ΚΩΣΤΑ ΜΑΝΩΛΗ ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ κ.α., Αγωγή αριθ. 1563/13, 5/6/2013

(2), σε συνδυασμό με την οποία θα πρέπει να διαβάζεται, σύμφωνα με την νομολογία, η Δ.39, Θ.1, και η οποία προνοεί ότι: «...... Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρούμενης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.» Τόσο από το ίδιο το λεκτικό της Δ.39., Θ.1 αλλά και από τη σχετική επί του θέματος νομολογία προκύπτει ξεκάθαρα ότι η έκδοση διατάγματος αντεξέτασης εναπόκειται αποκλειστικά στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου (βλ. Αναφορικά με την αίτηση του Rana Wahed AM.

(2004)1, Α.Α.Δ. 1660). ακόμη και αν οι διάδικοι συμφωνούν στην έκδοσή ενός τέτοιου διατάγματος (βλ. Αναφορικά υε την αίτηση των Λευτέρη Μήλου και Πανίκου Χ"Λοΐζου.

(2008). 1. Α.Α.Δ. 280) η οποία ασκείται υπέρ της έκδοσης διατάγματος αντεξέτασης νοουμένου ότι η αίτηση περιλαμβάνει τους λόγους για τους οποίους η υπόθεση εντάσσεται στην κατηγορία των εξαιρετικών περιπτώσεων (βλ. Rana Wahed AM. ανωτέρω). Στην Rana Wahed AM, πιο πάνω, αναφέρθηκαν τα εξής στη σελ. 1661: «Το ζήτημα αντεξέτασης ομνύσαντος διέπεται από τον Θ.1 της Δ.39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών σύμφωνα με τον οποίο σε αίτηση μπορεί να δοθεί μαρτυρία με ένορκη δήλωση πλην όμως το Δικαστήριο ή ο Δικαστής δύναται με παράκληση οποιουδήποτε των διαδίκων να διατάξει όπως ο ομνύσας την ένορκη δήλωση παρουσιαστεί για αντεξέταση. Επομένως το θέμα εμπίπτει εντός της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Επίσης στη Λευτέρη Μήλου και Πανίκου X" Λοϊζου πιο πάνω, αναφέρθηκαν τα εξής στη σελ. 284: «Δεν έχει αμφισβητηθεί, και ορθά, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να μην εκδώσει το διάταγμα για αντεξέταση παρά τη σύμφωνη προς τούτο γνώμη και του ίδιου του καθ' ου στην αίτηση εκείνη Κ. Γαβριηλίδη, με δεδομένο ότι η αίτηση στηριζόταν στη Δ.39 θ.1 η οποία και παρέχει διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να εγκρίνει ή να απορρίψει την αίτηση ανάλογα με τα ιδιαίτερα περιστατικά της. (δέστε Annual Practice 1958, σελ 865 και Halsbury's Laws of England 3η έκδ. Τόμος 21, σελ. 418-419, παρ. 878).» Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 21, σελ. 418-419, παρ. 878, αναφέρονται τα εξής: «Discretionary Power of the Court as to evidence. The Court has a discretionary power of acting upon such evidence as may be before it as the time, and will not allow a motion to stand over in order to enable a party to examine a witness viva voce, if it considers that the application is made in order to create delay, or that there is sufficient evidence before it to enable it to deal with the motion.» Με βάση τα πιο πάνω, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς την έκδοση διατάγματος αντεξέτασης θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της Αίτησης μόνο αν ο Αιτητής στοιχειοθετήσει κάποιου είδους εξαιρετική περίσταση, ανάλογα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε υπόθεσης. Ο κ. Δράκος, λανθασμένα κατά την άποψη μου, βάσισε το αίτημα του στο άρθρο 30 του Συντάγματος και το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Ν.39/62)που κατοχυρώνουν «το δικαίωμα εξέτασης και αντεξέτασης σε κάθε δικαστική διαδικασία συμπεριλαμβανομένης και της παρούσας.» Τόσο η Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου που επικαλείται ο κ. Δράκος προς υποστήριξη του αιτήματος του, όσο και το άρθρο 30 του Συντάγματος σε συνδυασμό με το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, συναρτούν το δικαίωμα της αντεξέτασης με την έννοια της δίκαιης δίκης. Στην παρούσα υπόθεση όμως, πρόκειται περί ενδιάμεσης αίτησης, στην οποία δεν θα κριθεί, (ούτε το δικαστήριο θα αποφανθεί) η αλήθεια των γεγονότων που αποκαλύπτονται στις ένορκες δηλώσεις και η αξιοπιστία των ενόρκως δηλούντων. Η διαφορά είναι καθαρά νομικής φύσεως άλλωστε και το δικαστήριο δεν μπορεί να υπεισέλθει στην εξέταση της αξιοπιστίας και της αλήθειας των εκατέρωθεν προβαλλόμενων ισχυρισμών των ενόρκως δηλούντων. Κατά συνέπεια, η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου δεν μπορεί να ασκηθεί για αποδοχή της αίτησης για αντεξέταση. Η διαδικασία έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων δεν προσφέρεται για εξέταση αμφισβητούμενων γεγονότων (Bacard & Co. Ltd v. VIMCO LTD

(1996)1 Α.Α.Δ. 788). Στους Halsbury's Laws of England 4th Edition, 17 στην παράγραφο 311, αναφέρεται: «Cross examination is very rare on affidavits used in applications for interlocutory injuctions». To δικαστήριο στα πλαίσια αυτού του είδους των αιτήσεων έχει καθήκον να εξετάσει μόνο τις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60και τα σχετικά άρθρα του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6 με βάση τα γεγονότα που αναφέρονται στις ένορκες δηλώσεις χωρίς να αποφαίνεται για την αξιοπιστία των ενόρκως δηλούντων και την αλήθεια του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων τους. Ο Αιτητής δεν έχει καταδείξει καμία εξαιρετική περίσταση και ούτε καν έχει επεξηγήσει με οποιοδήποτε τρόπο γιατί είναι απαραίτητη η αντεξέταση επί των σημείων που ζητά να του δοθεί άδεια να αντεξετάσει. Το μόνο που ο Αιτητής αναφέρει στην Ένορκη Δήλωση του είναι ότι η αντεξέταση καθίσταται αναγκαία (παράγραφος 3) επειδή είναι φανερό, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, από τις ένορκες δηλώσεις των Μαρίας Εφραίμ, Εύρου Ανδρέου και Μαρίας Τσιντίδου, ότι αρνούνται τα πάντα. Κατ' αρχήν η αναφορά του Αιτητή στην Ένορκη του Δήλωση ότι οι Μαρία Εφραίμ, Εύρος Ανδρέου και Μαρία Τσιντίδου, με την ένορκη δήλωση τους αρνούνται τα πάντα δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Απλή ανάγνωση των παραγράφων 4 και 7 της ένορκης δήλωσης των Εφραίμ και Ανδρέου, ημερομηνίας 05/04/2013 καταδεικνύει ότι κάνουν ρητή αναφορά σε παραδοχή συγκεκριμένων γεγονότων όπως και ανάγνωση της παραγράφου 11 της Μαρίας Τσιντίδου, στην οποία ζητείται να αντεξεταστεί και στην οποία δεν αμφισβητούνται τα γεγονότα των παραγράφων 5-11 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή. Πέραν τούτου όμως, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι αυτό ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα, η γενική και αόριστη αναφορά περί άρνησης των πάντων δεν μπορεί επ' ουδενί να καταδείξει ή να αποτελέσει εξαιρετική περίσταση που να δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος αντεξέτασης. Αν επειδή ένας ενόρκως δηλών αρνείται τους ισχυρισμούς ενός άλλου ενόρκως δηλούντα θα σήμαινε αυτόματα και δικαίωμα αντεξέτασης σε ενδιάμεσες αιτήσεις για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων τότε δεν θα υπήρχε κανένας απολύτως λόγος η νομολογία μας να θέτει ως προϋπόθεση για την έκδοση διατάγματος αντεξέτασης τη στοιχειοθέτηση εξαιρετικής περίστασης και τα δικαστήρια θα ανάλωναν στο προδικαστικό στάδιο, πολλαπλάσιο χρόνο μέχρι την ουσιαστική επίλυση της διαφοράς με τη δίκη. Ο Αιτητής επιζητεί την αντεξέταση των Μαρίας Εφραίμ και Εύρου Ανδρέου σε σχέση με 13 από 19 παραγράφους της ένορκης δήλωσης τους και της Μαρίας Τσιντίδου σε σχέση με 31 από 45 παραγράφους της ένορκης δήλωσης της. Να σημειωθεί ότι η ένορκη δήλωση των Εφραίμ και Ανδρέου αποτελείται συνολικά από 19 παραγράφους και αν αναλογιστούμε ότι από τις 19 παραγράφους τουλάχιστον 4 παράγραφοι από αυτές που δεν ζητείται η αντεξέταση είναι καθαρά τυπικού χαρακτήρα και περιεχομένου (βλ. παράγραφοι 1., 3.,

1. και 19), ο Αιτητής ζητά ουσιαστικά να αντεξετάσει επί ολόκληρου του περιεχομένου της ένορκης δήλωσης τους, ήτοι 17 από τις 19 παραγράφους. Η ένορκη δήλωση της Μαρίας Τσιντίδου επίσης αποτελείται από 45 παραγράφους και αν αναλογιστεί κάποιος ότι οι 11 από αυτές (1-6 και 42-45) είναι τυπικού χαρακτήρα και νομικών επιχειρημάτων, ο Αιτητής ζητά ουσιαστικά να αντεξετάσει επί ολοκλήρου του περιεχομένου της ένορκης δήλωσης της, ήτοι 42 από 45 παραγράφους. Αξιοσημείωτο επίσης και το γεγονός ότι ο Αιτητής ζητεί να αντεξετάσει και επί του περιεχομένου παραγράφων που απλά δηλώνουν παραδοχή γεγονότων ή θέσεων ή όπου τα γεγονότα δεν αμφισβητούνται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η παράγραφος 7 της ένορκης δήλωσης των Μαρίας Εφραίμ και Εύρου Ανδρέου (όπως και η παράγραφος 11 της ένορκης δήλωσης της Μαρίας Τσιντίδου) η οποία το μόνο που αναφέρει είναι: «
2. Οι παράγραφοι
3. μέχρι 10., αμφοτέρων συμπεριλαμβανομένων, της Ένορκης Δήλωσης είναι παραδεκτές.» Είναι ξεκάθαρο από τα πιο πάνω ότι ο Αιτητής με το αίτημα του για αντεξέταση δεν επιδιώκει να υποβοηθήσει το Δικαστήριο στην εκδίκαση της ενώπιον του διαδικασίας αλλά απλούστατα προσπαθεί να επιτύχει την έκδοση διατάγματος αντεξέτασης καθαρά για αλλότριους σκοπούς. Ενδεικτικό είναι και το γεγονός ότι ενώ οι ένορκες δηλώσεις επί των οποίων ο Αιτητής επιθυμεί να αντεξετάσει καταχωρήθηκαν και αντίγραφο τους δόθηκε στον Αιτητή στις 05/04/2013, ο Αιτητής αποτάθηκε στο δικαστήριο για έκδοση διατάγματος αντεξέτασης στις 09/05/2013, δηλαδή πέραν τους ενός μηνός από τη λήψη των ενόρκων δηλώσεων αλλά μόλις 3 ημερολογιακές και 1 εργάσιμη ημέρα πριν την ακρόαση της Κυρίως Αίτησης η οποία ήταν ορισμένη στις 13/05/
4. Ο Αιτητής, με την Ένορκη Δήλωση του αναφέρει μια σειρά από γενικά θέματα, όπως αυτά καταγράφονται στην παράγραφο
5. της Ένορκης Δήλωσης χωρίς όμως να επεξηγεί τους λόγους και τις εξαιρετικές περιστάσεις για τους οποίους θα πρέπει να υπάρξει αντεξέταση για κάθε ένα από αυτά. Περαιτέρω, ο Αιτητής δεν συνδέει τα συγκεκριμένα αυτά θέματα με τις αντίστοιχες σχετικές παραγράφους και πως το κάθε ένα από αυτά τα θέματα προκύπτει σε σχέση με κάθε συγκεκριμένη παράγραφο που επιθυμεί να αντεξετάσει. Αντίθετα, ο Αιτητής, πέραν από αόριστες και γενικές αναφορές δεν παραθέτει ούτε εξηγεί τους συγκεκριμένους λόγους για τους οποίους είναι αναγκαία η αντεξέταση που αιτείται ούτε αιτιολογεί την αναγκαιότητα της αντεξέτασης, υπό το φως των δεδομένων της υπόθεσης και της φύσης της ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασίας, δηλαδή της αίτησης για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Η Κυρίως Αίτηση δεν αποτελεί διαδικασία στην οποία ενδείκνυται να εκδοθεί διάταγμα αντεξέτασης. Το Δικαστήριο έχει ενώπιον του όλα τα γεγονότα και θέματα για να αποφανθεί επί της Κυρίως Αίτησης, όπως αυτά καταγράφονται στην Ένορκη Δήλωση του Αιτητή ημερομηνίας 28/02/2013, στη Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση του Αιτητή ημερομηνίας 11/03/2013, στην Ένορκη Δήλωση των Καθ' ων η Αίτηση 1 ημερομηνίας 05/04/2013 και στην Ένορκη Δήλωση των Καθ' ων η Αίτηση 2 ημερομηνίας 05/04/
6. Η υποχρέωση του Αιτητή ήταν να καταγράψει όλα τα γεγονότα και αναλυτικά τις θέσεις του επί των γεγονότων και να τις θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου μέσω ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Κυρίως Αίτηση. Μάλιστα ο Αιτητής είχε και την ευκαιρία και την ευχέρεια καταχώρισης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης κάτι το οποίο έπραξε κατόπιν άδειας και/ή οδηγιών του Δικαστηρίου. Σε αιτήσεις όπως η Κυρίως Αίτηση το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε εις βάθος και πλήρη αξιολόγηση μαρτυρίας αλλά κρίνει στη βάση των γεγονότων που έχει ενώπιον του με βάση τις κατατεθείσες ένορκες δηλώσεις κατά πόσο η υπόθεση του Αιτητή όπως παρουσιάζεται (on the face of it) πληροί τις προϋποθέσεις που θέτει η νομοθεσία και η νομολογία ώστε να δικαιολογείται η έκδοση των αιτούμενων προσωρινών διαταγμάτων. Κατά συνέπεια οι γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί που ο Αιτητής προβάλλει με την Αίτηση για να δικαιολογήσει το αίτημα για αντεξέταση είναι ασύμβατοι με την όλη φύση της διαδικασίας ακρόασης της Κυρίως Αίτησης. Με βάση τα πιο πάνω και λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο της μαρτυρίας, όπως αυτή αποτυπώνεται τόσο μέσα από τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την κυρίως αίτηση και την ένσταση, αλλά και τα συνημμένα σε κάθε ένορκη δήλωση τεκμήρια, το δικαστήριο έχει ενώπιον του όλο το απαραίτητο υλικό που είναι αναγκαίο και που του επιτρέπει να εκδικάσει και να αποφασίσει επί των ενδιάμεσων διαταγμάτων που αφορά η κυρίως αίτηση. Η αίτηση για αντεξέταση για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος του Αιτητή όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το δικαστήριο. Η ενδιάμεση αίτηση ημερομηνίας 28.2.2013 ορίζεται για ακρόαση στις 16.9.2013 στις 9 π.μ. [Υπ.] Μ. Παπαμιχαήλ, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο