Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Εργοστάσιο Υποδημάτων Χαρίλαου Νικολάου Λτδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 9921/90, 27/6/2013

(2)του Συντάγματος και η καταχώρηση της προσλαμβάνει «μορφή καταφρόνησης του Δικαστηρίου και συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας». Οι αιτητές επέδειξαν αδιαφορία και αδράνεια στην εκτέλεση της απόφασης και εμποδίζονται από του να προωθούν την παρούσα αίτηση. Ισχυρίζονται ότι η αναφορά στο σημερινό υπόλοιπο είναι γενική, «.χωρίς καμία απολύτως επεξήγηση για το πώς προέκυψε». Πέραν τούτου όμως δεν νομιμοποιούνται να εμφανίζονται ως διάδικοι καθότι δεν ακολουθήθηκε η νενομισμένη διαδικασία για αλλαγή του ονόματος τους. Προτού εξετάσω την ουσία της αίτησης θεωρώ σκόπιμο να ασχοληθώ με το τελευταίο θέμα, ήτοι της αλλαγής του ονόματος. Στην αίτηση που καταχώρησαν επισυνάπτεται το Τεκμήριο Α, πρόκειται για ειδοποίηση προς το Πρωτοκολλητείο για αλλαγή του ονόματος, στην οποία επισυνάπτεται και πιστοποιητικό αλλαγής του ονόματος από τον Έφορο Εταιρειών. Καταλήγω, με βάση τα πιο πάνω, ότι έχει ακολουθηθεί η νενομισμένη διαδικασία για αλλαγή του ονόματος. Η αίτηση εδράζεται στη Διάταξη 40, θεσμός 8, των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Ο θεσμός αυτός προβλέπει ότι: «Όπου έχουν περάσει 6 χρόνια από την απόφαση ή την ημερομηνία του διατάγματος ή όπου έχει επέλθει οποιαδήποτε αλλαγή ... , ο διάδικος που ισχυρίζεται ότι δικαιούται εις εκτέλεση μπορεί να αποταθεί στο Δικαστήριο ή Δικαστή για έκδοση άδειας σχετικής εκτέλεσης. Και το Δικαστήριο ή δικαστής μπορεί, αν ικανοποιηθεί ότι ο διάδικος που αποτείνεται δικαιούται σε εκτέλεση, να εκδώσει διάταγμα για αυτό το σκοπό ή μπορεί να διατάξει όπως οποιοδήποτε ζήτημα ή ερώτημα αναγκαίο για να αποπερατώσει τα δικαιώματα των διαδίκων δικαστεί κατά οποιοδήποτε από τους τρόπους που μπορούν να δικαστούν οποιαδήποτε ερωτήματα σε μια αγωγή. Και σε οποιαδήποτε των περιπτώσεων το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί να επιβάλει τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως πως θα ήθελε κρίνει δίκαιους». Η εκτέλεση μιας δικαστικής απόφασης είναι ζήτημα που εμπίπτει στην εποπτεία και στον έλεγχο του Δικαστηρίου και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για αλλότριο σκοπό. Όπως λέχθηκε χαρακτηριστικά στην απόφαση Kleopas Panaou v. Chrysanthos Hadjichristofi[1] : «The execution of a judgment is a matter under the Court's supervision and control; and cannot be allowed to be used for the purposes of unnecessary oppression as the circumstances of the present case would seem to suggest; or indeed for any purpose other than the proper satisfaction of the Court's judgment, under the Court's control». Το θέμα εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο κατά την άσκηση των εξουσιών του μπορεί να θέσει, αν το κρίνει σκόπιμο, οποιουσδήποτε όρους. Στο Halsbury's Laws of England[2] διαβάζουμε σχετικά τα πιο κάτω: «The granting of leave is a matter of discretion and the court may refuse leave, or postpone it or impose term(s), or direct any necessary question to be tried first». Η κάθε υπόθεση εξετάζεται με βάση τα δικά της γεγονότα. Το δικαστήριο πρέπει να λάβει υπόψη, μεταξύ άλλων, το χρόνο που διέρρευσε από το χρόνο έκδοσης της απόφασης, το ύψος του εξ αποφάσεως χρέους, τα μέτρα εκτέλεσης που είχε στη διάθεση του ο εξ αποφάσεως πιστωτής και κατά πόσο ο εξ αποφάσεως χρεώστης είχε και ή έχει τους οικονομικούς πόρους για ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης. Εξ ίσου σημαντική είναι και η συμπεριφορά των δύο μερών. Διαφορετικό χειρισμό θα τύχει η περίπτωση του εναγομένου που προσπάθησε να εξοφλήσει το χρέος και πρότεινε στους ενάγοντες την καταβολή του ποσού ή μέρους αυτού και οι τελευταίοι το απόρριψαν, από την περίπτωση του εναγόμενου που καμιά προσπάθεια έκανε για να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του ή του εναγομένου που κρυβόταν για να αποφύγει την εκτέλεση της απόφασης και ή παρέλειψε να κοινοποιήσει στους ενάγοντες την αλλαγή της διεύθυνσης του[3]. Στην πολύ πρόσφατη απόφαση Τράπεζα Κύπρου Λτδ και

1. Κρίνος Ζ. Μακρίδης κ.α[4], το Εφετείο τόνισε ότι τέτοιου είδους αιτήσεις μπορούν να καταχωρηθούν μονομερώς και χωρίς να συνοδεύονται από ένορκη δήλωση. Επισήμανε επίσης ότι οι αιτητές δεν χρειάζεται να ικανοποιήσουν το Δικαστήριο ότι υπάρχουν ειδικές περιστάσεις που θα τους έδιναν δικαίωμα εκτέλεσης της απόφασης. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα: «.το πρωτόδικο Δικαστήριο έσφαλε κατά την κρίση μας, και θεωρώντας ότι οι τότε αιτητές (εφεσείοντες) θα έπρεπε να είχαν αναφερθεί σε ειδικές περιστάσεις οι οποίες τους έδιναν δικαίωμα εκτέλεσης, μετά την παρέλευση έξι ετών. Κάτι τέτοιο όμως δεν επιβάλλει, ούτε δικαιολογεί η Δ.40 θ.8 στην οποία αναγράφεται απλά ότι ο αιτών διάδικος θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι δικαιούται να εκτελέσει την υπέρ του απόφαση. Μας φαίνεται ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ως Εφετείο, την προηγούμενη απόφαση του ομοβάθμιου του δικαστηρίου και μάλιστα έθεσε και δυσανάλογα ψηλά κριτήρια που δεν δικαιολογούνταν». Στην ίδια υπόθεση αποφασίσθηκε ότι το ύψος του οφειλόμενου ποσού δεν αποτελεί ζήτημα «.που αφορά άμεσα στην παραχώρηση άδειας εκτέλεσης απόφασης. Εφόσον παραχωρηθεί άδεια εκτέλεσης μιας παλιάς απόφασης το ζήτημα του οφειλόμενου υπολοίπου είναι κατά την αντίληψη μας θέμα ορθού υπολογισμού». Παρόμοιο θέμα έχει εγερθεί στην παρούσα υπόθεση, υιοθετώ την ίδια προσέγγιση. Στρεφόμενη στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης επισημαίνω ότι οι ενάγοντες δεν παρέμειναν αδρανείς ως ισχυρίζεται η υπεράσπιση αλλά έλαβαν διάφορα μέτρα από το
2. Κατεχώρησαν εντάλματα κινητών εναντίον όλων των εναγομένων τα οποία επεστράφησαν ανεκτέλεστα και παράλληλα κατεχώρησαν την αίτηση ΑΝΠ154/91 για πώληση ακινήτων η οποία εκκρεμεί μέχρι σήμερα. Κατάχρηση διαδικασίας χωρεί μόνον εφόσον απολήγει σε καταπίεση ή δυσμενή επηρεασμό του οφειλέτη. Το Δικαστήριο πρέπει να βεβαιώνεται σε κάθε περίπτωση ότι η διαδικασία είναι τόσο καθαρά και έντονα καταχρηστικής φύσεως ώστε να δικαιολογείται η καταστολή της με το κατάλληλο μέτρο[5]. Η άσκηση κάποιου δικαιώματος μπορεί να περιορισθεί οποτεδήποτε ασκείται για σκοπό άλλο από εκείνο για τον οποίο παρέχεται από το νόμο, κυρίως όταν αποβλέπει στην εξασφάλιση παρεμφερούς πλεονεκτήματος[6] ή για σκοπό που απολήγει σε καταπιεστικό μέτρο. Στην υπό κρίση υπόθεση δεν έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε στοιχεία που να καταδεικνύουν ότι οι αιτητές ενήργησαν με τον πιο πάνω τρόπο. Η είσπραξη ποσού τέτοιου ύψους ακόμη και μικρότερου δεν είναι εύκολο έργο, λαμβάνοντας υπόψιν τα περιορισμένα μέτρα εκτέλεσης που έχει στη διάθεση του ο εξ αποφάσεως πιστωτής και το μεγάλο χρονικό διάστημα που χρειάζεται για την υλοποίηση των μέτρων αυτών, ιδιαίτερα όσων σχετίζονται με ακίνητη ιδιοκτησία. Ως αναφέρω και στην υπόθεση Ελληνική Τράπεζα v
3. Κυριάκου Στυλιανού[7], του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (ανωτέρω), προφανώς αυτές τις δυσκολίες είχε κατά νου ο νομοθέτης και προέβη πρόσφατα στην τροποποίηση του νόμου και αύξησε το χρόνο που βρίσκεται σε ισχύ μια απόφαση από έξι σε δέκα έτη. Επιπρόσθετα θα ήθελα να αναφέρω ότι δεν αναμένεται από τον εξ αποφάσεως πιστωτή να εξαντλήσει όλα τα μέτρα εκτέλεσης προκειμένου να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι δικαιούται ανανέωση της απόφασης. Τέτοια προσέγγιση όχι μόνο είναι λανθασμένη αλλά θα οδηγούσε σε πολύ δυσάρεστες καταστάσεις, θα έθετε σε δυσμενή θέση τον εξ αποφάσεως χρεώστη και θα διόγκωνε τα δικηγορικά έξοδα, τα οποία θα καλείτο τελικά ο χρεώστης να καταβάλει. Με βάση όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι η αίτηση πρέπει να πετύχει. Δίδεται άδεια στους ενάγοντες-αιτητές όπως προχωρήσουν με την εκτέλεση της απόφασης. Η άδεια θα ισχύει για τρία χρόνια από σήμερα. Τα έξοδα της αίτησης, ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των αιτητών και εναντίον των καθ΄ ων η αίτηση. (Υπ.) Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΝ [1]

(1963)2 CLR 19, 23. [2] Halsbury's Laws of England, 3rd edition, vol.16, pp 8-9 [3] Βλέπετε σχετικά W.T.LAMB & SONS v.RIDER

(1948)2 All E.R. 402 [4] 7.6.2012 Πολ. Εφέσεις 122/2009 και 124/

1. [5] Walpole v Partridge and Wilson [1994] 1 Al ER. 385, D.P.P. v. Humphrys [1977] A.C.1 [6] Church of Scientology v. DHSS [1979] 2 All ER 97, Goldsmith Sperirings Ltd [1977] 2 All ER
2. [7] 8098/99, ημερομηνίας 22.11.
3. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο