Γιώργος Νικολάου ν. Διονύση Τοντινίδη, Αγωγή αρ.: 1135/2008, 27/9/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A333 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: A. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Αγωγή αρ.: 1135/2008 Μεταξύ: Γιώργος Νικολάου Ενάγων -και- Διονύση Τοντινίδη Εναγομένου Ως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος ημερ. 27.10.2009 ---------------- 27 Σεπτεμβρίου, 2013. Για τον ενάγοντα, εμφανίζεται η κα Ε. Αρότη για τους κ.κ. Σπύρος Αρότης-Έλενα Αρότη και Συνεργάτες. Για τον εναγόμενο, εμφανίζεται η κα Α. Ξυψιτή για τους κ.κ. Πιερίδης και Πιερίδης. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο ενάγων εγκαλεί τον εναγόμενο ως υπεύθυνο για την πρόκληση ατυχήματος εξ αιτίας του οποίου υπέστηκε σωματικές βλάβες και ειδικές ζημίες. Του αποδίδει αμελή συμπεριφορά και ή παράβαση νόμιμων καθηκόντων του. O ενάγων ισχυρίζεται τα ακόλουθα: Το ατύχημα συνέβηκε το μεσημέρι της 9.10.2007 εντός χώρου στάθμευσης πολυκατοικίας. Ο ίδιος εκτελούσε την εργασία του ως κλητήρας και ανέλαβε να παραλάβει αντικείμενο από κατάστημα ευρισκόμενο στο ισόγειο πολυκατοικίας. Προσήγγιζε το κατάστημα οδηγώντας μοτοσικλέτα διαμέσου του χώρου στάθμευσης της πολυκατοικίας, παρά το ότι η πρόσοψη του καταστήματος ευρίσκεται επί οδού. Διερχόμενος τον χώρο στάθμευσης, προσέκρουσε σε σχοινί το οποίο τοποθέτησε εκεί ο εναγόμενος, ένοικος της πολυκατοικίας. Η διαδρομή την οποίαν ακολούθησε κατά τον ουσιώδη χρόνο, και η διέλευσή του από τον χώρο στάθμευση της πολυκατοικίας για να προσεγγίσει το κατάστημα ήταν η συνηθισμένη. Την διαδρομή αυτή ακολουθούσαν καθημερινώς τόσον ο ίδιος όσον οι εργαζόμενοι στο κατάστημα. Εξ αιτίας της πρόσκρουσης στο σχοινί τραυματίσθηκε στο πρόσωπο και τον λαιμό. Υπέστηκε επιδερμικό κυκλοτερές τραύμα τραχήλου και αυχένος και ουλές στην αριστερή παρειά και στην πρόσθια πλάγια και οπίσθια τραχηλική χώρα. Οι σωματικές βλάβες του δεν απεκαταστάθηκαν πλήρως. Διεκδικεί γενικές και ειδικές αποζημιώσεις. Οι ειδικές αποζημιώσεις συμποσούνται στις €3.931,18 (€170, ως η αμοιβή ιατρού, €800 ως το κόστος μελλοντικών εγχειρήσεων, €169,18 ως η αξία φαρμάκων, €400 ως η μετεγχειρητική φαρμακευτική αγωγή και €2.392, ως η απώλεια ενός μηνιαίου μισθού). Ο εναγόμενος απορρίπτει τις θέσεις και τις αξιώσεις του ενάγοντος. Δέχεται, όμως, πως, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ο ίδιος τοποθέτησε σχοινί στον χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας. Το έπραξε για δύο λόγους: Αφ' ενός για να προστατεύσει συγκεκριμένο χώρο στάθμευσης, τον οποίον κατείχε ως ένοικος της πολυκατοικίας, και αφ' ετέρου για να προστατεύσει τα οικοδομικά έργα τα οποία εκτελούσε εκεί ο ίδιος κατ' εντολήν του διαχειριστή της πολυκατοικίας. Ο εναγόμενος ισχυρίζεται, επίσης, πως ο ίδιος ουδεμία ευθύνη φέρει για το ατύχημα και ουδέν καθήκον επιμέλειας όφειλε προς τον ενάγοντα ο οποίος εισήλθε παρανόμως σε έναν ιδιωτικό χώρο. Διαζευκτικώς, ο εναγόμενος ισχυρίζεται πως ο ενάγων έχει συντρέχουσα ευθύνη. Οι δικογραφημένοι ισχυρισμοί του ενάγοντος, σύμφωνα με τους οποίους η εγκαλούμενη ζημιογόνος πράξη του εναγομένου εξεδηλώθηκε εντός του χώρου στάθμευσης μίας κοινόκτητης οικοδομής (πολυκατοικίας), η διαπίστωση του πρώτου μάρτυρος του ενάγοντος αστυφύλακα 2598 Μάριου Ανδρέου (Μ.Ε.1) πως αυτός ο χώρος στάθμευσης αποτελεί ιδιωτικό χώρο (δείτε και το τεκμήριο 1) και η παραδοχή του εναγομένου πως, κατά τον ουσιώδη χρόνο, αυτός κατείχε τον επίδικο χώρο στάθμευσης ως ένοικος της κοινόκτητης οικοδομής, καθιστούν κρίσιμες τις διατάξεις του άρθρου 51
(2)(β) του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου (Κεφ. 148, ως αυτό τροποποιήθηκε στη συνέχεια). Οι διατάξεις αυτές αφορούν στην ευθύνη του κατόχου ακινήτου έναντι τρίτου ο οποίος εισέρχεται στο ακίνητο και ευρίσκεται σε αυτό. Το άρθρο 51
(2)(β) του Κεφ. 148 θεσμοθετεί καθήκον επιμέλειας του κατόχου ακινήτου έναντι του προσώπου το οποίο εισήλθε και ευρίσκεται εντός αυτού νομίμως. Πρόσωπο εισέρχεται και ευρίσκεται νομίμως εντός ορισμένου ακινήτου (ιδιωτικού χώρου) εάν είναι προσκεκλημένος (invitee) του κατόχου του ακινήτου ή εάν είναι αδειούχος (licensee) (Λέσχη Ιπποδρομιών Λευκωσίας ν. Νικήτα
(2000)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1712 Αγγελίδης ν. Λούτσιου
(2010)1 (Α) Α.Α.Δ. 200). Συνεπώς, εν προκειμένω, η θεμελίωση του καθήκοντος επιμέλειας του εναγομένου έναντι του ενάγοντος προϋποθέτει ότι ο δεύτερος εισήλθε και ευρίσκετο στο συγκεκριμένο ιδιωτικό χώρο στάθμευσης είτε ως προσκεκλημένος (invitee) κατόχου αυτού είτε ως αδειούχος (licensee). Η μαρτυρία την οποίαν προσεκόμισε η πλευρά του ενάγοντος δεν περιέχει στοιχεία τα οποία να αποδεικνύουν, επί τη βάσει του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, τη συνδρομή αυτής της προϋπόθεσης. Ο ισχυρισμός του ενάγοντος Γιώργου Νικολάου (Μ.Ε.3) πως, κατά τον ουσιώδη χρόνο, εισήλθε στο χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας για να παραλάβει αντικείμενο από κατάστημα το οποίο ευρίσκεται στο ισόγειο της πολυκατοικίας δεν είναι αρκετός για να νομιμοποιήσει τέτοια είσοδο. Ούτε αρκεί ο ισχυρισμός του ενάγοντος Γιώργου Νικολάου (Μ.Ε.3) πως, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ακολούθησε μία συνηθισμένη και διαδεδομένη διαδρομή. Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν αποδίδουν στον ενάγοντα την ιδιότητα του προσκεκλημένου (invitee) στον επίδικο ιδιωτικό χώρο ή του αδειούχου (licensee) να χρησιμοποιεί το χώρο αυτό. Ο ενάγων, ο οποίος δεν χρησιμοποίησε την είσοδο του καταστήματος που ευρίσκεται στην πρόσοψη αυτού (τεκμήριο 10), αλλά το προσήγγισε διαμέσου του χώρου στάθμευσης της πολυκατοικίας, θα εδύνατο να θεωρηθεί ως προσκεκλημένος στον επίδικο ιδιωτικό χώρο ή ως αδειούχος να χρησιμοποιεί το χώρο αυτόν εάν ο κάτοχος του καταστήματος ήταν και κάτοχος του επίδικου χώρου στάθμευσης. Όμως, το γεγονός αυτό παραμένει άγνωστο εφ' όσον ουδεμία σχετική μαρτυρία παρουσιάσθηκε. Συναφώς αναφέρεται πως ο κάτοχος μονάδας κοινόκτητης οικοδομής, ως εδώ ο κάτοχος του επίδικου καταστήματος στο ισόγειο της πολυκατοικίας, δεν είναι, κατ' ανάγκην, και κάτοχος του χώρου στάθμευσης που ευρίσκεται σε κοινόχρηστο χώρο στην πολυκατοικία. Τα δικαιώματα των κατόχων μονάδων σε κοινόκτητη οικοδομή επί των κοινόχρηστων χώρων καθορίζονται στους σχετικούς τίτλους ιδιοκτησίας καθώς, επίσης, και στις σχετικές συμβάσεις πώλησης ή ενοικίασης των ακινήτων (Διαχειριστικό Συμβούλιο Εμπορικής Σχολής Μιτσή ν. Πετράκη
(1998)1 (Β) Α.Α.Δ. 941, 951). Η διαπίστωση περί της απουσίας αποδεικτικών στοιχείων τα οποία να καθιστούν νόμιμη την παρουσία του ενάγοντος, κατά τον ουσιώδη χρόνο, στον επίδικο χώρο στάθμευσης, αφήνει μετέωρη την ευθύνη του εναγομένου έναντί του. Κατά συνέπειαν, ουδεμία αμελής συμπεριφορά εκ μέρους του εναγομένου απεδείχθηκε και η αγωγή οδηγείται σε αποτυχία. Παρά ταύτα, θα εξετασθεί και η μαρτυρία που προσεκόμισε η πλευρά του ενάγοντος προς το σκοπό απόδειξης των αξιώσεων για αποζημιώσεις: Όσον αφορά στον υπολογισμό των γενικών αποζημιώσεων στις περιπτώσεις όπου αποδεικνύονται σωματικές βλάβες, αυτές «πρέπει να είναι δίκαιες, εύλογες και κοινωνικά αποδεκτές. Σκοπός είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και ζημιά του τραυματισθέντος χωρίς να τίθεται υπερβολικό βάρος επί του αδικοπραγήσαντος. Ο ανθρώπινος πόνος και δυσχέρεια πρέπει να αποτιμούνται με φιλελεύθερο πνεύμα, λόγω των πολλαπλών στερήσεων που προκαλούν οι αναπηρίες στα θύματα της αμέλειας και η γενική τάση είναι να αυξάνεται το ποσό των αποζημιώσεων, σε μία προσπάθεια πιο δίκαιης αποτίμησης του πόνου, λαμβανομένης υπόψη της συνεχούς μείωσης της αξίας του χρήματος. Όσον αφορά προηγούμενες αποφάσεις, αυτές μόνο καθοδήγηση παρέχουν, γιατί είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθούν δύο υποθέσεις με τα ίδια ακριβώς στοιχεία (βλ. Αντωνιάδης ν. Μακρίδης
(1969)1 Α.Α.Δ. 245, Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 Α.Α.Δ. 789, Νεοφύτου ν. Χ' Δημητρίου
(1982)1 Α.Α.Δ. 430, Παναγής ν. Θεοδώρου
(1992)1 Α.Α.Δ. 1303, Σπύρου ν. Χ' Χαραλάμπους
(1989)1 Α.Α.Δ. 298, Miller v. Peter,
(1999)1 Α.Α.Δ. 2091), (Ειρήνη Ανδρέου ν. Αντώνης Θεμιστοκλέους,
(2004)1 (Α) Α.Α.Δ. 355, 362). «Η νομολογία αποκαλύπτει σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων, τάση που αντανακλά μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας και τη ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση από τις συνήθεις δραστηριότητες του ανθρώπου (βλ. Μεταξύ άλλων Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 C.L.R. 789, Polykarpou v. Adamou
(1988)1 A.A.Δ. 475, Παναγή ν. Θεοδώρου
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 1303, Κωνσταντίνου ν. Ιωάννου
(1993)1 Α.Α.Δ. 669). «Σταθερή είναι όμως η αρχή του δικαίου ότι οι αποζημιώσεις πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτές. Η αποζημίωση για αστικά αδικήματα δεν έχει σκοπό την τιμωρία αλλά την αποκατάσταση. Αυτή τούτη η ατέλεια του χρήματος ως μέσο για αποκατάσταση, δεν πρέπει να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων». (Κυριάκος Μαυροπετρή ν. Γεωργίου Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66, 74-5). Τα όσα ο ενάγων Γιώργος Νικολάου (Μ.Ε.3) κατέθεσε περί των δικογραφημένων σωματικών βλαβών, τις οποίες υπέστηκε συνεπεία του ατυχήματος, τα οποία επεβεβαιώθηκαν από τον Δρ. Νίκο Μαντά (Μ.Ε.5), Πλαστικό Χειρουργό, καθώς και από το περιεχόμενο των τεκμηρίων 6 έως και 8, κρίνονται ως αξιόπιστα. Θα εδικαιολογούσαν δε την επιδίκαση του ποσού των €7.000 ως γενικές αποζημιώσεις. Επιπλέον, τα όσα εδήλωσε ο ενάγων Γιώργος Νικολάου (Μ.Ε.3) περί των ειδικών ζημιών του, με εξαίρεση τα όσα αφορούν στο μηνιαίο μισθό του, τα οποία, ομοίως, επιβεβαιώθηκαν τόσον από το Δρ. Νίκο Μαντά (Μ.Ε.5) όσον και από το περιεχόμενο των τεκμηρίων 6 έως και 8, επίσης, κρίνονται ως αξιόπιστα. Θα εδικαιολογούσαν δε την επιδίκαση του συνολικού ποσού των €1.539,18 ως ειδικές αποζημιώσεις. Σχετικώς σημειώνω πως ο Δρ. Νίκος Μαντάς (Μ.Ε.5) κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου με λόγο σαφή, κατατοπιστικό και τεκμηριωμένο και παρέσχε τις απαραίτητες εξηγήσεις για το είδος, τις συνέπειες και τα κατάλοιπα των επίδικων σωματικών βλαβών του ενάγοντος. Ο μάρτυρας αυτός έπεισε για την ορθότητα της εισήγησής του να υποβληθεί ο ενάγων σε θεραπεία με laser προς το σκοπό βελτίωσης της εμφάνισης των ουλών στο πρόσωπο και τον λαιμό του και έπεισε πως το κόστος της θεραπείας αυτής ανέρχεται στο ποσόν των €
- Τέλος, ο Δρ. Νίκος Μαντάς (Μ.Ε.5) έπεισε για την ανάγκη περαιτέρω χρήσης φαρμακευτικής αγωγής (κρέμες), η αξία των οποίων ανέρχεται στο ποσόν των €
- Η αξίωση του ενάγοντος περί απώλειας ενός μηνιαίου μισθού δεν έχει αποδειχθεί. Το ιατρικό πιστοποιητικό ημερ. 10.10.2007, το οποίο εξέδωσε ο Δρ. Νεόφυτος Νεοφύτου, Ιατρός Πρώτων Βοηθειών στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας (τεκμήριο 2), αναφέρεται μόνον σε τετραήμερη αναρρωτική άδεια, από τις 9.10.2007 έως και τις 12.10.
- Ο δε Δρ. Νίκος Μαντάς (Μ.Ε.5), καταθέτοντας για την αναγκαιότητα υποβολής του ενάγοντος σε θεραπεία με laser, δεν ανεφέρθηκε σε ανάγκη παραμονής του εκτός εργασίας. Κατά συνέπειαν, εάν ήθελε κριθεί πως ο εναγόμενος ευθύνεται για το ατύχημα και επί πλήρους ευθύνης, θα επεδικάζοντο υπέρ του ενάγοντος και εναντίον του εναγομένου αφ΄ ενός το ποσόν των €7.000, ως γενικές αποζημιώσεις, και αφ΄ αφετέρου το συνολικό ποσόν των €1.539,18, ως ειδικές αποζημιώσεις. Το δε ποσόν των €7.000 θα έφερε τόκο με νόμιμο επιτόκιο από τις 9.10.2007, ημερομηνία κατά την οποίαν συνέβηκε το δυστύχημα, μέχρι να εξοφληθεί. Το ποσόν των €
- 539,18 θα έφερε τόκο με επιτόκιο νόμιμο από τις 5.3.2008, ημερομηνία καταχώρισης της αγωγής, μέχρι να εξοφληθεί. Όμως, η προκριματική διαπίστωση πώς δεν απεδείχθηκε οιαδήποτε αμελής συμπεριφορά εκ μέρους του εναγομένου οδηγεί την αγωγή σε αποτυχία. Η αγωγή απορρίπτεται. Τα έξοδα της αγωγής, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του εναγομένου και εναντίον του ενάγοντος. (Υπ.)........................................ Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο