Επί τοις αφορώσι την Εταιρεία G PARASKEVAIDES
(1966)LIMITED, Αρ. Αίτησης: 473/11, 2/5/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A163 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 473/11 Επί τοις αφορώσι την Εταιρεία G. PARASKEVAIDES
(1966)LIMITED - και - Επί τοις αφορώσι των Περί Εταιρειών Νόμο ΚΕΦ. 113, ως ετροποποιήθη, άρθρα 211(στ) και 213 ------------------------- Ημερομηνία 2 Μαίου, 2013. Αίτηση ημερ. 28.11.12 για μη δημοσίευση της Αίτησης Εκκαθάρισης και για αναστολή της Αίτησης Εκκαθάρισης ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ Για τους Αιτητές: κ. Γ. Μούντης για Δρ. Κ. Χρυσοστομίδης & Σία ΔΕΠΕ. Για τις Καθ' ων η Αίτηση: κα Κατσελλή για Κ.Θ. Μιχαηλίδης & Σία. ------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Με την υπό κρίση Αίτηση, η οποία έχει υποβληθεί από την εταιρεία G. PARASKEVAIDES
(1966)LIMITED, τον Ευθύβουλο Παρασκευαϊδη και Λεώνη Παρασκευαϊδου-Μαυρονικόλα, επιδιώκονται οι ακόλουθες θεραπείες: (Α) Διάταγμα και/ή οδηγίες του Δικαστηρίου με το οποίο να εμποδίζονται οι Αιτήτριες Θέλμα και Χριστίνα Παρασκευαϊδου προσωπικά και/ή μέσω των αντιπροσώπων τους στο να προβούν στη δημοσίευση της Αίτησης Διάλυσης με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας και/ή σε οποιαδήποτε άλλη εφημερίδα και/ή να μη δοθούν οδηγίες για την εν λόγω δημοσίευση μέχρι την έκδοση νεοτέρων οδηγιών του Δικαστηρίου και/ή μέχρι την τελική εκδίκαση και/ή την έκδοση απόφασης στα πλαίσια της κυρίως Αίτησης Εκκαθάρισης και/ή μέχρι την έκδοση απόφασης στα πλαίσια της Έφεσης υπ΄ αρ. 378/
- (Β) Διάταγμα και/ή οδηγίες του Δικαστηρίου με τις οποίες να εμποδίζονται οι Αιτήτριες Θέλμα και Χριστίνα Παρασκευαϊδου προσωπικά και/ή μέσω των αντιπροσώπων τους από το να προωθούν την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση Διάλυσης και/ή να αναστέλλεται η προώθηση της εν λόγω Αίτησης Εκκαθάρισης μέχρι νεοτέρων οδηγιών του Δικαστηρίου και/ή μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης υπ΄ αρ. 378/
- (Γ) Οποιαδήποτε άλλη και/ή περαιτέρω θεραπεία θεωρήσει το Δικαστήριο εύλογη και δίκαιη υπό τις περιστάσεις. Νομική βάση της υπό κρίση Αίτηση είναι, μεταξύ άλλων, τα Άρθρα 209, 211(στ), 213, 214 και 333 του περί Εταιρειών Νόμου ΚΕΦ. 113, οι περί Εταιρειών (Διάλυση) Κανονισμοί, η Δ.35,θ.θ.18,19, Δ.39,θ.3 και Δ.48,θ.θ.2 και 3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της Λεώνης Παρασκευάϊδου-Μαυρονικόλα, μίας εκ των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου και μετόχων της εταιρείας G. PARASKEVAIDES
(1966)LIMITED. Η Ένορκη Δήλωση είναι μακροσκελής και αποτελείται από 67 παραγράφους, καλύπτει δε 31 σελίδες. Κατ΄ αρχάς η ενόρκως δηλούσα αναφέρεται σε γεγονότα που έλαβαν χώρα το Σεπτέμβριο του 2010 και μετά μέχρι την καταχώρηση της κυρίως Αίτησης στις 21.6.
- Αυτά αναφέρονται σε προσπάθειες των Αιτητών στην παρούσα Αίτηση για σύγκληση Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης της εταιρείας προς το σκοπό διορισμού επιπρόσθετων διοικητικών συμβούλων και στην αντίθεση των Καθ΄ ων η Αίτηση στη λήψη μιας τέτοιας απόφασης. Συγκεκριμένα, αναφέρεται ότι από το Σεπτέμβριο του 2010 άρχισαν να προβαίνουν οι Αιτητές στην παρούσα Αίτηση σε ενέργειες για το διορισμό δύο πρόσθετων συμβούλων στο Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας. Αυτές οι ενέργειες τους συνάντησαν τη σθεναρή αντίδραση από τις Αιτήτριες στην Κυρίως Αίτηση που είναι, επίσης, μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της εταιρείας και μέτοχοι. Οι Αιτήτριες στην Κυρίως Αίτηση τους προειδοποίησαν μέσω του Δικηγόρου τους κ. Κ. Μιχαηλίδη ότι, σε περίπτωση που διορίζετο πρόσθετος Διοικητικός Σύμβουλος, τότε θα λαμβάνονταν δικαστικά μέτρα, συμπεριλαμβανομένης και της υποβολής αίτησης για εκκαθάριση της εταιρείας. Σε σχέση με αυτές τις ενέργειες αλλά και για τις τοποθετήσεις των δύο πλευρών αντηλλάγη σχετική αλληλογραφία. Υπάρχουν, επίσης, πρακτικά διαφόρων συνεδριών οι οποίες πραγματοποιήθηκαν σχετικά με το πιο πάνω θέμα όπως, επίσης, και γενικότερα σε σχέση με τις προσπάθειες που ταυτόχρονα καταβάλλονταν για επίλυση των διαφορών των δύο μερών αναφορικά με την εταιρεία. Στην Ένορκη Δήλωση γίνεται αναφορά στις προσπάθειες που καταβλήθηκαν προς το σκοπό αντιμετώπισης των οικονομικών προβλημάτων της εταιρείας, ειδικά σε σχέση με τις οικονομικές τις υποχρεώσεις προς τις Τράπεζες. Περαιτέρω, γίνεται αναφορά στη στάση των Αιτητριών της Κυρίως Αίτησης σε σχέση με το θέμα αυτό και την αδυναμία να καταλήξουν σε οποιαδήποτε συμφωνία, ενώ ταυτόχρονα απέρριπταν κάθε πρόταση για το διορισμό επιπρόσθετου Διοικητικού Συμβούλου. Τελικώς, έλαβε χώρα ένας τέτοιος διορισμός επιπρόσθετου Διοικητικού Συμβούλου και συγκεκριμένα του Χριστόδουλου Χριστοδούλου αφού προηγήθηκε σύγκληση Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης της εταιρείας στις 6.5.11 στην οποία δεν παρουσιάστηκαν οι λοιποί μέτοχοι αλλά υπήρχε απαρτία. Η πλευρά των Αιτητών στην Ένορκη Δήλωση που καταχώρησε στηριζόμενη στα πιο πάνω γεγονότα, προχωρεί στη διατύπωση διαφόρων συμπερασμάτων και ειδικότερα στο ότι η καταχώρηση και προώθηση της κυρίως Αίτησης από τις Αιτήτριες έγινε για αλλότριους και κακόβουλους λόγους και σκοπούς. Συγκεκριμένα προβάλλεται, μεταξύ άλλων, η θέση ότι οι Αιτήτριες στην κυρίως Αίτηση προτιμούν την αναγκαστική εκκαθάριση της εταιρείας και την αναγκαστική πώληση της περιουσίας παρά την επαναδραστηριοποίηση της εταιρείας και την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας της την οποία, όπως αναφέρεται, προσπαθούσαν επανειλημμένως να εμποδίσουν. Γίνεται δε αναφορά και σε γραπτές δηλώσεις οι οποίες έγιναν εκ μέρους των Αιτητών μέσα στα πλαίσια των διαφόρων συζητήσεων και διαβουλεύσεων τους τις οποίες ερμηνεύουν ως απειλές, ειδικότερα δε τις δηλώσεις πως αν οι Αιτητές προχωρούσαν σε διορισμό πρόσθετων Διοικητικών Συμβούλων τότε θα υπέβαλλαν αίτηση με σκοπό τη διάλυση της εταιρείας. Προβάλλεται η θέση ότι η κυρίως Αίτηση Εκκαθάρισης που κατεχωρήθη από τους Αιτητές δεν έχει πιθανότητα επιτυχίας. Ένας άλλος λόγος που προβάλλεται μέσω της υποστηρικτικής τους Ένορκης Δήλωσης οι Αιτητές για σκοπούς της επιζητούμενης υπό στοιχείο (Β) θεραπείας είναι αυτός που αναφέρεται στην ύπαρξη διαζευκτικής θεραπείας στο εγχείρημα των Καθ΄ ων η Αίτηση για διάλυση της εταιρείας. Ισχυρίζονται δε στην παράγρ. 4 της Ένορκης Δήλωσης τους ότι οι Αιτητές είχαν κάνει πρόταση προς τη Χριστίνα Παρασκευαϊδου σε σχέση με την εκτίμηση των μετοχών της και μετέπειτα την αγορά αυτών στην τιμή που θα καθοριζόταν. Τονίζετα δε ότι η Αίτηση Εκκαθάρισης προκαλεί ανεπανόρθωτη ζημιά και απώλεια στην Εταιρεία επηρεάζοντας τις δραστηριότητες της και την καλή της φήμη. Προβάλλεται δε η θέση ότι ο βαθμός της ζημιάς που θα υποστεί περαιτέρω στο μέλλον η εταιρεία από τυχόν δημοσίευση της Αίτησης Εκκαθάρισης δεν είναι δυνατόν να προβλεφθεί ειδικά υπό το φως του αρνητικού οικονομικού κλίματος που επικρατεί ανά το παγκόσμιο και λόγω της ανασφάλειας των καταναλωτών. Προσθέτει δε ότι ένα από τα πολλά άμεσα αρνητικά αποτελέσματα που θα έχει πιθανή δημοσίευση της εν λόγω Αίτησης είναι να αναγκαστούν οι Τράπεζες, οι οποίες δεν έχουν ήδη κινηθεί νομικά εναντίον της εταιρείας, να το πράξουν γεγονός που θα προκαλέσει επιπρόσθετη ζημιά στην εταιρεία. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ ΕΝΣΤΑΣΗΣ Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση η οποία βασίζεται στα Άρθρα 216, 217, 301, 303 και 305 του περί Εταιρειών Νόμου ΚΕΦ. 113, στη Δ.35,θ.θ.18,19, Δ.48,θ.4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στις συμφυείς εξουσίες και γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Ως λόγοι Ένστασης εξειδικεύονται οι εξής: Þ Δεν υπάρχει γενικός Κανόνας ότι εκεί όπου υπάρχει η πιθανότητα πρόκληση ζημιάς στην εταιρεία της οποίας ζητείται η διάλυση θα πρέπει να απαγορεύεται η δημοσίευση. Þ Δικαιώματα των πιστωτών της εταιρείας και άλλων ενδιαφερομένων προσώπων πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και γι΄ αυτό πρέπει να γίνεται δημοσίευση για να λαμβάνουν γνώση. Þ Η απαγόρευση της δημοσίευσης της Αίτησης για διάλυση εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης πρέπει να ασκηθεί σε βάρος των Αιτητών. Þ Τους ίδιους ή παρόμοιους λόγους που επικαλούνται οι Αιτητές στην παρούσα Αίτηση επικαλέστηκαν οι Αιτητές και στην αίτηση διαγραφής της Αίτησης για διάλυση που καταχώρησαν στις 25.10.11 η οποία απερρίφθη από το Δικαστήριο στις 26.7.
- Þ Η Ένορκη Δήλωση της Λεώνης Μαυρονικόλα είναι πλήρης από άσχετους ισχυρισμούς και αναφέρεται στην ουσία της Αίτησης Διάλυσης. Είναι γεμάτη από ισχυρισμούς ότι οι απαιτήσεις της Χριστίνας Παρασκευαϊδου και του συνεργάτη της Κυριάκου Ανδρέου και της εταιρείας τους, που αποτελούν αντικείμενο των Αιτήσεων Διάλυσης αρ. 432/11 και 433/11, είναι αβάσιμες. Þ Οι μόνες παραγράφοι της Ένορκης Δήλωσης της Λεώνης Μαυρονικόλα που έχουν σχέση με το αντικείμενο της παρούσας Αίτησης είναι οι παραγρ. 64 και 65 που δεν δικαιολογούν την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων. Η Ένορκη Δήλωση της Λεώνη Μαυρονικόλα είναι μια προσπάθεια να δείξει ότι υπάρχει επί της ουσίας της Κυρίως Αίτησης υπεράσπιση που είναι άσχετο με το αντικείμενο της παρούσας Αίτησης. Þ Η Δ.35,θ.19 είναι παντελώς άσχετη, ενώ η Δ.35,θ.18 δεν εφαρμόζεται στην παρούσα Αίτηση. Þ Σύμφωνα με τα Άρθρα 216, 217, 301, 303 και 305 του ΚΕΦ. 113 με την έναρξη της εκκαθάρισης μιας εταιρείας δημιουργούνται συνέπειες για τους συναλλατόμενους με την εταιρεία γι΄ αυτό είναι αναγκαία η δημοσίευση για την προστασία του κοινού. Στην πιο πάνω Ένσταση δεν κατεχωρήθη Ένορκη Δήλωση προς υποστήριξη της. Αναφέρεται δε ότι τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η Ένσταση ευρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου. ΕΞΕΤΑΣΗ ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ Θεραπεία υπό στοιχείο (Β) Επισημαίνεται από την αρχή ότι της υπό κρίση Αίτησης προηγήθηκε η Αίτηση ημερ. 25.10.11 με την οποία οι Αιτητές της υπό κρίση Αίτησης αιτούντο την έκδοση Διατάγματος για διαγραφή και/ή παραμερισμό της Αίτησης Διάλυσης με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο και/ή αναστολή της εν λόγω διαδικασίας. Βασίζετο δε η Αίτηση ημερ. 25.10.11 στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Αυτή ήταν, επομένως, η νομική βάση την οποία επικαλέστηκαν οι Αιτητές. Τα γεγονότα επί των οποίων βασίστηκε η πιο πάνω Αίτηση δεν φαίνεται να διαφέρουν από τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η υπό κρίση Αίτηση. Όπως επισημάνθηκε δε από το Δικαστήριο στα πλαίσια της Ενδιάμεσης Απόφασης που εξέδωσε στις 26.7.12, λόγος για τον οποίο ζητείτο η διαγραφή και/ή η απόρριψη και/ή παραμερισμός της Αίτησης Διάλυσης και/ή αναστολής της διαδικασίας, ήτο γιατί αποτελούσε κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και ότι, συγκεκριμένα, είχε υποβληθεί προς εξυπηρέτηση αλλότριων σκοπών. Ένας άλλος λόγος που προβλήθηκε και εξετάστηκε από το Δικαστήριο ήταν αυτός της ύπαρξης διαζευκτικής θεραπείας στο εγχείρημα των Καθ΄ ων η Αίτηση για διάλυση της εταιρείας και σε σχετική νομολογία στα πλαίσια της οποίας είχε διαπιστωθεί ότι λογική πρόταση για εξαγορά των μετοχών της μειοψηφίας αποτελούσε «κάποια άλλη θεραπεία» η οποία ήταν εύλογα διαθέσιμη για αποκατάσταση της ισχυριζόμενης αδικίας και ότι στη βάση τέτοιων αδιαμφισβήτητων γεγονότων καθίστατο η Αίτηση για εκκαθάριση ανεδαφική. Ένας άλλος λόγος που προβάλλεται και ο οποίος προβλήθηκε και εξετάστηκε από το Δικαστήριο στα πλαίσια της Αίτησης ημερ. 25.10.11 ήταν και το ότι η επιβεβαιωτική της κυρίως Αίτησης Ένορκη Δήλωση έγινε πριν την καταχώρηση της Αίτησης Εκκαθάρισης. Στη βάση δε αυτού του λόγου επιδιώχθηκε η προώθηση της θέσης ότι δεν υφίσταται Ένορκη Δήλωση προς επιβεβαίωση της Αίτησης Εκκαθάρισης με αποτέλεσμα να πρέπει να απορριφθεί η Αίτηση Εκκαθάρισης. Η επιχειρηματολογία δε που προωθήθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ήταν ότι η πιο πάνω διαπίστωση οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Αίτηση Εκκαθάρισης δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας και, άρα, δεν θα πρέπει να προωθηθεί. Επανερχόμενη στα γεγονότα της Αίτησης ημερ. 25.10.11 και συγκρίνοντας τα με αυτά που παρατέθηκαν μέσω της συνοδευτικής Ένορκης Δήλωσης που καταχωρήθηκε στην υπό κρίση Αίτηση, εύκολα διαπιστώνεται ότι δεν διαφέρουν. Και στις δύο Αιτήσεις οι Ένορκες Δηλώσεις που καταχωρήθηκαν και ήταν ιδιαίτερα μακροσκελείς κατ΄ ουσίαν περιέχουν τους ισχυρισμούς που συμπεριλαμβάνονται στην Ένορκη Δήλωση που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της Κυρίως Αίτησης για Εκκαθάριση της εταιρείας και στη βάση αυτών των γεγονότων οι Αιτητές επιπλέον προχωρούν και συναγάγουν τα συμπεράσματα τους για ύπαρξη αλλότριων σκοπών από μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση. Μάλιστα πλείστες παραγράφοι στις δύο Αιτήσεις που καταχωρήθηκαν, δηλ. τόσο στην Αίτηση ημερ. 25.10.11 όσο και στην υπό εξέταση Αίτηση, είναι ταυτόσημες έχοντας ακριβώς το ίδιο περιεχόμενο. Η πλευρά των Καθ΄ ων η Αίτηση υποστήριξε ότι με την καταχώρηση της υπό κρίση Αίτησης και την αιτούμενη σ΄ αυτή θεραπεία υπό στοιχεία (Β) προκύπτει θέμα δεδικασμένου αλλά και κατάχρηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου με το να προβάλλονται εκ νέου τα ίδια θέματα προς απόφαση. Η πλευρά των Αιτητών υποστήριξε από την άλλη ότι το Δικαστήριο στα πλαίσια της προηγηθείσας Αίτησης με την απόφαση του ημερ. 26.7.12 δεν έχει εξετάσει, ούτε αποφασίσει επί των ισχυρισμών για κατάχρηση της διαδικασίας. Αυτό, δε, το συμπεραίνει από το ότι, κατά την εισήγηση τους, το σκεπτικό της απόφασης του Δικαστηρίου βασίστηκε στη Δ.27,θ.3 και Δ.19,θ.26 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αφού αποφάσισε ότι η εξέταση των ζητημάτων που εγείρονταν θα έπρεπε να περιοριστεί στα γεγονότα όπως αυτά προέκυπταν από την Κυρίως Αίτηση. Επιπλέον, λέχθηκε ότι με την παρούσα Αίτηση ζητούνται διαφορετικές θεραπείες. Είναι φανερόν από τα πιο πάνω ότι η πλευρά των Αιτητών δεν επικαλείται στην υπό εξέταση Αίτηση νέα γεγονότα που ακολούθησαν μετά την απόρριψη της προηγούμενης Αίτησης ημερ. 25.10.11 αλλά γεγονότα που προϋπήρχαν. Είναι, επίσης, φανερό ότι οι Αιτητές προσπαθούν μέσω της καταχώρησης της υπό κρίση Αιτήσεως να καταστήσουν το παρόν Δικαστήριο Εφετείο της ίδιας της απόφασης του η οποία δόθηκε με διαφορετική σύνθεση. Επανέρχεται η πλευρά των Αιτητών σε θέματα που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου με την Αίτηση τους ημερ. 25.10.11 και την οποία, όπως ήδη αναφέραμε, το Δικαστήριο, αφού εξέτασε, απέρριψε την Αίτηση. Είναι η θέση μου ότι, ανεξάρτητα από την ύπαρξη δεδικασμένου ή όχι, όλα τα πιο πάνω συνιστούν κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου. Έχει νομολογηθεί ότι τα Δικαστήρια έχουν εξουσία να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας. Έχει, ακόμη, νομολογηθεί ότι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδιση της[1]. Στο σημείο αυτό κρίνεται σκόπιμο να παρατεθεί σχετικό απόσπασμα από την υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών ν. Περέλλα Τζεννάρο
(1995)1 Α.Α.Δ 217 όπου στη σελ. 222 της απόφασης αναφέρονται τα εξής σημαντικά σε σχέση με τη διατύπωση των αρχών που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου για την αποτροπή σχετικών καταχρήσεων: «Η διαδικασία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυσή του. Γι' αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα· μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου. Στην Castanho v. Brown & Root (U.K.) Ltd and Another [1981] 1 All E.R. 143 (HL), αποφασίστηκε ότι ειδοποίηση για την εγκατάλειψη αγωγής μπορεί ν' ακυρωθεί παρά την απουσία θεσμικών περιορισμών για την εγκατάλειψη αγωγής προς αποτροπή χρήσης του δικαιώματος για σκοπούς άλλους από εκείνους για τους οποίους παρέχεται, δηλαδή, τον τερματισμό της διαδικασίας για την επίλυση του επίδικου θέματος. Κρίθηκε ότι η ειδοποίηση για την εγκατάλειψη της αγωγής συνιστούσε κατάχρηση επειδή εκδόθηκε όχι για το σκοπό για τον οποίο το δικονομικό αυτό μέσο προορίζεται αλλά γι άλλους σκοπούς, για να προλειάνει το έδαφος για την έναρξη διαδικασίας για το ίδιο θέμα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μετά την εξασφάλιση σημαντικών ωφελημάτων από τη διαδικασία ενώπιον του αγγλικού δικαστηρίου. Πριν την υποβολή της ειδοποίησης για την εγκατάλειψη της αγωγής, οι εναγόμενοι είχαν αναγνωρίσει ευθύνη για τις διεκδικήσεις του ενάγοντα και κατέβαλαν υπό μορφή ενδιάμεσων πληρωμών μέρος της απαίτησής του. Ο λόγος της Castanho είναι ότι η άσκηση δικονομικών δικαιωμάτων μπορεί να περισταλεί εφόσον ασκούνται για σκοπούς άλλους από εκείνους για τους οποίους παρέχονται και απολήγουν σε κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου. Στην Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1 C.L.R. 348, αποφασίστηκε ότι τα κυπριακά δικαστήρια έχουν την ίδια εξουσία, όπως και τα αγγλικά δικαστήρια, να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της δικαστικής διαδικασίας. Η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές· ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδισή της. Από τα πολύ παλιά χρόνια έγινε δεκτό ότι η έγερση ή η προώθηση περισσοτέρων της μιας διαδικασιών για την επίτευξη στόχων που μπορεί και έπρεπε να επιδιωχθούν σε μια διαδικασία, συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας [βλ. Williams v. Hunt [1905] 1 K.B. 512]. Στην Πολιτική Έφεση 8894 (αποφασίστηκε στις 28.4.93), η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου διαπίστωσε ότι: "... Η επίκληση των δικαιοδοσιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου ελέγχεται προς αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου. ...". Όπως έχει αναφερθεί στην νομολογία που έχουμε επικαλεστεί, η κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου μπορεί να προσλάβει μία ποικιλία μορφών. Αυτό δε που ξεκάθαρα δεν μπορεί ένας διάδικος να κάνει είναι, όπως στην προκειμένη περίπτωση, να επιδιώκει απόφαση του Δικαστηρίου την οποία έχει ήδη λάβει από το Δικαστήριο στο πλαίσιο παρόμοιας διαδικασίας που προηγήθηκε χωρίς να έχουν αλλάξει τα δεδομένα[2]. Έχοντας, λοιπόν, καταλήξει ότι η υπό κρίση Αίτηση για τους λόγους που έχουμε εξηγήσει συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου, το επόμενο ερώτημα που χρήζει εξέτασης είναι κατά πόσο το Δικαστήριο θα πρέπει να απορρίψει την Αίτηση ή αν θα διατάξει την αναστολή της ή, ενδεχομένως, αν μπορεί να πάρει άλλα διορθωτικά μέσα. Επισημαίνεται ευθύς εξ αρχής ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν ευρισκόμαστε ενώπιον δύο παράλληλων διαδικασιών που η Αιτήτρια προωθεί αλλά σε διαδοχικά μέτρα με τα οποία ή μέσω των οποίων επιδιώκεται ο ίδιος στόχος. Πιο συγκεκριμένα, εκείνο το οποίο επιδιώκεται είναι η ανατροπή της προηγούμενης απόφασης του Δικαστηρίου ημερ. 26.7.
- Ως εκ τούτου δεν τίθεται θέμα επιλογής ανάμεσα σε δύο διαδικασίες και, συνεπακόλουθα, διαταγής του Δικαστηρίου για αναστολή της διαδικασίας όπως ήταν η περίπτωση σε διάφορες αποφάσεις που ασχολήθηκαν με το θέμα της κατάχρησης και στις οποίες αναφερθήκαμε ανωτέρω. Όπως είναι νομολογημένο κάθε Δικαστήριο δικαιούται μέσα στο πλαίσιο της διακριτικής του ευχέρειας να αρνηθεί να ακούσει οποιαδήποτε διαδικασία εάν αυτή είναι καταπιεστική και συνιστά κατάχρηση της δικαστικής δικαιοδοσίας. Η εν λόγω αρχή, έχω την άποψη, ότι βρίσκει πλήρη εφαρμογή στα γεγονότα της υπό κρίση Αίτησης. Ως εκ τούτου αυτό το οποίο θα πρέπει να γίνει στην προκειμένη περίπτωση είναι ο τερματισμός της διαδικασίας που βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου ως καταπιεστική και καταχρηστική καθόσον αφορά τη θεραπεία υπό στοιχείο (Β) της υπό κρίση Αίτησης. Κατά συνέπεια η υπό κρίση Αίτηση και η δυνάμει αυτής διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου καθόσον αφορά τη θεραπεία υπό στοιχείο (Β) τερματίζονται. Θεραπεία υπό στοιχείο (Α) Προχωρώ να εξετάσω στη συνέχεια την επιζητούμενη με την παράγρ. (Α) θεραπεία με την οποία επιδιώκεται η έκδοση Διατάγματος και/ή Οδηγιών από το Δικαστήριο για τη μη δημοσίευση της Αίτησης Διάλυσης. Οι μόνες σχετικές με το θέμα αυτό παραγράφοι στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση Αίτηση είναι οι παραγρ. 63-65 οι οποίες έχουν ως εξής: «
- Θα πρέπει επίσης να τονιστεί ότι η Αίτηση Εκκαθάρισης προκαλεί ανεπανόρθωτη ζημιά και απώλεια στην Εταιρεία και επηρεάζει τις δραστηριότητες της και την καλή φήμη σε σχέση με την οποία επιφυλάσσουμε πλήρως τα δικαιώματα μας εναντίον των Αιτητριών.
- Ο βαθμός της ζημιάς που θα υποστεί περαιτέρω στο μέλλον και το μέγεθος της ζημιάς που θα προκληθεί από τυχόν δημοσίευση της αίτησης δεν είναι δυνατό να προβλεφθούν. Ειδικά υπό το φως του αρνητικού οικονομικού κλίματος που επικρατεί ανά το παγκόσμιο και λόγω της ανασφάλειας των καταναλωτών, η πιθανή δημοσίευση της παρούσας αίτησης διάλυσης εναντίον της εταιρείας θα έχει καταστροφικά και ανεπανόρθωτα αποτελέσματα και ζημιά η οποία δεν θα μπορεί να υπολογιστεί σε χρήμα.
- Ένα από τα πολλά άμεσα αρνητικά αποτελέσματα που θα έχει πιθανή δημοσίευση της εν λόγω αίτησης είναι να αναγκαστούν οι Τράπεζες οι οποίες δεν έχουν ήδη κινηθεί νομικά εναντίον της εταιρείας να το πράξουν γεγονός που θα προκαλέσει επιπρόσθετη ζημιά στην εταιρεία.» Ξεκινώ επισημαίνοντας ότι στην Κύπρο η εξουσία δημοσίευσης γίνεται με βάση την πρακτική των Δικαστηρίων και όχι με βάση συγκεκριμένη νομοθετική πρόνοια. Όπως έχει τονιστεί στη σχετική υπό του θέματος νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ούτε στον περί Εταιρειών Νόμο ΚΕΦ. 113, ούτε στους σχετικούς Θεσμούς προβλέπεται η δημοσίευση της αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας πριν την ακρόαση όπως αντιθέτως προβλέπεται στους Αγγλικούς Θεσμούς. Ανοίγω εδώ μία παρένθεση για να επισημάνω ότι η διαδικασία υποβολής αίτησης εκκαθάρισης διέπεται από τους περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Κανονισμούς οι οποίοι είναι ειδικοί Κανονισμοί. Οι σχετικοί Κανονισμοί Companies Winding Rules 1933 προδιαγράφουν τον τύπο της Αίτησης (petition) και τι αυτός πρέπει να περιλαμβάνει. Σύμφωνα λοιπόν με τον Κανονισμό 92 στην απουσία ειδικών διατάξεων στους εν λόγω Κανονισμούς οι οποίοι να ρυθμίζουν διαδικαστικά θέματα εφαρμόζονται οι περί Πολιτικής Δικονομίας ανάλογοι Κανονισμοί ως και οι Κανονισμοί Πτώχευσης. Δεν εφαρμόζονται σε Αίτηση Εκκαθάρισης οι περί Εταιρειών Κανονισμοί (Companies Rules) που είναι γενικοί Κανονισμοί, ούτε και τα Companies (Winding up) Rules του 1949 της Αγγλίας[3]. Για το θέμα αυτό σχετική είναι η υπόθεση K.M.C. Motors Limited v. Jorephanco Trading and Contracting Company
(1984)1 C.L.R. 390 όπου τονίσθηκαν τα εξής: «The prerequisite of a publication of notice in a newspaper is one contemplated by the English Companies Winding - Up Rules which have no application in Cyprus in this respect, as no such provision exists under our law or the Winding up Rules>>. Η δημοσίευση της αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας, κρίθηκε στη σχετική επί του θέματος νομολογία στην Κύπρο ότι συνδέεται με την υποχρέωση επίδοσης της αίτησης σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα. Και όπως επισημάνθηκε, ως θέμα πρακτικής, τα Δικαστήρια έχουν τη διακριτική ευχέρεια να δίδουν οδηγίες για τέτοια δημοσίευση για σκοπούς γνωστοποίησης της αίτησης σε κάθε ενδιαφερόμενο. Παραθέτω σχετική περικοπή από την υπόθεση PAN-AMAN HOTELS LIMITED
(2001)1 A.A.Δ 1962 στη σελ. 1965: «Είναι γεγονός ότι ούτε στον περί Εταιρειών Νόμο, ΚΕΦ. 113, ούτε στους αντίστοιχους θεσμούς προβλέπεται η δημοσίευση της αίτησης για διάλυση εταιρίας πριν την ακρόαση, όπως αντίθετα προβλέπεται στους Αγγλικούς Θεσμούς. Το θέμα όμως συνδέεται με την υποχρέωση επίδοσης της αίτησης σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα. Και στην Κύπρο, ως θέμα πρακτικής, τα Δικαστήρια έχουν τη διακριτική ευχέρεια να δίδουν οδηγίες για τέτοια δημοσίευση για σκοπούς γνωστοποίησης της αίτησης σε πάντα ενδιαφερόμενο.» Στην πιο πάνω υπόθεση έγινε δε αναφορά με επιδοκιμασία στην υπόθεση Κ.Μ.C. Motors v. Jorephanco Trading στην οποία ήδη αναφερθήκαμε ανωτέρω, όπου στη σελ. 397 λέχθηκαν και τα εξής σχετικά: "We agree with the opinion expressed by a member of this Bench (Pikis, J.) as a President of the District Court of Larnaca in a Full District Court case (Karaoglanian & Sons Ltd. v. Karaoglanian & Another
(1976)12 J.S.C. 1875 at pp. 1880, 1881) as to the consequences flowing from the presentation of a winding-up petition and in particular the effect of publication which is "meant to advertise the fact of the presentation of the petition in as wide a circle as possible so as to give notice to any likely interested party while at the same time the public, by receiving such notice, may adjust its dealings with the company accordingly". The prerequisite of a publication of notice in a newspaper is one contemplated by the English Companies Winding-up Rules which have no application in Cyprus in this respect, as no such provision exists under our law or the Winding-up Rules. Though, such matter is a matter relevant to the service of the petition on all interested parties and in Cyprus it is within the discretion of the Court whether such notice should be published in the newspaper or not, the publication of such notice is normally ordered by the Court as a matter of usual practice." Σχετική είναι και η υπόθεση Αίτηση της Alfa Concrete
(2003)1 A.A.Δ 1640 στην οποία στη σελ. 1643 λέχθηκαν τα εξής: «Η αιτήτρια εταιρεία στην παρούσα αίτηση είχε υποβάλει γραπτή αίτηση με τους ισχυρισμούς της και το αίτημα όπως μη διαταχθεί η δημοσίευση για τους λόγους περί κακόπιστης διαδικασίας, που περιέχονταν στην αίτηση. Στις 5.11.03, που ήταν ορισμένη η αίτησή της, δεν εμφανίστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και το τελευταίο, αναπόφευκτα, απέρριψε την αίτηση για μη δημοσίευση. Ήταν ως εκ τούτου καθήκον του Δικαστηρίου, μετά την απόρριψη της αίτησης και τον ορισμό της κύριας αίτησης για ακρόαση, να μεριμνήσει για την επίδοση της κύριας αίτησης στα επηρεαζόμενα πρόσωπα. Επέλεξε δε να διατάξει τη δημοσίευση της αίτησης, με βάση την ορθή πρακτική που ακολουθείται σε τέτοιες περιπτώσεις. Έτσι, η διαταγή για δημοσίευση της αίτησης δεν ήταν τίποτε περισσότερο από διαταγή για επίδοσή της σε ενδιαφερόμενα πρόσωπα, με τρόπο ώστε να περιέλθει στη γνώση όσο το δυνατό περισσότερων ενδιαφερομένων προσώπων, κάτι για το οποίο το Δικαστήριο είχε ευθύνη να μεριμνήσει. Έτσι, δεν ήταν αυτό θέμα για το οποίο απαιτείτο η υποβολή γραπτής αίτησης, όπως εισηγήθηκε ο ευπαίδευτος συνήγορος της αιτήτριας εταιρείας με αναφορά σε θεσμούς και κανονισμούς για την ανάγκη υποβολής γραπτών αιτήσεων.» Στο βαθμό που ο συνήγορος των Αιτητών αναφέρθηκε σε σχετική επί του θέματος αγγλική νομολογία να επισημάνω στο σημείο αυτό ότι οι αποφάσεις των Αγγλικών Δικαστηρίων έχουν, απλώς, πειστικό και όχι δεσμευτικό χαρακτήρα για τα Δικαστήρια μας[4]. Ήδη αναφέρθηκα στους λόγους που προβάλλονται από πλευράς Αιτητών για να υποστηριχθεί το αίτημα τους για μη έκδοση Διατάγματος και/ή Οδηγιών για τη δημοσίευση της Κυρίως Αίτησης για Εκκαθάριση της εταιρείας. Υπενθυμίζω στο σημείο αυτό και το περιεχόμενο της παραγρ. 60 της Ένορκης Δήλωσης που υποστηρίζει την υπό κρίση Αίτηση στην οποία τονίζεται ότι η Κύρια Αίτηση είναι «παράνομη και/ή παράτυπη και/ή αποτελεί κατάχρηση της εξουσίας ή/αι της διαδικασίας του Δικαστηρίου (ABUSE OF COURT'S PROCESS) για εκκαθάριση της Εταιρείας δεδομένου ότι η Αίτηση εκκαθάρισης από μέρους των Αιτητριών καταχωρήθηκε αποκλειστικά για παράτερους και κακόβουλους λόγους και/ή σκοπούς (EXTRANEOUS OR IMPROPER PURPOSES) και όχι καλή τη πίστη» και ότι «η Αίτηση εκκαθάρισης ..είναι κακόπιστη, ενοχλητική, καταπιεστική και εκδικητική.». Οι πιο πάνω ισχυρισμοί, εφόσον αποτέλεσαν μέρος της Ένορκης Δήλωσης της Αίτησης ημερ. 25.10.11 και στη συνέχεια μέρος εξέτασης από το Δικαστήριο το οποίο με την απόφαση που εξέδωσε στις 26.7.12, απέρριψε την εν λόγω Αίτηση κρίνοντας την ανεδαφική δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη. Ήδη πιο πάνω έχουμε αποφανθεί ότι η προώθηση της παρούσας Αίτησης στη βάση των ιδίων γεγονότων και ισχυρισμών τα οποία το Δικαστήριο, αφού εξέτασε, κατέληξε στην απόρριψη της Αίτησης, με στόχο και επιδίωξη την ανατροπή της προηγούμενης απόφασης του Δικαστηρίου συνιστούσε κατάχρηση διαδικασίας η οποία έπρεπε να τερματιστεί. Από την άλλη η πλευρά των Καθ΄ ων η Αίτηση στην υπό κρίση Αίτηση μέσω των λόγων Ένστασης που προέβαλε υποστήριξε ότι δεν υπάρχει γενικός Κανόνας ότι εκεί όπου υπάρχει η πιθανότητα πρόκλησης ζημιάς στην εταιρεία της οποίας ζητείται η διάλυση θα πρέπει να απαγορεύεται η δημοσίευση και, επίσης, ότι τα δικαιώματα των πιστωτών της εταιρείας και άλλων ενδιαφερομένων προσώπων πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και γι΄ αυτό πρέπει να γίνεται δημοσίευση. Υποστηρίχθηκε, ακόμη, ότι στην προκειμένη περίπτωση η διακριτική ευχέρεια που το Δικαστήριο έχει για απαγόρευση της δημοσίευσης της Αίτησης Διάλυσης θα πρέπει, με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης, να ασκηθεί σε βάρος των Αιτητών. Εξετάζοντας το εγερθέν ζήτημα και έχοντας κατά νου τα όσα έχουν προβληθεί εκατέρωθεν, λέω ότι το όλο ζήτημα θα πρέπει να εξεταστεί υπό το φως των παραμέτρων που έχουν καθορισθεί στη σχετική νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τούτου δοθέντος θα πρέπει να υπομνησθεί ο σκοπός της δημοσίευσης μιας Αίτησης Εκκαθάρισης που είναι η γνωστοποίηση της καταχώρησης της αίτησης εκκαθάρισης σε όσο το δυνατό ευρύτερο κύκλο ούτως ώστε να λάβουν γνώση αυτής οποιαδήποτε πιθανόν ενδιαφερόμενα μέρη και, ταυτόχρονα, το κοινό για να μπορέσουν να διαμορφώσουν ανάλογα τις δοσοληψίες τους με την εταιρεία καθώς, επίσης, και το ότι συνήθως το Δικαστήριο διατάσσει τη δημοσίευση θεωρώντας την ως την ορθή και συνήθη πρακτική που ακολουθείται σε τέτοιες περιπτώσεις. Στην προκειμένη περίπτωση έλαβα υπόψη μου το γεγονός ότι η Αίτηση για διάλυση δεν γίνεται από πιστωτές οι οποίοι επικαλούνται το αναξιόχρεο της εταιρείας, αλλά από μετόχους και Διοικητικούς Συμβούλους της εταιρείας και ότι με τη δημοσίευση της Αίτησης θα φανούν και οι λόγοι για τους οποίους επιδιώκεται η διάλυση της εταιρείας που ξεκάθαρα δεν έχουν να κάνουν με το αναξιόχρεο της εταιρείας. Εν πάση δε περιπτώσει με τη γνωστοποίηση των λόγων μιας αίτησης διάλυσης δεν σημαίνει ότι δίδεται αυτόματα η εντύπωση ότι μια εταιρεία είναι αναξιόχρεη. Είναι δε ορθό και δίκαιο όπως οι πιστωτές και κάθε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, αλλά και γενικότερα το κοινό να λάβει γνώση της ύπαρξης της Κυρίως Αίτησης Εκκαθάρισης έτσι ώστε να είναι σε θέση να προσαρμόσουν και/ή διαμορφώσουν τις δοσοληψίες τους με την εταιρεία όπως αυτοί θα κρίνουν κατάλληλο έχοντας, προηγουμένως, γίνει γνώστες των λόγων για τους οποίους επιζητείται η διάλυση της εταιρείας. Επισημαίνεται δε ότι το ενδεχόμενο πρόκλησης ζημιάς στην εταιρείας ένεκα του τρόπου αντίδρασης των πιστωτών της και του κοινού γενικότερα, που ήταν και ο μοναδικός λόγος που επικαλείται η πλευρά των Αιτητών, δεν συνιστά το μοναδικό κριτήριο και/ή παράγοντα που λαμβάνεται υπόψη στα πλαίσια άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ΄ ακολουθίαν όλων όσων προσπάθησα ανωτέρω να εξηγήσω, η παρούσα Αίτηση αποτυγχάνει και, συνεπώς, απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα, δεν βλέπω κανένα λόγο να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, δηλ. επιδικάζονται με βάση το αποτέλεσμα της δίκης εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς οι Καθ' ων η Αίτηση δικαιούνται στα έξοδα τους. Οι Αιτητές να καταβάλουν, επομένως, τα έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο με το πέρας της κυρίως Αίτησης. (Υπ.) ................... Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /γκ c:\my documents\LENA /interim decisions [1] Δέστε Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1 C.L.R 348, Έλληνας ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ 149, Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (Αρ.2)
(1993)1 Α.Α.Δ 248, Διευθυντής Φυλακών ν. Περέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ 217, Re Beogradska D.D.
(1996)1 A.A.Δ 911, Βασιλείου ν. Μακρίδη
(2000)2 Α.Α.Δ 133 και Αίτηση Evands Promotions Ltd κ.α
(1996)1 Α.Α.Δ 1175. [2] Δέστε SAZEN FAST FOOD LTD ν. Χ΄ΝΙΚΟΛΑ ΛΕΙΒΑΔΙΩΤΗ & ΣΙΑ ΛΤΔ κ.α. αρ. αγ. 5010/01 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερ. 4.9.02 η οποία δόθηκε από τον Γ. Αρέστη, Π.Ε.Δ (όπως ήταν τότε). [3] Δέστε Karaoglanian & Sons Ltd & others v. Karaoglanian and Others
(1975)12 J.S.C 1975. [4] Δέστε, μεταξύ άλλων, Theofanous v. Cosmos (Cyprus) Insurance Co Limited and another
(1988)1 C.L.R 265. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο