ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΑΤΣΙΩΝ ν. Esprimo Trading Ltd., ΗΕ 155089 κ.α., Αρ. Αίτησης: 1794/12, 12/4/2013

(1)(β) και 52

(2)(β), 3, 4 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/85, τα άρθρα 2 και 21 του περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ. 4 και τη Δ.48 θ.1-3 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, οι αιτητές καταχώρησαν την παρούσα αίτηση με την οποία στοχεύουν στην καταχώρηση της διαιτητικής απόφασης ημερ. 14.11.11 και εγγραφή της προς εκτέλεση στο Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Η αίτηση - η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Κωνσταντίνου Κωνσταντίνου ημερ. 9.10.12 - προσέκρουσε σε ένσταση των καθ' ων η αίτηση 2, 3, 4 η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του καθ' ου η αίτηση 4 ημερ. 30.1.

1. Σημειώνεται ότι η αίτηση εναντίον της καθ' ης η αίτηση εταιρείας 1, αποσύρθηκε και απορρίφθηκε από το Δικαστήριο διότι εναντίον της εκδόθηκε Διάταγμα διάλυσης ημερ. 15.11.11 στα πλαίσια της αίτησης αρ. 551/
2. Όπως διατείνονται οι αιτητές, στις 14.11.11 εκδόθηκε διαιτητική απόφαση εναντίον των καθ' ων η αίτηση (τεκμ. Α), η οποία τους γνωστοποιήθηκε με ιδιωτική επίδοση στις 21.12.11 (τεκμ. Β). Η διαιτητική απόφαση δεν εφεσιβλήθηκε εντός 21 ημερών από τη γνωστοποίηση της στους καθ' ων η αίτηση και συνεπώς κατέστη τελεσίδικη. Οι καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4, σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου καταχώρησαν ένσταση στις 30.1.
3. Ωστόσο, χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου καταχώρησαν και δεύτερη ένσταση στις 11.3.
4. Κατ' επέκταση, διευκρινίζεται ότι το Δικαστήριο θα λάβει υπόψη του μόνο το περιεχόμενο της πρώτης ένστασης ημερ. 30.1.13 και θα αγνοήσει το περιεχόμενο της δεύτερης ημερ. 11.3.
5. Ο καθ' ου η αίτηση 4 στην ένορκη του δήλωση ημερ. 30.1.13, ισχυρίζεται ότι: Η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί γιατί δεν είναι πρωτογενής, αλλά ενδιάμεση αίτηση. Οι αιτητές εμποδίζονται να προχωρήσουν με την παρούσα αίτηση διότι στρέφεται εναντίον εγγυητών οι οποίοι αγνοούν τις πράξεις, αποφάσεις και παραλείψεις των αιτητών με την καθ' ης η αίτηση
6. Οι καθ' ων η αίτηση 2, 3, 4 δεν έλαβαν χρήματα από τους αιτητές και ουδέποτε ήταν οφειλέτες έναντι οποιουδήποτε ανταλλάγματος. Η απαίτηση των αιτητών περιέχει ανατοκισμό, κεφαλαιοποίηση των τόκων και εγείρεται θέμα παράνομης χρέωσης τόκων. Απαίτηση του καθ' ου η αίτηση 2 για να διοριστεί διαιτητής για την καθ' ης η αίτηση 1 και διαιτητής για τους εγγυητές, απορρίφθηκε. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των αιτητών, ως και οι καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 προώθησαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους με γραπτές αγορεύσεις. Σύμφωνα με το αρ. 52

(5)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/85 «Αν οποιαδήποτε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών, με βάση το εδάφιο

(2), δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο, σύμφωνα με το εδάφιο

(4), ή αν η έφεση κατ' αυτής εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως αν να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου». Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η επίδικη διαιτητική απόφαση ημερ. 14.11.11 (τεκμ. Α) αν και γνωστοποιήθηκε στους καθ' ων η αίτηση με ιδιωτική επίδοση στις 21.12.11 (τεκμ. Β), δεν εφεσιβλήθηκε από αυτούς εντός της προθεσμίας που το αρ. 52

(4)του Ν.22/85 τάσσει, με αποτέλεσμα αυτή να καταστεί τελική και να εκτελείται με τον ίδιο τρόπο ως οι αποφάσεις πολιτικού δικαστηρίου. Όπως έχει νομολογηθεί, το Επαρχιακό Δικαστήριο στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης, δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης, ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς (βλ. Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας ν. Άντης Κυριακίδης κ.ά.

(2008)1 Α.Α.Δ. 716 και Ανδρέας Χατζηγεωργίου Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς Πολ. Έφ. 357/08 ημερ. 11.4.12). Τα πιο κάτω αποσπάσματα από την υπόθεση ΣΠΕ Αγίας Νάπας (ανωτέρω) και Α. Χ'' Γεωργίου Νικολάου (ανωτέρω) (αντίστοιχα) είναι σχετικά: ΣΠΕ Αγίας Νάπας (ανωτέρω) «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφασης Δικαστηρίου, είναι κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί» δηλαδή στα αρχεία του πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Γι' αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου ό,τιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης.» Ανδρέας Χατζηγεωργίου Νικολάου (ανωτέρω) «Το επαρχιακό δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Από την άλλη όμως, η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική εφόσον δι' αυτής επιδιώκεται η πρόσδοση δικαστικής ισχύος στη διαιτητική απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης μέσω του επαρχιακού δικαστηρίου διά της εφαρμογής των ανάλογων δικονομικών μέτρων που εφαρμόζονται για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο κάθε αίτηση που υποβάλλεται στο επαρχιακό δικαστήριο για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης πρέπει να επιδίδεται στο πρόσωπο προς το οποίο στρέφεται η διαιτητική απόφαση ώστε να έχει την ευκαιρία να προβάλει ο,τιδήποτε που ενδεχομένως έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε άλλα θέματα αναγόμενα στην ουσία κτλ της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση. Βασική προϋπόθεση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης είναι η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση, φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στο πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται.» Στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι η διαιτητική απόφαση ημερ. 14.11.11 (τεκμ. Α) φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης. Ειδικώτερα, φέρει το όνομα και υπογραφή του διαιτητή που την έκδοσε, φέρει ημερομηνία έκδοσης της, αναφέρεται στους διάδικους οι οποίοι είχαν ειδοποιηθεί για τη διαδικασία της διαιτησίας, όπου παρουσιάστηκε ο καθ' ου η αίτηση 2, γραμματέας της καθ' ης η αίτηση 1, αλλά και εγγυητής, αναφέρεται ξεκάθαρα στην απαίτηση των αιτητών που πηγάζει από δάνειο σε τρεχούμενο λογαριασμό, ως και στο ύψος του χρέους που οφείλεται από τους καθ' ων η αίτηση. Η εν λόγω διαιτητική απόφαση γνωστοποιήθηκε στους καθ' ων η αίτηση με ιδιωτική επίδοση στις 21.12.11 σύμφωνα με το τεκμ. Β, γεγονός που εν πάση περιπτώσει, δεν αμφισβητείται από τους καθ' ων η αίτηση. Είναι περαιτέρω η κρίση του Δικαστηρίου ότι, όλα τα θέματα που οι καθ' ων η αίτηση εγείρουν με την ένσταση τους - κατά τρόπο ασυνάρτητο, δυσνόητο και χωρίς λογική συνοχή - αφορούν την ουσία της διαφοράς για την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση, που είναι δάνειο σε τρεχούμενο λογαριασμό. Επομένως, το Δικαστήριο στερείται της εξουσίας να ελέγξει την ορθότητα της επίδικης διαιτητικής απόφασης, ούτε και μπορεί να υπεισέλθει στην ουσία της διαφοράς που αφορά η διαιτητική απόφαση. Σημειώνεται επίσης ότι η παρούσα αίτηση είναι πρωτογενής και όχι ενδιάμεση, ως ήταν η εισήγηση των καθ' ων η αίτηση. Για όλα τα πιο πάνω, η αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται διάταγμα εναντίον των καθ' ων η αίτηση 2, 3, 4 ως η παρ. Α της αίτησης. Επιδικάζονται έξοδα προς όφελος των αιτητών και εναντίον των καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. [Υπ.] ....................................... Στ. Χατζηγιάννη, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. /νχ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο