Μαρίας Παναγή και Ελισάβετ Τουμάζου ως Διαχειρίστριες της περιουσίας του αποβιώσαντος Γεώργιου Ανδρέα Αδάμου ν. Σταυρούλλας Ανδρέου κ.α., Αρ. Αγωγής:

Μαρίας Παναγή και Ελισάβετ Τουμάζου ως Διαχειρίστριες της περιουσίας του αποβιώσαντος Γεώργιου Ανδρέα Αδάμου ν. Σταυρούλλας Ανδρέου κ.α., Αρ. Αγωγής: 5938/08, 17/7/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A280 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5938/08 Μεταξύ: Μαρίας Παναγή και Ελισάβετ Τουμάζου ως Διαχειρίστριες της περιουσίας του αποβιώσαντος Γεώργιου Ανδρέα Αδάμου Εναγουσών -και- Σταυρούλλας Ανδρέου Εναγομένης Και ως ετροποποιήθη δυνάμει Διατάγματος του Ε.Δ. Λευκωσίας ημερ. 12.5.10 Μαρίας Παναγή και Ελισάβετ Τουμάζου ως Διαχειρίστριες της περιουσίας του αποβιώσαντος Γεώργιου Ανδρέα Αδάμου Εναγουσών -και-

1. Σταυρούλλας Ανδρέου
2. Νίκου Ανδρέα Τουνιά Εναγομένων Ημερομηνία: 17.7.2013 Αίτηση για τροποποίηση ημερομηνίας 26.2.2013 Εμφανίσεις: Για τις Ενάγουσες: κ. Α. Πετουφάς & Σία Για τους Εναγομένους: κ. Μ. Γ. Ιωάννου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή οι ενάγουσες ζητούν διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττων την ακύρωση των μεταβιβάσεων εικοσιτριών ακινήτων που έγιναν από το Γεώργιο Ανδρέα Αδάμου, την 11.12.06 στη θυγατέρα του, εναγομένη
3. Είναι η θέση τους ότι η μεταβίβαση έγινε κατόπιν απάτης, ψευδών παραστάσεων και/ή ασκήσεως αθεμίτου επηρεασμού. Ζητούν επίσης διάταγμα διατάττων ότι «.το χρησιμοποιηθέν Γενικόν Πληρεξούσιο Έγγραφον είναι άκυρο και ανυπόστατο καθ΄ ότι κατά τη σύνταξη και πιστοποίηση του δεν ετηρήθησαν οι πρόνοιες του περί Πιστοποιούντων Υπαλλήλων Νόμου». Στις λεπτομέρειες της Έκθεσης Απαιτήσεως προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η εναγομένη 1, που είναι αδελφή των εναγουσών εκμεταλλευομένη την ασθένεια, τη ψυχολογική και τη ψυχική κατάσταση του πατέρα τους, Γεωργίου Ανδρέα Αδάμου, ως επίσης και τη φιλοξενία και τη διαμονή που του παρείχε, τον έπεισε και ή τον εξανάγκασε να υπογράψει γενικό πληρεξούσιο έγγραφο με το οποίο της έδιδε εξουσία να διαχειρίζεται την περιουσία του. Ο πατέρας δεν εγνώριζε και ή δεν αντελήφθηκε το περιεχόμενο του πιο πάνω πληρεξουσίου εγγράφου. Ισχυρίζονται περαιτέρω ότι κατά τη σύνταξη και πιστοποίηση του πληρεξουσίου εγγράφου δεν ετηρήθησαν οι πρόνοιες του περί Πιστοποιούντων Υπαλλήλων Νόμου και ως εκ τούτου το έγγραφο είναι άκυρο. Την 11.1.2010 οι ενάγουσες καταχώρησαν αίτηση τροποποίησης του κλητηρίου και την 12.5.2010 εκδόθηκε εκ συμφώνου το αιτούμενο διάταγμα, δυνάμει του οποίου προστέθηκε ο σύζυγος της εναγομένης, Νίκος Ανδρέας Τουνιά ως δεύτερος εναγόμενος και τροποποιήθηκαν οι λεπτομέρειες της Έκθεσης Απαίτησης. Συμπεριλήφθηκε, μεταξύ άλλων, ο ισχυρισμός ότι την 13.2.2007 η εναγομένη 1 μεταβίβασε στον εναγόμενο 2 πέντε κτήματα, που αποτελούσαν μέρος των επιδίκων κτημάτων. Οι εναγόμενοι κατεχώρησαν την υπεράσπιση τους πολύ καθυστερημένα και συγκεκριμένα τη 18.3.2011 αφού προηγήθηκε αίτηση για έκδοση απόφασης λόγω της παράλειψης τους να καταχωρήσουν υπεράσπιση. Στην υπεράσπιση τους παραδέχονται την μεταβίβαση των κτημάτων, ισχυρίζονται όμως ότι η διαδικασία που ακολουθήθηκε ήταν καθ΄ όλα νόμιμη, η υγεία του πατέρα τους ήταν άριστη και αντιλαμβανόταν πλήρως το περιεχόμενο του πληρεξουσίου εγγράφου που υπέγραψε. Με την υπό κρίση αίτηση οι ενάγουσες ζητούν τροποποίηση του δικογράφου τους έτσι ώστε να συμπεριληφθεί σε αυτό ο ισχυρισμός ότι η υπογραφή στο γενικό πληρεξούσιο έγγραφο ήταν προϊόν πλαστογραφίας. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Μαρίας Παναγή, μιας εκ των διαχειριστριών της περιουσίας του αποβιώσαντος Γεώργιου Ανδρέα Αδάμου. Η ανάγκη για καταχώρηση της παρούσας αίτησης προέκυψε, σύμφωνα με την ομνύουσα, «.κατά την προετοιμασία της ακροάσεως και την έρευνα ως προς τις συνθήκες και τα έγγραφα που χρησιμοποιήθηκαν για τη μεταβίβαση, προέκυψαν νέα στοιχεία και/ή νέοι ισχυρισμοί αναφορικά με το Πληρεξούσιο Έγγραφο». Η έκδοση του επίδικου διατάγματος είναι αναγκαία για σκοπούς ορθής απονομής της δικαιοσύνης και δεν επηρεάζει δυσμενώς τα δικαιώματα των εναγομένων. Οι εναγόμενοι κατεχώρησαν ένσταση στην οποίαν προβάλλουν διάφορους λόγους για απόρριψη της αίτησης. Ισχυρίζονται ότι με την τροποποίηση εκείνο που επιχειρείται είναι η εισαγωγή νέας βάσης αγωγής και/ή «νέας θεώρησης της υπόθεσης τόσο στο πραγματικό, όσο και στο νομικό της πλαίσιο». Η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη, κακόπιστη, καταχρηστική και σκοπεί στην περαιτέρω καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του εναγομένου
4. Ο εναγόμενος 2 αναφέρει ότι ο αποκλειστικός σκοπός της παρούσας διαδικασίας είναι η καθυστέρηση της δικαστικής διαδικασίας. Προς υποστήριξη της θέσης του, περί καθυστέρησης αναφέρει τα πιο κάτω, τα οποία θεωρώ σκόπιμο όπως παραθέσω αυτούσια. «
5. Η αγωγή αυτή καταχωρήθηκε πριν από πέντε χρόνια και μέσα σε αυτό το διάστημα οι ενάγουσες κατεχώρησαν διάφορες αιτήσεις για τροποποίηση της αγωγής και της Έκθεσης Απαίτησης, για επαναφορά της αίτησης ημερ. 17.10.08 αλλά και του προσωρινού διατάγματος ημερ. 23.1.08, κατεχώρησαν συμπληρωματικές ενόρκους δηλώσεις αλλά και δεύτερη μονομερή αίτηση για έκδοση διατάγματος το οποίο να απαγορεύει στην εναγόμενη 1 να πωλήσει, υποθηκεύσει ή με άλλο τρόπο αξιοποιήσει την περιουσία της.
6. Αξίζει εδώ να αναφέρω ότι σε κάποια στάδια κατά τα οποία η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση εζητήθη από τις ενάγουσας αναβολή, τώρα δε επανέρχονται με νέα αίτηση τροποποίησης της Έκθεσης Απαίτησης.
7. Είναι ολοφάνερο ότι η πορεία που ακολουθούν οι ενάγουσες οδηγεί στον πλήρη εκτροχιασμό της υπόθεσης και στη καθυστέρηση της εκδίκασης της». Η εισαγωγή νέας βάσης αγωγής αντιστρατεύεται σύμφωνα πάντα με τον ομνύοντα τα δικαιώματα των εναγομένων. Η νομολογία επί του θέματος είναι πλουσιότατη. Η τροποποίηση της δικογραφίας επιτρέπεται σε κάθε στάδιο της διαδικασίας νοουμένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που την καθιστούν απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης. Η τάση της νομολογίας δείχνει φιλελεύθερη προσέγγιση, εκτός στις περιπτώσεις που διαπιστώνεται κακοπιστία, ζημιά ή αδικία. Η τροποποίηση επιτρέπεται κατά κανόνα εφόσον δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο, δηλαδή ζημιά άλλη από εκείνη που μπορεί να θεραπευθεί με την έκδοση της κατάλληλες διαταγής ως προς τα έξοδα[1]. Αίτηση για τροποποίηση μπορεί να εγκριθεί σε κάθε στάδιο της διαδικασίας εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις που καθιστούν την τροποποίηση απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης[2]. Ο παράγοντας καθυστέρηση λαμβάνεται υπόψη δεν είναι όμως καθοριστικός στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Συνυπολογίζεται με τους υπόλοιπους παράγοντες. Το αποδεικτικό βάρος για την αιτιολόγηση του αιτήματος και της οποιασδήποτε καθυστέρησης ποικίλει ανάλογα με το στάδιο κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση[3]. Όσο μεγαλύτερη όμως είναι η καθυστέρηση ανάλογα επαυξάνεται και το βάρος το οποίο πρέπει ν΄ αποσείσει ο αιτητής για την έκδοση του διατάγματος Χρίστου v Στυλιανού Αζά[4]. Στην απόφαση της δικαστικής επιτροπής της Βουλής των Λόρδων Ketteman v. Hansel Properties Ltd[5] διαβάζουμε σχετικά τα πιο κάτω: «Furthermore, to allow an amendment before a trial begins is quite different from allowing it at the end of the trial to give an apparently unsuccessful defendant an opportunity to renew the fight on an entirely different defence». Η εισαγωγή ενός νέου θέματος δεν οδηγεί κατ΄ ανάγκη στην απόρριψη της αίτησης, νοουμένου όμως ότι δεν έχει καταλυτικές συνέπειες για την αντίδικη πλευρά[6]. Το κριτήριο που εφαρμόζεται σε τέτοιες περιπτώσεις διατυπώνεται με σαφήνεια στο πιο κάτω απόσπασμα από το Annual Practice του 1959[7]: «The Court will not refuse to allow an amendment simply because it introduces a new case (Budding v Murdoch 1 Ch D 42, Hubbick v Helms 56 L.J Ch P 539). But it will do so where the amendment would change the action one of a substantially different character which would more conveniently be the subject of a fresh action (Releigh v Goshen