EMMAR DEVELOPMENT LTD ν. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΕΛΕΝΗ κ.α., Αρ.Αγωγής: 3430/13,

EMMAR DEVELOPMENT LTD ν. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΕΛΕΝΗ κ.α., Αρ.Αγωγής: 3430/13, 19/7/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A284 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ.Μέσσιου-Χριστοδουλίδου, Ε.Δ. Αρ.Αγωγής: 3430/13 Μεταξύ: EMMAR DEVELOPMENT LTD Εναγόντων και ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΕΛΕΝΗ ΚΑΤΣΑΒΡΑΣ ΜΙΧΑΛΗΣ Εναγομένων Μονομερής αίτηση ημερ. 31.5.13 για έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων από τους ενάγοντες-αιτητές Ημερομηνία: 19 Ιουλίου 2013 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους ενάγοντες-αιτητές: κα Τ. Μιλτιάδους Για τους εναγόμενους-καθ΄ων η αίτηση: κα Eιρ. Δρυμιώτου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στα πλαίσια της με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγής με την οποία οι ενάγοντες αξιώνουν έναντι των εναγομένων ποσό €31.978,35 πλέον τόκους και έξοδα ως οφειλόμενο δυνάμει γραπτής συμφωνίας πώλησης κατοικίας ημερομηνίας 16.2.10 εκδόθηκε μονομερές προσωρινό διάταγμα το οποίο απαγορεύει στους εναγόμενους-καθ' ων η αίτηση από του να πωλήσουν και/ή υποθηκεύσουν και/ή επιβαρύνουν και/ή μεταβιβάσουν δυνάμει πώλησης και/ή δωρεάς και/ή άλλως πως και/ή με οποιοδήποτε τρόπο αποξενώσουν το επίδικο ακίνητο επί του οποίου ηγέρθη η κατοικία την οποία οι ενάγοντες-αιτητές πώλησαν στους εναγόμενους-καθ' ων η αίτηση οι οποίοι και την αγόρασαν. Το διάταγμα εκδόθηκε στις 3.6.13 μετά από την αίτηση των εναγόντων-αιτητών η οποία συνοδευόταν από την ένορκη δήλωση του εκ των διευθυντών τους Αιμίλιου Χαραλάμπους σύμφωνα με την οποία έγινε μεταβίβαση της επίδικης οικίας στους εναγόμενους από τους ενάγοντες στις 10.6.10 χωρίς να εξοφληθεί πλήρως το τίμημα πώλησης, ότι στην κατάσταση λογαριασμού που διατηρούσαν οι ενάγοντες στο όνομα των εναγομένων φαίνεται υπόλοιπο προς όφελος των εναγόντων-αιτητών εκ €31.978,35 πλέον τόκο, ότι επανειλημμένες εκκλήσεις των εναγόντων-αιτητών προς τους εναγόμενους-καθ'ων η αίτηση για εξόφληση του υπολοίπου δεν είχαν θετικό αποτέλεσμα και επί τη βάση των ισχυρισμών του κ. Χαραλάμπους ότι είχε προσωπική συνάντηση με τον εναγόμενο-καθ' ου η αίτηση 2 στα γραφεία των εναγόντων περί το τέλος Μαΐου του 2013 στην οποία ο εναγόμενος 2 του ανέφερε ότι δεν υπάρχει δικονομική δυνατότητα εξόφλησης του οφειλόμενου ποσό από πλευράς του και της εναγομένης-καθ' ης η αίτηση 1 και ότι έχουν ήδη διαθέσει την επίδικη κατοικία προς πώληση. Επίσης ο κ. Χαραλάμπους δήλωνε στην ένορκη του δήλωση ότι εφόσον οι εναγόμενοι-καθ' ων η αίτηση είναι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες της οικίας τίποτε δεν τους δεσμεύει να την αποξενώσουν με οποιοδήποτε τρόπο προσπαθώντας είτε να την πωλήσουν είτε να τη μεταβιβάσουν δολίως και εικονικά και/ή δυνάμει δωρεάς στα ενήλικα παιδιά τους. Το διάταγμα επιδόθηκε στους εναγόμενους-καθ' ων η αίτηση οι οποίοι αμφισβήτησαν την οριστικοποίηση του και μέσω συνηγόρου καταχώρισαν ένσταση στις 8.7.13 ζητώντας την ακύρωση του. Σύμφωνα με την ένσταση το διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί αφού οι ενάγοντες-αιτητές δεν προέβησαν σε πλήρη δίκαιη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των ουσιωδών στοιχείων και περιστατικών της υπόθεσης, αντίθετα περιέλαβαν στην ένορκη δήλωση τους που συνοδεύει την αίτηση μεγάλο αριθμό ψευδών αναφορών και ισχυρισμών και με αυτό τον τρόπο εξασφάλισαν την έκδοση του μονομερούς διατάγματος. Ισχυρίζονται επίσης ότι δεν εδικαιολογείτο η έκδοση του διατάγματος μονομερώς καθ' ότι δεν υπήρχαν ούτε λόγοι κατ' επείγοντος ούτε άλλες ιδιάζουσες και εξαιρετικές περιστάσεις, η απαίτηση των εναγόντων-αιτητών έχει εξοφληθεί και/ή εξασφαλιστεί, οι αιτητές-ενάγοντες δεν έχουν επιδείξει καλή πίστη ούτε ήρθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και επίσης ότι δεν τηρείται καμία από τις προϋποθέσεις που η νομολογία και το άρθρο 32 του Ν.14/60 απαιτεί για έκδοση του διατάγματος. Την ένσταση συνοδεύει η ένορκος δήλωση του καθ' ου η αίτηση 2 στην οποία προβαίνει και εκ μέρους της συζύγου του καθ' ης η αίτηση 1, επαναλαμβάνει όλους τους λόγους ένστασης, ισχυρίζεται ότι η αξία και τιμή πώλησης του επίδικου ακινήτου έχει εξοφληθεί πλήρως από τους καθ' ων η αίτηση και ψευδώς οι ενάγοντες-αιτητές ισχυρίζονται ότι δεν εξοφλήθη. Ισχυρίζεται επίσης ότι δεν υπήρξε καμία συμφωνία για πληρωμή τόκων και ότι η ισχυριζόμενη κατάσταση λογαριασμού που δεικνύει, κατά τους ισχυρισμούς των εναγόντων-αιτητών, υπόλοιπο για πληρωμή τόκων έχει κατασκευαστεί από τους ενάγοντες-αιτητές και δεν αποτελεί αντικείμενο συμφωνίας. Αναφέρει επίσης ότι ο ενόρκως δηλών απέκρυψε από το Δικαστήριο το γεγονός ότι το ακίνητο είναι υποθηκευμένο προς όφελος της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Στροβόλου για ποσό €555.000 που έγινε με τη διαμεσολάβηση των εναγόντων-αιτητών για εξασφάλιση από τους εναγόμενους-καθ' ων η αίτηση στεγαστικού δανείου για το τίμημα πώλησης του επιδίκου ακινήτου, και ότι ουδέποτε οι ενάγοντες-αιτητές ζήτησαν από τον ίδιο και την σύζυγο του εξόφληση οποιουδήποτε τιμήματος-υπολοίπου έναντι της συμφωνίας πώλησης. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι ουδέποτε ο ίδιος δήλωσε στους ενάγοντες ότι επιθυμεί να πωλήσει την οικία του ως ψευδώς αναφέρεται στην ένορκη δήλωση του Αιμίλιου Χαραλάμπους αντίθετα εκείνο που ανέφερε ήταν ότι αν οι ίδιοι επιθυμούν να αγοράσουν την οικία, ο ίδιος είναι διατεθειμένος να το συζητήσει εφόσον με το τίμημα μπορούν να εξοφληθούν τα δάνεια του. Επαναλαμβάνει όμως ότι ουδέποτε ανέφερε σ' οποιοδήποτε ότι έχουν διαθέσει την επίδικη οικία προς πώληση και αναφέρει ότι ούτε θα πράξουν κάτι τέτοιο. Αναφέρει επίσης ότι οι ισχυρισμοί του Χαραλάμπους περί κινδύνου μεταβίβασης του ακινήτου δολίως και/ή εικονικά στα ενήλικα παιδιά του είναι παντελώς αβάσιμοι και αναληθείς καθ' ότι τα παιδιά του δεν είναι ενήλικα αλλά ανήλικα και εν πάση περιπτώσει λόγω των υφισταμένων επιβαρύνσεων δεν υπάρχει αντικειμενική δυνατότητα μεταβίβασης του ακινήτου. Θεωρεί εν τέλει ότι το διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί αφού πέραν του ότι στηρίχθηκε σε ψευδείς ισχυρισμούς, ανακρίβειες και επί περιεχομένου ένορκης δήλωσης που έχει παραπλανήσει το Δικαστήριο, δεν ικανοποιείται εν πάση περιπτώσει καμία από τις προϋποθέσεις που το άρθρο 32 του Ν.14/60 απαιτεί για την έκδοση διαταγμάτων και δη μονομερώς. Η αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση, κανένας από τους ενόρκους δηλούντες δεν αντεξετάστηκε και οι συνήγοροι των δύο πλευρών κατέθεσαν στο Δικαστήριο γραπτές εμπεριστατωμένες αγορεύσεις με αναφορά στην νομολογία. Ήταν η θέση του κας Μιλτιάδους ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να οριστικοποιήσει το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 3.6.13, ότι τα όσα αναφέρουν στην ένορκη δήλωση τους οι καθ' ων η αίτηση αφορούν την ουσία της υπόθεσης και όχι το προσωρινό διάταγμα γι' αυτό και θα πρέπει να αγνοηθούν από το Δικαστήριο, είναι η θέση της ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 αφού είναι δεδομένο από τους ίδιους τους υπολογισμούς και τους ισχυρισμούς των καθ' ων η αίτηση ότι υπάρχει προς όφελος των αιτητών υπόλοιπο οφειλόμενο από αυτούς, δεν απεκρύβει τίποτε από το Δικαστήριο και αντίθετα, τα όσα αναφέρονται από τους καθ' ων η αίτηση ως ψευδή στοιχεία και/ή γεγονότα δεν έχουν αποδειχθεί ως τέτοια και επίσης όλοι οι ισχυρισμοί τους είναι γενικοί και αόριστοι και δεν μπορούν να στοιχειοθετήσουν τη θέση τους για ακύρωση του διατάγματος. Αντίθετη ήταν η θέση της κας Δρυμιώτου η οποία επανέλαβε όλους τους λόγους ένστασης και το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του καθ' ου η αίτηση 2 που τη συνοδεύει, επιχειρηματολόγησε ότι οι αιτητές δεν έχουν αποκαλύψει όλα τα γεγονότα και/ή όλα τα ορθά γεγονότα αντίθετα έχουν παραπλανήσει το Δικαστήριο κατά την έκδοση του διατάγματος, όπως και επανέλαβε ότι ουδέποτε είχαν πρόθεση να πωλήσουν την επίδικη οικία και δεν τίθεται θέμα αποξένωσης της ούτε και κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει λόγω της ύπαρξης υποθήκης ύψους €555.000 που βαρύνει το ακίνητο. Ήταν επίσης η θέση της ότι δεν υπάρχει τίποτε το επείγον στην παρούσα υπόθεση που να δικαιολογούσε την έκδοση του διατάγματος μονομερώς και αν ακόμα αποδειχθεί ότι υπάρχει οποιοδήποτε ποσό που τυχόν οφείλεται από τους καθ' ων η αίτηση προς τους ενάγοντες, πράγμα που οι ίδιοι αρνούνται, αυτό μπορεί να πληρωθεί και δεν τίθεται θέμα κινδύνου να μην ικανοποιηθεί τυχόν δικαστική απόφαση που θα εκδοθεί υπέρ εναγόντων και εναντίον εναγομένων. Επισήμαινε δε στο Δικαστήριο ότι η μεταβίβαση της επίδικης οικίας έγινε στις 10.6.12 δηλαδή πέραν των 3 ετών προηγουμένως και η τελευταία πληρωμή 20.2.11, 2½ σχεδόν χρόνια προηγουμένως και δεν δικαιολογείται αυτή η καθυστέρηση. Επίσης επανέλαβε ότι το επίδικο ακίνητο έχει εξοφληθεί πλήρως και μεταβιβαστεί στο όνομα των εναγομένων-καθ' ων η αίτηση και δεν αποτελεί πια το αντικείμενο της παρούσας αγωγής. Θεωρώ ορθό στο στάδιο αυτό προτού εξετάσω την αίτηση σε συνάρτηση πάντα με τους λόγους ένστασης, να αναφέρω επίσης τις αρχές που η νομολογία έχει καθορίσει σε σχέση με την χορήγηση και/ή διατήρηση προσωρινών διαταγμάτων. Διατάγματα της εξεταζόμενης φύσης είναι δημιουργήματα του Δικαίου της Επιείκειας. Από τις καταβολές του Δικαίου αυτού τέθηκε ως αρχή η προϋπόθεση ότι αυτός που το επικαλείται και προσφεύγει για θεραπεία στο δικαστήριο πρέπει να προσέρχεται με καθαρά χέρια. Η αρχή αυτή επιτάσσει όπως στην ένορκη δήλωση που στηρίζει μονομερή αίτηση πρέπει να γίνεται αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων. Το καθήκον αυτό όπως αναφέρεται και στην υπόθεση United Pertlite Industries Ltd v. Sayakhat Air Company, Πολ. Έφεση 10604 ημ. 28/6/02, συναρτάται με την καλή πίστη που πρέπει να επιδεικνύεται όταν ακούγεται μόνο η μια πλευρά και δεν δίδεται η δυνατότητα αμφισβήτησης στην άλλη. Το ουσιαστικό κριτήριο για το τι θεωρείται ουσιώδες σε κάθε περίπτωση είναι αντικειμενικό και μπορεί να λεχθεί ότι είναι οτιδήποτε άπτεται και μπορεί να επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για τη χορήγηση ή όχι του αιτούμενου διατάγματος. Όσον αφορά το στοιχείο του κατεπείγοντος, είναι νομολογημένο ότι η έκδοση διατάγματος ex parte δικαιολογείται μόνο εφόσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος ή άλλες ειδικές περιστάσεις (βλ. μεταξύ άλλων Χριστοδούλου ν. Vraets

(1999)1(Γ) ΑΑΔ 1475, που παραπέμπει σε προηγούμενες αυθεντίες, In Re Stavros Appartments Ltd, Αίτηση 76/94 ημ. 29/12/94 και In Re B.P. Cyprus Ltd, Αίτηση 143/96 ημ. 1/8/96). Το κατεπείγον, όπως παρατηρείται στην υπόθεση Resola ν. Χρίστου,

(1998)1(Β) ΑΑΔ 598, αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο εφόσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος δικαιολογείται, όλως εξαιρετικώς, η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρεθεί η παρέκκλιση από τον θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση. Σύμφωνα με τις αποφάσεις Resola (Cyprus Ltd) v. Χρίστου 1998 1ΑΑΔ 598 όπως και στην υπόθεση Zein και άλλοι ν. Παράσχος Κ. Καμπανέλας Λτδ, Πολ. Έφεση 10494 ημ. 27/4/2000, το στοιχείο του κατεπείγοντος αποτελεί δικαιοδοτικό όρο για την παροχή θεραπείας μονομερώς. Επίσης το κατεπείγον της θεραπείας συναρτάται προς την αμεσότητα του κινδύνου στην αποτροπή του οποίου η θεραπεία αποσκοπεί. Το Δικαστήριο εξετάζοντας θεραπείες όπως αυτές που ζητούν οι αιτητές πρέπει, εν πάση περιπτώσει, να εξετάσει το κατά πόσον έχουν ικανοποιηθεί τόσο οι προϋποθέσεις που το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 επιβάλλει αλλά και κατά πόσο το άρθρο 5 του Κεφ. 6 έχει ικανοποιηθεί. Εξετάζοντας, τώρα, τις προϋποθέσεις που το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου προϋποθέτει, και η νομολογία έχει καθιερώσει, αναφέρω τα εξής: (α) Το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα εάν συντρέχουν οι εξής προϋποθέσεις:

(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση,

(2)η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο Ενάγων σε θεραπεία και

(3)το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. (β) Το Δικαστήριο θα πρέπει επιπρόσθετα να σταθμίσει το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα. Παραπέμπω στις αποφάσεις Οδυσσέως ν. Pieris Estates

(1982)1 CLR 557, Karydas Taxi v. Komodikis

(1975)1 CLR 38, Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 CLR 263, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χατζηβασίλη

(1989)1(Ε) ΑΑΔ 152, Louis Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ κ.α.

(1992)1(Β) ΑΑΔ 1453, Α/φοί Μυλωνά Α.Ε. κ.α. ν. Μ. Avraamides & Co Ltd, Πολ. Έφεση 9824 ημ. 21.9.98, Nemitsas Industries Ltd v. S. & S. Maritime Lines Ltd and Others

(1976)1 CLR 302, Constantinides v. Makriyiorghou & Another

(1978)1 CLR 585, Papastratis v. Petrides

(1979)1 CLR 231, M & M Transport v. Eteria Astikon Leoforion

(1981)1 CLR 605 και Γρηγορίου και άλλοι ν. Χριστοφόρου και άλλοι

(1995)1 ΑΑΔ. 248. Η πρώτη προϋπόθεση για την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη έχει ερμηνευτεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχτεί με βάση τα δικόγραφα μια συζητήσιμη υπόθεση. Η δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης πιθανότητας ότι ο ενάγων δικαιούται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι απαιτεί από τον αιτητή μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας, δηλαδή κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται σε πολιτικές υποθέσεις. Η τρίτη προϋπόθεση σύμφωνα με την οποία πρέπει να καταδειχτεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο, εξετάζεται κυρίως υπό το φως του ερωτήματος κατά πόσο η απονομή αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία κάτω από τα γεγονότα κάθε υπόθεσης. Όσον αφορά την πρώτη και τη δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32, όπως αυτές έχουν ερμηνευθεί από τη νομολογία, φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, ότι μπορεί να λεχθεί ότι ικανοποιούνται στην παρούσα υπόθεση σε ότι αφορά τον ισχυρισμό για ύπαρξη υπόλοιπου οφειλής από τους εναγομένους προς όφελος των εναγόντων. Σε ότι αφορά όμως την τρίτη προϋπόθεση, αυτή της πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς και/ή της αδυναμίας απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε κατοπινό στάδιο εκτός αν το αιτούμενο διάταγμα εκδοθεί είναι η θέση μου ότι αυτή δεν ικανοποιείται για τους λόγους που εκτίθενται πιο κάτω. Φαίνεται όντως, με το δεδομένο πάντα ότι κανένας από τους ενόρκους δηλούντες δεν αντεξετάστηκε ότι η εκδοχή του καθ' ου η αίτηση 2, σε σχέση με τη συζήτηση που είχε με τον διευθυντή των εναγόντων Αιμίλιο Χαραλάμπους τον Μάιο του 2013 είναι εντελώς διαφορετική από αυτή που προβάλλει ο κ. Χαραλάμπους. Το δε σημαντικότερο είναι ότι οι καθ' ων η αίτηση επιβεβαιώνουν ότι δεν έθεσαν την επίδικη κατοικία σε πώληση, ούτε θα πράξουν κάτι τέτοιο αλλά ούτε και αναφέρθηκε ποτέ κάτι τέτοιο στον κ. Χαραλάμπους. Επίσης φαίνεται ότι η θέση του κ. Χαραλάμπους ότι μπορούν οι καθ' ων η αίτηση να αποξενώσουν άμεσα την επίδικη οικία μεταβιβάζοντα την δολίως και/ή εικονικά στα ενήλικα τέκνα τους επίσης δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα εφόσον η μαρτυρία των εναγομένων είναι ότι τα τέκνα τους είναι ανήλικα και ότι εν πάση περιπτώσει η επίδικη οικία είναι υποθηκευμένη προς όφελος της ΣΠΕ Στροβόλου για ποσό €555.000 εν γνώσει των εναγόντων-αιτητών όπως φαίνονται από τα έγγραφα που έχουν επισυναφθεί στην ένσταση, το οποίο δεν απεκάλυψαν οι αιτητές. Τούτων δεδομένων, και με ουσιαστικά κοινή και παραδεχτή θέση ότι το επίδικο ακίνητο έχει μεταβιβαστεί στο όνομα των εναγομένων-καθ' ων η αίτηση με τη σύμφωνο γνώμη των εναγόντων-αιτητών από τις 10.6.10 δηλαδή πέραν των 3 χρόνων προηγουμένως και η τελευταία πληρωμή σύμφωνα και με τους ισχυρισμούς των αιτητών να έχει γίνει τον Νοέμβριο του 2011 δηλαδή 2½ χρόνια προηγουμένως θεωρώ ότι οι ισχυρισμοί των καθ' ων η αίτηση περί απόκρυψης ουσιωδών στοιχείων από το Δικαστήριο και η δημιουργία παραπλάνησης σε ότι αφορά την πραγματική κατάσταση πραγμάτων αλλά και η θέση για το ότι δεν φαίνεται να υπάρχει τίποτε το επείγον αντίθετα πρόκειται για μια κατάσταση πραγμάτων που τουλάχιστον εδώ και 2½ χρόνια παραμένει στάσιμη φαίνεται να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Το τεκμήριο 2 που συνοδεύει την ένορκο δήλωση του κ. Αιμίλιο Χαραλάμπους και που φαίνεται να είναι έγγραφο των εναγόντων-αιτητών με τίτλο «Κάρτα Πελάτη» και σύμφωνα με την οποία υπάρχει υπόλοιπο οφειλόμενο από τους εναγόμενους-καθ' ων αίτηση προς τους ενάγοντες-αιτητές δεν φαίνεται να έχει ληφθεί ή να είναι εις γνώση των εναγομένων-καθ' ων η αίτηση όσο δε για το τεκμήριο 4 δηλαδή την επιστολή την οποία ισχυρίζονται ότι απέστειλαν συστημένη με την οποία ζητούσαν την πληρωμή του ποσού €31.978,35, με την ίδια την παραδοχή των εναγόντων-αιτητών δεν έχει παραληφθεί από τους εναγόμενους-καθ'ων η αίτηση, δεν επισυνάπτεται όμως ως τεκμήριο η απόδειξη του ταχυδρομείου που να δεικνύει ότι δεν παραλήφθηκε ποτέ για να ενισχυθεί ο ισχυρισμός τους για την αδιαφορία των εναγομένων-καθ' ων η αίτηση ως ισχυρίζονται. Σημειώνω επίσης ότι ενώ η επιστολή φέρει ημερομηνία Ιανουάριο του 2013 η αγωγή έχει καταχωρηθεί 31.5.13 χωρίς εν τω μεταξύ όντως να φαίνεται να έχει αλλάξει οτιδήποτε. Η συνάντηση Μαΐου του 2013 μεταξύ Αιμίλιου Χαραλάμπους και Μιχάλη Κατσάβρα που κατ' ισχυρισμό των εναγόντων-αιτητών ήταν εκείνη που έδωσε στους αιτητές τη βάση για καταχώριση της αγωγής ενόψει της αμφισβήτησης των όσων έχουν αναφερθεί από τον εναγόμενο 2 θεωρώ ότι δεν μπορεί να δικαιολογήσει την διατήρηση και οριστικοποίηση του διατάγματος. Αναφέρω επίσης ότι όντως με δεδομένο ότι η επίδικη κατοικία έχει πλέον μεταβιβαστεί στο όνομα των εναγομένων 1 και 2 δεν αποτελεί το αντικείμενο της απαίτησης των εναγόντων-αιτητών με βάση της σύμβαση πώλησης, εάν κάτι τι παραμένει οφειλόμενο από τους εναγόμενους προς τους ενάγοντες αυτό θα αποφασιστεί από το Δικαστήριο στα πλαίσια εκδίκασης της αγωγής και με το δεδομένο ότι η επίδικη κατοικία είναι ασφαλισμένη προς όφελος της ΣΠΕ Στροβόλου για ποσό €555.000 θεωρώ ότι το προσωρινό μονομερές διάταγμα ημερομηνίας 3.6.13 δεν μπορεί να συνεχίσει να βρίσκεται σε ισχύ και με την παρούσα απόφαση ακυρώνεται. Σε ό,τι αφορά τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας θεωρώ ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος που να δικαιολογεί απόκλιση από τον συνήθη κανόνα που είναι όπως τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα και συνεπώς τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων-καθ΄ων η αίτηση και εναντίον των εναγόντων-αιτητών όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο θα είναι όμως πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ) .................. Στ.Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /εκ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.