Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Γιάννη Κυριακίδη, Αρ. Αίτησης Πτώχευσης: 657/2010, 31/5/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A208 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΠΤΩΧΕΥΣΕΩΝ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Ρ. Λιάτσου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης Πτώχευσης: 657/2010 Μεταξύ: Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Αιτητών και Γιάννη Κυριακίδη Καθ΄ ου η Αίτηση ------------------ 31 Μαΐου,
- Για τους Αιτητές-Πιστωτές: κα Μ. Ναθαναήλ για Χρυσαφίνης & Πολυβίου Για τον Καθ΄ ου η Αίτηση-Χρεώστη: κ. Δ. Καλλής Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την υπό κρίση Αίτηση οι Πιστωτές αιτούνται την έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του Χρεώστη, επικαλούμενοι παράλειψη συμμόρφωσής του με την Ειδοποίηση Πτώχευσης υπ΄ αρ. 666/10 και, συνακόλουθα, διάπραξη πράξης πτώχευσης. Είναι αναντίλεκτο ότι εναντίον του Χρεώστη εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση την 20.12.1999 στην αγωγή 2571/
- Κατέστη, ως εκ τούτου, εξ αποφάσεως οφειλέτης για το ποσό των τότε Λ.Κ.182.824.90, πλέον σχετικούς τόκους. Με την πάροδο του χρόνου και αφαιρουμένων εξασφαλίσεων που παρατίθενται στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, οι Πιστωτές αιτούνται την έκδοση διατάγματος παραλαβής, επικαλούμενοι ανεξασφάλιστο ποσό €334.347,
- Σύμφωνα δε με σχετική κατάσταση λογαριασμού, Τεκμ. 3, το οφειλόμενο υπόλοιπο την 8.10.2012 ανέρχεται σε €532.276,83, πλέον ανάλογους τόκους. Οι λόγοι ένστασης είναι εκτεταμένοι. Συνοπτικά, γίνεται επίκληση τυπικών αδυναμιών της Αίτησης, εξόφλησης του οφειλόμενου ποσού, αμφισβήτησης του ύψους του και κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας. Προστίθεται ακόμη πως οι Αιτητές είναι εξασφαλισμένοι Πιστωτές και/ή έχουν εξασφαλίσεις επί της περιουσίας του Καθ΄ ου η Αίτηση, οι οποίες υπερβαίνουν κατά πολύ σε αξία το όποιο οφειλόμενο ποσό. Στη μακροσκελή ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ένσταση και την οποία ορκίζεται ο Χρεώστης, προβάλλονται ισχυρισμοί για διάφορες πληρωμές που έγιναν προς εξόφληση των χρεών της εταιρείας Σκυροποιία Λεωνίκ Λτδ, πρωτοφειλέτιδας στην αγωγή 2571/99, οικογενειακής εταιρείας του Χρεώστη. Είναι, ως αποτέλεσμα, η κατάληξη του ενόρκως δηλούντα πως το οφειλόμενο ποσό του εξ αποφάσεως χρέους, που συνιστά τη βάση της υπό κρίση Αίτησης, έχει εξοφληθεί ή τουλάχιστον διαφοροποιηθεί σημαντικά. Προβάλλονται επίσης ισχυρισμοί περί εξασφαλίσεων του οφειλόμενου χρέους με ακίνητη περιουσία ιδιοκτησίας του Χρεώστη και/ή της προαναφερθείσας οικογενειακής εταιρείας. Η ακροαματική διαδικασία ήταν ιδιαίτερα εκτεταμένη. Σε αυτό συνέτεινε η αλλαγή δικηγόρου εκ μέρους του Χρεώστη και οι επανειλημμένες αναβολές που δόθηκαν προς το σκοπό αυτό. Ακόμη η παροχή πολύπλοκης μαρτυρίας, σχετικής τόσο με το ύψος των κατ΄ ισχυρισμό οφειλόμενων ποσών και τον τρόπο διαμοιρασμού σειράς εμβασμάτων σε ξεχωριστά δάνεια που συνομολογήθηκαν μεταξύ των ιδίων διαδίκων, όσο και ως προς την αξία συγκεκριμένης ακίνητης περιουσίας, ιδιοκτησίας του Χρεώστη και της οικογενειακής εταιρείας. Είναι αχρείαστη η παράθεση της προσφερθείσας εκατέρωθεν μαρτυρίας στο παρόν στάδιο. Στην πορεία της απόφασης και σε συνάρτηση με τα επίδικα ζητήματα, ανάλογα θα καταγραφούν τα σχετικά μέρη της μαρτυρίας και θα αξιολογηθούν. Κατά παρόμοιο τρόπο θα παρεμβληθούν και οι εισηγήσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων, οι οποίοι, με πολύ επιμέλεια, ανέπτυξαν στις τελικές αγορεύσεις τους το όλο φάσμα των προσεγγίσεών τους. Η δικαιοδοτική δυνατότητα έκδοσης διατάγματος παραλαβής προϋποθέτει ύπαρξη πράξης πτώχευσης. Στην προκείμενη περίπτωση επεσυνέβη, δεδομένης της παράλειψης συμμόρφωσης με ειδοποίηση πτώχευσης. Το άρθρο 5
(1)του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, όπως τροποποιήθηκε, θέτει σειρά περαιτέρω προϋποθέσεων προκειμένου να στοιχειοθετηθεί η έκδοση διατάγματος παραλαβής: Το οφειλόμενο χρέος θα πρέπει να υπερβαίνει τις €15.000, να είναι για εκκαθαρισμένο ποσό και ο οφειλέτης να κατοικεί στην Κύπρο. Στην υπό κρίση περίπτωση, η πλευρά των Αιτητών ενέταξε την Αίτηση στα πλαίσια των πιο πάνω προϋποθέσεων. Έχει προσφέρει θετική μαρτυρία προς απόδειξή τους, που σε σημαντικά της μέρη, είτε καλύπτεται από τα παραδεκτά γεγονότα, είτε παρέμεινε χωρίς αντίκρουση. Προέχει η εξέταση των ισχυρισμών περί τυπικών αδυναμιών της Αίτησης, προτού υπεισέλθει το Δικαστήριο στην ουσία. Οι υπό αναφορά θέσεις της πλευράς του Καθ΄ ου η Αίτηση είναι ανεδαφικοί και ατεκμηρίωτοι. Η διαδικασία, όπως έχει εισαχθεί εκ μέρους των Αιτητών, είναι καθόλα νομότυπη και συνάδει με τον περί Πτωχεύσεως Νόμο και τους τύπους των Πτωχευτικών Κανονισμών. Παρενθετικά σημειώνω ότι έστω κι αν δεν είχαν λάβει οι εξ αποφάσεως πιστωτές οποιαδήποτε μέτρα εκτέλεσης της προς όφελός τους απόφασης, αυτό δεν θα συνιστούσε κώλυμα στην προώθηση διαδικασίας πτώχευσης. Εν πάση όμως περιπτώσει, παραμένει αδιαμφισβήτητο ότι οι Αιτητές έχουν προβεί στη λήψη διάφορων μέτρων προς ικανοποίηση της απόφασης, τόσο εναντίον της πρωτοφειλέτιδας εταιρείας, όσο και εναντίον του ιδίου του οφειλέτη. Η ουσία των θέσεων του Καθ΄ ου η Αίτηση, όπως υποστηρίζεται μέσα από την ένστασή του, αλλά και όπως προωθήθηκε και επιχειρήθηκε να τεκμηριωθεί μέσω της εκτεταμένης μαρτυρίας που πρόσφερε, περιστρέφεται γύρω από τη θέση ότι οι Αιτητές είναι εξασφαλισμένοι πιστωτές. Προκειμένου δε να αποδείξει την προσέγγισή του αυτή, ισχυρίζεται αφενός ότι το οφειλόμενο ποσό είναι πολύ πιο περιορισμένο και, αφετέρου, πως καλύπτεται από ακίνητη ιδιοκτησία την οποία κατέχει. Οι βασικές προσεγγίσεις του Αιτητή καταρρίπτονται, τόσο από τα παραδεκτά γεγονότα (Τεκμήριο «ΨΨ1») όσο και από τη μαρτυρία που πρόσφερε η πλευρά των Αιτητών. Θα επιχειρήσω να επεξηγήσω συνοπτικά τις θέσεις του Δικαστηρίου, αποφεύγοντας αχρείαστες παραπομπές στο μαρτυρικό υλικό: Έγιναν εκτεταμένες αναφορές από το Χρεώστη σε ποσά τα οποία καταβλήθηκαν στους Πιστωτές, σε μια προσπάθειά του να πείσει για τον περιορισμό του οφειλόμενου ποσού. Παραμένει όμως αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι μεταξύ των ιδίων διαδίκων, και σε σχέση με σειρά δανείων της οικογενειακής εταιρείας, εκκρεμεί μεγάλος αριθμός αστικών υποθέσεων. Στα πλαίσια αυτά συνιστά παραδεκτό γεγονός, όπως εντοπίζεται στο Τεκμήριο «ΨΨ1», ότι ποσά εκατοντάδων χιλιάδων λιρών κατατέθηκαν σε άλλες υποχρεώσεις του Αιτητή σε σχέση με τις προαναφερθείσες δικαστικές εκκρεμότητες. Είναι επίσης παραδεκτό γεγονός ότι στην παρούσα υπόθεση κατατέθηκε μόνο ποσό €102.516,09, το οποίο έχει δεόντως αφαιρεθεί και δεν συμπεριλαμβάνεται στο επίδικο ποσό της υπό κρίση Αίτησης. Όλα αυτά καταρρίπτουν τις ανάλογες προσεγγίσεις του Αιτητή για περιορισμό του οφειλόμενου ποσού και για εξόφληση επιβαρύνσεων επί περιουσιακών του στοιχείων, οι οποίες έγιναν για εξασφάλιση άλλων οφειλών, μεταξύ των οποίων και της αγωγής 1454/99. Επιβεβαιώνουν δε τα όσα ο αρμόδιος υπάλληλος των Αιτητών κατέθεσε στο Δικαστήριο και επεξήγησε σε συνάρτηση με τεκμήρια που παρουσίασε. Ούτως ή άλλως, δεν τέθηκε και, εν πάση περιπτώσει, δεν απεδείχθη ενώπιον του Δικαστηρίου, εξόφληση του οφειλόμενου ποσού, ούτως ώστε να τίθεται ζήτημα ακύρωσης και/ή απόρριψης της διαδικασίας της εν λόγω Αίτησης Πτώχευσης. Ό,τι γενικά μπορεί να λεχθεί είναι πως η μαρτυρία του Καθ΄ ου η Αίτηση κινείται στα πλαίσια της αοριστίας και ασάφειας και σε καμία περίπτωση δεν αποδείχθηκε με την απαραίτητη βεβαιότητα, είτε η εξόφληση, είτε ο περιορισμός του ποσού σε ύψος τέτοιο που να οδηγεί σε απόρριψη της Αίτησης. Αντίθετα, όπως έχει ήδη προαναφερθεί, τόσο τα παραδεκτά γεγονότα, όσο και η αναλυτική και τεκμηριωμένη μαρτυρία του αρμόδιου μάρτυρα των Αιτητών στοιχειοθετούν τις θέσεις τους περί ύπαρξης του οφειλόμενου ποσού. Εκτεταμένες επίσης ήταν οι αναφορές του Καθ΄ ου η Αίτηση σε ακίνητη περιουσία, η οποία, κατ΄ ισχυρισμό του, είναι αρκετή προκειμένου να εξασφαλιστεί η εναντίον του εξ αποφάσεως οφειλή. Προς την κατεύθυνση αυτή παρουσίασε και μαρτυρία εμπειρογνώμονα-εκτιμητή. Και αυτές του οι θέσεις είναι διάτρητες και έκθετες σε απόρριψη. Κατ΄ αρχάς, είναι παραδεκτό γεγονός ότι αριθμός ακινήτων, τα οποία και καταγράφονται στην παράγρ. 6(β) της ένστασης, δεν είναι αποκλειστικής ιδιοκτησίας του Καθ΄ ου η Αίτηση. Επιπρόσθετα, τα εν λόγω ακίνητα αφορούν άλλες υποχρεώσεις σε άλλες αγωγές μεταξύ των ιδίων διαδίκων. Δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση εκ μέρους του Χρεώστη στην αξία δύο διαμερισμάτων των οποίων είναι ιδιοκτήτης κατά το ένα δεύτερο και σε αυτή ενός ακινήτου, υπ΄ αρ. εγγραφής 10333 στην Πάφο. Σε σχέση με τα διαμερίσματα, υπάρχει διάσταση των εμπειρογνωμόνων-εκτιμητών ως προς την πραγματική τους αξία. Έστω όμως κι αν γινόταν δεκτή, παρά τις αδυναμίες της, η μαρτυρία της πλευράς του Καθ΄ ου η Αίτηση, η εκτιμημένη αξία της εν λόγω περιουσίας υπολείπεται κατά πολύ του οφειλόμενου εξ αποφάσεως χρέους και δεν θα ήταν αρκετή προς εξασφάλισή του, στοιχείο που θα οδηγούσε σε απόρριψη της παρούσας διαδικασίας. Αναφορικά δε με το ακίνητο στην Πάφο, παραβλέπει η πλευρά του Καθ΄ ου η Αίτηση το αδιαμφισβήτητο γεγονός της ύπαρξης προγενέστερης επιβάρυνσης επί της συγκεκριμένης περιουσίας προς εξασφάλιση άλλων υποχρεώσεων, στην αγωγή 1454/99, με αποτέλεσμα την αδυναμία κάλυψης και των υποχρεώσεων της υπό κρίση περίπτωσης. Υπενθυμίζεται ότι οι ισχυρισμοί του Χρεώστη περί εξάλειψης της αναφερόμενης επιβάρυνσης, δεν τεκμηριώθηκαν και έχουν απορριφθεί. Τέλος, το αδιαμφισβήτητο γεγονός της απαλλοτρίωσης μέρους του εν λόγω κτήματος δεν προσθέτει οτιδήποτε προς υποβοήθηση της πλευράς του Χρεώστη. Τα όσα κατέθεσε γύρω από την προσφερθείσα αποζημίωση αντικρούονται και καταρρίπτονται από την αναντίλεκτη μαρτυρία της εκτιμήτριας της δικής του πλευράς και του αρμόδιου μάρτυρα του κτηματολογίου. Σύμφωνα με τους τελευταίους αυτούς μάρτυρες, τα χρήματα που προσφέρθηκαν για την απαλλοτρίωση δεν έχουν ληφθεί και/ή δεν έχουν γίνει αποδεκτά από το Χρεώστη, σε σχέση με το ένα τέταρτο μερίδιο της περιουσίας που του αναλογεί. Εν πάση δε περιπτώσει, το οποιοδήποτε ποσό τέτοιας αποζημίωσης, όπως παραμένει επίσης αναντίλεκτο, δεν θα λαμβανόταν αυτόματα από την Αιτήτρια τράπεζα. Η καταγραφή στην ένσταση του Καθ΄ ου η Αίτηση ισχυρισμού περί καταχρηστικής διαδικασίας, αποτέλεσε ένα από τους κύριους πυλώνες στήριξης των θέσεων του ευπαίδευτου συνήγορού του. Έγινε επίκληση, προς τεκμηρίωση κατάχρησης, καταχώρησης της παρούσας Αίτησης για αλλότριους σκοπούς, συγκεκριμένα για άσκηση πίεσης στο Χρεώστη και εκβιασμού του με σκοπό την εκποίηση προνομίου λατομείου σε εξευτελιστική τιμή. Είναι γεγονός, όπως έχει εντοπιστεί και στην απόφαση London Clubs Ltd κ.ά. v. Ρόδου Παπαδόπουλου
(2002)1 ΑΑΔ 669, πως η πτωχευτική διαδικασία δεν στοχεύει στον εξαναγκασμό του Χρεώστη να εξοφλήσει χρέος του προς συγκεκριμένο άτομο, αλλά σκοπό έχει την προστασία και διασφάλιση της περιουσίας του υπό πτώχευση, ώστε να χρησιμοποιηθεί, όπως ο Νόμος ορίζει, για την ικανοποίηση εξ ολοκλήρου ή μερικώς και κατ΄ ισονομία όλων των πιστωτών. Στην ανωτέρω υπόθεση αποδοκιμάστηκε, ως καταχρηστική, η χρησιμοποίηση της διαδικασίας της πτώχευσης, κατ΄ επανάληψη, με επακόλουθο τη συμφωνία στην πορεία του Χρεώστη να δεχθεί διάταγμα αυξημένων μηνιαίων δόσεων στο πλαίσιο παράλληλης νομικής διαδικασίας. Όπως εντοπίζεται στην απόφαση Μερκής v. Intertobacco (Cyprus) Ltd
(2006)1 ΑΑΔ 788, 792, σε πλήρη ταύτιση με τα λεχθέντα στη Χαραλαμπίδης v. Κωμοδρόμου
(2002)2 ΑΑΔ 522, στην απόφαση London Clubs Ltd δεν ασκείται έλεγχος εσωτερικών ελατηρίων και δεν είναι με αναφορά σε τέτοια, αλλά στον τρόπο χρησιμοποίησης των διαδικασιών που αυτή παραπέμπει. Είναι ακριβώς λόγω των δεδομένων της London Clubs Ltd που το εφετείο κατέληξε πως η διαδικασία που χρησιμοποίησαν οι τότε Αιτητές εις βάρος του χρεώστη δεν απέβλεπε, με την ορθή χρήση της δικαστικής πορείας, στην εκτέλεση των υπέρ τους αποφάσεων, αλλά στην καταπίεση του χρεώστη μέσω κατάχρησης της διαδικασίας. Στην απόφαση Πετράκης v. Κίμωνος
(2006)1 ΑΑΔ 1311, 1317-18, παρατίθεται η ορθή διάσταση του όλου ζητήματος: «Το όλο θέμα είναι θέμα γεγονότων. Εκεί όπου δεν υπάρχουν στοιχεία δόλου ή αθέμιτης εξασφάλισης χρημάτων ή πλεονεκτημάτων προς όφελος του συγκεκριμένου αιτητή-πιστωτή και εις βάρος του χρεώστη και των άλλων πιστωτών του, αίτηση εκδόσεως διατάγματος παραλαβής δεν θεωρείται ότι γίνεται για παράλληλο και αθέμιτο σκοπό ή κατά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, έστω και αν έχει σαν συνεπαγόμενο αποτέλεσμα κάποιο πλεονέκτημα για τον πιστωτή». Υπό το φως των πιο πάνω νομικών αρχών και των γεγονότων που καλύπτουν την υπό εκδίκαση υπόθεση, δεν εντοπίζεται οποιοσδήποτε λόγος για τον οποίο το Δικαστήριο θα έκρινε ορθό να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς την κατεύθυνση αποδοχής των θέσεων του Καθ΄ ου η Αίτηση. Η περίπτωσή μας διαφέρει κατά πολύ από τα γεγονότα που αποτέλεσαν το υπόβαθρο στήριξης του δικαστικού λόγου στη London Clubs Ltd. Οι Αιτητές δεν έχουν κάμει οτιδήποτε από το οποίο να φαίνεται ότι σκόπευαν να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους οποιοδήποτε αθέμιτο πλεονέκτημα ή ότι χρησιμοποίησαν τη δικαστική διαδικασία της αίτησης έκδοσης διατάγματος παραλαβής με σκοπό άλλο από εκείνο που προβλέπεται και κατά τρόπο καταπιεστικό για τον Καθ΄ ου η Αίτηση. Από μόνη της η προσπάθεια ενός Πιστωτή να κηρύξει, μέσω της Πτωχευτικής διαδικασίας, ένα Χρεώστη πτωχεύσαντα, δεν μπορεί να θεωρηθεί, ούτε και να χαρακτηριστεί ως κατάχρηση, εφόσον η διαδικασία αυτή προνοείται από το Νόμο. Είναι κατάληξη του Δικαστηρίου, κατ΄ ακολουθία των πιο πάνω, ότι ικανοποιούνται οι πρόνοιες του άρθρου 5 και οι απαιτήσεις που θέτει το άρθρο 6
(2)του Κεφ. 5 έχουν καλυφθεί, οι δε προβληθείσες ενστάσεις δεν ευσταθούν. Ως εκ τούτου εκδίδεται διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του Καθ΄ ου η Αίτηση. Ο Επίσημος Παραλήπτης καθίσταται παραλήπτης της περιουσίας του. Αντίγραφο του διατάγματος παραλαβής να διαβιβαστεί στον Επίσημο Παραλήπτη. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] ........... Α. Ρ. Λιάτσος, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο