Ειρήνη Λοΐζου ν. Χαράλαμπου Λοΐζου Χ' Μανώλη, Αγωγή αρ.: 8390/1994, 5/6/2013

(10)έτη) ---------------------- Διά της υπό συζήτησιν αίτησης («η αίτηση»), την οποίαν κατεχώρισε στις 26.11.2012 επί τη βάσει, μεταξύ άλλων, της Δ.12, της Δ.40 και της Δ.48 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, ο αιτητής Λούης Λοΐζου («ο αιτητής») επιδιώκει διάφορες θεραπείες. Διαρκούσης της εκκρεμοδικίας, ο αιτητής απέσυρε άνευ βλάβης κάποια αιτήματα και παρέμεινε να επιδιώκει την έκδοση διατάγματος για την εκτέλεση της τελικής απόφασης ημερ. 5.10.1995, η οποία εξεδόθηκε στα πλαίσια της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του αιτητή ημερ. 26.11.2012 το περιεχόμενο της οποίας συνοψίζεται ως εξής: Ο ίδιος είναι υιός της ενάγουσας Ειρήνης Λοΐζου και του εναγομένου Χαράλαμπου Λοΐζου Χ' Μανώλη. Η ενάγουσα Ειρήνη Λοΐζου απεβίωσε στις 16.7.1008 και ο ίδιος διορίστηκε διαχειριστής της περιουσίας της. Μετά την έκδοση της τελικής απόφασης ημερ. 5.10.1995 ο εναγόμενος Χαράλαμπος Λοΐζου Χ' Μανώλης πτώχευσε. Δυνάμει δικαστικού διατάγματος ημερ. 21.5.1998 ως διαχειριστής της περιουσίας του διορίσθηκε ο καθ'ου η αίτηση Λεωνίδας Κίμωνος («ο καθ'ου η αίτηση»). Ο εναγόμενος Χαράλαμπος Λοΐζου Χ' Μανώλης απεβίωσε στις 2.11.

1. Η τελική απόφαση ημερ. 5.10.1995 δεν εξετελέσθηκε πλήρως. Παραμένει να εκτελεσθεί το μέρος της το οποίο αφορά την υποχρέωση του εναγομένου Χαράλαμπου Λοΐζου Χ' Μανώλη να μεταβιβάσει και να εγγράψει επ' ονόματί της ενάγουσας Ειρήνης Λοΐζου συγκεκριμένο ακίνητο. Πριν από το θάνατό της η ενάγουσα Ειρήνη Λοΐζου επεχείρησε να εκτελέσει το συγκεκριμένο μέρος της τελικής απόφασης ημερ. 5.10.1995, χωρίς, όμως, αποτέλεσμα. Ο καθ'ου η αίτηση ήταν ενήμερος των προσπαθειών αυτών ως προκύπτει από την επιστολή του ημερ. 1.3.
2. Ο αιτητής καταλήγει ως εξής: «...
3. Μετά τον διορισμό του διαχειριστού φαίνεται να συνεχίσθη η προσπάθεια εκτέλεσης της απόφασης με τον τότε δικηγόρο της ενάγουσας και έχω στην κατοχή μου φωτοαντίγραφο της επιστολής του διαχειριστού προς τον κ. Χρ. Κ. Θεμιστοκλέους δικηγόρο της μητέρας μου ημερομηνίας 1/3/2000 που εξ όσων φαίνεται απαντά σε επιστολή του δικηγόρου και τον διαβεβαιώνει ότι τα συμφέροντα της πελάτιδας του θα διασφαλιστούν ως προνοείται στην απόφαση Δικαστηρίου στην άνω αγωγή. Επισυνάπτω φωτοαντίγραφο της επιστολή ημερ. 1/3/2000 ως τεκμήριο
5. Επίσης στις 1/4/08 ο άνω εναγόμενος υπέστη εγκεφαλικόν επεισόδιον και δεν ήταν σε θέση να αντιλαμβάνεται. Και τελικά απεβίωσε στις 2/11/
7. Από τότε που απεβίωσε και ο πατέρας μου άρχισα να ενδιαφέρομαι για την περιουσία του και ως υιός του αλλά και ως διαχειριστής της περιουσίας της μητέρας μου άνω ενάγουσας.
8. Τόσο η ενάγουσα όσο και εγώ στην συνέχεια αναμέναμε από τον διαχειριστή του πτωχεύσαντα να μας διασφαλίσει τα συμφέροντα της ενάγουσας ως προνοείται στην απόφαση και η διαβεβαίωση του ως φαίνεται στο τεκμήριο 4 ανωτέρω.
9. Αποτάθηκα προς τον διαχειριστή κ. Λ. Κίμωνος αρκετές φορές τόσο προσωπικά όσο και με επιστολές των δικηγόρων μου και ζητούσαμεν να μας πληροφορήσει τις ενέργειες που έκανε αναφορικά με την περιουσία πτωχεύσαντα και τον καλούσα να μεταβιβάσει το 1/3 μερίδιο της μητέρας μου δυνάμει της απόφασης , αλλά οι απαντήσεις του ήταν ότι η διαχείριση ήταν περίπλοκη και όποιες πληροφορίες μου έδινε ήταν συνήθως γενικές και αόριστες. Τελικά κατάλαβα πως μόνος μου έπρεπε να διασφαλίσω τα δικαιώματα της άνω αποβιωσάσης πράγμα που κάνω τώρα..» Ας σημειωθεί πως παρά το ότι ο αιτητής αναφέρει πως η επιστολή του καθ'ου η αίτηση ημερ. 1.3.2000 επισυνάπτεται, ως τεκμήριο, στην ένορκη δήλωσή του, εντούτοις, αυτό δεν συμβαίνει. Προεκρίθηκε η επίδοση της αίτησης στον καθ'ου η αίτηση. Αυτός ενίσταται. Στις 14.3.2013 κατεχωρίστηκε, εκ μέρους του, γραπτή ένσταση διά της οποίας προβάλλονται οι ακόλουθοι λόγοι:

(1)Ο αιτητής δεν νομιμοποιείται να καταχωρίσει την αίτηση γιατί δεν είναι διάδικος και/ή γιατί δεν έχει locus standi.

(2)Η αίτηση είναι νόμω αβάσιμη.

(3)Η εκτέλεση της τελικής απόφασης ημερ. 5.10.1995, ως επιδιώκεται, δεν έχει νομικό έρεισμα.

(4)Ο αιτητής δεν απέδειξε ότι δικαιούται να λάβει την επιδιωκόμενη άδεια εκτέλεσης και δεν δικαιολογεί την παράλειψη λήψης μέτρων εκτέλεσης εναντίον του εναγομένου.

(5)Ο αιτητής δεν έδωσε επαρκή αιτιολογία για την καθυστέρηση να υποβάλει την αίτηση δεδομένου ότι η εξαετής περίοδος, εντός της οποίας ήταν δυνατή η εκτέλεση της τελικής απόφασης ημερ. 5.10.1995, έληξε στις 5.10.2001.

(6)Η αίτηση είναι καταχρηστική και κακόπιστη. Την ένσταση υποστηρίζει ένορκη δήλωση του καθ'ου η αίτηση ημερ. 13.3.2013. Αυτός επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης και αρνείται όσα ο αιτητής ισχυρίζεται. Ιδίως, αυτός αρνείται όσα ο αιτητής ισχυρίζεται διά των ως άνω παρα. 9 έως και 13 της γραπτής ένορκης δήλωσής του ημερ. 26.11.2012 (δείτε στην παρα. 2 της ένορκης δήλωσης του καθ'ου η αίτηση Λεωνίδα Κίμωνος ημερ. 13.3.2013). Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθηκε με τις εκατέρωθεν αγορεύσεις. Δεν επεχειρήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων ούτε επεχειρήθηκε η καταχώριση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Έχω μελετήσει τα κρίσιμα νομικά ζητήματα και έχω διεξέλθει τη μαρτυρία: Σημειώνω, κατ' αρχάς, πως σε περίπτωση κατά την οποίαν τα συμφέροντα ή οι υποχρεώσεις, στα πλαίσια αγωγής, ορισμένου διάδικου, εκχωρούνται ή μεταβιβάζονται σε άλλο πρόσωπο, τότε το άλλο αυτό πρόσωπο οφείλει να μεριμνήσει ώστε να εξασφαλίσει διάταγμα για τη συνέχιση της διαδικασίας επ' ονόματί του. Η υποχρέωση αυτή δεν περιορίζεται στο στάδιο πριν από την έκδοση της απόφασης. Εάν μετά την έκδοση της απόφασης εξακολουθούν να εκκρεμούν ζητήματα τα οποία καθιστούν αναγκαία τη συνέχιση της διαδικασίας ή την λήψη διαδικαστικών μέτρων, τότε ο διάδοχος του αρχικού διαδίκου οφείλει, επίσης, να μεριμνήσει ώστε να εξασφαλίσει διάταγμα για τη συνέχιση της διαδικασίας επ' ονόματί του. Το θέμα ρυθμίζεται από τη Δ.12 θ.4 (Σπανού άλλως Καφφά κ.α. ν. Καφφά

(1999)1 Α.Α.Δ. 544, 548, Ζηντίλη ν. Νεοκλέους κ.α.

(2005)1 (Α) Α.Α.Δ. 762, 766, απόφαση στην Πολιτική Έφεση αρ. 50/2010 Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ ν. Χρίστου Χαρίδη, ημερ. 11.5.2011, «The Annual Practice 1958» σελ. 415 επ.). Η σχετική αίτηση (Δ.12 θ.4) πρέπει να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση εκθέτουσα, κατ' ελάχιστον, τα εξής: α) τη φύση της αγωγής, β) τις τελευταίες ουσιώδεις διαδικασίες και γ) την αιτία της αλλαγής του διαδίκου. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από το «The Annual Practice 1958», σελ. 415: "Practice..The application is no longer made by petition "of course", but on application to the Master ex parte supported by affidavit which should state

(1)nature of action,

(2)last material proceedings,

(3)cause of change of parties. The parties is to prove the death strictly i.e. by exhibiting certificate when possible". Εν προκειμένω ο αιτητής δεν παρουσιάζεται να έχει εξασφαλίσει διάταγμα για τη συνέχιση της διαδικασίας επ' ονόματί του. Συνεπώς, η αίτηση κατεχωρίστηκε από πρόσωπο το οποίο δεν ενομιμοποιείτο προς τούτο. Το γεγονός αυτό οδηγεί την αίτηση σε απόρριψη. Ανεξαρτήτως της πιο πάνω προκριματικής διαπίστωσης θα προχωρήσω να εξετάσω την αίτηση και επί της ουσίας: Το ζήτημα της παροχής άδειας εκτέλεσης απόφασης δυνάμει της Δ.40 θ.8 απασχόλησε προσφάτως το Ανώτατο Δικαστήριο στη απόφαση στην Πολιτική Έφεση αρ. 459/2011 Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Κοντέας ν. Ανδρέα Αναστάση Μιχαήλ κ.α. ημερ. 17.7.2012. Από την απόφαση αυτή παραθέτω το ακόλουθο εκτενές απόσπασμα: "............ Η ίδια η Δ.40 Κ. 8 δεν απαριθμεί τα κριτήρια που το δικαστήριο θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη προτού ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια για να διατάξει την ανανέωση μιας απόφασης. Όμως όπως προκύπτει από το λεκτικό της εν λόγω διάταξης, ο διάδικος που υποβάλλει την αίτηση θα πρέπει να ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι δικαιούται εκτέλεσης και το όλο πνεύμα της νομολογίας είναι ότι έχει ο αιτητής το βάρος απόδειξης.... Στην υπόθεση Panaou v. Christofi

(1963)2 CLR 19, 23 γενικά με το θέμα εκτέλεσης μιας απόφασης λέχθηκαν τα ακόλουθα: «The execution of a judgment is a matter under the Court's supervision and control, and cannot be allowed to be used for purposes of unnecessary oppression as the circumstances of the present case would seem to suggest, or, indeed, for any purpose, other than the proper satisfaction of the Court's judgment, under the Court's control." Τα κριτήρια που το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη αναφέρονται σε αγγλικά συγγράμματα όπου ερμηνεύθηκε παρόμοια πρόνοια των αγγλικών θεσμών. (βλ. The Annual Practice 1958 σελ. 1019-1020). Θα πρέπει η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση να περιέχει τα εξής στοιχεία: (α) Την ημερομηνία, το αρχικό ποσό της απόφασης και το οφειλόμενο ακόμα ποσό, (β) ότι ο αιτητής δικαιούται σε εκτέλεση της απόφασης και (γ) να αιτιολογεί την καθυστέρηση. Από αριθμό αγγλικών αποφάσεων (βλ. μεταξύ άλλων W.T.Lamb & Sons v. Rider

(1948)2 All E.R. 402, Good Challenger Nevugante SA v. Metalexportimport SA

(2003)Q.B. 471, Duer v. Frazer

(2001)1 All E.R. 249 και Patel v. Singh

(2002)EWCA 1668) φαίνεται ότι ο κανόνας είναι ότι η διακριτική ευχέρεια πρέπει να είναι ενάντια της έγκρισης της αίτησης μετά την παρέλευση των 6 ετών (τώρα 10) εκτός αν υπάρχουν τέτοια γεγονότα που η δικαιοσύνη εξυπηρετείται καλύτερα με την έγκριση της αίτησης. Στην υπόθεση Pater v. Singh (πιο πάνω) λέχθηκε ότι προτού δοθεί άδεια για εκτέλεση μετά τα 6 χρόνια ο εξ αποφάσεως πιστωτής θα πρέπει να δώσει στο δικαστήριο ικανοποιητική εξήγηση για την καθυστέρηση ενώ αντίθετα ο εξ αποφάσεως χρεώστης δεν έχει υποχρέωση να δείξει δυσμενή επηρεασμό εξαιτίας της καθυστέρησης. Με δεδομένο ότι μετά τα 6 χρόνια δεν επιτρέπεται εκτέλεση χωρίς την άδεια του δικαστηρίου, ο αιτητής υποχρεούται να ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι συντρέχουν τέτοιες περιστάσεις οι οποίες θέτουν την υπόθεση σε ασύνηθες πλαίσιο (take the case out of the ordinary) ούτως ώστε να είναι δίκαιο όπως δοθεί η άδεια για ανανέωση της απόφασης." Εν προκειμένω, διά της ένορκης δήλωσής του ημερ. 26.11.2012 ο αιτητής πληροφορεί για την ημερομηνία έκδοσης της επίδικης απόφασης, για το γεγονός ότι μέρος αυτής παραμένει χωρίς να εκτελεσθεί καθώς και για το ενδιαφέρον του να επιδιώξει την εκτέλεση. Όμως, η ένορκη δήλωση του αιτητή ημερ. 26.11.2012 παραλείπει να αιτιολογήσει, κατά τρόπον θετικό, επαρκή και αξιόπιστο, την καθυστέρηση στη λήψη διαδικαστικών μέτρων για την εκτέλεση της τελικής απόφασης ημερ. 5.10.1995 εντός της νόμιμης περιόδου των έξι

(6)ετών καθώς και την καθυστέρηση στην καταχώριση της αίτησης. Εν πάση περιπτώσει, τα όσα σχετικά ο αιτητής ακροθιγώς αναφέρει στις παρα. 9 έως και 13 της ένορκης δήλωσής του ημερ. 26.11.2012 απορρίπτονται ρητώς από τον καθ'ου η αίτηση (δείτε στην παρα. 2 της ένορκης δήλωσής του καθ'ου η αίτηση Λεωνίδα Κίμωνος ημερ. 13.3.2013). Ως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, πλήγμα στην ρητή άρνηση του καθ'ου η αίτηση θα μπορούσε να φέρει είτε η αντεξέτασή του είτε η καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εκ μέρους του αιτητή. Νομολογήθηκαν σχετικώς τα εξής: «σε περιπτώσεις αιτήσεων που οι ισχυρισμοί του αιτητή αμφισβητούνται, ο αιτητής θα πρέπει να προσκομίσει προφορική μαρτυρία για να αποσείσει το σχετικό βάρος που έχει για την απόδειξη των ισχυρισμών του..... Ο Αιτητής μπορεί να αποσείσει το σχετικό βάρος απόδειξης είτε με την παράθεση της δικής του μαρτυρίας είτε με την αποκάλυψη στοιχείων που προκύπτουν από την αντεξέταση στην οποία υποβάλλει τα πρόσωπα τα οποία έχουν προβεί σε ένορκες δηλώσεις εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση» (lacovou Brothers (Constructions) Ltd v. Fashionwise Ltd

(2000)1 (Β) Α.Α.Δ. 1377, 1380, δείτε και την Fashion Box S.R.L. v. Ferro Fashions Ltd

(1999)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1858, 1863). Η παράλειψη του αιτητή να αντιμετωπίσει την ρητή άρνηση του καθ'ου η αίτηση, ως αυτή διατυπώνεται στην παρα. 2 της ένορκη δήλωσής του ημερ. 13.3.2013 είναι μοιραία για την τύχη της αίτησης. Επαναλαμβάνω πως, μεταξύ των νομολογημένων προϋποθέσεων έγκρισης αίτησης ως η προκειμένη είναι και η αιτιολόγηση αφ' ενός της καθυστέρησης στην επιδίωξη της εκτέλεσης της απόφασης εντός της νόμιμης περιόδου από την έκδοσή της και αφ' ετέρου της καθυστέρησης στην καταχώρισή της. Η επιτυχία των συγκεκριμένων λόγων ένστασης καθιστά αχρείαστη την συζήτηση των υπολοίπων. Για τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση ημερ. 26.11.2012 αποτυγχάνει. Η αίτηση ημερ. 26.11.2012 απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης ημερ. 26.11.2012, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του καθ'ου η αίτηση Λεωνίδα Κίμωνος και εναντίον του αιτητή Λούη Λοΐζου. (Υπ.) ........................................ Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /EΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο