RUAL TRADE LTD κ.α. ν. ANDREI RAIKOV (ANDREY RAYKOV) κ.α., Αρ. Αγωγής 3582/2011, 10/6/2013

(3)του Συντάγματος, στη γενική πρακτική και συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται δε από Ένορκη Δήλωση του Ανδρέα Αργυριάδη στην οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα εξής: Þ Την 1/3/13 το Δικαστήριο εξέδωσε, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, Ενδιάμεση Απόφαση στην Αίτηση των Εναγομένων ημερ. 8/6/12 δια της οποίας οι Εναγόμενοι/Αιτητές πέτυχαν την έκδοση διατάγματος που απαγορεύει και/ή εμποδίζει τους Ενάγοντες, μεταξύ άλλων, από του να χρησιμοποιούν και/ή χρησιμοποιήσουν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο και/ή στο πλαίσιο οποιασδήποτε διαδικασίας την Ένορκη Δήλωση αποκάλυψης ημερ. 8/6/11 της Εναγομένης 6. Δια της εν λόγω Απόφασης οι Ενάγοντες περαιτέρω διατάσσονται όπως παραδώσουν προς καταστροφή στον Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας όλα τα έγγραφα που τους παρέδωσε η Εναγόμενη 6 μέσω της Ένορκης Δήλωσης του κ. Αβετή Τσουλτζιάν ημερ. 8/6/11 ως και οποιαδήποτε αντίγραφα και/ή αναπαραγωγή αυτών οποιασδήποτε μορφής. Η εν λόγω Απόφαση ημερ. 1/3/13 επισυνάπτεται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ Α. Þ Οι Ενάγοντες καταχώρησαν Έφεση κατά της Απόφασης στις 13/3/13 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ Β). Þ Υπάρχουν βάσιμοι λόγοι και καλές πιθανότητες να επιτύχει η Έφεση των Εναγόντων και στο τέλος της ημέρας να αποφασισθεί από το Εφετείο ότι, μεταξύ άλλων, υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης η απαγόρευση χρήσης και καταστροφή των εν λόγω αποκαλυφθέντων εγγράφων θα είναι μη αναστρέψιμη και θα προκαλέσει σοβαρότατες ζημιές στα δικαιώματα των Εναγόντων τόσο στην προώθηση της πιο πάνω αγωγής όσο και στη διεξαγωγή δίκαιης δίκης δεδομένου του ότι δεν θα είναι δυνατή η ανατροπή της κατάστασης που θα έχει δημιουργηθεί από την άμεση εκτέλεση της απόφασης αυτής ως επίσης και ένεκα του ότι η εν λόγω Ένορκη Δήλωση αποκάλυψης της Εναγόμενης 6 εκθέτει ανεπανόρθωτα τους Εναγόμενους. Þ Η εκτέλεση του διατάγματος θα δημιουργήσει μη αναστρέψιμες καταστάσεις οι οποίες αφορούν τόσο την υπό Έφεση διαδικασία καθώς επίσης και τις Πολιτικές Εφέσεις αρ. 182/2012 και 184/2012 οι οποίες έχουν καταχωρηθεί από την Εναγόμενη 2 στις 24/4/12 και από τον Εναγόμενο 1 στις 25/4/12 αντίστοιχα κατά της Ενδιάμεσης Απόφασης ημερ. 11/4/12 (ΤΕΚΜΗΡΙΑ Ε και ΣΤ αντίστοιχα). Þ Όσον αφορά την υπό Έφεση απόφαση ημερ. 1/3/13 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ Α) σε περίπτωση μη αναστολής των Διαταγμάτων και επιτυχίας των Εναγόντων σε αυτή η μη αναστολή θα συνεπάγεται: (

1. i)Την αποστέρηση από το Εφετείο της δυνατότητας να εξετάσει και να διεξέλθει, αν θεωρήσει σκόπιμο, την Ένορκη Δήλωση αποκάλυψης της Εναγομένης 6, η οποία θα έχει ήδη καταστραφεί. (
2. ii)Την αποστέρηση από τους Ενάγοντες της πληροφόρησης στην οποία έτυχαν δια μέσου της Ένορκης Δήλωσης αποκάλυψης της Εναγομένης 6, η οποία θα έχει καταστραφεί, παράλληλα δε αυτή δεν θα μπορεί να τύχει οποιασδήποτε χρήσης από τους Ενάγοντες για όλο το διάστημα μέχρι την έκδοση απόφασης στην Έφεση τους, με ότι αρνητικό συνεπάγεται στην άσκηση του συνταγματικού τους δικαιώματος να προσφύγουν στο Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο προβάλλοντας ενώπιον του τους ισχυρισμούς τους ως αυτοί απορρέουν από το Δεύτερο Λόγο Έφεσης (ΤΕΚΜΗΡΙΟ Β) αλλά και στην προώθηση των δικαιωμάτων τους ως Ενάγοντες στην παρούσα αγωγή. Þ Όσον αφορά τις Πολιτικές Εφέσεις αρ. 182/12 και 184/12 (ΤΕΚΜΗΡΙΑ Ε και ΣΤ) σε περίπτωση μη αναστολής των Διαταγμάτων και επιτυχίας των Εναγόντων σε αυτούς, η μη αναστολή θα συνεπάγεται: (
3. i)Την αποστέρηση του δικαιώματος των Εναγόντων για διεξαγωγή δίκαιης δίκης ένεκα της απαγόρευσης χρήσης της Ένορκης Δήλωσης αποκάλυψης εγγράφων της Εναγόμενης 6 ενώπιον του Εφετείου γεγονός που σχετίζεται άμεσα με τον πρώτο λόγο των ως άνω δύο εφέσεων των Εναγομένων. (
4. ii)Την αποστέρηση από το Εφετείο της δυνατότητας να εξετάσει τη νομιμότητα της απόφασης ημερ. 11/4/12 στην οποία γίνεται αναφορά και στην Ένορκη Δήλωση αποκάλυψης της Εναγομένης 6 και, συνεπώς θα παρεμποδιστεί το έργο του Εφετείου για ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Þ Οι Ενάγοντες προτίθενται να συμμορφωθούν με τη Διαταγή του Δικαστηρίου όσον αφορά τη μελλοντική χρήση της Ένορκης Δήλωσης αποκάλυψης της Εναγομένης 6 γεγονός που σημαίνει: (
5. i)H αιτούμενη αναστολή δεν θα επιφέρει καμιά ζημιά στους Εναγόμενους. (
6. ii)H παράδοση προς καταστροφή της Ένορκης Δήλωσης αποκάλυψης της Εναγόμενης 6 θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη στα δικαιώματα και απαιτήσεις των Εναγόντων. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ 1 Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση εκ μέρους του Εναγόμενου 1 η οποία βασίζεται, μεταξύ άλλων, στη Δ.35, θ.θ.2, 4, 18 και 19, Δ.48, θ.θ.1-9, στο Άρθρο 47 του Ν.14/60, στις αρχές των Διαταγμάτων Τύπου Norwich Pharmacal κτλ. Εξειδικεύονται δε μια πλειάδα από λόγους Ένστασης. Ανάμεσα σ΄ αυτους είναι και οι εξής: ü Οι Ενάγοντες/Αιτητές προωθούν την παρούσα Αίτηση καταχρηστικά και για αλλότριους σκοπούς στοχεύοντας στην παρακώλυση της διαδικασίας εκτέλεσης της ενδιάμεσης απόφασης ημερ. 1/3/13 και/ή στην καθυστέρηση της εκτέλεσης της εν λόγω απόφασης και ή στο να καταστεί ατελέσφορη η περαιτέρω προώθηση και/ή εκτέλεση της. ü Το ισοζύγιο της δικαστικής διακριτικής ευχέρειας κλίνει υπέρ της μη έκδοσης του αιτούμενου Διατάγματος. ü Δεν συντρέχουν λόγοι υπέρ της έκδοσης Διατάγματος αναστολής το οποίο αποτελεί δικαιοδοτικό μέτρο εξαιρετικό της διαδικασίας, ασκούμενο με φειδώ. ü Η αιτούμενη έκδοση αναστολής ισχύος του διατάγματος (παρα. (Β) της Αίτησης) το οποίο αφορά στην παρα.(Γ) της Αίτησης του Καθ΄ου η Αίτηση 1 ημερ. 8/6/12 αφορά σε αναστολή αρνητικής υποχρέωσης των Αιτητών η οποία δεν είναι επιτρεπτή και/ή δεν δύναται να είναι αντικείμενο Αίτησης αναστολής. ü Ο ισχυρισμός και/ή ανησυχία των Αιτητών ότι η καταστροφή της Ένορκης Δήλωσης του κ. Αβετή Τσουλτζιάν και των εγγράφων που τη συνοδεύουν θα καταστήσει την Έφεση άνευ αντικειμένου είναι αβάσιμος και το αντικείμενο της Έφεσης διασφαλίζεται με τη φύλαξη της Ένορκης Δήλωσης του κ. Α. Τσουλτζιάν σε σφραγισμένο φάκελο από τον Πρωτοκολλητή μέχρι και την περάτωση της Έφεσης χωρίς να αποστερείται το ίδιο το Δικαστήριο ή το Εφετείο της δυνατότητας πρόσβασης στο εν λόγω έγγραφο. ü Η μη έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, ενώ η έκδοση του εν λόγω Διατάγματος θα προκαλέσει μεγάλη αδικία στον Καθ΄ ου η Αίτηση 1 γιατί θα επιτραπεί στους Αιτητές και/ή σε άλλα άγνωστα πρόσωπα να καρπωθούν τα αποτελέσματα των παράνομων και απατηλών ενεργειών τα οποία η Απόφαση ημερ. 1/3/13 εξοστρακίζει ως εκ του αποτελέσματος αυτής. ü Η ασκηθείσα υπό των Αιτητών έφεση ουδεμία πιθανότητα επιτυχίας εμφανίζει. ü Το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να εξισορροπήσει ικανοποιητικά τα αντικρουόμενα συμφέροντα των μερών, ούτε οι Αιτητές δύνανται να παράσχουν αποτελεσματικές εγγυήσεις σε περίπτωση αναστολής εκτέλεσης ώστε το της δικαστικής απόφασης υπέρ του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 αποτέλεσμα θα εξανεμισθεί, αν η Αίτηση επιτύχει, και θα είναι δυσχερής πλέον η απονομή δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Δημήτρη Κρονίδη, ενός εκ των Δικηγόρων του Καθ΄ ου η Αίτηση 1. Σ΄ αυτή αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα εξής: § Οι Αιτητές μετήλθαν παντός διαθεσίμου δικονομικού μέτρου προκειμένου να εξυπηρετήσουν αλλότριους του δικαίου σκοπούς. § Το υπό κρίση διάβημα συνιστά τη νεοτέρα απόπειρα των Αιτητών να ανασχέσουν και εμποδίσουν τον Καθ΄ ου η Αίτηση 1 όπως επιτέλους δρέψει τους καρπούς της επιτυχίας του αλλά, επίσης, ώστε να δυνηθούν οι Αιτητές όπως υπερφαλαγγίσουν, έστω πρόσκαιρα, τις έννομες συνέπειες της Απόφασης. § Η παρούσα Αίτηση προωθείται καταχρηστικά και σκοπός της είναι η απρόσκοπτη χρήση της Ένορκης Δήλωσης του κ. Α. Τσουλτζιάν στο πλαίσιο διαδικασιών εναντίον του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 τόσο στην ημεδαπή όσο και στην αλλοδαπή καθώς και η ευχέρεια κοινοποίησης σε τρίτα πρόσωπα ή συνδεδεμένες με τους Αιτητές εταιρείες για να την χρησιμοποιήσουν αυτοί κατά το δοκούν. § Η αιτούμενη έκδοση αναστολής ισχύος του Διατάγματος που αφορά την παρα.(Γ) της Αίτησης του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 ημερ. 8/6/12, αφορά σε αναστολή αρνητικής υποχρέωσης των Αιτητών η οποία δεν δύναται να αποτελεί αντικείμενο Αίτησης αναστολής. § Με την Αίτηση κατ΄ουσίαν ζητείται η έκδοση Διατάγματος που συνεπάγεται την εξακολούθηση προσβολής Συνταγματικών και θεμελιωδών δικαιωμάτων του Καθ΄ ου η Αίτηση 1, ενώ οι Αιτητές ποσώς θα υποστούν οποιαδήποτε ή ανεπανόρθωτη ζημιά εφόσον ήθελε συμμορφωθούν. § Ενδέχεται το Ανώτατο Δικαστήριο να αποφανθεί επί της ασκηθείσας Έφεσης σε υπερκείμενο των 2 ετών χρόνο ώστε τυχόν ευόδωση της Αίτησης θα επιτρέψει την ακύρωση de facto του εννόμου αποτελέσματος της Απόφασης αφού αυτή θα καταστεί ανενεργός για άγνωστο χρονικό διάστημα καθ΄ ον χρόνο ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 θα στερηθεί προστασίας των δικαιωμάτων του. § Ο ισχυρισμός και η ανησυχία των Αιτητών ότι η καταστροφή της Ένορκης Δήλωσης του κ. Α. Τσουλτζιάν και των εγγράφων που τη συνοδεύουν θα καταστήσει την Έφεση άνευ αντικειμένου, είναι αβάσιμος και το αντικείμενο της Έφεσης διασφαλίζεται με τη φύλαξη της Ένορκης Δήλωσης του κ. Α. Τσουλτζιάν σε σφραγισμένο φάκελο από τον Πρωτοκολλητή μέχρι και την περάτωση της Έφεσης χωρίς να αποστερείται το ίδιο το Δικαστήριο ή το Εφετείο της δυνατότητας πρόσβασης στο εν λόγω έγγραφο. § Η έκδοση του Διατάγματος θα προκαλέσει μεγάλη αδικία του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 γιατί θα επιτραπεί στους Αιτητές και σε άλλα άγνωστα πρόσωπα να καρπωθούν τα αποτελέσματα των παράνομων και απατηλών ενεργειών τους τα οποία η Απόφαση ημερ. 1/3/13 εξοστρακίζει ως εκ του αποτελέσματος της. § Η οποιαδήποτε βλάβη που θα υποστεί ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 από την αναστολή των υποχρεώσεων των Αιτητών δυνάμει της Απόφασης θα είναι ανεπανόρθωτη και τετελεσμένη γιατί το Δικαστήριο εκ των πραγμάτων δεν θα είναι σε θέση να περιορίσει τον κύκλο των προσώπων ως και την έκταση χρήσης προσωπικών δεδομένων του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 τα οποία είναι εμπιστευτικής φύσης και καλύπτονται από τραπεζικό απόρρητο το οποίο αντικανονικά έχει καμφθεί ώστε δυνατότητα επανόρθωσης δεν θα υφίσταται σε τέτοια περίπτωση. § Οι Αιτητές κατ΄ ουσίαν επιδιώκουν την εξαγωγή πλεονεκτήματος ακριβώς λόγω των αντικανονικών ενεργειών τους και του μη σύννομου τρόπου πρόσκτησης των εγγράφων τη χρήση των οποίων απαγορεύει η Απόφαση η οποία βασίσθηκε στην αποκατάσταση της διαδικαστικής τάξης και της προστασίας της διαδικασίας του Δικαστηρίου η οποία έχει τρωθεί εξαιτίας και των ενεργειών των Αιτητών οι οποίοι δεν νοείται να τεθούν σε πλεονεκτικότερη θέση εξαιτίας αυτών. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΚΑΘ΄ΩΝ Η ΑΙΤΗΣΗ 2, 3, 4 ΚΑΙ 5 Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση και από μέρους των Καθ΄ ων 2, 3, 4 και 5 η οποία βασίζεται στη Δ.35, θ.θ.17-19, Δ.39, θ.θ.1-21, Δ.48, θ.θ.1-9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο Άρθρο 30

(3)του Συντάγματος και στη γενική πρακτική και σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Ως λόγοι Ένστασης εξειδικεύονται, μεταξύ άλλων, και οι εξής: û Η Αίτηση είναι καταχρηστική και/ή κακόπιστη και στοχεύει να καθυστερήσει και/ή καταστήσει ατελέσφορη την εκτέλεση και/ή να ματαιώσει την Ενδιάμεση Απόφαση ημερ. 1/3/

1. û Δεν συντρέχουν ικανοποιητικοί και/ή επαρκείς λόγοι για την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος το οποίο ασκείται με φειδώ. û Τυχόν έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος πλήττει τα δικαιώματα των Εναγομένων/Καθ΄ ων η Αίτηση 2-5, ενώ οι Αιτητές ουδεμία βλάβη ή επηρεασμό των δικαιωμάτων τους θα υποστούν από την μη έκδοση του Διατάγματος. û Η συνέχιση ισχύος του Διατάγματος σε περίπτωση που εκδοθεί μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης θα αφαιρέσει κάθε αξία από την Απόφαση ημερ. 1/3/13 καθότι οι Αιτητές θα μπορούν ανεμπόδιστα να κοινοποιήσουν και αποκαλύψουν τόσο τα έγγραφα όσο και τις πληροφορίες σε οποιοδήποτε πρόσωπο προσβάλλοντας τα δικαιώματα των Αιτητών. û Δεν υφίστανται αποτελεσματικές εγγυήσεις που θα μπορούσαν να παράσχουν οι Αιτητές σε περίπτωση έγκρισης του Διατάγματος. û Η ανησυχία που διατυπώνουν οι Αιτητές ότι η καταστροφή της Ένορκης Δήλωσης του κ. Α. Τσουλτζιάν και των εγγράφων που την συνοδεύουν θα καταστήσει την Έφεση άνευ αντικειμένου δεν ευσταθεί και/ή το αντικείμενο της Έφεσης διασφαλίζεται με τη φύλαξη της Ένορκης Δήλωσης του κ. Α. Τσουλτζιάν σε σφραγισμένο φάκελο από τον Πρωτοκολλητή μέχρι και την περάτωση της Έφεσης χωρίς να αποστερείται το ίδιο το Δικαστήριο ή το Εφετείο της δυνατότητας πρόσβασης στην Ένορκη Δήλωση. û Η Έφεση των Αιτητών/Εναγόντων δεν έχει σοβαρές και/ή οποιεσδήποτε πιθανότητες επιτυχίας. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Ιωάννη Χαπάρη, δικηγόρου στην εταιρεία των δικηγόρων των Εναγομένων/Καθ΄ ων η Αίτηση 2, 3, 4 και
2. Σε αυτήν αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα εξής: Ø Η αίτηση αποσκοπεί στο να πετύχουν οι Αιτητές την απρόσκοπτη χρήση της Ένορκης Δήλωσης του κ. Α. Τσουλτζιάν σε διαδικασίες στο εξωτερικό καθώς και στη δυνατότητα να κοινοποιούν σε τρίτα πρόσωπα ή συνδεδεμένες με αυτούς εταιρείες την εν λόγω Ένορκη Δήλωση για να την χρησιμοποιούν αυτοί κατά το δοκούν. Ø Είναι επάναγκες να διατηρηθεί πλήρως η ισχύς του Διατάγματος, άλλως μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης που θα πάρει, από την εμπειρία του Ενόρκως Δηλούντα, τουλάχιστον δύο χρόνια, οι Αιτητές θα έχουν χρησιμοποιήσει είτε οι ίδιοι, είτε μέσω τρίτων την Ένορκη Δήλωση του κ. Α. Τσουλτζιάν παραβιάζοντας τα δικαιώματα των Καθ΄ων η Αίτηση, ενώ η επιτυχία της Αίτησης ημερ. 8/6/12 θα καταστεί κενό γράμμα. Ø Η ανησυχία των Αιτητών ότι η εκτέλεση του Διατάγματος θα δημιουργήσει μη αναστρέψιμες καταστάσεις είναι εντελώς αβάσιμη. Απ΄ ό,τι πληροφορείται ο Ενόρκως Δηλών οι Καθ΄ ων η Αίτηση είχαν προτείνει στους Αιτητές την εκ συμφώνου φύλαξη σε σφραγισμένο φάκελο από τον Πρωτοκολλητή της Ένορκης Δήλωσης του κ. Α. Τσουλτζιάν έτσι ώστε να διαφυλαχθεί σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης. Η πρόταση αυτή απερρίφθη. Ø Το Εφετείο στις Εφέσεις με αρ. 182/2012 και 184/2012 θα έχει πρόσβαση, αν το κρίνει αναγκαίο, στην Ένορκη Δήλωση του κ. Α. Τσουλτζιάν αφού η σφράγιση θα συνιστά απαγόρευση πρόσβασης στους διαδίκους ή οποιουσδήποτε τρίτους αλλά όχι στο Δικαστήριο. Ø Όπως είναι διατυπωμένη η παρα.(Β) του αιτητικού δεν καθίσταται σαφές τι αξιώνουν οι Αιτητές και εν πάση περιπτώσει είναι ξεκάθαρο ότι οι Αιτητές θέλουν τουλάχιστον να μπορούν να κοινοποιούν και αποκαλύπτουν το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης του κ. Α. Τσουλτζιάν σε τρίτα πρόσωπα. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Η υπό κρίση Αίτηση, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, στηρίζεται στη Δ.35 Θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία έχει ως ακολούθως: "
3. An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been dierected. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given." Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου βάσει της Δ.35, Θ.18 έχουν αναλυθεί και επεξηγηθεί σε αρκετές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Παναγιώτα Νεοφύτου ν. Χρυσάνθης Δημητρίου

(1989)1 C.L.R.592, λέχθηκαν τα εξής αναφορικά με τις προϋποθέσεις αναστολής απόφασης: "Η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για αναστολή πρωτόδικης απόφασης, εξαρτάται από το αποτέλεσμα της εξισορρόπησης δυο εξίσου σημαντικών παραγόντων για την απονομή της δικαιοσύνης. Τη διασφάλιση αφενός του τελεσίδικου χαρακτήρα της πρωτόδικης απόφασης και της απόδοσης στον διάδικο που έχει επιτύχει των καρπών της επιτυχίας του και την εξασφάλιση αφετέρου της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση Έφεσης." Η πιο πάνω αρχή επαναδιατυπώθηκε στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ.1147.[1] Λέχθηκαν τα πιο κάτω σε σχέση με τη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου: "Η Έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο Δικαστήριο από τη Δ.35 Θ.18. Η διασφάλιση του τελέσφορου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση Έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχήν παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής όσον και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για άσκηση Έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του Εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της Έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου." Σχετική, επίσης, είναι η απόφαση στην υπόθεση Θωμά ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1(Β) Α.Α.Δ.797 και ABP Holdings Ltd. κ.α. ν. Ανδρέα Κιταλίδη κ.α.

(1994)1 Α.Α.Δ.287. Η Δ.35, θ.18 έτυχε εξέτασης και ερμηνείας στην υπόθεση In Re E.S.&P. (An infant)

(1986)1 C.L.R.119. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή και τα όσα αναφέρονται στη σελίδα 112 από τον Δικαστή Γ. Μ. Πική (όπως ήταν τότε) η Δ.35, θ.18 παρέχει στο Δικαστήριο δικαιοδοσία αναστολής στις πιο κάτω περιπτώσεις: (α) Στην εκτέλεση του Διατάγματος ή της Απόφασης που είναι υπό έφεση. (β) Στη διαδικασία που αφορά η απόφαση που έχει εφεσιβληθεί, δηλαδή η διαδικασία της οποίας ζητείται η αναστολή πρέπει να έχει σχέση με την απόφαση που έχει εφεσιβληθεί. Η Δ.35, θ.18 δεν παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να αναστέλλει τη διαδικασία γενικά. Με άλλα λόγια η Δ.35, θ.18 δεν δίδει εξουσία για αναστολή συνέχισης εκκρεμούσας διαδικασίας αγωγής αλλά μόνο για διαδικασία εκτέλεσης προς ικανοποίηση αυτοτελούς αποφάσεως. Ανάλυση της Δ.35, θ.18 έγινε και στην υπόθεση Korina Fotiou and Other v. Petrolina Ltd.

(1984)1 C.L.R.708 από τον τότε Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου Μ..Τριανταφυλλίδη, ανάλυση η οποία υιοθετείται πλήρως στην υπόθεση In Re E.S.&P. (An infant) (ανωτέρω). Από τις αποφάσεις αυτές συνάγεται ότι αναστολή απόφασης ή διατάγματος χωρεί μόνο εκεί όπου υπάρχει δυνατότητα εκτελεστότητας αυτού. Στην υπόθεση Aftomata Eleourgia v. Monastery of Mahera

(1986)1 C.L.R.524 λέχθηκαν, μεταξύ άλλων, και τα εξής στη σελίδα 530: "The question as regulated also by Order 35 rule 18, was considered in Fotiou and Another v. Petrolina Ltd.

(1984)1 C.L.R.708, where it was held that same confers no power to stay further proceedings in the action pending the determination of the appeal." Επίσης στην ίδια απόφαση στις σελίδες 532-533 διαβάζουμε τα εξής σχετικά: "Ord.35, rr.18 and 19, confer discretion to stay execution of an appealable order under r.2 of Ord.35, whether final or interlocutory. Execution encompasses the enforcement of the remedial measures sanctioned in judicial proceedings. The very object of stay is to put off the enforcement of an order of the Court. That this is the ambit and purport of Ord.35 r.18 was recently acknowledged by this Court In Re E.S. (An infant). The following extract from the judgment indicates the compass of r.18 of Ord.35: (α) The execution of the order or judgment under appeal. "Execution" in the context of the Civil Procedure Rules encompasses every proceeding designed to enforce a judgment or order. And this is the sense in which "execution" should be understood and applied under the rule here under consideration. Proceedings under the decision. Here, again, we are concerned with proceedings incidental to the decision appealed, such as garnishee proceedings and proceedings under the Fraudulent Transfers Avoidance Law-Cap.

1. Recitation of the order sought in the present application immediately discloses that the remedy asked for is wholly outside the ambit of Ord.35 r.18 relied upon in support of the application. We are asked to "suspend the effect of the Ruling given by the Court on 27/11/86 pending the final determination of the appeal filed by the above applicants." There is no enforceable order of the Court. A verdict of guilty is not of itself enforceable.There is nothing to execute.As Triantafyllides, P., pointed out in Fotiou and Another v. Petrolina Ltd. Ord.35 r.18 confers no power to stay further proceedings in the action pending the determination of an appeal. Why this is so, is obvious to me. Ord.35 r.18 is no substitute or an alternate remedy to a writ of prohibition. Further, judicial proceedings in a pending cause or matter can only be stayed in exercise of the original jurisdiction vested in the Supreme Court by para.4 of Article 155 of the Constitution by way of a writ of prohibition. What applicants seek in the present case, is an order prohibiting further conduct of the proceedings pending the determination of the appeal. We have no power to make such order in proceedings for stay under Ord.35 r.
2. Therefore, the application must necessarily be dismissed." Η αντίκριση, όμως, του θέματος με τον πιο πάνω τρόπο δεν περιορίζεται μόνο στην ερμηνεία της Δ.35, θ.18 αλλά επεκτείνεται και στην εξέταση της ορθότητας της διακοπής της διαδικασίας κατόπιν υποβολής εφέσεως σε ενδιάμεσες αποφάσεις υπό το φως της απόφασης Christoforou v. Nemitsas

(1963)2 C.L.R.269 όπου αποθαρρύνεται η διαδικασία των εφέσεων σε ενδιάμεσες αποφάσεις ακριβώς για να μη διακόπτεται η εκδίκαση των αγωγών επί της ουσίας. Η περιοριστική άλλωστε ερμηνεία της Δ.35, θ.18 είναι σύμφωνη με την αρχή ότι δεν πρέπει να επιτρέπονται εφέσεις σε ενδιάμεσες αποφάσεις του Δικαστηρίου ακριβώς για να μη διακόπτεται η εκδίκαση των αγωγών επί της ουσίας. Στην υπόθεση Παπακοκκίνου κ.α. ν. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου

(1997)1(Β) Α.Α.Δ.692 όπου, επίσης, ζητείτο η αναστολή της διαδικασίας εκκρεμούσης εφέσεως στις σελίδες 693 και 694 ο Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γ. Νικολάου ανέφερε τα ακόλουθα: "Κάτω από οποιονδήποτε φακό και αν κριθεί η αίτηση για αναστολή δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Κατ΄αρχήν σύμφωνα με το Άρθρο 47 του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, αναστολή χωρεί σε σχέση μόνο με την εκτέλεση απόφασης όχι με τη συνέχιση της εξέλιξης μη συμπληρωθείσας διαδικασίας. Το ίδιο, καθώς νομολογήθηκε, είναι το αποτέλεσμα και δυνάμει του Κ.18 της Δ.35: (Βλ. Fotiou and Another v. Petrolina Ltd.

(1984)1 C.L.R.708, In Re E.S. (An infant)

(1986)1 C.L.R.119 και Aftomata Eleourgia v. Monastery of Mahera

(1986)1 C.L.R.52). Η αναφορά στον εν λόγω κανονισμό σε ".. Stay of .. proceedings under the decision appealed from ..." δεν αποβλέπει στην αναστολή ευρύτερης διαδικασίας από την οποία προέκυψε ενδιάμεση απόφαση αλλά μόνο της διαδικασίας που εκπορεύεται αυτοτελώς από απόφαση της οποίας σκοπείται ικανοποίηση. Παραδείγματα προσφέρονται από τον Πική, Δ. (όπως ήταν τότε) στην In Re E.S. (An infant) (ανωτέρω). Αυτό είναι το ισοζύγιο που διατηρεί η θεσμική ρύθμιση κατά τη στάθμιση μεταξύ αφενός της δέσμευσης που επέρχεται με τη δικαστική απόφαση και αφετέρου τις περιστάσεις που δικαιολογούν την αναστολή. Αλλά και εάν ακόμη προσφερόταν η δυνατότητα διαφορετικής στάθμισης θα θεωρούσαμε ότι η ορθή απονομή της δικαιοσύνης θα επέβαλλε τη συνέχιση και όχι την αναστολή της διαδικασίας." Στην υπόθεση Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ. ν. Λύρα κ.α.

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ.1384 αντικείμενο της αίτησης για αναστολή ήταν η απόφαση με την οποία ακυρώθηκε η ειδοποίηση Τριτοδιαδίκου. Το αίτημα για αναστολή της διαδικασίας εκκρεμούσης της έφεσης απορρίφθηκε πρωτόδικα και ακολούθησε νέα αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο. Απορρίπτοντας και πάλι την αίτηση ο πρώην Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γ. Μ. Πικής στη σελίδα 1386 ανέφερε τα εξής: "Το αντικείμενο της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου βάσει της Δ.35, θ.18 είναι η αναστολή θετικής υποχρέωσης ή καθήκοντος το οποίο επιβάλλεται από την απόφαση η οποία εφεσιβάλλεται. Το αντικείμενο της αναστολής είναι η υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την απόφαση, και όχι η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της απόφασης η οποία εφεσιβάλλεται. Η θέση αυτή προκύπτει ευθέως από τις αποφάσεις, Fotiou and another v. Petrolina Ltd.

(1984)1 C.L.R.708. In Re E.S. (An infant)

(1986)1 C.L.R.119. (βλ. επίσης Aftomata Eleourgia v. Monastery of Mahera

(1986)1 C.L.R.524). H Δ.35 Θ.18 δεν αποτελεί μέσο για την αναστολή της διαδικασίας ενώπιον του Πρωτοδίκου Δικαστηρίου ή την παρεμπόδιση της συνέχισης της μέχρι την ακρόαση της έφεσης. Η απαγόρευση (prohibition), της συνέχισης της διαδικασίας μπορεί να διαταχθεί μόνο με ένταλμα (prohibition), βάσει του Άρθρου 155.4 του Συντάγματος. Στην προκειμένη περίπτωση η ενδιάμεση απόφαση, της οποίας επιδιώκεται η αναστολή δεν θέτει οποιαδήποτε υποχρέωση ούτε επιβάλλει οποιοδήποτε καθήκον το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο διαταγής βάσει της Δ.35,Θ.

1. Στην ουσία, επιδιώκεται ο παραμερισμός αυτής τούτης της ακυρωτικής απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Αυτό, δεν είναι παραδεχτό, ευρίσκεται έξω από τα πλαίσια της Δ., Θ.18." Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Αντζολέττα Χ΄Ιωσήφ ν. Άννας Πετρίχου Π.Ε.9975, ημερ.23/2/98 ο Δικαστής Γ..Νικολάου επανέλαβε την πάγια επί του θέματος νομολογία τονίζοντας ότι με βάση τη Δ.35, θ.18 δεν χωρεί αναστολή της ευρύτερης διαδικασίας από την οποία προέκυψε η υπό έφεση ενδιάμεση απόφαση αλλά μόνο της διαδικασίας που εκπορεύεται αυτοτελώς από απόφαση της οποίας σκοπείται η ικανοποίηση. Παραδείγματα ερμηνείας της φράσης "διαδικασία" που αναφέρεται στη Δ.35, θ.18 έχουν δοθεί, όπως έχει γίνει αναφορά πιο πάνω, στην απόφαση In Re E.S. (An infant) (ανωτέρω). Η διαδικασία θα πρέπει να έχει άμεση σχέση με την εκτέλεση απόφασης όπως π.χ. διαδικασίες για κατάσχεση εις χείρας τρίτου (garnishee proceedings) καθώς και διαδικασίες για ακύρωση καταδολιευτικών μεταβιβάσεων δυνάμει του Κεφ.
2. Η διαδικασία ακρόασης εκκρεμούσης αγωγής δεν εμπίπτει, σύμφωνα με τη νομολογία που παραθέσαμε πιο πάνω, στις πρόνοιες της Δ.35, θ.
3. ΕΞΕΤΑΣΗ ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ Έχοντας κατά νου αφενός τις πιο πάνω νομικές αρχές και αφετέρου τα όσα έχουν υποστηρίξει οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων με εμπεριστατωμένο και άκρως βοηθητικό τρόπο για το Δικαστήριο τόσο στις γραπτές όσο και προφορικές αγορεύσεις τους, προχωρώ να εξετάσω την υπό κρίση Αίτηση. Εν πρώτοις κρίνω σκόπιμο, προτού εξετάσω οτιδήποτε άλλο, να σχολιάσω τη θέση που προβλήθηκε από μέρους των Αιτητών/Εναγόντων αναφορικά με την Ένορκη Δήλωση που καταχωρήθηκε εκ μέρους των Εναγομένων 2-5/Καθ΄ ων η Αίτηση και συγκεκριμένα την εισήγηση ότι αυτή θα πρέπει να απορριφθεί γιατί δεν παρέχεται οποιαδήποτε εξήγηση γιατί ορκίζεται δικηγόρος και όχι οι διάδικοι ή άλλο πρόσωπο και ότι κανένας λόγος δεν προβάλλεται, ούτε πηγάζει από τα γεγονότα της υπόθεσης με δεδομένο ότι οι Εναγόμενοι 2, 4 και 5 είναι εταιρείες εγγεγραμμένες στην Κύπρο. Αναφορικά με τα πιο πάνω λέω ευθύς εξ αρχής ότι το γεγονός ότι μια Ένορκη Δήλωση δεν αποκλείεται απλώς επειδή ο ομνύων είναι δικηγόρος. Για το θέμα αυτό είναι σχετική η υπόθεση Dmitry Rybolovlev v. Elena Rybolovleva

(2010)1 Α.Α.Δ 82. «Το θέμα της κατάρτισης και υποβολής σε δικαστική διαδικασία ένορκης δήλωσης από δικηγόρο διέπεται από καλά καθιερωμένες αρχές που εκπηγάζουν από τη νομολογία. Αν χρειάζεται να τις συνοψίσουμε ξανά θα λέγαμε ότι γενικά ομιλούντες, μια ένορκη δήλωση δεν αποκλείεται απλά επειδή ο ομνύων είναι δικηγόρος. Οι δικηγόροι όμως θα πρέπει να αποστασιοποιούνται από τα γεγονότα που σχετίζονται με τα επίδικα θέματα και τυγχάνει γενικά ανεπιθύμητο να εμφανίζονται ως μάρτυρες ή ενόρκως δηλούντες σε δικαστική διαδικασία στην οποία εκπροσωπούν διάδικο, εκτός εάν αυτό είναι αναγκαίο. Αφ' ης όμως στιγμής δικηγόρος έχει με τον ένα ή άλλο τρόπο καταστεί μάρτυρας γεγονότων, τότε κωλύεται, λόγω ασυμβιβάστου, να συνεχίζει να εμφανίζεται χειριζόμενος την υπόθεση του πελάτη του ως δικηγόρος. (Ahapitta v. Roc Chic Ltd

(1968)1 C.L.R 1, In re Efthymiou

(1987)1 C.L.R. 319, Thanos Hotels Ltd v. Ιωάννου

(1991)1 Α.Α.Δ 1036) Στις πιο πάνω καλά καθιερωμένες αρχές δεν κρίνουμε ορθό να προσθέσουμε ή να αναγνωρίσουμε και άλλη αρχή σύμφωνα με την οποία εάν ο ομνύων είναι δικηγόρος και δεν επεξηγεί με επάρκεια γιατί προβαίνει ο ίδιος στην ένορκη δήλωση και όχι ο πελάτης του, τότε η ένορκη δήλωση πάσχει και θα πρέπει να αγνοηθεί ή απορριφθεί.» . Προχωρώ στη συνέχεια να σχολιάσω την εισήγηση που προβλήθηκε από μέρους των συνηγόρων του Εναγόμενου 1/Καθ΄ ου η Αίτηση 1 ότι η αιτούμενη έκδοση αναστολής ισχύος του διατάγματος, το οποίο αφορά στην παρα (Γ) της Αίτησης του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 ημερ. 8/6/12, αφορά σε αναστολή αρνητικής υποχρέωσης των Αιτητών η οποία δεν δύναται να αποτελεί αντικείμενο αίτησης αναστολής. Είναι γεγονός, και αυτό ήδη επισημάνθηκε στα πλαίσια σκιαγράφησης της νομικής πτυχής ανωτέρω, ότι αναστολή μπορεί να εγκριθεί μόνο σε διατάγματα που θέτουν θετική υποχρέωση ή καθήκον. Σε συμφωνία με τα όσα υποστήριξαν οι συνήγοροι των Αιτητών/Εναγόντων λέω ότι τα εκδοθέντα από το Δικαστήριο Διατάγματα (Γ) και (Δ) της Αίτησης ημερ. 8/6/12 θεωρούνται και εντάσσονται στην έννοια των διαταγμάτων που επιβάλλουν θετική υποχρέωση. Συγκεκριμένα το διάταγμα υπό στοιχείο (Δ) το οποίο αναφέρεται σε παράδοση προς καταστροφή στον Πρωτοκολλητή των σχετικών εγγράφων αλλά και το Διάταγμα υπό στοιχείο (Γ) το οποίο απαγορεύει στους Ενάγοντες τη χρήση και/ή αποκάλυψη των εγγράφων και του περιεχομένου τους στα οποία αναφέρεται το εν λόγω Διάταγμα, επιβάλλουν και στις δύο περιπτώσεις θετική υποχρέωση και καθήκον στους Ενάγοντες. Στην μεν πρώτη περίπτωση επιβάλλουν τη θετική υποχρέωση της παράδοσης των εγγράφων προς καταστροφή στον Πρωτοκολλητή, στη δε δεύτερη περίπτωση το καθήκον της μη χρήσης αυτών. Ως εκ τούτου τα πιο πάνω Διατάγματα μπορούν, εάν συντρέχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις, να αποτελέσουν αντικείμενο αίτησης αναστολής. Προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω την ουσία της υπό κρίση Αίτησης. Υπενθυμίζω στο σημείο αυτό ότι το ορθό κριτήριο, με βάση την πάγια νομολογία, όπως παρατέθηκε ανωτέρω, είναι η Έφεση που ασκήθηκε, ως δικαίωμα του Αιτητή, να μην χάσει την αποτελεσματικότητα της. Το Δικαστήριο, ανάμεσα στα άλλα που λαμβάνει υπόψη του για να αποφασίσει αν θα εκδώσει ή όχι διάταγμα αναστολής εκτέλεσης της απόφασης, έχει καθήκον να μεριμνήσει ώστε η όποια επιτυχία σε έφεση να μην καταστεί άνευ αντικειμένου. Λέω ευθύς εξαρχής ότι η καταχωρηθείσα έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης, ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Όπως είναι πάγια νομολογημένο η ασκηθείσα έφεση και οι προοπτικές επιτυχίας της είναι οριακής μόνο σημασίας για σκοπούς άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Βεβαίως, το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων των διαδίκων αλλά και των προβληθεισών τοποθετήσεων που άπτονται των λόγων έφεσης δεν είναι το Επαρχιακό Δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση αλλά το Εφετείο και εκεί είναι που, τελικώς, θα κριθεί και το βάσιμο της έφεσης. Σε αντίθεση με την επίδικη περίπτωση, μόνο εκεί όπου μπορεί να προγνωστεί με βεβαιότητα η πιθανότητα επιτυχίας ή αποτυχίας της έφεσης ο παράγοντας αυτός αποκτά ιδιαίτερη σπουδαιότητα. Δεν μπορώ να συμφωνήσω με τη θέση των Αιτητών/Εναγόντων ότι, υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης, η απαγόρευση χρήσης και καταστροφή των αποκαλυφθέντων εγγράφων θα είναι μη αναστρέψιμη και θα προκαλέσει σοβαρότατες ζημιές στα δικαιώματα των Εναγόντων τόσο στην προώθηση της παρούσας αγωγής, όσο και στη διεξαγωγή δίκαιης δίκης. Αντίθετα είναι η αναστολή του διατάγματος μη χρήσης των σχετικών εγγράφων, όπως αυτή επιζητείται από τους Αιτητές/Ενάγοντες με την παρα.(Β) της Αίτησης τους, που αναμένεται να προκαλέσει μεγαλύτερη αδικία στους Καθ΄ ων η Αίτηση/Εναγόμενους εφόσον κάτι τέτοιο ενδέχεται να οδηγήσει στη συνέχιση της χρήσης και/ή αποκάλυψης εμπιστευτικής φύσεως εγγράφων και πληροφοριών του Καθ΄ ου η Αίτηση/Εναγόμενου 1 χωρίς να είναι δυνατόν η οποιαδήποτε ζημιά ή μελλοντική βλάβη στα δικαιώματα του Καθ΄ ου η Αίτηση/Εναγομένου 1 να μπορεί να αποτιμηθεί ευχερώς σε χρήμα. Όμως το θέμα δεν τελειώνει εδώ. Υπάρχει μια άλλη πτυχή που έχει προβληματίσει το Δικαστήριο. Στην προκειμένη περίπτωση η πλευρά των Εναγόντων/Αιτητών υποστήριξε ότι η εκτέλεση του Διατάγματος θα δημιουργήσει μη αναστρέψιμες καταστάσεις οι οποίες αφορούν τόσο την υπό έφεση απόφαση ημερ. 1/3/13 όσο και τις Πολιτικές Εφέσεις αρ. 182/2012 και 184/2012 οι οποίες έχουν καταχωρηθεί από την Εναγόμενη 3 στις 24/4/12 και από τον Εναγόμενο 1 στις 25/4/12, αντίστοιχα, κατά της Ενδιάμεσης Απόφασης ημερ. 11/4/

1. Η πλευρά τόσο του Εναγόμενου 1 όσο και των Εναγομένων 2-5 από την άλλη, απορρίπτοντας την πιο πάνω θέση, υποστήριξαν ότι το αντικείμενο της Έφεσης διασφαλίζεται με τη φύλαξη της Ένορκης Δήλωσης του κ. Α. Τσουλτζιάν σε σφραγισμένο φάκελο από τον Πρωτοκολλητή μέχρι και την περάτωση της Έφεσης χωρίς να αποστερείται το ίδιο το Δικαστήριο ή το Εφετείο της δυνατότητας πρόσβασης στο εν λόγω έγγραφο. Μάλιστα οι Εναγόμενοι 2-5 επεσήμαναν στην αγόρευση τους ότι, όπως προέκυψε από την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία, οι Καθ΄ ων η Αίτηση είχαν ήδη προτείνει στους Αιτητές με σχετική επιστολή τους ημερ. 26/3/12 την εκ συμφώνου φύλαξη της Ένορκης Δήλωσης Α. Τσουλτζιάν σε σφραγισμένο φάκελο από τον Πρωτοκολλητή έτσι ώστε να διαφυλαχθεί, σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης, και ότι η εν λόγω πρόταση απερρίφθη από τους Αιτητές. Εξετάζοντας τα αιτούμενα Διατάγματα αναστολής και ειδικότερα το Διάταγμα υπό στοιχείο (Β) διαπιστώνω ότι ουσιαστικά επιδιώκεται ο περιορισμός της χρήσης των σχετικών εγγράφων σε μελλοντικό χρόνο ή διαδικασία μέχρι την εκδίκαση και έκδοση απόφασης στην Πολιτική Έφεση που καταχώρησαν οι Αιτητές/Ενάγοντες στις 13/3/13 κάτι που, αναπόφευκτα, συνεπάγεται τη συνέχιση χρήσης των εν λόγω εγγράφων για άγνωστο χρονικό διάστημα μέχρις ότου ολοκληρωθεί η εκδίκαση της έφεσης που ασκήθηκε με την έκδοση απόφασης σ΄ αυτή. Αν ο σκοπός των Αιτητών/Εναγόντων ήταν να μην αποστερηθεί το Εφετείο και οι Ενάγοντες της δυνατότητας χρήσης των σχετικών εγγράφων στα πλαίσια εκδίκασης των Εφέσεων που εκκρεμούν, η διατύπωση του επιζητούμενου Διατάγματος θα έπρεπε, κατά την γνώμη μου, να είναι διαφορετική. Θα συμφωνήσω δε με τη θέση που διατυπώθηκε από τους Εναγόμενους/Καθ΄ ων η αίτηση ότι, όπως είναι διατυπωμένο το Διάταγμα υπό στοιχείο (Β) της παρούσας Αίτησης, τυχόν έκδοση του θα καθιστούσε την Ενδιάμεση Απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 1.3.13 ανενεργό για άγνωστο χρονικό διάστημα εφόσον θα δίδεται η δυνατότητα στους Αιτητές/Ενάγοντες να εξακολουθήσουν να χρησιμοποιούν και/ή να αποκαλύπτουν στοιχεία εμπιστευτικής φύσεως για τον Εναγόμενο 1 τα οποία προέκυψαν και αποκαλύφθηκαν χωρίς να προηγηθεί η έκδοση σχετικού Διατάγματος που να εξουσιοδοτεί κάτι τέτοιο. Οι ανησυχίες, όμως, των Εναγόντων/Αιτητών για το ενδεχόμενο να καταστεί η ασκηθείσα Έφεση άνευ αντικειμένου μπορεί να αντιμετωπισθούν αν το Δικαστήριο, στα πλαίσια της προσπάθειας εξισορρόπησης των συγκρουόμενων δικαιωμάτων, επιλέξει τους κατάλληλους όρους που μπορούν να οδηγήσουν σε αυτό το αποτέλεσμα. Όπως είναι πάγια νομολογημένο, εφόσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή της εκτέλεσης, το Δικαστήριο έχει καθήκον να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής.[2] Εναπόκειται, επομένως, στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η επιλογή των όρων που θα τεθούν προκειμένου να επιφέρουν την εξισορρόπηση των συγκρουομένων δικαιωμάτων μέχρι την αποπεράτωση της Έφεσης. Στην προκειμένη περίπτωση κρίνεται σημαντικό να αποφευχθεί το οποιοδήποτε ενδεχομενο η Έφεση που έχει ασκηθεί από τους Αιτητές/Ενάγοντες εναντίον της Ενδιάμεσης Απόφασης του Δικαστηρίου ημερ. 1/3/13 να καταστεί άνευ αντικειμένου όπως, επίσης, και σε σχέση με τις άλλες δύο Εφέσεις που ασκήθηκαν να δημιουργηθούν μη αναστρέψιμες καταστάσεις, ένεκα της καταστροφής της Ένορκης Δήλωσης Α. Τσουλτζιάν και της ύπαρξης Διατάγματος που απαγορεύει τη χρήση των σχετικών εγγράφων που η εν λόγω Ένορκη Δήλωση αφορά. Έπεται, ως εκ των ανωτέρω, ότι το αίτημα για αναστολή είναι δικαιολογημένο, όχι, όμως, υπό τη μορφή που αυτό έχει διατυπωθεί. Έχοντας λοιπόν κρίνει ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για αναστολή ό,τι παρέμεινε είναι η επιλογή των κατάλληλων όρων και αυτό, επαναλαμβάνω, προκειμένου να εξισορροπηθούν τα δύο συγκρουόμενα συμφέροντα. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ΄ ακολουθία των πιο πάνω εκδίδονται τα ακόλουθα Διατάγματα: (Α) Εκδίδεται Διάταγμα αναστολής της ισχύος του Διατάγματος υπό στοιχείο (Γ) της Ενδιάμεσης Απόφασης που εκδόθηκε στην παρούσα αγωγή ημερ. 1/3/13 μέχρι την εκδίκαση και έκδοση απόφασης στην Πολιτική Έφεση που οι Αιτητές/Ενάγοντες καταχώρησαν στις 13/3/13 εναντίον της πιο πάνω Απόφασης το οποίο περιορίζεται μόνο σε σχέση με τη χρήση των εγγράφων στα οποία αυτό αναφέρεται αποκλειστικά για τους σκοπούς και τις ανάγκες της διαδικασίας της εν λόγω Έφεσης ενώπιον του Εφετείου. (Β) Εκδίδεται Διάταγμα αναστολής της ισχύος του Διατάγματος υπό στοιχείο (Δ) της Ενδιάμεσης Απόφασης που εκδόθηκε στην παρούσα αγωγή ημερ. 1/3/13 μέχρι την εκδίκαση και έκδοση απόφασης στην Πολιτική Έφεση που οι Αιτητές/Ενάγοντες καταχώρησαν στις 13/3/13 εναντίον της πιο πάνω Απόφασης υπό τον όρο ότι οι Ενάγοντες/Αιτητές θα παραδώσουν εντός 15 ημερών από σήμερα στον Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου όλα τα έγγραφα που τους παρέδωσε η Εναγόμενη 6 μέσω της Ένορκης Δήλωσης του κ. Α. Τσουλτζιάν, ημερ. 8/6/11 ως και οποιαδήποτε αντίγραφα και ή αναπαραγωγή αυτών οποιασδήποτε μορφής, προς το σκοπό φύλαξής τους μέχρι της πλήρους εκδίκασης της Έφεσης. Ενόψει της κατάληξης μου ανωτέρω κρίνω ορθό να μην εκδώσω οποιαδήποτε διαταγή αναφορικά με τα έξοδα της παρούσας Αίτησης. (Υπ.) Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /κβπ [1] Δέστε και την πρόσφατη απόφαση Penderhill Holdings Ltd κ.α. ν. Ιωάννη Κλουκίνα, Πολιτική Έφεση αρ. 319/2011, ημερ. 2/11/
2. [2] Δέστε Χαραλάμπους ν. Α. Panayides Contracting Ltd

(2001)1 A.A.Δ. 1978. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο