← Κύπρος

Νίκου Σταύρου ν. Αθλητικό Σωματείο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ Λευκωσίας, Αρ. Αγωγής: 5485/07, 20/6/2013

Νίκου Σταύρου ν. Αθλητικό Σωματείο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ Λευκωσίας, Αρ. Αγωγής: 5485/07, 20/6/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A238 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5485/07 Μεταξύ: Νίκου Σταύρου Ενάγοντος και Αθλητικό Σωματείο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ Λευκωσίας Εναγομένου 20 Ιουνίου 2013 Για τον ενάγοντα: κος Μιχαηλίδης Για τον εναγόμενο: κος Κορομίας Α Π Ο Φ Α Σ Η Σύμφωνα με τα αναφερόμενα στην έκθεση απαιτήσεως ο ενάγων, ποδοσφαιριστής στο επάγγελμα, αξιώνει από το εναγόμενο σωματείο (στη συνέχεια το σωματείο) ποσό ΛΚ39.170, το οποίο αντιστοιχεί σε μισθούς 20 μηνών, δηλαδή όσος είναι και ο χρόνος που υπολείπεται για ολοκλήρωση της συμφωνίας που υπέγραψαν τα μέρη. Εκτενής παράθεση των ισχυρισμών που αναπτύσσονται στα δικόγραφα δεν επιβάλλεται και αυτό γιατί πριν το στάδιο των αγορεύσεων ο συνήγορος της υπεράσπισης δήλωσε ότι για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας το σωματείο δέχεται την αξίωση του ενάγοντα. Επιπλέον, περιόρισε την υπεράσπιση του σωματείου στις προδικαστικές ενστάσεις των παραγράφων 2 γ και δ της υπεράσπισης. Με γνώμονα τη σχετική δήλωση σπεύδω να παραθέσω αμφότερους τους δικογραφημένους ισχυρισμούς. Είναι η θέση του ενάγοντα ότι την 1.3.01 συμβλήθηκε με το σωματείο. Ό,τι συμφωνήθηκε είναι πως θα πρόσφερε στο σωματείο τις υπηρεσίες του, υπό την ιδιότητα του ποδοσφαιριστή, μέχρι και την 30.6.

  1. Ουσιώδης όρος τούτης της συμφωνίας ήταν ότι το σωματείο θα κατέβαλλε στον ενάγοντα μισθό, δηλαδή ΛΚ2.166 μηνιαίως, για 12 μήνες. Περαιτέρω, τα μέρη συμφώνησαν ότι με την υπογραφή της συμφωνίας ο ενάγων θα λάμβανε επιπλέον ποσό ύψους ΛΚ32.000, ότι την 1.1.02 θα λάμβανε επιπλέον ποσό ΛΚ10.000 και ότι την 1.6.02 θα ελάμβανε επιπλέον ποσό ΛΚ10.
  2. Είναι η θέση του ενάγοντα ότι την 16.11.04 τερμάτισε την εν λόγω συμφωνία αποστέλλοντας επιστολή στο σωματείο. Ο λόγος τερματισμού, σύμφωνα πάντα με τον ενάγοντα, ήτο η παράλειψη και/ή άρνηση του σωματείου να του καταβάλει οφειλόμενο ποσό ύψους ΛΚ55.852,
  3. Ως εκ τούτου την 25.11.04 προσέφυγε στην αρμόδια επιτροπή της ΚΟΠ και υπέβαλε την προσφυγή 101/
  4. Την 16.3.05 η ΚΟΠ εξέδωσε την απόφασή της και δικαίωσε τον ενάγοντα επιδικάζοντας προς όφελος του ποσό ΛΚ49.
  5. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ενάγοντα, σε προσπάθεια μείωσης της ζημίας που υπέστη συνεπεία της διακοπής της συμφωνίας του με το σωματείο, αναζήτησε άλλη ποδοσφαιρική στέγη την οποία βρήκε στο σωματείο ΘΟΙ Λακατάμιας, όπου εργάστηκε για 8 μήνες και έλαβε το συνολικό ποσό των ΛΚ4.
  6. Ως εκ των πιο πάνω, ο ενάγων αξιώνει 20 συνολικά μηνιαίους μισθούς, δηλαδή ποσό ΛΚ43.320, μειωμένο κατά ΛΚ4.150, δηλαδή την αμοιβή που έλαβε από το σωματείο ΘΟΙ Λακατάμιας. Το τελικό ποσό που αξιώνεται ανέρχεται σε ΛΚ39.
  7. Για τους ισχυρισμούς της υπεράσπισης περιορίζομαι σε παράθεση των αναφερομένων στις παραγράφους 2 γ και δ τούτης, εφόσον τα υπόλοιπα αποσύρθηκαν και η απαίτηση έγινε δεχτή. Ό,τι αναφέρεται εκεί είναι πως «
  8. (γ) Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στερείται αρμοδιότητας και/ή δικαιοδοσίας να εκδικάσει την παρούσα διαφορά και/ή αν υπάρχει καθ' ύλην αρμόδιο Δικαστήριο να επιλύσει την παρούσα διαφορά έξω από τις διαδικασίες που συμφωνήθηκαν στην ΚΟΠ αυτό είναι το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών. (δ) Η απαίτηση του Ενάγοντα είχε παραγραφεί καθότι ως εργοδοτούμενος παρέλειψε να εγείρει την ως άνω ισχυριζόμενη απαίτηση του και/ή διαφορά εντός της προθεσμίας που καθορίζει ο Περί Ετησίων Αδειών Νόμος ήτοι εντός της προθεσμίας των 12 μηνών από την ημερομηνία κατά την οποία δημιουργήθηκε η διαφορά.» Για σκοπούς πληρότητας και μόνο αναφέρω ότι εκ μέρους του ενάγοντα μαρτυρία έδωσε ο ίδιος, ενώ η υπεράσπιση δεν κάλεσε οιονδήποτε μάρτυρα. Στην ένορκη μαρτυρία του ο ενάγων επανέλαβε όσα αναφέρονται στην έκθεση απαιτήσεως και πρόσθεσε ότι το σωματείο του κατέβαλε το ποσό που επιδικάστηκε προς όφελος του από την ΚΟΠ. Επιπλέον, προσκόμισε τα ακόλουθα τεκμήρια. συμφωνία ημερομηνίας 1.3.01 (τεκμήριο 1), δύο επιστολές του δικηγόρου του που απευθύνονται στο σωματείο (τεκμήρια 2α και 2β), επιστολή της ΚΟΠ (τεκμήριο 3), απόφαση της ΚΟΠ (τεκμήριο 4), συμφωνία και συμφωνητικό έγγραφο μεταξύ ενάγοντα και Ένωσης Νέων ΘΟΙ Λακατάμιας (τεκμήρια 5α και 5β), συμφωνία μεταξύ ενάγοντα και Αθλητικού Σωματείου Εθνικός Άσσιας (τεκμήριο 6) και ο περί της Επιτροπής Επίλυσης Διαφορών Διαδικαστικός Κανονισμός (τεκμήριο 7). Δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω ό,τι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι ανέφεραν με τις ικανές αγορεύσεις τους. Είμαι της γνώμης πως η διερεύνηση που ακολουθεί καταπιάνεται με κάθετι σχετικό. Έχω την άποψη πως πριν οτιδήποτε άλλο, πριν ακόμη και αυτή την αξιολόγηση της μαρτυρίας, ό,τι πρέπει να διερευνηθεί είναι η προδικαστική ένσταση του σωματείου. Μόνο εάν απορριφθεί τούτη επιτρέπεται στο δικαστήριο να προχωρήσει σε οτιδήποτε περαιτέρω. Διαφορετική αντιμετώπιση θα οδηγούσε σε παράλογα, αντινομικά και άκυρα αποτελέσματα, εφόσον θα σήμαινε ανάληψη δικαιοδοσίας τη στιγμή που τούτη τίθεται εν αμφιβόλω. Τα ελάχιστα συμπεράσματα στα οποία μπορεί κανείς να καταλήξει προκύπτουν από τους δικογραφημένους ισχυρισμούς στην έκθεση απαίτησης και την παραδοχή της υπεράσπισης αναφορικά με την αξίωση του ενάγοντα. Σχετική εν προκειμένω είναι η απόφαση της υπόθεσης Interamerican Insurance Co Limited v. Άντρης Μακρίδου

(2000)1Γ Α.Α.Δ. 1529, 1534 στην οποία τονίστηκε ότι τα επίδικα θέματα προσδιορίζονται από τους διατυπωθέντες ισχυρισμούς, χωρίς όμως οι εκ των υστέρων διαπιστώσεις του δικαστηρίου να είναι άνευ σημασίας εφόσον εκεί όπου ο νόμος θέτει προϋποθέσεις, το κατά πόσο πληρούνται παραμένει ζήτημα ανοικτό μέχρι τέλους της υπόθεσης. Απ' όλα τα πιο πάνω διαπιστώνεται ότι η αξίωση του ενάγοντα πηγάζει από σύμβαση που συνομολόγησαν τα μέρη και αφορά μισθούς 20 μηνών, τους οποίους ο ενάγων υποστηρίζει ότι θα ελάμβανε εάν το σωματείο δεν παραβίαζε τη μεταξύ τους συμφωνία, εξωθώντας τον έτσι σε τερματισμό τούτης. Επιπλέον, σημειώνεται ότι κατά τον επίδικο χρόνο, δηλαδή την ημερομηνία τερματισμού της σύμβασης, ο ενάγων είχε ήδη εργαστεί για το σωματείο για περίοδο πέραν των 26 εβδομάδων, και συγκεκριμένα περί τους 44 μήνες. Στη διερεύνηση που ακολουθεί εκλαμβάνεται ως δεδομένο ότι οι δύο δικαιοδοσίες, Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών αφενός, και Επαρχιακού Δικαστηρίου αφετέρου, δεν συμπίπτουν. Αυτό γιατί ζητήματα που διέπονται από τον περί Τερματισμού Απασχολήσεως, Ν.24/67, εμπίπτουν στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών. Εν τούτοις, το εδάφιο
(2)του άρθρου 30 του Ν.24/67 ρητά διασφαλίζει ευχέρεια διεκδίκησης αποζημιώσεων βάσει άλλου νόμου ή αρχών δικαίου και σε τέτοια περίπτωση αρμόδιο Δικαστήριο είναι το Επαρχιακό (βλ. Στυλιανίδης ν. British American Insurance Co. Ltd
(1990)1 Α.Α.Δ. 517, 527). Στην υπόθεση αναφορικά με την αίτηση της Elbee Ltd
(1999)1A Α.Α.Δ. 149 το δικαστήριο διέτριψε στο εν λόγω ζήτημα. Επικαλέστηκε το αξίωμα ubi jus ibi remedium ώστε να προσδιορίσει το εύρος της δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Όπως εκεί αφήνεται να νοηθεί, όπου η περίπτωση δεν εμπίπτει στις πρόνοιες των διατάξεων οιουδήποτε των νόμων που προσδιορίζουν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών, το Δικαστήριο που κέκτηται δικαιοδοσίας είναι το Επαρχιακό. Διαφορετική προσέγγιση θα καθιστούσε το πιο πάνω αξίωμα και τις δικαιούμενες θεραπείες άνευ ουσίας, εφόσον δεν θα υφίστατο forum για απόδοση τούτων. Πέραν των άρθρων 3 και 30 του Ν.24/67 η υπόθεση Elbee, πιο πάνω, εξέτασε και το άρθρο 12(ε) του περί Ετήσιων Αδειών μετ' Απολαβών Νόμου, Ν.8/67. Ας σημειωθεί ότι στην ίδια υπόθεση η αξίωση των εφεσίβλητων, εγερθείσα στο Επαρχιακό Δικαστήριο, δεν υπερέβαινε τις αποζημιώσεις που μπορούσαν να επιδικαστούν δυνάμει του Ν.24/67, δηλαδή μισθούς δύο ετών, ενώ η χρονική περίοδος εργοδότησης των εναγόντων ήταν μικρότερη των 6 μηνών, δηλαδή της προϋπόθεσης που επιβάλλεται από τον Ν.24/67 για ανάκτηση δικαιοδοσίας από το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών. Για ό,τι αφορά την παρούσα χρήσιμο είναι το απόσπασμα που ακολουθεί από τη σελίδα 154 «Το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών καθιδρύθηκε δυνάμει του περί Ετησίων Αδειών μετ' Απολαβών Νόμου του 1967 (Ν. 8/67, όπως τροποποιήθηκε). Στο άρθρο 12 του Νόμου εκείνου, (όπως τροποποιήθηκε ειδικά από το Ν. 5/73)προσδιορίζεται το εύρος της δικαιοδοσίας του. Εντάσσονται σ' αυτή μεταξύ άλλων και εργατικές διαφορές που παραπέμπονται σ' αυτό δυνάμει ρητής διάταξης άλλου Νόμου ή Κανονισμού. Με την παράλληλη πρόνοια του άρθρου 30 του Ν. 24/67 (όπως τροποποιήθηκε ειδικά από το Ν. 6/73)εντάσσονται στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών εργατικές διαφορές που αναφύονται συνεπεία της εφαρμογής του ή και των Κανονισμών που εκδίδονται δυνάμει του. Μετά την έκδοση της απόφασης στην Τάκης Ζαβρού ν. Ανδρέας Χαραλάμπους (ανωτέρω) θεσπίστηκε ο περί Ετησίων Αδειών μετ' Απολαβών (Τροποποιητικός) Νόμος του 1996 Ν. 79(Ι)/96). Το άρθρο 12 τροποποιήθηκε με την προσθήκη νέας παραγράφου, της (ε). Στην έκταση που είναι σχετικό, το άρθρο διαβάζεται τώρα ως εξής: "Καθιδρύεται Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών, (εν τω παρόντι Νόμω καλούμενον "Το Δικαστήριον Εργατικών Διαφορών") εις την αποκλειστικήν δικαιοδοσίαν του οποίου υπάγεται η διάγνωσις και απόφασις επί των ακολούθων διαφορών: ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... "(ε) αυτοτελείς αξιώσεις που εγείρονται από τη σύμβαση εργασίας και περιλαμβάνουν απαιτήσεις για ετήσιες άδειες, δεδουλευμένο ημερομίσθιο, φιλοδώρημα, δέκατο τρίτο μισθό και οποιοδήποτε άλλο δικαίωμα προκύπτει από νόμο, κανονισμό, έθιμο, ατομική ή συλλογική σύμβαση." Όπως ορίζει ο Νόμος, η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών για τα θέματα που προσδιορίζονται, είναι αποκλειστική. (Βλ. συναφώς Στυλιανίδης ν. British American Ins. (ανωτέρω)). Η αξίωση των εφεσιβλήτων σαφώς καλύπτεται από την παράγραφο (ε) του άρθρου 12, η οποία ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο. Συνεπώς, το Επαρχιακό Δικαστήριο στερείτο δικαιοδοσίας.» Πέραν της απόφασης Elbee, πιο πάνω, σχετική είναι και η απόφαση στην υπόθεση Παναγιώτης Κουντουρίδης Λτδ ν. Ahmed El-Sayed Mohamed Ahmed Awadalla κ.α.
(2008)1Β Α.Α.Δ.
  1. Σε αυτή την υπόθεση η περίοδος εργοδότησης των αιτητών ήταν μικρότερη των 6 μηνών και εν τούτοις το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την απόφαση του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών να θεωρήσει ότι είχε δικαιοδοσία να ακούσει την αίτηση. Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου εδράστηκε στο άρθρο 12(ε) του Ν.8/67, για το οποίο ανέφερε «Εξετάσαμε τους αντίστοιχους ισχυρισμούς. Αναφορικά με το ερώτημα πότε έχει δικαιοδοσία το Επαρχιακό Δικαστήριο και πότε το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών (ΔΕΔ), τούτο διέπεται από το Άρθρο 30 του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου του 1967 (Ν. 24/67ως έχει τροποποιηθεί) σε συνδυασμό με τις πρόνοιες του Άρθρου 12(ε) του περί Ετησίων Αδειών μετ' Απολαβών Νόμου του 1967 (Ν. 8/67ως έχει τροποποιηθεί) όπως τα άρθρα αυτά έχουν ερμηνευθεί σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. μεταξύ άλλων τις προαναφερθείσες υποθέσεις Interamerican Insurance Co. Ltd. ν. Μακρίδου και Παναγιώτου ν. Δ.Σ. Αρτοκουλουροποιείον Λτδ.). Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία όταν το ύψος της αιτούμενης αποζημίωσης υπερβαίνει το ποσό που μπορεί να επιδικασθεί από το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών, όπως προβλέπεται στον Πρώτο Πίνακα, δηλαδή τα ημερομίσθια δύο ετών. Με βάση τα πιο πάνω καταλήγουμε ότι η απόφαση του πρωτόδικου δικαστηρίου ότι είχε δικαιοδοσία είναι ορθή. Τότε μόνο δεν θα είχε δικαιοδοσία αν η αξίωση του κάθε αιτητή (εφεσίβλητου) υπερέβαινε τα ημερομίσθια 2 ετών. Τέτοιος ισχυρισμός δεν είχε γίνει.» Υπαγωγή των πιο πάνω δικαιϊκών αρχών στα γεγονότα της παρούσας οδηγεί στο αναπόφευκτο συμπέρασμα ότι καθ' ύλην αρμόδιο δικαστήριο να ακούσει την υπόθεση δεν είναι το Επαρχιακό Δικαστήριο αλλά το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών. Άγομαι στο εν λόγω συμπέρασμα εφόσον η αξίωση του ενάγοντα δεν υπερβαίνει μισθούς δύο ετών και κατά τον ίδιο χρόνο, δηλαδή με τον τερματισμό της σύμβασης που υπέγραψαν τα μέρη, ο ενάγων είχε ήδη εργαστεί πέραν των 26 εβδομάδων. Περαιτέρω, είμαι της γνώμης ότι η αξίωση του ενάγοντα υπάγεται στις πρόνοιες του άρθρου 12(ε) του Ν.8/67, εφόσον διεκδικείται δικαίωμα που προκύπτει από ατομική σύμβαση. Για όλους λοιπόν τους λόγους που πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω καταλήγω ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία εκδίκασης της αγωγής. Εν όψει του πιο πάνω αποτελέσματος κρίνω ότι δεν επιτρέπεται στο Επαρχιακό Δικαστήριο να αποφασίσει την άλλη προδικαστική ένσταση του σωματείου, δηλαδή ότι η αξίωση του ενάγοντα έχει παραγραφεί δυνάμει των προνοιών του Ν.8/
  2. Η απόφαση αυτού του θέματος εμπίπτει στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών και ως εκ τούτου δεν επιτρέπεται στο Επαρχιακό Δικαστήριο να αποφανθεί επί τούτου. Το τελευταίο που απομένει να εξεταστεί είναι η εισήγηση του σωματείου ότι το Δικαστήριο πρέπει να απορρίψει την αγωγή και να μην επικαλεστεί τις πρόνοιες του άρθρου 64Α του Ν.14/
  3. Η εισήγηση του σωματείου αναφέρει ότι το σχετικό άρθρο εισήχθη στο νόμο μετά την έγερση της αγωγής και ότι δεν έχει αναδρομική ισχύ. Ως εκ τούτου, διατείνεται το σωματείο, το εν λόγω άρθρο δεν τυγχάνει εφαρμογής. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι το άρθρο 64Α εισήχθη στο Ν.14/60μετά την έγερση της αγωγής. Ο τροποποιητικός νόμος Ν.138(I)/09 δημοσιεύτηκε το
  4. Παρόλα αυτά, δεν συμφωνώ με την εισήγηση ότι το εν λόγω άρθρο δεν έχει αναδρομική ισχύ. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι το άρθρο είναι ρυθμιστικό διαδικασίας και όχι δικαίου. Υπό αυτή την έννοια είναι καλά γνωστή η αρχή ότι δικονομικές ρυθμίσεις έχουν αναδρομική ισχύ (βλ Datamedia A.E. v. K.S.N (Business AIDS) Ltd
(1990)1 Α.Α.Δ.13, 17). Κατ' επέκταση καταλήγω ότι το άρθρο 64Α τυγχάνει αναδρομικής εφαρμογής. Ως εκ των πιο πάνω η υπόθεση παραπέμπεται στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών. Τα έξοδα που μέχρι σήμερα έχουν προκύψει, ως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της υπεράσπισης και εναντίον του ενάγοντα. (Υπ)...................................... Λ.Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /εκ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.