ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ν. ΔΕΣΠΩΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ Χ"ΝΙΚΟΛΑ, ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος Κώστα Χ"Νικόλα, Αρ. Αγωγής 8669/05, 30/5/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A201 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Παπαμιχαήλ , Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 8669/05 Μεταξύ: ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Ενάγοντα και ΚΩΣΤΑ Χ"ΝΙΚΟΛΑ Εναγόμενου ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΔΥΝΑΜΕΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 23/03/2010 Αρ. Αγωγής 8669/05 Μεταξύ: ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Ενάγοντα και ΔΕΣΠΩΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ Χ"ΝΙΚΟΛΑ, ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος Κώστα Χ"Νικόλα Εναγόμενου ----------------- Αίτηση ημερομηνίας 2.4.2013 Ημερομηνία: 30 Μαίου,
- Για τον Αιτητή: κ. Ενταφιανός Για την Καθ΄ ης η αίτηση: κα Αστραίου (για να ακούσει απόφαση κ. Κ. Στυλιανού) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση ο Ενάγοντας-Αιτητής εξαιτείται την παράταση του χρόνου γνωστοποίησης και αποκάλυψης ενόρκως όλων των εγγράφων που βρίσκονται στην κατοχή του και είναι σχετικά με τα επίδικα ζητήματα της παρούσας αγωγής. Η νομική βάση της αίτησης είναι, μεταξύ άλλων, οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 ΘΘ1-4, Δ.57 Θ.2, Δ.28 Θ.3, Δ.64, και Δ.39 Θ.2 ενώ η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. Αντρέα Ενταφιανού, δικηγόρου του Ενάγοντα-Αιτητή ημερομηνίας 02/04/
- Η Εναγόμενη καταχώρησε ένσταση στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος προβάλλοντας διάφορους λόγους ένστασης. Οι λόγοι Ένστασης της Εναγομένης συνοπτικά είναι: Η Αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη και αστήρικτη. Η Αίτηση έχει καταχωρηθεί με υπέρμετρη καθυστέρηση. Τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στα συμφέροντα της Εναγομένης. Ο Ενάγοντας κωλύεται από το να εξαιτείται την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος καθ΄ ότι ηθελημένα αδιαφόρησε και δεν συμμορφώθηκε με το διάταγμα αποκάλυψης ημερομηνίας 14/5/
- ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Προϋποθέσεις έκδοσης Η βασική πρόνοια για την έκδοση διατάγματος παράτασης χρόνου, περιέχεται στην Δ.57 Θ. 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας στην οποία αναφέρονται επί λέξει τα εξής: «Α Court or Judge shall have power to enlarge or abridge the time appointed by these Rules, or fixed by any order enlarging time, for doing any act or taking any proceeding, upon such terms (if any) as the justice of the case may require, and any such enlargement may be ordered although the application for the same is not made until after the expiration of the time appointed or allowed: provided that when the time for delivering any pleading or document or filing any affidavit, answer or document, or doing any act is or has been fixed or limited by any of these Rules or by any direction or order of the Court or Judge, the costs of any application to extend such time and of any order made thereon shall be borne by the party making such application unless the Court or Judge shall otherwise order.» Η εξουσία παράτασης του χρόνου συμμόρφωσης με χρονικές προθεσμίες που τίθενται είτε από τους ίδιους τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας είτε από το ίδιο το Δικαστήριο έχουν ερμηνευθεί και αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην Κολλάτου ν. Παναγιώτου
(2003)1 ΑΑΔ 895, ο τότε πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Πικής Π. προέβηκε σε ανάλυση των παραγόντων που θα πρέπει το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του όταν έχει ενώπιον του αίτημα για παράταση χρόνου αναφέροντας τα ακόλουθα: «Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί το γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου να εγκρίνει την παράταση των προθεσμιών που τίθενται είτε από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας είτε από διαταγή του δικαστηρίου για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων. Στην αποτίμηση των συμφερόντων της δικαιοσύνης, προέχει η διασφάλιση δικαίας δίκης, η οποία συναρτάται τόσο με το δικαίωμα εκατέρου των διαδίκων να ακουστεί στην υπόθεσή του, όσο και με τη διεκπεραίωση της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο. Οι Θεσμοί έχουν ως κύριο αντικείμενο την καθιέρωση του θεσμικού πλαισίου για τη διασφάλιση δικαίας δίκης. Κάθε απόκλιση από αυτούς πρέπει να δικαιολογείται, γίνεται δεκτή, εφόσον δεν αντιστρατεύεται τα θέσμια της δικαίας δίκης, ως η περίπτωση της ηθελημένης αδιαφορίας για την τήρησή τους. Τα συμφέροντα του αντιδίκου, του διαδίκου που εξαιτείται την παράταση, λαμβάνονται υπόψη, όλως ιδιαίτερα, ο πιθανός επηρεασμός των ουσιαστικών, καθώς και των δικονομικών του δικαιωμάτων. Η τήρηση των διαδικαστικών κανόνων δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά το μέσο για την επίτευξη δικαίας δίκης. Εφόσον παρέκκλιση από τα θέσμια δεν αναιρεί το σκοπό, αυτή αντιμετωπίζεται θετικά. Αντιμετωπίζεται αρνητικά, όταν αντιστρατεύεται τη διασφάλιση δικαίας δίκης, που εξυπακούει και την προστασία των δικαιωμάτων του αντιδίκου.» Οι αρχές που τέθηκαν στην Κολλάτου ανωτέρω επιβεβαιώθηκαν και στην πιο πρόσφατη Κωμοδρόμου κ.α. ν. Αλεξάνδρου Πολ. Αίτηση 119/2011 ημερομηνίας 07/02/2012, στην οποία ο Πασχαλίδης Δ. ανέφερε: «Οι υπό των θεσμών τασσόμενες προθεσμίες συναρτώνται, σύμφωνα με τη νομολογία, άμεσα και καθοριστικά με το δημόσιο συμφέρον για την τελεσιδικία και συνακόλουθα με τα εκατέρωθεν δικαιώματα των διαδίκων. Μόνο με την αυστηρή τήρηση των εν λόγω χρονοδιαγραμμάτων διασφαλίζεται, όπως η νομολογία μας επισημαίνει, η απρόσκοπτη και αποτελεσματική εξυπηρέτηση των συμφερόντων της δικαιοσύνης και αποφεύγονται οι κίνδυνοι δημιουργίας επικίνδυνων ρηγμάτων στην απονομή της (Χόππης ν. Παναγή
(1993)3 Α.Α.Δ. 140, Βαρδιάνου ν. Richards
(1998)1 A.Α.Δ. 698 και Cyprus Trading Corporation PLC ν. Ιωάννη Φετοκάκη κ.ά., Πολιτική Αίτηση Αρ. 90/2011, ημερομηνίας 27/11/2011). Παρέκκλιση από τις εν λόγω αρχές δεν επιτρέπεται ειμή μόνο εκεί όπου το επιβάλλει το συμφέρον της δικαιοσύνης. Όπως από τη σχετική νομολογία προκύπτει, η παράταση των εν λόγω προθεσμιών, συνιστά θέμα που ανάγεται στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου, η οποία ασκείται δικαστικά με βάση τα ιδιαίτερα γεγονότα της υπόθεσης στα πλαίσια της οποίας το δικαστήριο καλείται να ασκήσει τη συγκεκριμένη εξουσία του (Loizou ν. Konteatis
(1968)1 C.L.R. 291 και Stabilad ν. Stephens & Carter
(1998)4 All E.R. 129). Αποκλειστικό οδηγό για την άσκηση της επί του προκειμένου διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου αποτελεί το συμφέρον της δικαιοσύνης (Evand Promotions κ.ά. ν. Rutman (Αρ. 2)
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2123 και Ιωάννου ν. Θεοδούλου κ.ά.
(2000)1 Α.Α.Δ. 7). Όπως πολύ εύστοχα επισημαίνεται στην υπόθεση Ιωάννου, με αναφορά στην υπόθεση Χόππης (πιο πάνω), «Ο προσδιορισμός των συμφερόντων της δικαιοσύνης σε κάθε περίπτωση, είναι έργο σύνθετο. Αντισταθμίζονται, αφενός, οι συνέπειες της παρεκτροπής από τα θέσμια, τα επακόλουθα τους στα δικαιώματα του αντιδίκου και, αφετέρου, οι συνέπειες άρνησης του αιτήματος στα συμφέροντα του αιτητή. Όπως εξηγείται στη Χοππής σελ. 143: «Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης».» Ανάμεσα στα ιδιαίτερα περιστατικά, στη βάση των οποίων ασκείται η διακριτική εξουσία του δικαστηρίου, κυρίαρχη θέση κατέχει η ύπαρξη ή όχι ικανοποιητικής δικαιολογίας για την παράλειψη του αιτητή να τηρήσει την καθορισμένη προθεσμία, της οποίας την παράταση επιδιώκει με την αίτησή του.» Και πιο κάτω στην ίδια απόφαση: «Έχει κατ' επανάληψη λεχθεί ότι τα γεγονότα της υπόθεσης διαδραματίζουν κυριαρχικό ρόλο στην άσκηση της επί του προκειμένου διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Σε σειρά υποθέσεων τονίστηκε η αναγκαιότητα ύπαρξης ικανοποιητικής δικαιολογίας για την παράλειψη του αιτητή να ενεργήσει εντός των χρονοδιαγραμμάτων που οι θεσμοί τάσσουν και δεν είναι άγνωστες οι περιπτώσεις όπου η επιδειχθείσα αργοπορία οδήγησε στην άρνηση παράτασης της προθεσμίας (βλ. Loizou (πιο πάνω), Stabilad (πιο πάνω) και Βαλεντίνο Αντωνιάδου κ.ά. ν. Liberty Life Insurance Public Co. Ltd.
(2009)1(B) Α.Α.Δ. 1430). Λάθος, παράλειψη ή αμέλεια του δικηγόρου του διαδίκου δεν μπορεί να προβληθεί από τον διάδικο για να πετύχει την παράταση προθεσμιών (Βαρδιάνου ν. Richards
(1998)1 ΑΑΔ 698), ενώ η πρόθεση ή μη του διαδίκου να εγκαταλείψει ή να συνεχίσει την δικαστική διαδικασία δεν ενέχει αποφασιστική σημασία για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (Άλκης X. Χατζηκυριάκος (Μπισκότα Φρου-φρου) Λτδ ν. Terzian Trading House Ltd.
(1998)1 ΑΑΔ 102). Στην Χατζηκυριάκος (ανωτέρω) ο Πίκης Π. αναφερόμενος και πάλι στους παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ανέφερε ότι «...Δυσμενής επηρεασμός των δικαιωμάτων του αντιδίκου από την καθυστέρηση, δεν μπορεί εύκολα να συγχωρηθεί, όπως δεν μπορεί να γίνει ανεκτή αδιαφορία ή ηθελημένη καθυστέρηση της πορείας της υπόθεσης, στάση η οποία αντιστρατεύεται την απονομή της δικαιοσύνης...». Παραδεκτά και μη αμφισβητούμενα γεγονότα Από το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου αλλά και από τον φάκελο της δικογραφίας, φαίνεται ότι τα πιο κάτω πραγματικά γεγονότα είναι παραδεκτά και από τις δύο πλευρές: α) Στις 14/05/2008 εκδόθηκε Διάταγμα από το Δικαστήριο το οποίο διέτασσε τον Ενάγοντα να αποκαλύψει ενόρκως, εντός 20 ημερών από την επίδοση του διατάγματος, όλα τα σχετικά με την παρούσα υπόθεση έγγραφα τα οποία έχει στην κατοχή του. β) Το διάταγμα ημερομηνίας 14/05/2008 νόμιμα και νομότυπα επιδόθηκε στον δικηγόρο του Ενάγοντα, άγνωστο γιατί, τρία σχεδόν χρόνια αργότερα από την έκδοση του, στις 10/02/
- γ) Ο δικηγόρος του Ενάγοντα απέστειλε κάποια έγγραφα μέσω επιστολής στους δικηγόρους της Εναγομένης χωρίς όμως ουσιαστικά να συμμορφωθεί με το διάταγμα αποκάλυψης. δ) Η ακρόαση της ουσίας της αγωγής έχει ξεκινήσει στις 26/03/2013 χωρίς, ο Ενάγοντας να προβεί ως όφειλε στην καταχώρηση της ένορκης δήλωσης αποκάλυψης εγγράφων και χωρίς να προβεί σε οποιαδήποτε διαβήματα για παράταση του χρόνου καταχώρησης της εν λόγω ένορκης αποκάλυψης πριν την ημερομηνία έναρξης της ακρόασης της αγωγής. ε) Κατά την ακρόαση της ουσίας της αγωγής επιχειρήθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα η κατάθεση εγγράφου ως Τεκμηρίου, η οποία δεν έγινε δεκτή από το Δικαστήριο κατόπιν ένστασης από την πλευρά της Εναγομένης Από τη νομολογία που έχω θέσει πιο πάνω φαίνεται ξεκάθαρα ότι το Δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας θα πρέπει να απαντήσει στα πιο κάτω ερωτήματα: α) Για ποιο λόγο ο Ενάγοντας δεν συμμορφώθηκε με το διάταγμα αποκάλυψης; β) Επηρεάζονται δυσμενώς τα συμφέροντα του Ενάγοντα με την απόρριψη της παρούσας αίτησης; γ) Επηρεάζονται δυσμενώς τα συμφέροντα της Εναγομένης με την έγκριση και έκδοση του αιτούμενου διατάγματος; δ) Καθυστέρησε ο Ενάγοντας στην προώθηση του αιτήματος του για παράταση του χρόνου καταχώρησης της ένορκης αποκάλυψης, και εάν ναι έχει δοθεί οποιαδήποτε δικαιολογία για την καθυστέρηση αυτή; ε) Τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα επιφέρει εκτροπή από τα θέσμια της δίκαιης δίκης; Η δικαιολογία που δίνεται από τον κ. Ενταφιανό για την μη συμμόρφωση του στο διάταγμα αποκάλυψης όπως καταγράφεται στην Ένορκη Δήλωση του ίδιου που συνοδεύει την Αίτηση, είναι ότι αφέθηκε να πιστεύει ότι η αποστολή των ίδιων των εγγράφων προς τους αντίδικους του ήταν προς πλήρη ικανοποίηση τους, για να μην εμμένουν στην τυπική συμμόρφωση αποκάλυψης των εγγράφων με ένορκη δήλωση. Το γεγονός της αποστολής εγγράφων από τον κ. Ενταφιανό εξ άλλου επιβεβαιώνεται και από την Ένορκη Δήλωση της κας Γεωργιάδου που συνοδεύει την ένσταση. Επιβεβαιώνεται όμως ακόμα και από το γεγονός ότι το διάταγμα παρέμεινε για 3 σχεδόν χρόνια ανενεργό και επιδόθηκε το 2011 ενώ είχε εκδοθεί από το
- Το γεγονός αυτό προφανώς ενίσχυσε την πεποίθηση του κ. Ενταφιανού ότι δεν υπήρχε πλέον ανάγκη τυπικής συμμόρφωσης προς το διάταγμα. Κατά συνέπεια θεωρώ ότι είναι η Εναγόμενη που δεν δίδει λόγο για την μη έγκαιρη επίδοση του διατάγματος αποκάλυψης εγγράφων αφήνοντας για μεγάλο χρονικό διάστημα να φαίνεται ότι δεν επιθυμεί την συμμόρφωση προς αυτό. Η μόνη εξήγηση που μπορεί να αποδώσει στην ενέργεια της να επιδώσει το διάταγμα αποκάλυψης 3 χρόνια μετά την έκδοση του ήταν για να καταληφθεί εξ απήνης ο ενάγων κατά την ακροαματική διαδικασία στην αναμενόμενη σχεδόν βέβαιη περίπτωση της μη συμμόρφωσης του. Έχει όμως παρέλθει ανεπιστρεπτή ο καιρός που ο αντίδικος κρύβεται στην γωνιά του δρόμου (αποκρύπτοντας τα στοιχεία που διαθέτει) για να αιφνιδιάσει το θύμα του κατά την ακρόαση της υπόθεσης. Από την απόρριψη της παρούσας Αίτησης επηρεάζονται σαφώς τα δικαιώματα του Ενάγοντα και θα υπάρξει κατά συνέπεια εκτροπή από τα θέσμια της δίκαιης δίκης. Αντίθετα από την αποδοχή της, ουδόλως επηρεάζονται τα δικαιώματα της Εναγομένης και διασφαλίζεται η δίκαιη διεξαγωγή της δίκης με όλα τα όπλα που οι αντίδικοι έχουν στην διάθεση τους. Το συμφέρον της δικαιοσύνης κλίνει σαφώς προς την αποδοχή της Αίτησης προς εξυπηρέτηση του σκοπού της δίκαιης δίκης. Ο Ενάγων για την αμέλεια που επέδειξε να συμμορφωθεί έγκαιρα με το διάταγμα αποκάλυψης επιβαρύνεται με τα έξοδα της παρούσας αίτησης (και τα εξ αυτής δημιουργηθέντα και/ή καταστραφέντα έξοδα),όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, εγκριθούν από το Δικαστήριο και καταβληθούν στο τέλος της δίκης. Εκδίδεται διάταγμα ως το Αιτητικό Α της Αίτησης. Συμμόρφωση σε 10 από σήμερα. Για συνέχιση της Ακρόασης 20.6.2013 [Υπ.] Μ. Παπαμιχαήλ, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο