριάσει και/ή κακίσει και/ή εκφράσει την παραδοξότητα των γεγονότων και/ή το ασυνήθιστο αυτών αναφορικά με τον τρόπο έκδοσης και τους όρους παραχώρησης της Πολεοδομικής Άδειας ανάπτυξης του τεμαχίου 538 στο χωριό Πύλα της Επαρχίας Λάρνακας σε συνάρτηση και με το οικονομικό όφελος που επρόκειτο να αποκομισθεί από την όλη διεργασία». Είναι η θέση τους ότι «οι ακολουθητέες διαδικασίες για εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας για διαίρεση του επιδίκου ακινήτου εμπεριέχουν ουσιαστικές και ασυνήθεις παρεκκλίσεις η δε ταχύτητα που παρατηρήθηκε στην διεκπεραίωση της όλης διαδικασίας από την αρμόδια Πολεοδομική Αρχή σε συνάρτηση με την ιδιότητα του Ενάγοντα και την πολυπλοκότητα και σοβαρότητα των Αιτήσεων στην Πολεοδομική Αρχή προκαλούσε δικαιολογημένα ερωτηματικά αφού ξέφευγε της συνηθισμένης πρακτικής των μεγάλων καθυστερήσεων και των όσων ίσχυσαν σε προηγούμενη Αίτηση των αρχικών ιδιοκτητών του τεμαχίου 538 σε προγενέστερο στάδιο για περίφραξη του». Τα θέματα άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας και αυτά που αφορούν πολεοδομικές άδειες σε ακίνητα, κυρίως όπου υπάρχουν αντιαρματικά έργα, είναι ζητήματα δημοσίου ενδιαφέροντος. Το οικονομικό κέρδος από την αγορά του επιδίκου τεμαχίου σε συνάρτηση με τη διαίρεση, την οικοπεδοποίηση και οικοδόμηση του ήταν, σύμφωνα πάντα με την υπεράσπιση, πολύ μεγάλο για τους ιδιοκτήτες του. Τα επίδικα δημοσιεύματα ήταν προνομιούχα υπό επιφύλαξη που έγιναν καλόπιστα στα πλαίσια της διερευνητικής δημοσιογραφίας. Προτού προβούν στην δημοσίευση των επίδικων δημοσιευμάτων σιγουρεύτηκαν και/ή διασταύρωσαν την γνησιότητα και/ή την ακρίβεια και/ή την ασφάλεια των πληροφοριών και/ή γεγονότων που παρατίθενται σ΄ αυτά. Αναζήτησαν τις θέσεις όλων των εμπλεκομένων μερών και κατέγραψαν τα γεγονότα, ως είχαν κατά τον ουσιώδη χρόνο και ευλόγως βασίστηκαν στις πηγές και ή στην έρευνα τους προτού προβούν στη δημοσίευση των επιδίκων δημοσιευμάτων. Υποστηρίζουν επίσης ότι η ασφάλεια των Κυπρίων πολιτών και η διατήρηση της αμυντικής θωράκισης και ελευθερίας της Κύπρου είναι θέματα δημοσίου ενδιαφέροντος και ή συμφέροντος. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατέθεσαν ο ενάγοντας, ο εναγόμενος 3 και τρεις ακόμη μάρτυρες υπεράσπισης, η Μάρω Ιακώβου ΜΥ2, ο αντισυνταγματάρχης Σάββας Παπαγεωργίου ΜΥ3 και ο ταγματάρχης Κυριάκος Δημητρίου ΜΥ

Συνοψίζω τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο ενάγοντας ετοίμασε γραπτή δήλωση την οποία υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του. Σε αυτή καταγράφει μεταξύ άλλων τα προσόντα του και τα αξιώματα που κατείχε ως βουλευτής. Ως εκ της θέσης του, σύμφωνα με τη γραπτή δήλωση του, είναι πρόσωπο γνωστό στην κυπριακή κοινωνία για την «καθόλου ανάμιξη του στα ζητήματα περί την αναζήτηση δίκαιης λύσης στο κυπριακό πρόβλημα και γενικά στην καθόλου ανάμειξη μου στα κοινά, την προσφορά, γνώσεις, ηθικό επίπεδο, την αξιοπρέπεια και την εντιμότητα του και χαίρει, εξ όσων γνωρίζει, εκτίμησης, αποδοχής και υπόληψης εξ΄ ου και οι σταυροί προτίμησης στις βουλευτικές εκλογές». Η εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ κυκλοφορεί ευρέως παγκυπρίως, με χιλιάδες φύλλα ημερήσιας κυκλοφορίας. Παράλληλα κυκλοφορεί και στο εξωτερικό όπως επίσης και στο διαδίκτυο, σε ηλεκτρονική μορφή. Τα επίδικα δημοσιεύματα σύμφωνα με τον ενάγοντα αποτελούν μέθοδο «διαπόμπευσης» του. Τον παρουσιάζουν ότι: «(α) Εκμεταλλεύτηκε τη θέση του αν και πολιτικός και μέλος της κοινοβουλευτικής επιτροπής άμυνας προς προσπόριση προσωπικού οικονομικού οφέλους. (β) Ότι αν και βουλευτής αδιαφορεί παντελώς για τα οχυρωματικά έργα της Εθνικής Φρουράς και κατ' επέκταση της ασφάλειας της Δημοκρατίας. (γ) Ότι αδιαφόρησε για την ασφάλεια του τόπου και προχώρησε ανήθικα σε επιχωμάτωση τάφρου με σκοπό τη δημιουργία οικοπέδων. (δ) Ότι προχώρησε σε ενέργειες ασυμβίβαστες με την ιδιότητα μου και εκμεταλλευόμενος τη θέση μου κατόρθωσε να εξασφαλίσει άδεια οικοδομής. (ε) Ότι ο μοναδικός λόγος που συμμετείχε στις συνεδρίες τις Επιτροπής Άμυνας, όπως υπονοούν, δεν ήταν το καλό του τόπου αλλά για να αποκομίσει προσωπικό οικονομικό όφελος με τον χωρισμό οικοπέδων. (στ) Ότι εκμεταλλεύτηκε τη θέση του και με αθέμιτα μέσα εξασφάλισε πολεοδομική άδεια διαχωρισμού οικοπέδων και άδεια οικοδομής σε περιοχή ευαίσθητη αμυντικά που την διέσχισε αντιαρματική τάφρος. (ζ) Ότι επικαλείτο προφάσεις και/ή κωλύματα στην επίταξη της ιδιοκτησίας που δημιούργησε παράνομα δήθεν γιατί πώλησε τη γη σε καλόπιστους τρίτους». Μετά τις επίδικες δημοσιεύσεις, σύμφωνα πάντα με τη μαρτυρία του, δέχθηκε πολλά τηλεφωνήματα από φίλους και γνωστούς από τον επαγγελματικό και κοινωνικό του χώρο, με αποτέλεσμα να βρεθεί στην άβολη θέση να πρέπει να υπερασπιστεί τον εαυτό του από την μεθοδευμένη λασπολογία. Η κακεντρέχεια των εναγομένων συνεχίστηκε και αργότερα, ακόμη και μετά την καταχώρηση της αγωγής. Είναι η θέση του ότι δικαιούται σε αυξημένες και τιμωρητικές αποζημιώσεις καθότι η κακοβουλία των εναγομένων ήταν «πρωτοφανής». Η κακοβουλία τους διαφαίνεται από το ύφος των επιδίκων δημοσιευμάτων, το γεγονός ότι δεν είχε ζητηθεί προηγουμένως η θέση του και η απουσία οποιασδήποτε απολογίας. Ο ενάγοντας, καταθέτοντας προφορικά, αναφέρθηκε στο ιστορικό της αγοράς του επιδίκου κτήματος και τα γεγονότα που ακολούθησαν, τα οποία αποτέλεσαν αντικείμενο των επιδίκων δημοσιευμάτων. Το κτήμα αγοράσθηκε από την εταιρεία Τ.Κ.Φ.Θ. Οικοπεδική Λτδ, στην οποίαν κατέχει το 16% του μετοχικού της κεφαλαίου. Το κτήμα ήταν ιδιοκτησία του ζεύγους Κώστα Κακουλλή Καλογήρου και Ξανθίππη Κώστα Κακουλλή, σύμφωνα με τον τίτλο του κτήματος που εκδόθηκε το 1999 και ο οποίος είχε δοθεί στην εταιρεία. Τις διαπραγματεύσεις για την αγορά του κτήματος τις είχε κάνει, εκ μέρους της εταιρείας, ο ίδιος. Είχε θέσει ως «όρο απαράβατο» στους ιδιοκτήτες ότι θα έπρεπε πρώτα να εξασφαλισθούν όλες τις αναγκαίες άδειες για οικοπεδοποίηση του ακινήτου και μετά να καταβληθεί το υπόλοιπο του τιμήματος. Το τίμημα ανερχόταν σε Λ.Κ 900.000, Λ.Κ.50.000 δόθηκαν ως προκαταβολή και οι υπόλοιπες, Λ.Κ. 850.000, μετά την εξασφάλιση των αδειών. Ως ανέφερε χαρακτηριστικά ο μάρτυρας, «... είδαμε το κτήμα επί τόπου, πήραμε το τοπογραφικό, μας πήραν στο κτηματολόγιο, κάναμε την έρευνα μας όπως κάνει ο κάθε νούσιμος άνθρωπος ότι πράγματι το κτήμα ήταν ελεύθερο παντός όρου και οποιουδήποτε άλλου κωλύματος και προχωρήσαμε». Εξασφαλίσθηκε πολεοδομική άδεια για διαχωρισμό του τεμαχίου σε οικόπεδα και αφού προηγουμένως είχαν καταβληθεί τέλη για επίσπευση της. Kαμία «χαριστική πράξη» προς όφελος της αγοράστριας εταιρείας έλαβε χώρα, η έκδοση έγινε στα πλαίσια «κανονικής διαδικασίας». Τα κτήματα που γειτνιάζουν με το επίδικο ακίνητο ανήκουν σε Ελληνοκυπρίους, κανένας Τουρκοκύπριος, σύμφωνα πάντα με το μάρτυρα, δεν κατέχει κτήματα «παραπλεύρως». Στην περιοχή υπήρχαν διάφορα τεμάχια τα οποία είχαν διαχωρισθεί σε οικόπεδα. Η ανάπτυξη της γης προϋπήρχε της επίδικης. Ο ενάγοντας απέρριψε κατηγορηματικά τη θέση ότι η πράξη τους αποτέλεσε «κακό προηγούμενο», το οποίο εκμεταλλεύθηκαν Τουρκοκύπριοι της Πύλας και εχώρισαν οικόπεδα πολύ πλησίον της επίδικης ανάπτυξης. Στο βόρειο μέρος του επιδίκου τεμαχίου υπήρχε τάφρος. Το μήκος της τάφρου ήταν περίπου 25-30 μέτρα και το πλάτος της 2-
Ο χώρος όπου ήταν η τάφρος ήταν γεμάτος σκουπίδια με αποτέλεσμα να μη φαίνεται ότι ο χώρος εκείνος ήταν όντως τάφρος. Όταν το έβλεπε κάποιος θα μπορούσε να το εκλάβει ως ποταμό. Σε κάποιο άλλο στάδιο το περιέγραψε ως «μια ποταμοσιά στην οποία υπήρχαν διάφοροι θάμνοι και ήταν μπαζωμένος χώρος». Όταν επισκέφθηκε το χώρο μαζί με τους τρεις συνεταίρους του, «... κανενός δεν πέρασε από το μυαλό του ότι υπήρχε έργο». Η υπεράσπιση αμφισβήτησε την πιο πάνω θέση και υπέβαλε στο μάρτυρα ότι εγνώριζε ότι επρόκειτο για αντιαρματική τάφρο μήκους 300μ., μεγάλου πλάτους και βάθους, θέση την οποίαν απέρριψε ο ίδιος. Η αντιαρματική τάφρος, σύμφωνα πάντα με τον ενάγοντα επεκτεινόταν στο παρελθόν και στο χώρο όπου σήμερα βρίσκεται το γήπεδο του χωριού. Σε κάποιο στάδιο όμως, πολύ πριν αρχίσει η εκμετάλλευση του επιδίκου κτήματος από την εταιρεία Τ.Κ.Φ.Θ. Οικοπεδική Λτδ, η τάφρος στο σημείο εκείνο επιχωματώθηκε για να κατασκευασθεί το γήπεδο. Μετά την έναρξη των χωματουργικών εργασιών στο επίδικο ακίνητο, το καλοκαίρι του 2006 ένας φαντάρος υπέδειξε στους εργολάβους του έργου ότι υπήρχε τάφρος στο συγκεκριμένο χώρο. Ο εργολάβος ειδοποίησε τον ενάγοντα ο οποίος μετέβη στη σκηνή εντός λίγης ώρας. Στη σκηνή μετέβη και κάποιος διοικητής του στρατού. Ο ενάγοντας εζήτησε από τον τελευταίο να ειδοποιηθεί και η διοίκηση της μεραρχίας που είχε την ευθύνη των έργων. Το αρμόδιο γραφείο για το συγκεκριμένο θέμα ήταν το τρίτο επιτελικό γραφείο. Στη σκηνή μετέβη στη συνέχεια και κάποιος αξιωματικός στον οποίον ο ενάγοντας ανέφερε ότι για τους ιδίους, προφανώς εννοούσε την εταιρεία, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα, θα μπορούσαν να τροποποιήσουν τα σχέδια και ο χώρος όπου βρισκόταν η τάφρος να παρέμενε χώρος πρασίνου. Οι στρατιωτικοί του είπαν ότι οι ίδιοι προτιμούσαν όπως η περιοχή αναπτυσσόταν σε οικιστική καθότι μια οικιστική περιοχή αποτελεί το πιο σημαντικό αντιαρματικό έργο. Επρόκειτο, σύμφωνα με το μάρτυρα για θέμα «κοινής λογικής». Στη συνέχεια επισκέφθηκαν όλοι μαζί το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας αυθημερόν και εκεί επληροφορήθηκαν από τον υπεύθυνο του τμήματος επιτάξεων, τον κ. Πέζουνο, ότι ο χώρος δεν είχε επιταχθεί. Οι αρμόδιοι της μεραρχίας σε κάποιο μεταγενέστερο στάδιο επληροφόρησαν τον εργολάβο του έργου και τον ίδιο τον ενάγοντα ότι θα μπορούσαν να συνεχίσουν τις εργασίες τους. Ήταν η θέση του ενάγοντα ότι ο χώρος πρασίνου του επιδίκου τεμαχίου θα μπορούσε να επεκταθεί έτσι ώστε να περιλάβει και την τάφρο. Ο χώρος πρασίνου, που είχε υποβληθεί ως όρος στην πολεοδομική άδεια ήταν 2 στρέμματα ενώ η έκταση που καταλάμβανε η τάφρος σε σχέση πάντα με το επίδικο κτήμα ήταν μόνο μισό στρέμμα. Το μισό αυτό στρέμμα θα μπορούσε να ενταχθεί στο χώρο πρασίνου. Σε κάποιο άλλο στάδιο είπε ότι τόσο η τάφρος όσο και ο χώρος πρασίνου βρισκόντουσαν στο βόρειο τμήμα του τεμαχίου και κάλλιστα η πολεοδομία θα μπορούσε να επεκτείνει το χώρο πρασίνου και προς την τάφρο χωρίς να επηρεάζεται με οποιονδήποτε τρόπο η ανάπτυξη του ακινήτου. Τις θέσεις αυτές τις μετέφερε και στους στρατιωτικούς. Ο ενάγοντας απέρριψε τη θέση ότι υπήρξε αντίδραση «σοβαρότατη» και για μεγάλο χρονικό διάστημα, από τις στρατιωτικές αρχές σε σχέση με το θέμα της τάφρου. Στη συνέχεια κατέθεσε ο Λοίζος Αντωνίου, εναγόμενος 3, που θα αναφέρεται μετά απλώς ως «ο εναγόμενος». Ο εναγόμενος, σύμφωνα με τη κατάθεση του, ασχολείται με τη δημοσιογραφία από τα φοιτητικά του χρόνια, αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά. Αρχές του 2007, σύμφωνα με τη μαρτυρία του τον προσέγγισε κάποιος και τον πληροφόρησε ότι στην περιοχή Πύλας, εκεί που συνορεύει με τη γραμμή κατάπαυσης του πυρός, υπήρξε επέμβαση στην αντιαρματική τάφρο που βρισκόταν εκεί από το
Στο χώρο είχε αναρτηθεί διαφημιστική πινακίδα, στην οποία αναγραφόταν το όνομα του ενάγοντα. Το πρόσωπο αυτό του έδωσε και διάφορες φωτογραφίες τις οποίες ο εναγόμενος εδημοσίευσε. Οι φωτογραφίες αυτές αποτελούν μέρος των επιδίκων δημοσιευμάτων. Ο εναγόμενος επικοινώνησε τότε με τον ενάγοντα για να έχει τις απόψεις του επί του θέματος. Ο τελευταίος του ανέφερε ότι είναι ιδιοκτήτης του κτήματος μαζί με άλλα δύο πρόσωπα και ότι είχε προβεί σε επιχωμάτωση της αντιαρματικής τάφρου. Του ανέφερε επίσης ότι είχε συνεργασθεί με την Εθνική Φρουρά, το έργο είχε ανασταλεί μέχρι να «ξεκαθαρίσει» το νομικό καθεστώς της τάφρου και το έργο είχε εγκριθεί από το Γ.Ε.Ε.Φ. Η πολεοδομική ανάπτυξη της περιοχής, σύμφωνα πάντα με τις δηλώσεις του ενάγοντα, όχι μόνο «δεν υποβάθμιζε την αμυντική δυνατότητα του τόπου μας αλλά την ενδυνάμωνε». Στα πλαίσια των ερευνών του ο εναγόμενος πληροφορήθηκε μεταξύ άλλων ότι μόλις άρχισαν οι χωματουργικές εργασίες ο τοπικός στρατιωτικός διοικητής αντέδρασε, επισκέφθηκε το σημείο και εζήτησε αναστολή των έργων. Ο ενάγοντας συναίνεσε στην αναστολή. Η Πολεοδομική Αρχή «παραδόξως», σύμφωνα πάντα με τον εναγόμενο, δεν επέβαλε τη δημιουργία κοινοτικού εξοπλισμού παρά το γεγονός ότι επρονοείτο τούτο με βάση τη σχετική Δήλωση Πολιτικής, που επηρέαζε την περιοχή, συμπεριλαμβανομένου και του επιδίκου τεμαχίου. Η πολεοδομική άδεια δε εκδόθηκε σε διάστημα «μόλις τριών μηνών από της υποβολής της» και η Πολεοδομική Αρχή δεν εζήτησε τις απόψεις του Υπουργείου Αμυνας, κάτι που είχε πράξει στο παρελθόν όταν υποβλήθηκε άδεια για περίφραξη του κτήματος από τους προηγούμενους ιδιοκτήτες. Ο εναγόμενος επέλεξε να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο θέμα γιατί ήθελε να αναδείξει ότι όταν ένα πρόσωπο έχει οξεία συμπεριφορά έναντι των αντιπάλων του, ως ήταν ο ενάγοντας οφείλει να είναι δεκτικός σε ανάλογη κριτική. Ως ανέφερε χαρακτηριστικά, η κριτική στην οποία υποβλήθηκε ο ενάγοντας «.εμπεριέχει κλάσμα οξείας κρίσης κατά του σε σύγκριση με εκείνα τα οποία αναφέρει ο ίδιος για άλλους». Ο εναγόμενος εγνώριζε ότι είχαν εκδοθεί οι άδειες νόμιμα, το εγνώριζε «από την πρώτη στιγμή», ως ανέφερε χαρακτηριστικά, εκείνο όμως που «διερωτήθηκε» ήταν κατά πόσο ήταν ηθικά ορθό «να κινηθεί ο ενάγοντας με τον τρόπο που εκινήθηκε». Μέσα από τα δημοσιεύματα του προσπάθησε να παρουσιάσει την παρανομία της Πολεοδομίας που ενήργησε εσπευσμένα. Η πιο πάνω αρχή δεν επέδειξε την ίδια βιασύνη για παρόμοια αίτηση από προηγουμένο ιδιοκτήτη. Η άδεια για περίφραξη εκδόθηκε μετά από δύο έτη και η άδεια για διαχωρισμό 44 οικοπέδων μετά από 3 μήνες. Ερωτηθείς κατά πόσο ενδιαφέρθηκε να πληροφορηθεί για την εξέλιξη της υπόθεσης, αν είχε επιταχθεί τελικά το ακίνητο, αυτός απάντησε ότι έπαυσε να ασχολείται με την υπόθεση όταν ο ενάγοντας απείλησε την εφημερίδα με νομικά μέτρα. Εκριναν, ως ανέφερε χαρακτηριστικά ότι δεν υπήρχε λόγος συνέχισης της υπόθεσης καθώς δεν θα μπορούσαν να δημοσιεύσουν ο,τιδήποτε. Η ΜΥ2, Μάρω Ιακώβου, εργαζόταν κατά τον ουσιώδη χρόνο ως τεχνική επιθεωρήτρια στο Επαρχιακό Γραφείο Πολεοδομίας στη Λάρνακα και ήταν αυτή που είχε εξετάσει την επίδικη άδεια διαχωρισμού. Η μάρτυρας κατέθεσε και σε σχέση με τις δύο άλλες άδειες που αφορούσαν το επίδικο ακίνητο, την άδεια οικοδομής και την άδεια περίφραξης. Και οι τρεις άδειες είχαν υποβληθεί από τα ίδια πρόσωπα, τον Κώστα Καλογήρου Κακουλλή και τη Ξανθίππη Κακουλλή. Όταν υποβλήθηκε η αίτηση για έκδοση άδειας περίφραξης του τεμαχίου, η Πολεοδομική Αρχή ζήτησε τις απόψεις του Υπουργείου Άμυνας. Πρόκειται για πρακτική η οποία ακολουθείται από την πιο πάνω Αρχή για να διαπιστωθεί κατά πόσο το έργο επηρεάζεται από επιχειρησιακά έργα της Εθνικής Φρουράς. Η απάντηση που έλαβαν ήταν αρνητική, ήτοι ότι η περίφραξη δεν επηρέαζε τα πιο πάνω έργα. Κατά την εξέταση της επίδικης αίτησης για έκδοση άδειας διαχωρισμού όπως επίσης κατά την εξέταση της αίτησης για άδεια οικοδομής, δεν κρίθηκε σκόπιμο να ζητηθούν οι απόψεις του Υπουργείου Άμυνας γιατί οι απόψεις του επί του θέματος αυτού είχαν ήδη ζητηθεί και δοθεί προηγουμένως, στα πλαίσια εξέτασης της αίτησης για έκδοση άδειας περίφραξης, η οποία είχε προηγηθεί των άλλων δύο αιτήσεων. Η Πολεοδομική Αρχή δεν εγνώριζε ότι το τεμάχιο επηρεαζόταν από αντιαρματική τάφρο καθότι η τάφρος αυτή δεν απεικονιζόταν στο σχέδιο αποτύπωσης που είχε ετοιμασθεί από επαγγελματία τοπογράφο. Στο σχέδιο αποτύπωσης υπήρχε μια αμυδρή γραμμή, δεν υπήρχε όμως η αναμενόμενη διπλή γραμμή στο σημείο όπου βρισκόταν η τάφρος. Η μάρτυρας προέβη σε επιτόπια εξέταση του κτήματος την 3.1.2006, πριν την έκδοση της άδειας. Σε ερώτηση που της υποβλήθηκε από το συνήγορο υπεράσπισης κατά πόσο είχε αντιληφθεί την ύπαρξη αντιαρματικής τάφρου, η μάρτυρας είπε ότι το κτήμα ήταν πολύ μεγάλο και ήταν αδύνατο για τους τεχνικούς να εντοπίσουν οποιαδήποτε αντιαρματική τάφρο ή οποιαδήποτε επέμβαση από επιχειρησιακά έργα της Εθνικής Φρουράς. Σε κάποια άλλη περίπτωση όπου υποβλήθηκε αίτηση στην Πολεοδομία για έκδοση άδειας και από το κτήμα εκείνο όπως και από το επίδικο περνούσε αντιαρματική τάφρος διαγωνίως, το Υπουργείο Άμυνας είχε ζητήσει όπως το μέρος που επηρεαζόταν από την τάφρο εγγραφεί ως χώρος πρασίνου. Αυτό θα έπραττε η Πολεοδομική Αρχή και στην συγκεκριμένη περίπτωση αν εγνώριζε εκ των προτέρων ότι το επίδικο κτήμα επηρεαζόταν από αντιαρματική τάφρο. Οι απόψεις του Υπουργείου Άμυνας σε σχέση με το διαχωρισμό του επιδίκου ακινήτου σε οικόπεδα ζητήθηκαν εκ των υστέρων μετά την έκδοση της σχετικής άδειας, σχετική είναι η επιστολή, τεκμήριο
Η επιστολή στάληκε καθότι άρχισαν εκ νέου διαβουλεύσεις μεταξύ της Αρχής και του Υπουργείου Άμυνας όταν η πολεοδομική αρχή ενημερώθηκε ότι το επίδικο τεμάχιο επηρεαζόταν από τάφρο. Η μάρτυρας πληροφορήθηκε για την ύπαρξη της τάφρου, για πρώτη φορά, το Δεκέμβριο του
Την 5.12.2006 έγινε συνάντηση στο Κοινοτικό Συμβούλιο κατά την οποία συζητήθηκε το θέμα της αντιαρματικής τάφρου και στην οποία συμμετείχε και η μάρτυρας. Κατά τη συνάντηση οι στρατιωτικοί που συμμετείχαν στη συνεδρία ανέφεραν ότι όταν κτίζονται κατοικίες, οι κατοικίες από μόνες τους αποτελούσαν αντιαρματικά έργα. Τα πρακτικά της συνάντησης κατετέθησαν ως τεκμήριο ενώπιον του Δικαστηρίου. Η μάρτυρας εξετάσθηκε και σε σχέση με τους όρους που υποβλήθηκαν στην επίδικη άδεια διαχωρισμού και συγκεκριμένα για το θέμα παραχώρησης χώρου για κοινωνικό εξοπλισμό. Η παραχώρηση χώρου για κοινωνικό εξοπλισμό προβλέπεται από την παράγραφο 4(β) (ι) της Δήλωσης Πολιτικής. Πρόκειται για «γενικές πρόνοιες», ως ανέφερε χαρακτηριστικά οι οποίες προνοούν για την παραχώρηση χώρου, στη συγκεκριμένη περίπτωση 2%, για τη δημιουργία σχολείου, νηπιαγωγείου, γηροκομείου, φαρμακείου κ.α. Η πρακτική που ακολουθείται από την Πολεοδομική Αρχή κατά την εξέταση τέτοιας φύσης αιτήσεις είναι να αποστέλλεται επιστολή προς το Κοινοτικό Συμβούλιο και να ζητούνται οι απόψεις του σε σχέση με τη δημιουργία των πιο πάνω έργων. Στην υπό κρίση υπόθεση το Κοινοτικό Συμβούλιο δεν επιθυμούσε τη δημιουργία κάποιου έργου και επιθυμούσε όπως ποσοστό 2% του κτήματος που αναλογούσε στο χώρο για κοινωνικό εξοπλισμό ενταχθεί στο πράσινο. Σχετική επί του θέματος είναι η επιστολή του Κοινοτικού Συμβουλίου, τεκμήριο
Αναφορικά με το χρόνο εξέτασης της αίτησης, που στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν 3 μήνες, η μάρτυρας είπε ότι η ίδια η νομοθεσία ρητά προβλέπει ότι η εξέταση των αιτήσεων πρέπει να ολοκληρώνεται εντός τριών μηνών. Κατά την περίοδο 2003-2009 η Πολεοδομική Αρχή δεν μπορούσε να συμμορφωθεί σε όλες τις περιπτώσεις με τα χρονικά πλαίσια που έθετε ο νόμος, λόγω του μεγάλου αριθμού αιτήσεων και του μειωμένου προσωπικού. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η εξέταση της αίτησης, που έγινε από την ίδια, δεν καθυστέρησε καθότι υπήρχε ήδη εγκριμένος διαχωρισμός στα παρακείμενα τεμάχια και ολοκληρωμένο οδικό δίκτυο, γεγονότα που διευκόλυναν σε μεγάλο βαθμό το έργο της Αρχής. Τέλος ανέφερε ότι το επίδικο τεμάχιο ουδέποτε επιτάχθηκε και τόνισε ότι με βάση τη γνωμάτευση του Γενικού Εισαγγελέα, Γ.Ε 50Α/66/Β ημερομηνίας 9.9.92, η Πολεοδομία δεν νομιμοποιείται να απορρίψει αίτηση όταν ο χώρος δεν έχει επιταχθεί. Ο ΜΥ3, Αντισυνταγματάρχης Σάββας Παπαγεωργίου ανέλαβε τη διοίκηση του τάγματος Πεζικού 291 την 8.7.
Το πιο πάνω τάγμα έχει ως τομέα ευθύνης, από στρατιωτικής πλευράς, την περιοχή Τρούλλοι μέχρι το χωριό Κελλιά. Ο μάρτυρας πληροφορήθηκε από τον προκάτοχο του ότι υπήρξε μια διαφωνία όσον αφορά το διαχωρισμό οικοπέδου στην περιοχή Πύλας μεταξύ της μονάδας και των ιδιοκτητών του τεμαχίου. Ο μάρτυρας μετέβη στο χώρο τον Ιούλιο του 2006 όπου διαπίστωσε την ύπαρξη εκσκαφέα. Ζητήθηκε από τους ιδιοκτήτες να αναστείλουν τις χωματουργικές εργασίες «.μέχρι να εξακριβωθεί το τι μέλλει γενέσθαι και το τι αποφάσεις θα παρθούν από την ηγεσία του Γ.Ε.Ε.Φ για διατήρηση ή όχι της αντιαρματικής τάφρου». Ο μάρτυρας ετοίμασε το Νοέμβριο του 2006 έκθεση την οποία υπέβαλε στη Διοίκηση του Συντάγματος που υπαγόταν. Ο εναγόμενος επικοινώνησε τηλεφωνικώς με το μάρτυρα, του εζήτησε λεπτομέρειες σε σχέση με την έκθεση που είχε ετοιμάσει, ο τελευταίος όμως αρνήθηκε να του αποκαλύψει ο,τιδήποτε. Στο μάρτυρα υποδείχθηκε το τεκμήριο 20, το οποίο παρουσίασε ο εναγόμενος, αυτός δεν ήταν σε θέση να το αναγνωρίσει, επισήμανε όμως ότι στο έγγραφο περιλαμβάνεται η δική του εισήγηση του όπως κάποια οικόπεδα μετατραπούν σε χώρο πρασίνου. Ήταν η θέση του μάρτυρα ότι η αποδοχή του διαχωρισμού του εν λόγω τεμαχίου σε οικόπεδα θα ενθάρρυνε και άλλους ιδιοκτήτες γειτονικών τεμαχίων να προβούν σε αντίστοιχη υποβολή αιτήσεων για διαχωρισμό νέων οικοπέδων στη συγκεκριμένη περιοχή. Αποτέλεσμα αυτής της ενέργειας θα ήταν σε σύντομο χρονικό διάστημα οι εν λόγω ιδιοκτήτες, να απαιτήσουν την απομάκρυνση και των αντιαρματικών ναρκοπεδίων που υπήρχαν και κατ΄ επέκταση η ανατροπή του αμυντικού σχεδιασμού της μονάδας του. Έχοντας υπόψιν αυτά τα δεδομένα, ο μάρτυρας υπέβαλε προτάσεις οι οποίες απ΄ ότι διαφάνηκε διαχρονικά δεν έγιναν αποδεκτές από την ηγεσία του στρατού. Δεν υπήρξε, σύμφωνα με τον ίδιο, καμία αντίδραση. Όταν αντιλήφθηκε ότι οι γραπτές εισηγήσεις που υπέβαλε δεν ελήφθηκαν υπόψη, δεν επανήλθε επί του θέματος. Τον Ιανουάριο του 2007 τον ενημέρωσαν από το Γ.Ε.Ε.Φ., ότι το όλο θέμα το χειριζόταν το Υπουργείο Άμυνας. Ο μάρτυρας είπε επίσης ότι το έργο είχε στρατιωτική αξία για τη μονάδα. Η απώλεια κάποιου αμυντικού έργου προκαλεί ανατροπή στον αρχικό σχεδιασμό η Μονάδα όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, αντιμετώπισε το όλο θέμα στο πλαίσιο των δυνατοτήτων της. Ο ταγματάρχης Κυριάκος Δημητρίου, ΜΥ4, υπηρετούσε από την 6.8.06 στο Γ.Ε.Ε.Φ. στο Τμήμα Αμυντικής Οργάνωσης. Στα πλαίσια των καθηκόντων του είχε στη κατοχή του αριθμό εγγράφων τα οποία κατέθεσε στο Δικαστήριο. Συγκεκριμένα κατέθεσε το τεκμήριο 31 που πρόκειται για το ολοκληρωμένο κείμενο του τεκμηρίου
Το έγγραφο φέρει ημερομηνία 26.3.2007, απευθύνεται προς το Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Άμυνας και συντάχθηκε από το Γ.Ε.Ε.Φ., Διεύθυνση Σχεδίων, Τμήμα
Ο μάρτυρας κατέθεσε επίσης και τα τεκμήρια 32 μέχρι 35, πρόκειται για την αλληλογραφία που είχε ανταλλαγεί μεταξύ του Υπουργείου Άμυνας, του Γ.Ε.Ε.Φ. και του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως Λάρνακας, σε σχέση με το διαχωρισμό του τεμαχίου
Στο τεκμήριο 35 περιλαμβάνεται και η αλληλογραφία που ανταλλάγηκε σε σχέση με την έκδοση άδειας περίφραξης του τεμαχίου
Σύμφωνα με το πρακτικό της Επιτροπής, υπ. αρ. 7, την 13.9.2004 η Μόνιμη Επιτροπή Χαράξεως του Συντάγματος Πεζικού που αποτελείτο από ένα Συνταγματάρχη, δύο Αντισυνταγματάρχες και ένα Ταγματάρχη συνήλθε επί τόπου στο τεμάχιο 538 και εξέτασε κατά πόσο η περίφραξη του τεμαχίου θα επηρέαζε με οποιονδήποτε τρόπο τα επιχειρησιακά σχέδια της Εθνικής Φρουράς. Η Επιτροπή διαπίστωσε ότι «.εντός της προτεινόμενης περίφραξης, δεν υπάρχουν οποιαδήποτε αμυντικά έργα και δεν θα επηρεασθούν με οποιοδήποτε τρόπο τα επιχειρησιακά σχέδια της Εθνικής Φρουράς και ειδικότερα του Συντάγματος». Στο τεκμήριο 35 περιλαμβάνεται και έγγραφο το οποίο ετοίμασε ο διοικητής Σάββας Παπαγεωργίου, ημερ. 23.11.06, με το οποίο προτείνεται η τροποποίηση του υφισταμένου σχεδιασμού, μέσω της πολεοδομικής αρχής με μετατροπή τεσσάρων οικοπέδων σε χώρο πρασίνου και διαχωρισμό του χώρου πρασίνου σε οικιστικά οικόπεδα. Μέρος του τεκμηρίου 35 αποτελεί και το πρακτικό της Επιτροπής 4, του Συντάγματος Πεζικού ημερ. 15.2.2007, σύμφωνα με το οποίο η επιτροπή είχε τη γνώμη ότι στο παρόν στάδιο ο διαχωρισμός σε οικόπεδα και η επιχωμάτωση της αντιαρματικής τάφρου επηρέαζαν τα επιχειρησιακά της σχέδια. Αυτή ήταν συνοπτικά η μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν και να εξετάσω τη μαρτυρία τους. Οι δύο τελευταίοι μάρτυρες Σάββας Παπαγεωργίου ΜΥ3 και Κυριάκος Δημητρίου ΜΥ4 ήταν τυπικοί και ανεξάρτητοι μάρτυρες. Ο ΜΥ4 κατέθεσε απλώς μερικά έγγραφα της Εθνικής Φρουράς, ενώ ο ΜΥ3 αναφέρθηκε στη δική του εμπλοκή στην υπόθεση και στις εισηγήσεις/προτάσεις που υπέβαλε σε σχέση με την ανάπτυξη στο επίδικο τεμάχιο. Κατά πόσο οι εισηγήσεις του ήταν ορθές ή όχι δεν αποτελεί θέμα που θα κριθεί από το Δικαστήριο και ως εκ τούτου δεν κρίνω σκόπιμο να τις σχολιάσω περαιτέρω. Και οι δύο μάρτυρες μου έκαναν καλή εντύπωση και η μαρτυρία τους γίνεται αποδεκτή. Καλή εντύπωση μου έκανε και η ΜΥ
Η μαρτυρία της ήταν θετική και τεκμηριωμένη και γίνεται αποδεκτή στο σύνολο της. Ο ενάγοντας απαντούσε τις ερωτήσεις σε κάποιες περιπτώσεις με απόλυτο και κάπως απότομο τρόπο, ενώ ενίοτε ήταν έκδηλος ο εκνευρισμός του. Τα στοιχεία αυτά δεν έχουν κλονίσει όμως με οποιοδήποτε τρόπο την αξιοπιστία. Η μαρτυρία του ήταν σταθερή, οι απαντήσεις του ήταν αυθόρμητες και η γενική εικόνα που μου έδωσε ήταν ότι ήταν ειλικρινής. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του σε σχέση με τον τρόπο που τον επηρέασαν τα δημοσιεύματα, το γεγονός ότι δεχόταν πολλά τηλεφωνήματα από φίλους και γνωστούς και ότι αρκετές φορές βρέθηκε στην άβολη θέση να χρειάζεται να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Σε σχέση με τη μαρτυρία του εναγομένου εκείνο το οποίο παρατηρώ είναι ότι ενώ ισχυριζόταν ότι ο ίδιος θεωρούσε την επιχωμάτωση της τάφρου ως θέμα υψίστης σημασίας, δημοσίου ενδιαφέροντος και συμφέροντος, έκρινε σκόπιμο να δημοσιοποιεί το θέμα αυτό σε τακτά χρονικά διαστήματα, δεν έκρινε σκόπιμο να διερευνήσει το θέμα με και στη συνέχεια να πληροφορήσει και το αναγνωστικό κοινό τι τροπή είχε πάρει η όλη υπόθεση και πού κατέληξε. Πέραν τούτου αρκετά ερωτηματικά μου εγείρει και η δήλωση του ότι εκείνο που ήθελε ήταν να αναδείξει ότι άτομο με οξεία συμπεριφορά έναντι των αντιπάλων του οφείλει να είναι δεκτικός σε ανάλογη κριτική. Η εντύπωση που μου δόθηκε ήταν ότι ήθελε να δώσει ένα «μάθημα» στον ενάγοντα βασιζόμενος στη ρήση «μάχαιραν έδωκας μάχαιραν θα λάβεις». Η μαρτυρία του ενάγοντα και του εναγομένου σε σχέση με τα θέματα που αποτελούν το αντικείμενο των δημοσιευμάτων θα αξιολογηθεί κατά την εξέταση των θεμάτων αυτών, σε μεταγενέστερο στάδιο. Με βάση τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου προκύπτουν τα πιο κάτω γεγονότα: Η εναγομένη 1 είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δεόντως εγγεγραμμένη που κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν ιδιοκτήτρια της εφημερίδας ΠΟΛΙΤΗΣ. Ο εναγόμενος 2 κατά πάντα ουσιώδη για την αγωγή χρόνο ήταν και εξακολουθεί να είναι ο εκδότης της εφημερίδας και κύριος μέτοχος της εναγομένης
Ο εναγόμενος 3 ήταν και εξακολουθεί να είναι δημοσιογράφος και κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν συνεργάτης της εναγομένης
Ο ενάγοντας είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και είναι δικηγόρος στο επάγγελμα από το
Πρόσθετα είναι ένας από τους μετόχους της εταιρείας «Τ.Κ.Φ.Θ. ΟΙΚΟΠΕΔΙΚΗ ΛΤΔ». Ασχολείται με τα κοινά και την πολιτική από τα
Το 1999 εξελέγη Βουλευτής του ΔΗΚΟ της εκλογικής περιφέρειας Αμμοχώστου, επανεξελέγη στην ίδια θέση το
Από το 1984 είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΟ. Ο ενάγοντας υπήρξε από το 1999 μέχρι το 2006 αναπληρωτής Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Συγκοινωνιών και Έργων και από το 2006 μέχρι σήμερα είναι Πρόεδρος της εν λόγω Επιτροπής. Είναι επίσης μέλος των Κοινοβουλευτικών Επιτροπών Άμυνας και Παρακολουθήσεως Σχεδίων Αναπτύξεως και Ελέγχου Δημοσίων Δαπανών, καθώς και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Φάκελο της Κύπρου. Υπήρξε επίσης μέλος των Κοινοβουλευτικών Επιτροπών Νομικών και Υγείας. Το επίδικο τεμάχιο, τεμάχιο 538, βρίσκεται στην περιοχή Τσιακίλια στην Πύλα και έχει εμβαδό 42.884τμ. Προτού περιέλθει στην ιδιοκτησία της εταιρείας Τ. Κ. Φ. & Θ. Οικοπεδική Λτδ ανήκε στον Κώστα Καλογήρου Κακουλλή και Ξανθίππη Κώστα Κακουλλή, κατά ½ μερίδιο έκαστος. Από το πιο πάνω κτήμα διαπερνούσε, στο βόρειο τμήμα αυτού, αντιαρματική τάφρος η οποία κατασκευάσθηκε μετά την Τουρκική εισβολή και συγκεκριμένα μεταξύ 1974-
Η τάφρος αυτή καλυπτόταν από άγρια βλάστηση, μπάζα και σκουπίδια και είχε, σύμφωνα με την κατάθεση του ενάγοντα η οποία δεν αμφισβητήθηκε επί του σημείου αυτού και γίνεται αποδεκτή, εμβαδόν μισό στρέμμα περίπου. Το Μάιο του 2004 οι ιδιοκτήτες του επίδικου ακινήτου Κώστας και Ξανθίππη Κακουλλή, υπέβαλαν αίτηση στην Πολεοδομία για περίφραξη του κτήματος. Η Πολεοδομική Αρχή ζήτησε τότε τις απόψεις του Υπουργείου Άμυνας, σχετική είναι η επιστολή που κατατέθηκε, ημερομηνίας 27.7.2004, τεκμήριο
Το Υπουργείο Άμυνας απάντησε τρεις μήνες αργότερα με επιστολή του, ημερομηνίας 25.10.2004, η οποία κατατέθηκε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο. Με την επιστολή του αυτή επληροφορούσε την Πολεοδομική Αρχή ότι η περίφραξη δεν επηρέαζε με οποιονδήποτε τρόπο τους επιχειρησιακούς και αμυντικούς σχεδιασμούς της Εθνικής Φρουράς. Στην αλληλογραφία που ανταλλάγηκε μεταξύ των δύο αρχών καμία μνεία γίνεται από το Υπουργείο Άμυνας για την ύπαρξη αντιαρματικής τάφρου. Η τάφρος αυτή δεν απεικονιζόταν στα κτηματολογικά και πολεοδομικά σχέδια και η Πολεοδομική Αρχή αγνοούσε την ύπαρξη της. Από τα έγγραφα δε που παρουσίασε η υπεράσπιση προκύπτει ότι τα ίδια τα μέλη της Εθνικής Φρουράς δεν εντόπισαν αντιαρματική τάφρο εντός του τεμαχίου 538, κατά την επιτόπια έρευνα τους. Σχετικό είναι το τεκμήριο 35 που παρουσίασε ο ΜΥ
Πρόκειται για το πρακτικό της Μόνιμης Επιτροπής Χαράξεως του Συντάγματος Πεζικού. Η πιο πάνω επιτροπή που αποτελείτο από τέσσερις υψηλόβαθμους στρατιωτικούς, ένα συνταγματάρχη, δύο αντισυνταγματάρχες και ένας ταγματάρχης επήγε επί τόπου, ήτοι στο τεμάχιο 538 και εξέτασε κατά πόσο η περίφραξη του εν λόγω τεμαχίου θα επηρέαζε τα επιχειρησιακά έργα της Εθνικής Φρουράς. Ήταν η διαπίστωση της πιο πάνω Επιτροπής «.ότι εντός της προτεινομένης περίφραξης, δεν υπάρχουν οποιαδήποτε αμυντικά έργα και δεν θα επηρεασθούν με οποιοδήποτε τρόπο τα επιχειρησιακά σχέδια της Εθνικής Φρουράς και ειδικότερα του Συντάγματος». Ενάμιση περίπου χρόνο αργότερα, τη 18.11.2005 υποβλήθηκε από τους ιδιοκτήτες του επιδίκου τεμαχίου μέσω του πληρεξουσίου αντιπροσώπου τους, ήτοι του ενάγοντα, αίτηση για διαχωρισμό του επιδίκου τεμαχίου σε σαραντατέσσερα οικόπεδα. Η Πολεοδομία δεν θεώρησε σκόπιμο στο στάδιο εκείνο να ζητήσει τις απόψεις του Υπουργείου Άμυνας καθότι τις απόψεις του τις είχε ήδη λάβει σε σχέση με το επίδικο ακίνητο κατά την εξέταση της αίτησης για περίφραξη. Στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να επισημανθεί ότι το Υπουργείο Άμυνας ουδέποτε μέχρι τότε, είχε πληροφορήσει την Πολεοδομία είτε γραπτώς είτε προφορικώς, ότι αντιαρματική τάφρος διαπερνούσε το ακίνητο προφανώς, ως διαφαίνεται από το τεκμήριο 35, ο λόγος που δεν την ειδοποίησε ήταν γιατί κατά την επιτόπια έρευνα που έλαβε χώρα το 2004, η αντιαρματική τάφρος δεν έγινε αντιληπτή ούτε από τους στρατιωτικούς. Σημειώνω δε ότι τόσο σύμφωνα με τον ενάγοντα όσο και με τη ΜΥ2, Μάρω Ιακώβου δεν επρόκειτο για την πρώτη ανάπτυξη στην περιοχή. Κάποια από τα γειτονικά τεμάχια είχαν ήδη αναπτυχθεί και διαχωρισθεί σε οικόπεδα, ενώ πολύ πλησίον του επιδίκου τεμαχίου είχε ανεγερθεί το κοινοτικό γήπεδο Πύλας. Μέρος του γηπέδου είχε ανεγερθεί επί της αντιαρματικής τάφρου, η οποία αποτελούσε συνέχεια της αντιαρματικής τάφρου που διαπερνούσε το επίδικο κτήμα. Η Δήλωση Πολιτικής, στην οποία γίνεται εκτενής αναφορά στα επίδικα δημοσιεύματα παρέχει το γενικό πλαίσιο σε σχέση με τους όρους που μπορούν να επιβληθούν κατά την έκδοση πολεοδομικής άδειας. Ένας από τους όρους που μπορεί να επιβληθεί είναι η παραχώρηση χώρου για κοινωνικό/κοινοτικό εξοπλισμό, ήτοι για τη δημιουργία νοσοκομείου, σχολείου ή φαρμακείου ή για τη δημιουργία χώρου πρασίνου. Σχετική είναι η παράγραφος 4(β). Στο ίδιο έγγραφο όμως και συγκεκριμένα στο επόμενο άρθρο, άρθρο 5, ρητά προβλέπεται ότι στις περιπτώσεις όπου η παροχή δημόσιων χώρων για κοινοτικό εξοπλισμό που αναφέρονται στην παράγραφο 4(β) πιο πάνω, δεν θεωρείται πολεοδομικά αναγκαία ή κρίνεται σκόπιμο να χρησιμοποιηθεί για το σκοπό αυτό χώρος μικρότερης έκτασης από αυτό που προνοείται σε κάθε περίπτωση, η οποιαδήποτε διαφορά εμβαδού μεταξύ εκείνου που προνοείται στην παράγραφο 4(β) πιο πάνω και του πραγματικά αναγκαίου για σκοπούς κοινοτικού εξοπλισμού θα προστίθεται στο εμβαδό που προνοείται στην παράγραφο 4(α) ανωτέρω για δημόσιους και τοπιοτεχνημένους χώρους πρασίνου. Η κάθε υπόθεση εξετάζεται σύμφωνα με τα δικά της δεδομένα και επιβάλλονται όροι με βάση τις ανάγκες της περιοχής εντός του οποίου βρίσκεται το τεμάχιο. Προτού η Πολεοδομική Αρχή επιβάλει οποιουσδήποτε όρους ζητά τις απόψεις των τοπικών αρχών. Στη συγκεκριμένη περίπτωση εζήτησε τις απόψεις του Κοινοτικού Συμβουλίου Πύλας, που είναι η αρμόδια τοπική αρχή. Η Πολεοδομική Αρχή με επιστολή που απέστειλε προς το Κοινοτικό Συμβούλιο Πύλας, τεκμήριο 26, εζήτησε τις απόψεις της πιο πάνω αρχής κατά πόσο ποσοστό 2% του καθαρού εμβαδού του τεμαχίου, 620τμ περίπου, κρίνεται σκόπιμο να χρησιμοποιηθεί «ως δημόσιος χώρος για κοινοτικό εξοπλισμό» ή «να προστεθεί στο εμβαδό του απαιτούμενου χώρου πρασίνου». Ζητούσε επίσης τις απόψεις της σε σχέση με τον προτεινόμενο διαχωρισμό. Το Κοινοτικό Συμβούλιο Πύλας με επιστολή του ημερομηνίας 10.1.2006, η οποία κατατέθηκε ως τεκμήριο επληροφόρησε την Πολεοδομική Αρχή ότι δεν έφερε οποιανδήποτε ένσταση σε σχέση με τον προτεινόμενο διαχωρισμό και ότι δεν απαιτείτο η παραχώρηση χώρου για κοινωνικό εξοπλισμό. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα: «.Όσον αφορά τη διασφάλιση χώρου για κοινωνικό εξοπλισμό αυτός δεν είναι αναγκαίος και ως εκ τούτου να ενσωματωθεί στον υπόλοιπο χώρο πρασίνου». Τη 9.2.2006 η Πολεοδομική Αρχή απέστειλε στους ιδιοκτήτες του επιδίκου τεμαχίου την επιστολή, τεκμήριο 12, με την οποία τους επληροφόρησε ότι η αιτουμένη πολεοδομική άδεια δεν μπορούσε να χορηγηθεί σύμφωνα με το σχέδιο που είχε υποβληθεί και παρέθεσε τέσσερις λόγους. Για άρση των προβλημάτων αυτών η Πολεοδομική Αρχή ετοίμασε νέο σχέδιο. Οι ιδιοκτήτες απεδέχθησαν την πρόταση που υποβλήθηκε από την Αρχή, σύμφωνα με το σχέδιο που αυτή ετοίμασε και υπέγραψαν σχετική βεβαίωση. Η βεβαίωση αποτελεί μέρος του Τεκμήριο
Η άδεια οικοδομής εκδόθηκε την 17.2.2006, τεκμήριο 25, ήτοι την τελευταία ημέρα που προέβλεπε η νομοθεσία. Η νομοθεσία προβλέπει ότι οι πολεοδομικές άδειες πρέπει να εκδίδονται εντός τριών μηνών από την ημέρα υποβολής τους. Η άδεια εκδόθηκε με βάση το νέο προτεινόμενο σχέδιο και σ΄ αυτή επιβλήθηκαν διάφοροι όροι μεταξύ των οποίων και η παραχώρηση ποσοστού ουχί μικροτέρου του 12% του καθαρού εμβαδού του τεμαχίου για τη δημιουργία χώρου πρασίνου, και δώδεκα δημόσιων χώρων στάθμευσης. Σε σχέση με το χώρο πρασίνου η αρχή επέβαλε στους αιτητές υποχρέωση όπως τοπιοτεχνήσουν το συγκεκριμένο χώρο με βάση λεπτομερή σχέδια ανάπτυξης τα οποία θα έπρεπε πρώτα να εγκριθούν από την Αρχή. Επιβλήθηκε επίσης όρος όπως χώρος του τεμαχίου παραχωρηθεί για την ανέγερση υποσταθμού της ΑΗΚ. Μετά την έκδοση της πολεοδομικής άδειας, το κτήμα περιήλθε στην ιδιοκτησία της εταιρείας Τ. Κ. Φ. & Θ. Οικοπεδική Λτδ. Μέτοχος στην πιο πάνω εταιρεία ήταν μεταξύ άλλων ο ενάγοντας. Κατείχε μικρό ποσοστό του μετοχικού κεφαλαίου, ήτοι το 16%. Το καλοκαίρι του 2006, η ακριβής ημερομηνία δεν έχει διευκρινισθεί, ενώ εκτελούντο χωματουργικές εργασίες στο ακίνητο, από την εταιρεία Τ. Κ. Φ & Θ. Οικοπεδική Λτδ, κάποιος φαντάρος που περνούσε από εκεί υπέδειξε στον εργολάβο του έργου ότι στον χώρο εκείνο υπήρχε αντιαρματική τάφρος. Τόσο ο διοικητής του τάγματος, υπεύθυνος για την περιοχή στην οποία βρισκόταν η αντιαρματική τάφρος, όσο και ο ενάγοντας κλήθηκαν και μετέβηκαν στη σκηνή. Οι χωματουργικές εργασίες ανεστάληκαν μετά από αίτημα του διοικητή. Στη συνέχεια ο ενάγοντας και ο διοικητής μετέβηκαν στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας για να ερευνήσουν κατά πόσο ο χώρος όπου βρισκόταν η τάφρος είχε επιταχθεί. Η απάντηση που δόθηκε από το κτηματολόγιο ήταν αρνητική. Σύμφωνα με το τεκμήριο 29, που πρόκειται για έγγραφο της Εθνικής Φρουράς το οποίο παρουσίασε η υπεράσπιση, οι εργασίες επανήρχησαν την 20.6.2006 αφού προηγήθηκε δεύτερη επίσκεψη του Διοικητή του Συντάγματος στο Επαρχιακό Κηματολόγιο Λάρνακας. Εκεί διαπιστώθηκε για ακόμη μια φορά ότι το τεμάχιο 538 δεν ήταν καταχωρημένο ως επίτακτο ή απαλλοτριωμένο για τις ανάγκες της Εθνικής Φρουράς. Τη 12.9.2006 έγινε συνάντηση στο Υπουργείο Άμυνας που είχε ως θέμα τις αιτήσεις για ανάπτυξη σε τεμάχια που επηρεάζονταν από την Εθνική Φρουρά. Παρόντες στη συνάντηση ήταν ο Ταγματάρχης Ιάκωβος Παπαγεωργίου, δύο λειτουργοί του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως Λάρνακας, τρεις λειτουργοί και ένας αρχιτέκτονας του Υπουργείου Άμυνας. Κατά τη συνεδρία έγινε μνεία στην «εκκρεμότητα που παρουσιάζεται για την αίτηση του τουρκοκύπριου Ahmet και την αίτηση για το τεμάχιο με το άγαλμα των πεσόντων αξιωματικών του Μηχανικού στην Πύλα». Έγινε επίσης μνεία στην αίτηση για μεγάλο οικοδομικό συγκρότημα στην περιοχή του χωριού Ψεματισμένος. Λίγους μήνες αργότερα, τη 5.12.2006 έγινε συνάντηση στα γραφεία του Κοινοτικού Συμβουλίου Πύλας αναφορικά με την αποδέσμευση ιδιωτικών τεμαχίων που βρίσκονταν εντός καταργηθέντων ναρκοπεδίων της Εθνικής Φρουράς. Στη συνάντηση παρευρίσκονταν η Βοηθός Επαρχιακή Επόπτρια, δύο εκπρόσωποι του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως, εκπρόσωπος του Γ.Ε.Ε.Φ, εκπρόσωπος του Υπουργείου Άμυνας, ο επιτελάρχης της πρώτης Μεραρχίας, εκπρόσωπος του 291 Τάγματος Πεζικού και ο Πρόεδρος και ο Γραμματέας του Κοινοτικού Συμβουλίου Πύλας. Κατά τη συνεδρία ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Άμυνας ανέφερε τα πιο κάτω τα οποία θεωρώ σκόπιμο όπως παραθέσω αυτούσια: «Ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Άμυνας, κ. Στυλιανίδης, ανέφερε ότι όταν ανεγείρονται κατοικίες κατά μήκος ή στην περιοχή της τάφρου τότε η ύπαρξη της τάφρου δεν είναι αναγκαία. Άρα, συνέχισε, οι αιτήσεις για διαχωρισμό οικοπέδων σε τεμάχια που εμπίπτουν μέσα στην τάφρο θα μπορούσαν να γίνονται δεκτές και στο χώρο της τάφρου να χωροθετείται ο χώρος πρασίνου και στο υπόλοιπο τεμάχιο να ανεγείρονται οι κατοικίες. Αποφασίστηκε όπως οι ιδιοκτήτες κτημάτων τα οποία είναι επιταγμένα και εμπίπτουν στην τάφρο, να υποβάλλουν κανονικά τις αιτήσεις τους για το διαχωρισμό του κτήματος τους σε οικόπεδα και το Υπουργείο Άμυνας θα τις εξετάζει και θα αίρεται τμηματικά η επίταξη του κτήματος από την Εθνική Φρουρά. Ο κοινοτάρχης εισηγήθηκε όπως στις περιπτώσεις που έχει ολοκληρωθεί ο διαχωρισμός αλλά όχι ο χώρος πρασίνου διότι αυτός εμπίπτει στο χώρο της τάφρου, τότε ο αιτητής να υποβάλλει αίτηση στο Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως για απαλλαγή όρου ή εξαγορά του χώρου πρασίνου ώστε να μπορεί να εξασφαλίσει Πιστοποιητικό Έγκρισης για το διαχωρισμό από την Επαρχιακή Διοίκηση Λάρνακας». Το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως με επιστολή του ημερομηνίας 21.12.06, εζήτησε τις απόψεις του Υπουργείου Άμυνας σε σχέση με τον διαχωρισμό του επιδίκου τεμαχίου και τυχόν όρους που θα έπρεπε να επιβληθούν όσον αφορά την ανάπτυξη των οικοπέδων και τη διαμόρφωση δημόσιων χώρων πρασίνου. Το Υπουργείο Άμυνας ουδέποτε απάντησε στην πιο πάνω επιστολή, σχετική είναι η μαρτυρία της ΜΥ2, Μάρως Ιακώβου επί του θέματος. Ο στρατιωτικός διοικητής της περιοχής, ΜΥ3, διαφώνησε με το διαχωρισμό του επιδίκου ακινήτου σε οικόπεδα με τον τρόπο που είχε εγκριθεί από τη Πολεοδομία. Κοινοποίησε τη θέση του προφορικά στη διοίκηση του συντάγματος και στη συνέχεια γραπτώς. Η δική του εισήγηση ήταν όπως επιτραπεί ο διαχωρισμός σε οικόπεδα, νοουμένου όμως «δεν θα γινόταν διαχωρισμός σε οικόπεδα του βορείου τμήματος του τεμαχίου που επηρεάζεται από την αντιαρματική τάφρο και αφορούσε τα οικόπεδα με αριθμό 1, 2 και 3 καθώς και μέρος του χώρου πρασίνου, όπως φαίνεται στο συνημμένο τοπογραφικό». Εισηγήθηκε επίσης όπως ο ιδιοκτήτης επαναφέρει την τάφρο στην αρχική της κατάσταση καθότι επίστευε ότι θα ανάτρεπε τον αμυντικό σχεδιασμό της μονάδας του στην περιοχή. Οι προτάσεις αυτές οι οποίες υποβλήθηκαν το Νοέμβριο του 2006 δεν έγιναν αποδεκτές από την ηγεσία του στρατού. Το επίδικο τεμάχιο δεν έχει επιταχθεί μέχρι σήμερα. Το Δικαστήριο, κατά την εξέταση της παρούσας υπόθεσης, που αφορά λίβελο, πρέπει να εξισορροπήσει μεταξύ δύο αρχών, του συνταγματικού δικαιώματος της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης, που προστατεύεται από το άρθρο 19 του Συντάγματος και το άρθρο 10, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του δικαιώματος της προάσπισης της αξιοπρέπειας και της φήμης του ανθρώπου που προστατεύεται από το άρθρο 2 της Σύμβασης. Το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψιν ότι «η προστασία της φήμης του επηρεαζομένου προσώπου είναι αναγκαία σε μια δημοκρατική κοινωνία, η οποία έχει το δικαίωμα της πληροφόρησης αναφορικά με ζητήματα δημοσίου ή γενικού ενδιαφέροντος και η οποία εν πάση περιπτώσει θα πρέπει να δείχνει την απαραίτητη ανοχή και ανεκτικότητα στις αντίθετες απόψεις[1]». Η έννοια της αναλογικότητας εξυπακούει ότι το Δικαστήριο οφείλει να εντοπίσει τη χρυσή τομή μεταξύ των δύο πιο πάνω αρχών, χωρίς να παραγνωρίζει το γεγονός ότι το κοινό δεν πρέπει να αποθαρρύνεται από το να εκφράσει τη γνώμη του για θέματα δημοσίου συμφέροντος, λόγω φόβου ποινικών ή άλλων κυρώσεων[2]. Ο πολίτης σε μια δημοκρατική κοινωνία έχει το δικαίωμα, όπως πολλές φορές έχει τονισθεί σε δικαστικές αποφάσεις και όπως τονίζεται και ανωτέρω, να πληροφορηθεί για θέματα δημοσίου ή γενικού ενδιαφέροντος. Το έργο αυτό το έχουν αναλάβει σε μεγάλο βαθμό τα μέσα μαζικής επικοινωνίας τα οποία πολλές φορές χαρακτηρίζονται και ως η «τέταρτη εξουσία». Η πληροφόρηση του πολίτη όμως πρέπει να είναι έγκυρη και δεν είναι επιτρεπτό να στηρίζεται σε ψευδή γεγονότα ή να διατυπώνεται με τρόπο παραπλανητικό. Η «εξουσία» αυτή θα πρέπει να ασκείται με τρόπο ανεξάρτητο, αμερόληπτο χωρίς υστεροβουλίες και αλλότρια κίνητρα. Σε αντίθετη περίπτωση ο πολίτης και γενικά η κοινωνία γίνεται δέκτης μονόπλευρα διογκωμένων ή επινοημένων πληροφοριών. Πρόσωπα που κατέχουν πολιτικά ή άλλα δημόσια αξιώματα θα πρέπει να ανέχονται πιο εύκολα τη δημόσια κριτική, ενώ στους δημοσιογράφους μπορεί να τους επιτραπεί ένας βαθμός υπερβολής ή ακόμα και πρόκλησης[3]. Όπως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στην Αγγλική απόφαση Branson v Bower[4]: «In a modern democracy all those who venture into public life, in whatever capacity, must expect to have their motives subjected to scrutiny and discussed. Nor is it realistic today to demand that such debate should be hobbled by the constraints of conventional good manners - still of deference. The law of fair comment must allow for healthy skepticism». Βέβαια αυτό δεν εξυπακούει ότι κατηγορία εναντίον πολιτικού για διαφθορά θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με διαφορετικό τρόπο από ότι παρόμοια κατηγορία εναντίον άλλου προσώπου[5]. Κατά πόσο το δημοσίευμα είναι δυσφημιστικό ή όχι, δεν εξαρτάται από την πρόθεση του συντάκτη κατά το χρόνο που το συνέτασσε αλλά από τη φυσική τάση του δημοσιεύματος.[6] Κρίνεται με βάση την αντικειμενική εξέταση των λέξεων και των εννοιών που αποδίδουν σ΄ αυτές οι ορθά σκεπτόμενοι άνθρωποι[7]. Ο τρόπος που θα πρέπει να εξεταστεί το δημοσίευμα από το Δικαστήριο συνοψίζεται πολύ εύστοχα στην απόφαση Jaynes v News Magazines Ltd[8]: «

(1)The governing principle is reasonableness.

(2)The hypothetical reasonable reader is not naïve but he is not unduly suspicious. He can read between the lines. He can read in an implication more readily than a lawyer and may indulge in a certain amount of loose thinking but he must be treated as being a man who is not avid for scandal and someone who does not, and should not, select one bad meaning where other non-defematory meanings are available.

(3)Over-elaborate analysis is best avoided.

(4)The intention of the publisher is irrelevant.

(5)The article must be read as a whole, and any 'bane and antidote' taken together.

(6)The hypothetical reader is taken to be representative of those who would read the publication in question.

(7)In delimiting the range of permissible defamatory meanings, the court strained, or forced, or utterly unreasonable interpretation .'

(8)It follows that it is not enough to say that by some person or another the words might be understood in a defamatory sense". Εκείνο που έχει σημασία είναι η εντύπωση που αφήνει το δημοσίευμα στον αναγνώστη. Ως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο σύγγραμμα Gatley on Libel and Slander[9]: «provided that the impression not of what the words mean but of what a jury could sensibly think they meant. Such an exercise is an exercise in a generosity, not in parsimony. It is why, once fairly performed, it will not be second-guessed on appeal by [the court of Appeal]: the longstop is the jury». Το δημοσίευμα πρέπει να εξετάζεται με βάση τη φυσική και συνήθη ερμηνεία των λέξεων. Καθοδηγητικό επί του θέματος είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την Αγγλική απόφαση Lewis v Daily Telegraph.[10] «What the ordinary man would infer without special knowledge has generally been called the natural and ordinary meaning of words. But that expression is rather misleading in that it conceals the fact that there are two elements in it. Sometimes it is not necessary to go beyond the words themselves, as where the claimant has been called a thief and a murderer. But more often the sting is not so much in the words themselves as in what the ordinary man will infer from them, and that is also regarded as part of their natural and ordinary meaning». Η φυσική και συνήθης ερμηνεία των λέξεων περιλαμβάνει οποιοδήποτε υπονοούμενο ή συμπέρασμα στο οποίο θα μπορούσε να καταλήξει ένας λογικός άνθρωπος καθοδηγούμενος όχι από ειδικές αλλά μόνο γενικές γνώσεις και δεν περιορίζεται από οποιουσδήποτε αυστηρούς νομικούς κανόνες[11]. Ση συγκεκριμένη περίπτωση δεν χωρεί αμφιβολία ότι το άρθρο ήταν δυσφημιστικό για τον ενάγοντα και έθιξε σε μεγάλο βαθμό την υπόληψη και την αξιοπρέπεια του. Διαβάζοντας τα δημοσιεύματα σχηματίζει κάποιος την εντύπωση ότι ο ενάγοντας είναι πρόσωπο χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας που εκμεταλλευόμενος τη θέση του ως βουλευτής και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής της Άμυνας πέτυχε να υλοποιήσει το σκοπό του αδιαφορώντας πλήρως για τους νόμους και την ηθική τάξη. Ενήργησε με μοναδικό γνώμονα το προσωπικό οικονομικό του συμφέρον, αδιαφορώντας πλήρως για την ασφάλεια της πατρίδας μας. Κατέστρεψε συνειδητά οχυρωματικό έργο μεγάλης σημασίας για την ασφάλεια της περιοχής. Διαχώρισε τη γη σε οικόπεδα τα οποία πώλησε στη συνέχεια σε πολύ ψηλές τιμές αποκομίζοντας μεγάλο οικονομικό όφελος για τον ίδιο. Ο διαχωρισμός έγινε παράνομα, προτού εξασφαλίσει πολεοδομική άδεια. Μέσα από τα άρθρα αφήνεται επίσης να νοηθεί ότι εκμεταλλευόμενος τη θέση του, χρησιμοποιώντας αθέμιτα μέσα, εξασφάλισε την εν λόγω άδεια με πολύ ευνοϊκούς όρους. Αφήνεται επίσης να εννοηθεί ότι η άδεια που εκδόθηκε δεν περιέχει τους όρους που προβλέπονται από τη Δήλωση Πολιτικής αλλά υπήρξαν παρεκκλίσεις και ότι εκδόθηκε σε ελάχιστο χρόνο. Με τη συμπεριφορά του δε ενθάρρυνε και άλλους Τουρκοκύπριους ιδιοκτήτες γης να ζητήσουν και αυτοί την ανάπτυξη της γης τους που βρίσκεται στην περιοχή της Πύλας, που θεωρείται αμυντικά ευαίσθητη. Δεν δίστασε δε να συγκρουστεί για το θέμα αυτό με διοικητές του στρατού που προσπάθησαν να προστατεύσουν το οχυρωματικό έργο ενώ έλαβε μέρος και στις συνεδρίες που έγιναν από την Εθνική Φρουρά και το Υπουργείο Άμυνας για το θέμα αυτό. Η υπεράσπιση προώθησε τις πιο κάτω υπερασπίσεις: Ι. Ότι το περιεχόμενο των επιδίκων δημοσιευμάτων ήταν αληθινό. ΙΙ. Ότι τα επίδικα δημοσιεύματα συνιστούσαν έντιμο σχόλιο επί ζητήματος δημοσίου ενδιαφέροντος. ΙΙΙ. Τα επίδικα δημοσιεύματα ήταν προνομιούχα υπό επιφύλαξη. Η υπεράσπιση φέρει το βάρος να αποδείξει το αληθές των δημοσιευμάτων. Δεν απαιτείται να αποδειχθεί η αλήθεια κάθε λεπτομέρειας των γεγονότων που αναφέρονται στα δημοσιεύματα. Αρκεί η ουσία του δυσφημιστικού δημοσιεύματος να αποδειχθεί αληθής. Ως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στη Grobbelaar v News Group Newspapers Ltd a.o[12], είναι αρκετό να αποδειχθεί «το κεντρί» (sting) των ισχυρισμών του. Όταν το δυσφημιστικό δημοσίευμα περιέχει δύο ή περισσότερες ξεχωριστές κατηγορίες κατά του ενάγοντα, η υπεράσπιση αυτή δεν καταρρίπτεται για μόνο το λόγο ότι δεν αποδεικνύεται το αληθές κάθε μιας κατηγορίας, αν το μέρος του δημοσιεύματος που δεν αποδείχθηκε ως αληθές, δεν βλάπτει ουσιωδώς την υπόληψη του ενάγοντα αφού ληφθεί υπόψη το αληθές των υπολοίπων κατηγοριών[13]. To Άρθρο 19(β) του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148 προνοεί για το θέμα του εντίμου σχολίου. Διαβάζουμε σχετικά: «19. Σε αγωγή για δυσφήμιση αποτελεί υπεράσπιση (α) ........ (β) ότι το δημοσίευμα για το οποίο έγινε η αγωγή ήταν έντιμο σχόλιο για θέμα δημοσίου συμφέροντος. Νοείται ότι όταν το δυσφημιστικό δημοσίευμα συνιστάται εν μέρει στον ισχυρισμό γεγονότων και εν μέρει στην έκφραση γνώμης, υπεράσπιση εντίμου σχολίου δεν καταρρίπτεται για μόνο το λόγο ότι δεν αποδεικνύεται το αληθές κάθε ισχυρισμού γεγονότος ,αν η έκφραση γνώμης αποτελεί έντιμο σχόλιο αφού ληφθούν υπόψη αυτά τα οποία ισχυρίζεται ή αναφέρονται στο δυσφημιστικό δημοσίευμα για το οποίο έγινε η αγωγή τα οποία αποδεικνύονται. Νοείται περαιτέρω ότι η βάση της παραγράφου αυτής υπεράσπιση δεν επιτυγχάνεται αν ο ενάγων αποδείξει ότι η δημοσίευση δεν έγινε καλή τη πίστη εντός της έννοιας του εδαφίου

(2)του άρθρου 21 του Νόμου αυτού». Ο έντιμος σχολιασμός προϋποθέτει τρία στοιχεία: Ι. Οι λέξεις να αποτελούν σχόλιο και όχι δήλωση γεγονότων. Ως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στην Αγγλική απόφαση Reynolds v Times Newspapers Ltd and other[14] ".It is important to keep in mind that this defence is concerned with the protection of comment, not imputation of fact. If the imputation is one of fact, a ground of defence must be sought elsewhere. Further to be within this defence the comment must be recognizable as comment, as distinct from an imputation of fact". ΙΙ. Ότι αποτελούν έντιμο ή δίκαιο σχολιασμό επί γεγονότων ορθώς διατυπωμένων. Για να δικαιολογείται ο χαρακτηρισμός του σχολίου ως έντιμο, θα πρέπει η συγκεκριμένη δήλωση να παρουσιάζεται ως σχόλιο και δεν πρέπει να είναι τόσο αναμεμειγμένο με τα γεγονότα ώστε ο αναγνώστης να μη μπορεί να διακρίνει μεταξύ του τι είναι αναφορά γεγονότος και τι είναι σχόλιο. Ισχυρισμός ή καταλογισμός κάποιου γεγονότος είναι όταν καταλογίζεται σε κάποιον ότι προέβη σε μια πράξη ή ενέργεια, ενώ σχόλιο συνιστά ο χαρακτηρισμός της πράξης ως απεχθούς, ανέντιμη. Χρήσιμη είναι η αναφορά που γίνεται στην Αγγλική απόφαση Hunt v Star Newspaper[15] από την οποία παραθέτω το πιο κάτω σχετικό απόσπασμα: «.comment in order to be justifiable as fair comment must appear as comment and must not be so mixed up with the facts that the reader cannot distinguish between what is report and what is comment. If the facts are stated separately and the comment appears as an inference drawn from those facts, any injustice that it might do will be to some extent negatived by the reader seeing the grounds upon which the unfavourable inference is based. But if fact and comment be intermingled so that it is not reasonably clear what portion purports to be inference, he will naturally suppose that the injurious statements are based on adequate grounds known to the writer, though not necessarily set out by him. In the one case the insufficiency of the facts to support the inference will lead fair minded men to reject the inference. In the other case it merely points to the existence of extrinsic facts which the writer considers to warrant the language he uses . Any matter, therefore, which does not indicate within a reasonable clearness that it purports to be comment and not statement of fact, cannot be protected by the plea of fair comment». ΙΙΙ. Ότι αποτελούν σχολιασμό θέματος δημοσίου ενδιαφέροντος. Το κριτήριο για να κριθεί κατά πόσο το σχόλιο είναι έντιμο ή όχι είναι αν ένας έντιμος άνθρωπος παρά την προκατάληψη που μπορεί να τον διακατέχει και τις υπερβολικές απόψεις του θα μπορούσε να είχε προβεί στη συγκεκριμένη κριτική. Ως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο σύγγραμμα Gatley on Libel and Slander[16]: «.The question which the jury must answer is this: "Would any [honest] man, however prejudiced be might be, or however exaggerated or obstinate his views, have written this criticism? Could an honest person, holding a strong a view, holding perhaps an obstinate view, holding perhaps a prejudiced view - could an honest person have been capable of writing this? That is a totally different question from the question, "Do you agree with what he has said"». Τα δημοσιεύματα και οι γελοιογραφίες στην υπό κρίση υπόθεση περιστρέφονται γύρω από τα ίδια θέματα και ως εκ τούτου κρίνω ορθό να τα εξετάσω στο σύνολο τους, με ειδική αναφορά σε κάθε άρθρο ξεχωριστά, εκεί όπου κρίνω σκόπιμο. Και στα τέσσερα δημοσιεύματα γίνεται αναφορά στην επιχωμάτωση της τάφρου και σ΄ αυτά αφήνεται να εννοηθεί ότι ο ενάγοντας εγνώριζε εξ αρχής ότι το επίδικο τεμάχιο το διαπερνούσε αμυντική τάφρος. Όταν δε αυτός ικανοποιήθηκε, μετά από έρευνα στο κτηματολόγιο, ότι το τεμάχιο δεν ήταν επιταγμένο «και δεν υπήρχε ως εκ τούτου νομική υποχρέωση έναντι της Εθνικής Φρουράς για διατήρηση του οχυρωματικού έργου», ως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο τεκμήριο 2, προχώρησε στην υλοποίηση του έργου, ήτοι την καταστροφή του οχυρωματικού έργου που βρισκόταν σε μια περιοχή που θεωρείται για σκοπούς αμυντικής ασφάλειας ευαίσθητη. Μοναδικός του σκοπός η αποκόμιση μεγάλου οικονομικού κέρδους σε βάρος της εθνικής ασφάλειας της χώρας. Επισημαίνω επίσης ότι στο τεκμήριο 2, δεύτερη παράγραφο, ο ενάγοντας παρουσιάζεται ως το πρόσωπο που αγόρασε το επίδικο τεμάχιο και το επιχωμάτωσε ενώ στο τεκμήριο 3 παρουσιάζεται ως το άτομο που έκοψε τα οικόπεδα και έκτισε σπίτια. Παρουσιάζεται επίσης σε όλα τα άρθρα ότι εγνώριζε εξ αρχής για την ύπαρξη της αντιαρματικής τάφρου και παρά ταύτα προχώρησε στην υλοποίηση του έργου. Σχετική είναι η πιο κάτω αναφορά που γίνεται στο τεκμήριο 3: «Έρευνα που πραγματοποίησε το Γ.Ε.Ε.Φ. και το Υπουργείο Άμυνας .αποκάλυψε ότι το μέλος της Επιτροπής Άμυνας της Βουλής, κόβοντας οικόπεδα και κτίζοντας σπίτια, κατέστρεφε χωρίς άδεια, συνειδητά και εν γνώσει του έργα της Εθνικής Φρουράς. Σύμφωνα μάλιστα με τα όσα γνωρίζουμε ο κ. Κουλίας όχι μόνο γνώριζε αλλά είχε κατ΄ επανάληψη συγκρουστεί με τους στρατιωτικούς διοικητές της περιοχής οι οποίοι προσπάθησαν να προστατεύσουν τα οχυρωματικά έργα». Αυτή τη θέση, η οποία αποτελεί και ένα από τα πλέον ουσιώδη σημεία για την έκβαση της υπόθεσης την υποστήριξε και ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης κατά την αγόρευση του. Το πρώτο σημείο το οποίο θα ήθελα να σχολιάσω είναι το βαθμό εμπλοκής του ενάγοντα στην ενέργεια αυτή, ήτοι της επιχωμάτωσης της τάφρου. Στο πρώτο άρθρο αναγράφεται ότι η πιο πάνω ενέργεια έγινε από την εταιρεία του ενάγοντα, χωρίς να διευκρινίζεται ότι ο ενάγοντας κατείχε ένα πολύ μικρό ποσοστό του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας αυτής. Στο ίδιο άρθρο, λίγες γραμμές πιο κάτω η ενέργεια αυτή αποδίδεται αποκλειστικά στον ενάγοντα και παρουσιάζεται ως ο μοναδικός πρωταγωνιστής στην ιστορία αυτή. Παρουσιάζεται στις πλείστες αναφορές ότι επρόκειτο για προσωπική του υπόθεση και ότι όλα τα έσοδα από το διαχωρισμό του τεμαχίου τα εισέπραξε ο ίδιος προσωπικά. Αποσιωπάται το γεγονός ότι την εκμετάλλευση την είχε αναλάβει νομικό πρόσωπο και όχι ο ενάγοντας προσωπικά και αποκρύπτεται τελείως το γεγονός ότι ο ενάγοντας ήταν μικρομέτοχος στην εταιρεία που ανάλαβε την ανάπτυξη. Υπενθυμίζω ότι ο ενάγοντας κατείχε μόνο το 16% του μετοχικού κεφαλαίου. Σε σχέση δε με τον ισχυρισμό που προβάλλεται σε όλα τα δημοσιεύματα ήτοι ότι ο ενάγοντας εγνώριζε εκ των προτέρων την ύπαρξη της αντιαρματικής τάφρου, που αποτελεί και την ουσία, τον κεντρικό άξονα (sting) των δημοσιευμάτων, ήτοι ότι συνειδητά κατέστρεψε το οχυρωματικό έργο, παρατηρώ ότι ο ισχυρισμός αυτός δεν υποστηρίζεται από οποιαδήποτε μαρτυρία. Ο ίδιος ο ενάγοντας κατέθεσε ότι δεν εγνώριζε την ύπαρξη της αντιαρματικής τάφρου και ανέφερε χαρακτηριστικά: «.Στη συγκεκριμένη περιοχή το έργο είχε εγκαταλειφθεί. Ήταν μολυσμένο. Υπήρχαν σκουπίδια μέσα και δεν φαινόταν ότι ήταν τάφρος. Δεν έγινε συντήρηση και όταν το έβλεπε κάποιος οι πιο πολλοί θα μπορούσαν να το εκλάβουν ως ποταμό .». Η μαρτυρία του επί του συγκεκριμένου σημείου δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση. Πέραν τούτου όμως παρατηρώ ότι ο ισχυρισμός του ενάγοντα υποστηρίζεται από τη μαρτυρία που προσκόμισε η ίδια η υπεράσπιση και συγκεκριμένα από τη μαρτυρία της ΜΥ2 και τα έγγραφα που παρουσίασε ο ΜΥ4 και συγκεκριμένα το τεκμήριο

Υπενθυμίζω ότι η Πολεοδομία, σύμφωνα με τη ΜΥ2, αγνοούσε την ύπαρξη της αντιαρματικής τάφρου, αυτή δεν μπορούσε να γίνει αντιληπτή από τους τεχνικούς της Πολεοδομίας κατά την επιτόπια έρευνα, ενώ στα κτηματολογικά και πολεοδομικά σχέδια το οχυρωματικό αυτό έργο δεν απεικονιζόταν καν. Το γεγονός δε ότι ο ενάγοντας έκανε τη θητεία του στην Εθνική Φρουρά, υπηρέτησε για κάποια χρόνια ως εθνοφύλακας και συμμετείχε στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Άμυνας δεν τον καθιστούσαν ειδικό επί του θέματος αυτού, ως ήταν η θέση της υπεράσπισης. Πώς είναι δυνατό να αναμένει κάποιος από τον ενάγοντα ένα απλό πολίτη, δικηγόρο στο επάγγελμα, να είναι σε θέση να διακρίνει ότι ο σκουπιδότοπος με τις καλαμιές που είδε στο επίδικο τεμάχιο αποτελούσε μέρος οχυρωματικού έργου της Εθνικής Φρουράς, αφ΄ ης στιγμής οι στρατιωτικοί της Επιτροπής Χάραξης του Τάγματος του Πεζικού που είχαν επισκεφθεί το χώρο το 2004, ειδικοί επί του θέματος, δεν ήταν σε θέση να το εντοπίσουν. Στο πιο πάνω απόσπασμα ρητά αναφέρεται ότι το γεγονός ότι ο ενάγοντας κατέστρεφε το οχυρωματικό έργο «συνειδητά», ήταν αποτέλεσμα της έρευνας του Γ.Ε.Ε.Φ. και του Υπουργείου Άμυνας. Τέτοια έρευνα δεν παρουσιάσθηκε όμως στο Δικαστήριο. Καταλήγω ότι ο ενάγοντας πληροφορήθηκε για την ύπαρξη του επιδίκου οχυρωματικού έργου, για πρώτη φορά, το καλοκαίρι του 2006, κάτω από τις συνθήκες που ο ίδιος περιέγραψε. Ό,σα δεν αναφέρονται στα επίδικα δημοσιεύματα, ήτοι ότι αυτός εγνώριζε για την ύπαρξη της εν λόγω τάφρου εκ των προτέρων και προχώρησε στην καταστροφή της «συνειδητά», δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Στο τεκμήριο 1 αναγράφεται επίσης, μεταξύ άλλων, ότι ο ενάγοντας άρχισε εργασίες στο χώρο «.χωρίς προηγουμένως να έρθουν σε επαφή με την Εθνική Φρουρά». Ο ενάγοντας καμία υποχρέωση είχε, είτε νομική είτε ηθική να ειδοποιήσει την Εθνική Φρουρά. Για ποιο λόγο να ανέμενε κάποιος ότι είχε καθήκον έστω και ηθικό να ειδοποιήσει την Εθνική Φρουρά από τη στιγμή που ο ίδιος αγνοούσε την ύπαρξη του αμυντικού αυτού έργου. Επισημαίνω επίσης ότι μόλις του ζητήθηκε από τις στρατιωτικές αρχές να αναστείλει τις εργασίες αυτός συμμορφώθηκε αμέσως. Στο άρθρο, τεκμήριο 3, αμφισβητείται, με έντεχνο διφορούμενο τρόπο, η έκδοση της πολεοδομικής άδειας, αναφέρεται δε χαρακτηριστικά: «.Άνθρωποι δε που γνωρίζουν καλά τα δεδομένα στην περιοχή, διερωτώνται πως είναι δυνατόν να υπάρχει - εάν υπάρχει - ακόμη και πολεοδομική άδεια διαχωρισμού οικοπέδων και άδεια οικοδομής σε μια περιοχή που διασχίζεται από αντιαρματική τάφρο». Το εύλογο ερώτημα που εγείρεται είναι πως είναι δυνατό ο αρθογράφος, ήτοι ο εναγόμενος να αφήνει αιχμές ότι δεν υπάρχει πολεοδομική άδεια ενώ εγνώριζε πολύ καλά την ύπαρξη της. Υπενθυμίζω ότι το δήλωσε και ο ίδιος ενώπιον του Δικαστηρίου και είχε στα χέρια του αντίγραφο της άδειας αυτής την οποία παρουσίασε και στο Δικαστήριο. Η πολεοδομική άδεια εκδόθηκε από το Φεβρουάριο του 2006, πολύ πριν αρχίσουν τα χωματουργικά έργα. Ανυπόστατος και αναληθής είναι και ο ισχυρισμός που περιλαμβάνεται στο τεκμήριο 2 ότι η άδεια εκδόθηκε «.παρά τις αντιδράσεις της Εθνικής Φρουράς», και ότι ο ενάγοντας «συγκρούστηκε επανειλημμένα με τους στρατιωτικούς διοικητές που προσπάθησαν να προστατεύσουν το οχυρωματικό έργο». Εξίσου ανυπόστατος είναι και ο ισχυρισμός που αναγράφεται στο ίδιο δημοσίευμα τεκμήριο 2, ότι «στη συνεδρίαση που έλαβε την απόφαση .συμμετείχε και ο ίδιος ο κ. Κουλίας, ερχόμενος μάλιστα σε φραστική αντιπαράθεση με αξιωματικό ο οποίος υποστήριξε να μην πάρει τη σχετική άδεια. Τελικά όμως την πήρε και συνέχισε τα έργα καταστροφής των οχυρωματικών έργων». Ως προκύπτει από τη προσαχθείσα μαρτυρία, την οποία παρουσίασε η ίδια η υπεράσπιση, η Εθνική Φρουρά αντέδρασε εκ των υστέρων, πολλούς μήνες μετά την έκδοση της πολεοδομικής άδειας, όταν είχαν ήδη αρχίσει οι χωματουργικές εργασίες. Καμία μαρτυρία δε έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ότι τη δεδομένη στιγμή ή αργότερα ή και προγενέστερα ο ενάγοντας ήλθε σε αντιπαράθεση με οποιοδήποτε στρατιωτικό, έστω και μια φορά. Τέτοια θέση δεν υποβλήθηκε καν στον ενάγοντα κατά την αντεξέταση του. Όλες οι συναντήσεις που είχαν θέμα την αντιαρματική τάφρο, έλαβαν χώραν, σύμφωνα πάντα με την προσαχθείσα μαρτυρία, μετά την έκδοση άδειας διαχωρισμού και σε καμία δεν παρευρισκόταν ο ενάγοντας. Η αντιαρματική τάφρος παρουσιάζεται στα επίδικα δημοσιεύματα, ως «επίκαιρο αμυντικό έργο» και ως «το κυριότερο αμυντικό έργο» της περιοχής, τεκμήριο 2, που «ζώνει την περιοχή συμβάλλοντας στην άμυνα της ευρύτερης περιοχής Λάρνακας». Μέσα από τα άρθρα δίδεται η εντύπωση ότι η επιχωμάτωση της τάφρου έθεσε σε άμεσο κίνδυνο την ασφάλεια της χώρας. Πουθενά στα επίδικα άρθρα δεν αναφέρεται ότι το έργο κατασκευάστηκε το 1974-1975, δεν έτυχε της δέουσας συντήρησης με αποτέλεσμα, η τάφρος αυτή που περιγράφεται στα δημοσιεύματα ως «το κυριότερο αμυντικό έργο» της περιοχής, να μετατραπεί σε σκουπιδότοπο με πυκνή βλάστηση καλαμιών. Αποσιωπάται επίσης το γεγονός ότι κατά τον επίδικο χρόνο η Πολεοδομία αγνοούσε την ύπαρξη του και δεν απεικονιζόταν στα πολεοδομικά και κτηματολογικά σχέδια και οι μόνοι που εγνώριζαν ότι επρόκειτο για αντιαρματική τάφρο ήταν κάποιοι στρατιωτικοί. Τονίζω το «κάποιοι» καθότι ως προκύπτει από το τεκμήριο 35 υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί επισκέφθηκαν το χώρο και δεν εντόπισαν την τάφρο. Αποκρύπτεται επίσης από τα δημοσιεύματα ένα πολύ ουσιώδες γεγονός ότι η ανάπτυξη στην περιοχή είχε αρχίσει προτού υποβάλει αίτηση για άδεια διαχωρισμού η εταιρεία Τ. Κ. Φ. & Θ. Οικοπεδική Λτδ. Γειτονικά τεμάχια είχαν ήδη διαχωρισθεί σε οικόπεδα και αναπτυχθεί και η εν λόγω εταιρεία δεν ήταν η πρώτη που επιχείρησε να αναπτύξει κάποιο κτήμα στην περιοχή. Μέρος της τάφρου είχε ήδη επιχωματωθεί για την κατασκευή του κοινοτικού γηπέδου που ανεγέρθηκε πλησίον του επιδίκου τεμαχίου. Αντίθετα, μέσα από τα δημοσιεύματα δίδεται η εντύπωση ότι ο ενάγοντας ήταν ο πρώτος που επιχείρησε ανάπτυξη γης εντός της περιοχής. Μέσα από τα δημοσιεύματα επιρρίπτονται σοβαρές ευθύνες στον ενάγοντα ο οποίος έχοντας ως πρωταρχικό του μέλημα το οικονομικό όφελος κατέστρεψε το κυριότερο αμυντικό έργο της περιοχής. Λόγω δε των ενεργειών του ενάγοντα, η Πολεοδομική Αρχή αναγκάσθηκε να εγκρίνει την αίτηση Τουρκοκυπρίου να διαχωρίσει τη γη του σε οικόπεδα, σχετική είναι η πιο κάτω αναφορά από το τεκμήριο 1: «Πριν από δύο μήνες ένας Τουρκοκύπριος ιδιοκτήτης γης, επίσης πάνω στην αντιαρματική τάφρο, ζήτησε να αξιοποιήσει τη γη του. Μετά από έντονες διαβουλεύσεις αποφασίστηκε πως δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς, παρά να δοθεί η άδεια στον Τουρκοκύπριο ιδιοκτήτη να αξιοποιήσει όπως νομίζει την ιδιοκτησία του. Ο Τουρκοκύπριος άρχισε άμεσα την επιχωμάτωση της αντιαρματικής τάφρου και στο δικό του κομμάτι, όπως νωρίτερα είχε πράξει ο βουλευτής του ΔΗΚΟ». Στο τεκμήριο 2 γίνεται αναφορά σε Τουρκοκυπρίους γενικά χωρίς να διευκρινίζεται ο αριθμός, ενώ στο τεκμήριο 3 γίνεται αναφορά σε δύο περιπτώσεις συγκεκριμένων Τουρκοκυπρίων που υπέβαλαν αιτήσεις. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα: «Πριν από δύο μήνες παρουσιάστηκαν νέα δεδομένα, που έδωσαν την ευκαιρία στο νέο διοικητή του τάγματος να εγείρει ξανά τις ενστάσεις του. Δύο Τουρκοκύπριοι ιδιοκτήτες γης στην ίδια περιοχή, επίσης επί της αντιαρματικής τάφρου, προφανώς ενθαρρυμένοι από το γεγονός ότι δίπλα τους επιχωματώθηκε η αντιαρματική τάφρος, ζήτησαν να επιτραπεί και στους ίδιους να αξιοποιήσουν τη γη τους. Το αίτημα των Τουρκοκυπρίων κτύπησε καμπανάκι στο διοικητή ο οποίος προέβη σε όλα τα διαβήματα ούτως ώστε να σταματήσει αμέσως η καταστροφή των οχυρωματικών έργων στην περιοχή του. Στα υψηλά δώματα του ΓΕΕΦ υπάρχει σήμερα η σχετική αλληλογραφία». Καμία σχετική μαρτυρία έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Αναφορά σε κάποιο Τουρκοκύπριο γίνεται μόνο στο τεκμήριο 19, γίνεται μνεία σε κάποια εκκρεμότητα που παρουσιάζεται με την αίτηση του Τουρκοκύπριου Ahmet. Από αυτή την αναφορά όμως δεν μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι η άδεια που ζητούσε ο εν λόγω Τουρκοκύπριος ήταν παρομοίας φύσεως με την υπό κρίση ή ότι η έκδοση της υπό κρίση άδειας επηρέασε με οποιονδήποτε τρόπο την υπόθεση του Τουρκοκύπριου. Η ισχυριζόμενη δε αλληλογραφία που βρίσκεται «στα υψηλά δώματα του Γ.Ε.Ε.Φ» δεν παρουσιάσθηκε στο Δικαστήριο. Διαπιστώνω επίσης ότι ενώ υπερτονίζεται σε όλα τα άρθρα η σημασία της αντιαρματικής τάφρου για την ασφάλεια της περιοχής, υποτιμάται η σημασία της οικοδομικής ανάπτυξης. Στο πρώτο δημοσίευμα, τεκμήριο 1, η σημασία της οικοδομικής ανάπτυξης για την αμυντική ασφάλεια της περιοχής παρουσιάζεται ως προσωπική άποψη του ενάγοντα με την οποία συμφώνησαν και πολλοί στρατιωτικοί, υπό την προϋπόθεση ότι «η ανάπτυξη θα γινόταν οργανωμένα και συνολικά». Στο πιο πάνω πρακτικό από το οποίο παράθεσα τη θέση του εκπροσώπου του Υπουργείου Άμυνας ως επίσης και στα υπόλοιπα έγγραφα που παρουσίασε η υπεράσπιση, δεν περιέχουν τέτοια αναφορά ενώ με βάση τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η σημασία της οικοδομικής ανάπτυξης δεν ήταν «ανακάλυψη» του ενάγοντα αλλά θέση η οποία υποστηριζόταν από στρατιωτικούς. Παραπέμπω σχετικά στη δήλωση του εκπροσώπου του Υπουργείου Άμυνα, κ. Στυλιανίδης, κατά τη συνάντηση που έγινε τη 5.12.2006 «.ότι όταν ανεγείρονται κατοικίες κατά μήκος ή στην περιοχή της τάφρου τότε η ύπαρξη της τάφρου δεν είναι αναγκαία». Καμία μνεία γίνεται στην πιο πάνω δήλωση. Πέραν των πιο πάνω, παρατηρώ ότι ο τρόπος με τον οποίον έχουν συνταχθεί τα επίδικα άρθρα δίδουν την εντύπωση ότι ολόκληρη η Εθνική Φρουρά και το Υπουργείο Άμυνας είχαν τεθεί σε «συναγερμό» για το θέμα αυτό και ότι «αντιτίθονταν σφόδρα» στην έκδοση της άδειας διαχωρισμού. Είναι γεγονός ότι το θέμα αυτό απασχόλησε την Εθνική Φρουρά και το Υπουργείο Άμυνας και ότι ο διοικητής της περιοχής, ΜΥ3, εξέφρασε κάποιες επιφυλάξεις για τον τρόπο που είχε εγκριθεί ο διαχωρισμός, δεν είχε όμως ένσταση στη δημιουργία του έργου, θεωρούσε όμως ορθό όπως τεθούν προηγουμένως κάποιοι όροι. Οι εισηγήσεις του ΜΥ3 όμως, ως αναφέρω και ανωτέρω, δεν υιοθετήθηκαν από την ηγεσία της Εθνικής Φρουράς και του Υπουργείου Άμυνας, κανένας όρος επιβλήθηκε στην ιδιοκτήτρια εταιρεία και ο χώρος που καταλάμβανε η τάφρος ουδέποτε επιτάχθηκε. Το θέμα της τάφρου δεν είχε πάρει στην πραγματικότητα τις διαστάσεις που ο εναγόμενος προσπάθησε μέσα από τα δημοσιεύματα του να παρουσιάσει. Στο δημοσίευμα τεκμήριο 2 παρουσιάζεται ως ένα βαρυσήμαντο γεγονός, χαρακτηριστική είναι η αναφορά κάτω από τον ηχηρό τίτλο «Ανοίγει ο φάκελος για το Ζαχαρία Κουλία». «Νέα δεδομένα στην υπόθεση της καταστροφής οχυρωματικών έργων από εταιρεία του βουλευτή Ζαχαρία Κουλία δημιουργεί η απόφαση τόσο του Γενικού Διευθυντή του ΥΠΑΜ Πέτρου Καρεκλά όσο και του Προέδρου της Άμυνας της Βουλής Γιαννάκη Ομήρου να διερευνήσουν περαιτέρω τα όσα αποκαλύψαμε .». Από το παρακάτω κείμενο όμως που δημοσιεύεται στο ίδιο τεκμήριο, τεκμήριο 2, διαφαίνεται ότι ήταν ο ίδιος ο εναγόμενος και ή οι συνεργάτες του που ανάδευαν το θέμα και ότι ήταν αυτοί που είχαν ζητήσει από το γενικό διευθυντή του Υπουργείου Άμυνας και τον Πρόεδρο της Επιτροπής Άμυνας να διερευνήσουν το θέμα. «Ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Άμυνας, Πέτρος Καρεκλάς με τον οποίο επικοινωνήσαμε, δεν ήταν ση θέση να σχολιάσει την ουσία της υπόθεσης διότι δεν είχε ακόμη στα χέρια του το σχετικό φάκελο. Δεσμεύτηκε ωστόσο ότι θα διερευνήσει την υπόθεση και αύριο θα έχει στα χέρια το τον φάκελο με όλα τα επίσημα στοιχεία. Ο Πρόεδρος της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας Γιαννάκης Ομήρου, σε δήλωση του μας ανάφερε πως «εφόσον υπάρξει καταγγελία τότε το θέμα θα πρέπει αμέσως να διερευνηθεί. Σε αυτή την περίπτωση η Εθνική Φρουρά θα πρέπει να απαντήσει, ένα πράγματι τα οχυρωματικά της έργα επηρεάζονται από τις δραστηριότητες της εταιρείας του κ. Κουλία». Τα επίδικα δημοσιεύματα και συγκεκριμένα τα τεκμήρια 3 και 4 καταπιάνονται επίσης και με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εκδόθηκε η πολεοδομική άδεια διαχωρισμού του επιδίκου τεμαχίου. Στο τεκμήριο 3 τίθεται το πιο κάτω ερώτημα το οποίο αφήνει πολλά υπονοούμενα σε σχέση με τη νομιμότητα των πράξεων του ενάγοντα: «Από τα αποτελέσματα του Γ.Ε.Ε.Φ, γεννάται ακόμη ένα σημαντικό ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν ο κ. Κουλίας να εξασφάλισε - εάν εξασφάλισε - πολεοδομική άδεια διαχωρισμού οικοπέδων και άδεια οικοδομής, σε μια περιοχή που θεωρείται ιδιαίτερα ευαίσθητη αμυντικά και τη διασχίζει αντιαρματική τάφρος;». Στο τεκμήριο 4, ο δημοσιογράφος δεν περιορίζεται σε υπαινιγμούς και υπονοούμενα αλλά αναφέρει ρητά και απερίφραστα ότι «.προκειμένου να γίνει το έργο υπήρξαν σοβαρές παρεκκλίσεις από τις υποχρεώσεις του κ. Κουλία». Σχολιάζει αρχικά το σύντομο χρονικό διάστημα εντός του οποίου εκδόθηκε η άδεια, αποκρύπτοντας από τον αναγνώστη ότι με βάση την ισχύουσα νομοθεσία η Πολεοδομική Αρχή είχε υποχρέωση να εγκρίνει την αίτηση εντός τριών μηνών. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η άδεια διαχωρισμού εκδόθηκε την τελευταία μέρα της χρονικής αυτής προθεσμίας. Ο συντάκτης των άρθρων για να υποστηρίξει το επιχείρημα του αυτό, ήτοι ότι η άδεια εκδόθηκε «ταχύτατα», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, συγκρίνει την παρούσα περίπτωση με άλλες περιπτώσεις στην περιοχή όπου ιδιοκτήτες γειτονικών χωραφιών «.ανέμεναν ή αναμένουν για δύο χρόνια προκειμένου να πάρουν από την πολεοδομία το πράσινο φως». Καμία σχετική μαρτυρία έχει προσκομισθεί από την υπεράσπιση για στοιχειοθέτηση της πιο πάνω δήλωσης ενώ ο εναγόμενος κατά την κατάθεση του ενώπιον του Δικαστηρίου περιορίσθηκε να αναφερθεί στις δύο αιτήσεις που είχαν υποβληθεί για το επίδικο κτήμα για άδεια περίφραξης και οικοδομής. Οι πιο πάνω θέσεις δεν συνάδουν με την μαρτυρία που προσκόμισε η ίδια η υπεράσπιση. Υπενθυμίζω ότι η ΜΥ2 αναφερόμενη στις συνθήκες κάτω από τις οποίες εκδόθηκε η άδεια, είπε μεταξύ άλλων ότι ο διαχωρισμός δεν παρουσίασε οποιεσδήποτε δυσκολίες καθότι υπήρχε ήδη οδικό σύστημα. Δεν κρίθηκε σκόπιμο δε να ζητηθούν οι απόψεις της Εθνικής Φρουράς καθότι τις είχαν λάβει προγενέστερα, κατά την εξέταση αίτησης για έκδοση άδειας περίφραξης. Πέραν τούτου παρατηρώ, σύμφωνα με τα έγγραφα που παρουσίασε η ίδια η υπεράσπιση ότι η αίτηση δεν εγκρίθηκε ως είχε. Η Πολεοδομική Αρχή εισηγήθηκε διάφορες τροποποιήσεις οι οποίες έγιναν όλες αμέσως αποδεκτές από τους ιδιοκτήτες της γης. Μεγάλο μέρος της μαρτυρίας αναλώθηκε και στο θέμα της Δήλωσης Πολιτικής και τους όρους που θα έπρεπε να είχαν υποβληθεί κατά την έκδοση της άδειας διαχωρισμού. Εκτενής αναφορά στο θέμα αυτό γίνεται στο τεκμήριο
Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα: «Σύμφωνα με τους Πολεοδομικούς Κανονισμούς, οποιοσδήποτε προχωρεί σε οικοπεδοποίηση, εάν ο αριθμός των οικοπέδων υπερβαίνει τα δέκα, τότε υποχρεούται να προβλέπει ένα ποσοστό για χώρο πρασίνου και ένα άλλο ποσοστό για χώρους κοινωνικού εξοπλισμού. Δηλαδή χώρους όπου θα ανεγερθούν ιατρείο, καφενείο κλπ ανάλογα με τις ανάγκες. Στην περίπτωση των 43 οικοπέδων της εταιρείας του κ. Κουλία η πολεοδομική αρχή έκανε τα στραβά μάτια και έδωσε την άδεια στους ιδιοκτήτες της γης να κόψουν τα οικόπεδα ΧΩΡΙΣ την πρόνοια για χώρο κοινωνικού εξοπλισμού. Με τον τρόπο αυτό εξασφαλίστηκαν σχεδόν δύο ακόμη οικόπεδα προς πώληση. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι υπό εξαιρετικές περιστάσεις θα μπορούσε να παραβλεφθεί η συγκεκριμένη πρόνοια. Κάτι τέτοιο ούτε προβλέπεται από το νόμο αλλά ούτε και ίσχυε όταν ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του ιδίου κομματιού προσπάθησε να εξασφαλίσει άδεια διαχωρισμού οικοπέδων. Τότε

(2005)του ζήτησαν να προβλέψει και χώρο κοινωνικού εξοπλισμού». Όλα τα πιο πάνω αντικρούονται από τη μαρτυρία που προσκόμισε η ίδια η υπεράσπιση. Υπενθυμίζω ότι με βάση την προσκομισθείσα μαρτυρία το Κοινοτικό Συμβούλιο Πύλας επέλεξε όπως ο χώρος που προβλέπεται για κοινωνικό εξοπλισμό προστεθεί στο χώρο πρασίνου. Οι ιδιοκτήτες της γης δεν εξασφάλισαν δύο ακόμη οικόπεδα ως ανυπόστατα αναγράφει το δημοσίευμα και η πολεοδομική αρχή δεν «έκανε τα στραβά μάτια», αλλά ακολούθησε τις οδηγίες της τοπικής αρχής, ως είθισται σε τέτοιες περιπτώσεις. Εξάλλου, ο ίδιος ο εναγόμενος στη δήλωση που κατέθεσε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, ρητά αναφέρει ότι στην αίτηση που υποβλήθηκε από τον ενάγοντα εκ μέρους των δύο ιδιοκτητών «.περιλαμβανόταν ένας ανοικτός δημόσιος χώρος, μικρός χώρος πρασίνου και χώρος για τη δημιουργία κοινοτικού εξοπλισμού». Εφόσον ο ίδιος εγνώριζε ότι στην αίτηση που υπέβαλαν οι ιδιοκτήτες της γης προνόησαν για παραχώρηση χώρου για κοινοτικό/κοινωνικό εξοπλισμό και ότι στη Δήλωση Πολιτικής, αντίγραφο της οποίας κατείχε και παρουσίασε στο Δικαστήριο, υπήρχε ρητή πρόβλεψη ότι η πολεοδομική αρχή μπορεί να μην απαιτήσει χώρο για κοινωνικό εξοπλισμό και ο χώρος αυτός να ενσωματωθεί στο χώρο πρασίνου, γιατί στα άρθρα του και ιδιαίτερα στο άρθρο 4 αφήνει έντονες αιχμές εναντίον του ενάγοντα σε σχέση με την «παράλειψη» της Πολεοδομίας να θέσει ως όρο την παραχώρηση χώρου για κοινοτικό εξοπλισμό; Ανυπόστατος είναι και ο ισχυρισμός ότι ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του τεμαχίου, το 2005, προσπάθησε να εξασφαλίσει άδεια διαχωρισμού και ότι υποβλήθηκε όρος για παροχή χώρου για κοινωνικό εξοπλισμό. Η μαρτυρία που προσκομίσθηκε από την υπεράσπιση και συγκεκριμένα από τη μαρτυρία του εναγομένου και της ΜΥ2, προκύπτει ότι οι πρώην ιδιοκτήτες Κώστας Καλογήρου Κακουλλή και Ξανθίππη Κακουλλή υπέβαλαν αίτηση για περίφραξη του κτήματος και για άδεια ανέγερσης οικοδομής και στη συνέχεια το 2005 υπέβαλαν την επίδικη αίτηση για άδεια διαχωρισμού και διόρισαν τον ενάγοντα όπως χειρισθεί το θέμα αυτό. Καμία άλλη αίτηση πλην της επιδίκου είχε υποβληθεί για άδεια διαχωρισμού. Στο ίδιο δημοσίευμα, τεκμήριο 4, αναγράφεται επίσης ότι στα πρώτα πολεοδομικά σχέδια που ετοιμάσθηκαν η περιοχή πρασίνου προβλεπόταν στο νοτιοδυτικό μέρος του τεμαχίου, όταν όμως «πήρε τα πράγματα στα χέρια του ο κ. Κουλίας», ο χώρος πρασίνου μεταφέρθηκε στο βορειοανατολικό μέρος. Ούτε ο ισχυρισμός αυτός ανταποκρίνεται στην αλήθεια, αντικρούεται δε από τη μαρτυρία της ΜΥ2, Μάρως Ιακώβου και τα έγγραφα που προσκόμισε. Σχετικό είναι το τεκμήριο 25 όπου φαίνεται η πρόταση των αιτητών και ο διαχωρισμός που τελικά εγκρίθηκε. Στην ίδια σελίδα, τεκμήριο 4, σε ξεχωριστό πλαίσιο δημοσιεύεται το άρθρο με τον τίτλο «Σε σύγκρουση με το Γ.Ε.Ε.Φ». Στο άρθρο αυτό επεξηγούνται οι λόγοι γιατί το έργο δεν είχε επιταχθεί. Παραθέτω αυτούσια τη σχετική αναφορά: «Το συγκεκριμένο κομμάτι ξέμεινε-προφανώς-επειδή ο Τουρκοκύπριος ιδιοκτήτης δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να το αξιοποιήσει και δεν ήγειρε απαιτήσεις». Και αυτός ο ισχυρισμός παρέμεινε παντελώς ατεκμηρίωτος. Καμία μαρτυρία έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ότι ο προηγούμενος ιδιοκτήτης ήταν Τουρκοκύπριος, οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες ήταν, ως αναφέρθηκε επανειλημμένα κατά την ακρόαση, οι Κώστας και Ξανθίππη Κακουλλή. Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι πολλά γεγονότα που καταγράφονται στα επίδικα δημοσιεύματα και αποτελούν τον κεντρικό άξονα των άρθρων αυτών δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, ενώ άλλα καταγράφονται με τρόπο παραπλανητικό και υπερβολικό. Από το όλο πνεύμα των δημοσιευμάτων είναι προφανές ότι εκείνο που ενδιέφερε τον εναγόμενο δεν ήταν η αποκάλυψη της αλήθειας για σκοπούς δημοσίου συμφέροντος αλλά η σπίλωση της υπόληψης του ενάγοντα. Η δήλωση του ενάγοντα ότι σκοπός του εναγομένου ήταν να «τον διαπομπεύσει» ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Εξάλλου, ο ίδιος ο εναγόμενος καταθέτοντας προφορικά παραδέχθηκε ότι σκοπός του ήταν να εκθέσει τον ενάγοντα και να αναδείξει ότι όταν ένα πρόσωπο έχει οξεία συμπεριφορά έναντι των αντιπάλων του, οφείλει να είναι δεκτικός σε ανάλογη κριτική. Τα επίδικα δημοσιεύματα υπερβαίνουν τα όρια της εύλογης κριτικής πολιτικών προσώπων. Πρόκειται για συκοφαντικά δημοσιεύματα τα οποία έχουν συνταχθεί εντέχνως, για να δημιουργήσουν μια αρνητική εικόνα σε σχέση με το πρόσωπο του ενάγοντα, να τον στιγματίσουν και να τον παρουσιάσουν δημοσίως ως άτομο χωρίς αξίες και ηθικούς φραγμούς, ανάξιο να κατέχει δημόσιο αξίωμα και να τυγχάνει της εμπιστοσύνης του Κυπριακού λαού. Η σπίλωση της υπόληψης του ενάγοντα έγινε μεθοδικά, το κάθε άρθρο κάλυπτε μια ολόκληρη σελίδα και οι δημοσιεύσεις εγίνονταν ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Τα δημοσιεύματα έχουν συνταχθεί με έξυπνο τρόπο, ενώ σε όλα τονίζεται ότι το επίδικο ακίνητο δεν είχε επιταχθεί και ότι ο ενάγοντας δεν παρανόμησε, παράλληλα του καταλογίζουν ότι συμπεριφέρθηκε με εντελώς ανάρμοστο τρόπο, τελείως ασυμβίβαστο με το αξίωμα που κατείχε. Κατέστρεψε συνειδητά οχυρωματικό έργο της Εθνικής Φρουράς με σκοπό την αποκόμιση μεγάλου οικονομικού κέρδους, εξασφάλισε πολεοδομική άδεια σε χρόνο ρεκόρ με πολύ ευνοϊκούς όρους και πολλές παρεκκλίσεις κάτω από πολύ ύποπτες συνθήκες και συγκρούστηκε με τους στρατιωτικούς για το θέμα της ανάπτυξης του επιδίκου τεμαχίου. Στο δεύτερο άρθρο δε, τεκμήριο 2, εμμέσως πλην σαφώς αφήνεται να εννοηθεί ότι οι αποφάσεις του στα πλαίσια άσκησης των νομοθετικών του καθηκόντων να έχουν ληφθεί ή να ληφθούν στο μέλλον με μοναδικό γνώμονα το προσωπικό του συμφέρον. Παραθέτω αυτούσια τη σχετική αναφορά: «Ο κ. Ζαχαρίας Κουλίας, δεν είναι ένας οποιοσδήποτε επιχειρηματίας ανάπτυξης γης. Είναι ένας βουλευτής ο οποίος μάλιστα είναι μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας. Είναι πολύ πιθανόν είτε στο παρελθόν είτε στο μέλλον, να συμμετείχε ή να συμμετέχει στον καθορισμό νομοθεσίας που θα καθορίζει το νομικό καθεστώς των περιοχών που ανήκουν στην Εθνική Φρουρά ή όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση περιοχές κρίσιμων οχυρωματικών έργων. Πώς μπορεί κανείς να δεχθεί ότι αυτό είναι θεμιτό, ιδιαίτερα μάλιστα όταν αποδεδειγμένα έχει μεγάλα προσωπικά οικονομικά συμφέροντα σε περιοχές επί των οποίων υπήρξαν οχυρωματικά έργα της Εθνικής Φρουράς;». Με βάση όμως τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι ο ενάγοντας σε καμία μεμπτή ενέργεια έχει προβεί. Η εταιρεία στην οποία κατείχε πολύ μικρό ποσοστό του μετοχικού κεφαλαίου αγόρασε ένα κτήμα στην περιοχή Πύλα με σκοπό να το διαχωρίσει σε οικόπεδα. Η ανάπτυξη της εν λόγω περιοχής είχε ήδη αρχίσει και κάποια από τα γειτονικά τεμάχια είχαν ήδη αναπτυχθεί και διαχωρισθεί σε οικόπεδα. Κατά το χρόνο αγοράς του τεμαχίου ακόμη και αργότερα όταν υποβλήθηκε και τελικά εκδόθηκε η πολεοδομική άδεια διαχωρισμού του εν λόγω τεμαχίου, ο ενάγοντας δεν εγνώριζε ότι από το βόρειο μέρος του τεμαχίου διαπερνούσε αντιαρματική τάφρος η οποία είχε κατασκευασθεί μετά την Τουρκική εισβολή. Όταν ο ενάγοντας επισκέφθηκε το κτήμα το μόνο που ήταν σε θέση να δει στο χώρο της τάφρου ήταν ένα καλαμιώνα γεμάτο σκουπίδια. Η πολεοδομική άδεια για διαχωρισμό του ακινήτου σε οικόπεδα εκδόθηκε νομότυπα,

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.