ΜΙΧΑΛΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ν. Laiki Insurance Co Ltd, Αγωγή αριθ. 55/11, 17/5/2013

(1982)1 C.L.R. 859) ότι: «. Με την επιδίκαση αποζημιώσεων για τη φροντίδα συγγενών δεν επιτρέπεται στον αδικοπραγήσαντα να επωφεληθεί από την ετοιμότητα των στενών συγγενών να προσφέρουν χαριστικές υπηρεσίες, ούτε στην αντίθετη περίπτωση δίδεται η ευκαιρία στον τραυματία ενάγοντα να ανταμείψει τους οικείους του για τη φροντίδα που του προσφέρουν. Ο σύζυγος ή οι στενοί συγγενείς δυνατόν να δικαιούνται αποζημίωησης για τις υπηρεσίες και φροντίδες που προσέφεραν στον τραυματισθέντα, αλλά αυτό τους το δικαίωμα είναι αυτοτελές και θα μπορούσαν να το αξιώσουν προσωπικά εναντίον του εναγόμενου. Αν οι υπηρεσίες τους ανταμείφθηκαν με χρηματική καταβολή και η ενάγουσα μπορεί να διεκδικήσει το σχετικό κονδύλι που κατέβαλε. Θεωρούμε την όλη προσέγγιση της Constantinou Kritikos, ανωτέρω, ως νομικά εσφαλμένη, αφού ουσιαστικά παρέχονται αποζημιώσεις στην ενάγουσα για απώλεια την οποία δεν έχει η ίδια υποστεί, μια και οι υπηρεσίες παραχωρήθηκαν δωρεάν» Στην ένσταση του ο κ. Δράκος για ένα αμιγώς νομικό θέμα προβάλλει τους ακόλουθους λόγους ένστασης: «Α. Η αιτούμενη προσθήκη διαδίκου ως επιπρόσθετου ενάγοντος δεν δικαιολογείται νομικά γιατί δεν αποκαλύπτει αιτία αγωγής έναντι των εναγομένων. Β. Οι προβαλλόμενοι ισχυρισμοί δεν δικαιολογούν την προσθήκη του συγκεκριμένου ατόμου ως συνεναγούσης στην παρούσα διαδικασία. Γ. Η προσθήκη της Βασιλικής Χρυσοστόμου ως εναγούσης 2 στην παρούσα αγωγή ακόμη και αν αυτή είχε αυτοτελές δικαίωμα να αξιώσει αποζημιώσεις εναντίον των εναγομένων δεν είναι κατορθωτό γιατί τούτο προσκρούει στον περί Παραγραφής Αγωγίμων Δικαιωμάτων Νόμο του 2012 αφού η ισχυριζόμενη βάση αγωγής εδράζεται στο αστικό αδίκημα της αμέλειας. Δ. Με την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση προκύπτει ότι η ισχυριζόμενη βάση αγωγής προέρχεται από αυτοκινητικό δυστύχημα που έλαβε χώρα την 26.9.2008 ενώ η συγκεκριμένη δαπάνη για την ανέγερση λυόμενης οικίας έγινε στις 30.3.2009». Οι δύο συνήγοροι στις αγορεύσεις τους αναλώθηκαν να εξηγήσουν στο δικαστήριο, ο μεν κ. Γεωργίου ότι η κατεύθυνση της νομολογίας οδηγεί κατ΄ ανάγκη στην αποδοχή της αίτησης του Αιτητή ο δε κ. Δράκος στο να αναφέρει ότι αποδοχή μιας τέτοιας αίτησης θα οδηγούσε βαθμηδόν όλους τους παρέχοντες υπηρεσίες στον τραυματισθέντα στη διεκδίκηση αυτοτελούς αποζημίωσης (γιατροί, νοσοκόμοι, φυσιοθεραπευτές κλπ) χωρίς να έχουν οι ίδιοι αιτία αγωγής εναντίον του αδικοπραγήσαντος. Επίσης ο κ. Γεωργίου ισχυρίστηκε ότι δεν τίθεται θέμα παραγραφής της αξίωσης της προτιθέμενης ενάγουσας 2 αφού το δικαίωμα της εδημιουργήθηκε μετά την έκδοση της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις 22.10.2012 ενώ αντίθετα ο κ. Δράκος ισχυρίστηκε ότι η αιτία αγωγής (την οποία δεν έχει η προτιθέμενη ενάγουσα 2) είναι η ημερομηνία του ατυχήματος, δηλαδή 26.9.2008 και κατά συνέπεια η οποία αξίωση της προτιθέμενης εναγούσης 2 έχει παραγραφεί. Δεν θεωρώ ότι η νέα απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει διαφοροποιήσει την κατάσταση σε βαθμό που απαιτείται η αυτοτελής άσκηση δικαιώματος απαίτησης αποζημίωσης από συγγενή θύματος τροχαίου ή εργατικού ατυχήματος που προσφέρει υπηρεσίες προς αυτόν. Η θέση μου, αν ερμηνεύω ορθά την απόφαση του κ. Νικολαϊδη είναι ότι δεν πρέπει να γίνεται κατάχρηση είτε από το θύμα (το οποίο προσφέρει χαριστικά ανταμοιβή σε συγγενείς του που τον περιποιούνται) είτε από συγγενείς του θύματος (οι οποίοι πρόσφεραν προς αυτόν χαριστικά υπηρεσίες κατά το χρόνο της αναπηρίας του). Στην προκειμένη περίπτωση είναι σαφές ότι δεν προσφέρθηκαν χαριστικά υπηρεσίες προς τον ενάγοντα και τελικά είναι θέμα απόδειξης κατά την ακροαματική διαδικασία (και αξιοπιστίας που θα αποδοθεί στην προσφερθείσα μαρτυρία) αν ο ενάγων δικαιούται την αποζημίωση αυτή (την οποία προσέφερε ή θα προσφέρει) επειδή οφείλει προς τη νύφη του για μη χαριστικές υπηρεσίες προς αυτόν κατά τον ουσιώδη χρόνο της αναπηρίας του και της αδυναμίας του να φροντίσει τον εαυτό του. Η αντίθετη προσέγγιση στο θέμα θα οδηγούσε σε παράλογα αποτελέσματα. Δεν είναι δυνατό να δοθεί δικαίωμα (ξεχωριστό αγώγιμο δικαίωμα) σ΄ όποιον προσφέρει υπηρεσίες να καταχωρεί αγωγή εναντίον του αδικοπραγήσαντος. Απλά, θα πρέπει κατά την ακροαματική διαδικασία να αποδεικνύεται ότι οι προσφερθείσες υπηρεσίες ήταν επ΄ αμοιβή και οφείλονται προς το τρίτο πρόσωπο από τον ενάγοντα (δεν αποτελούν δηλαδή ούτε ανταμοιβή συγγενών του για χαριστικές υπηρεσίες, ούτε οικειοποίηση αποζημίωσης από το θύμα για χαριστικές υπηρεσίες συγγενών του)/ Η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Ενόψει της αναγκαστικής καταχώρισης της επί ενός καθαρά νομικού θέματος δεν θα επιδικάσω έξοδα προς όφελος οποιασδήποτε πλευράς. Τα έξοδα της αίτησης θα είναι έξοδα δίκης. [Υπ.] Μ. Παπαμιχαήλ, ΑΕΔ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο