ΑΝΔΡΕΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ, ως διαχειριστής της περιουσίας της αποβιώσασας Αντιγόνης Νικόλα Χαραλάμπους ν. ΠΕΡΙΚΛΗ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ ΙΩΑΝΝΟΥ, Αρ. Αγωγής: 4847/12, 18/10/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A358 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4847/12 Μεταξύ: ΑΝΔΡΕΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ, ως διαχειριστής της περιουσίας της αποβιώσασας Αντιγόνης Νικόλα Χαραλάμπους, τέως από τα Πηγαίνια Ενάγοντα και ΠΕΡΙΚΛΗ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ ΙΩΑΝΝΟΥ Εναγομένου Ημερομηνία: 18/10/13 Αίτηση ημερ. 8/5/13 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Ενάγοντα - αιτητή: Γαλανός για Μιχ. Κυπριανού & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Εναγόμενο - καθ' ου η αίτηση: Δημήτρης Μιχαηλίδης για Χρίστο Μ. Τριανταφυλλίδη ΑΠΟΦΑΣΗ Ο ενάγοντας/αιτητής εξασφάλισε μετά από αίτηση του μονομερώς προσωρινό διάταγμα που θα εμποδίζει και/ή απαγορεύει στον εναγόμενο/καθ' ου η αίτηση, τους αντιπροσώπους και/ή υπηρέτες του: την πώληση και/ή επιβάρυνση και/ή μεταβίβαση ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο την αποξένωση και ή διάθεση του ½ μεριδίου του διαμερίσματος του υπ' αρ.8 που βρίσκεται εντός του τεμαχίου υπ' αριθμό 31, αρ. εγγραφής 0/3968, Φ/ΣΧ 0/1-2305-3940, Τμήμα 16, διαμ. 1, 1ος όροφος στο Δήμο Αγίου Δομετίου στον Άγιο Παύλο, στη Λευκωσία μέχρι τελικής εκδίκασης της αγωγής. Η αίτηση βασίζεται στο Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 4,5,7 και 9, στο Νόμο Περί Δικαστηρίων 14/60 άρθρο 32 και στους Θεσμούς Περί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48,θ.1,2,3,8 και 9, στη Δ.58 και στον Νόμο Περί Συμβάσεων άρθρα 10,25,73,20 στη σχετική νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η παρούσα αίτηση βασίζονται στην ένορκο δήλωση του κ. Ανδρέα Γεωργίου Μαυρογένους, ενάγοντα, υπό την ιδιότητα του ως διαχειριστή και κληρονόμου της περιουσίας της Αντιγόνης Νικόλα Χαραλάμπους. Σ' αυτή αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι στις 17/3/13 καταρτίστηκε έγγραφη συμφωνία μεταξύ της αποβιώσασας και του εναγομένου με βάση την οποία η πρώτη παραχώρησε δάνειο ΛΚ700 (€1196,02σ) προς τον εναγόμενο, πληρωτέο στις 17/3/75 (τεκμήριο 3). Το ποσό του δανείου θα έφερε τόκο 9% ετησίως μέχρι πλήρους εξόφλησης. Για εξασφάλιση της οφειλής του ο εναγόμενος παραχώρησε την υποθήκη με αρ.Υ1092/73 στο τεμάχιο με αρ. 332, αρ. εγγρ. C391, Φύλλο/Σχέδιο ΧΙΧ/59 Ε.2 στο χωριό Περιστερωνάρι, της επαρχίας Λευκωσίας. Παρά το ότι οχλήθηκε επανειλημμένα από την αποβιώσασα και μετά τον θάνατο της από τον ενάγοντα, ο εναγόμενος αρνείται μέχρι σήμερα να καταθέσει οποιοδήποτε ποσό. Ο ενάγοντας του απέστειλε επιστολή μέσω των δικηγόρων του ημερ. 20/3/12, τεκμ.5 την οποία επέδωσε σύμφωνα με το τεκμήριο 6 αλλά ο εναγόμενος δεν πλήρωσε κανένα ποσό. Εξ' όσων καλύτερα γνωρίζει και πληροφορείται η ακίνητη περιουσία που αφορά η αίτηση είναι η μοναδική περιουσία του εναγομένου με την οποία δύναται να εξασφαλίσει το λαβείν του σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής, σύμφωνα με πιστοποιητικό έρευνας, τεκμήριο
- Εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα υπάρχει άμεσος κίνδυνος ο εναγόμενος να αποξενώσει και/ή να πωλήσει και/ή μεταβιβάσει την εν λόγω ακίνητη ιδιοκτησία. Έχει πληροφορηθεί από γνωστούς και φίλους του εναγομένου, ότι ο εναγόμενος είναι μεγάλος σε ηλικία, συγκεκριμένα γεννήθηκε στις 19/1/43 και είναι σήμερα ηλικίας εβδομήντα ετών. Πληροφορήθηκε επίσης πρόσφατα απ' αυτούς ότι ο εναγόμενος προσπαθεί να μεταβιβάσει στα παιδιά του το μερίδιο του διαμερίσματος του και να διατηρήσει το δικαίωμα επικαρπίας επ' αυτού. Σε κάθε περίπτωση, εάν ο εναγόμενος αποβιώσει λόγω γηρατειών πριν την ολοκλήρωση της εκδίκασης της παρούσας αγωγής τότε η ακίνητη ιδιοκτησία που κατέχει θα μεταβιβαστεί στους κληρονόμους του. Οπόταν και στις δύο περιπτώσεις θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, καθότι δεν θα μπορέσει με κανένα τρόπο να ικανοποιηθεί οποιαδήποτε απόφαση εναντίον του εναγομένου, δεδομένου και του ύψους του αιτούμενου ποσού αλλά και του γεγονότος ότι σε τέτοιες περιπτώσεις δεν θα υφίσταται τρόπος εκτέλεσης της οποιασδήποτε απόφασης ήθελε εκδοθεί υπέρ του. Είναι πολύ επείγον να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα γιατί ο εναγόμενος μπορεί ανά πάσα στιγμή να μεταβιβάσει άπαξ και/ή να αποξενώσει το ακίνητο, ιδιαίτερα αυτή τη περίοδο που εκκρεμεί η παρούσα αγωγή εναντίον του και υφίσταται άμεσος κίνδυνος να μεταβιβάσει την ακίνητη του περιουσία, προκειμένου να καταστήσει άνευ αντικειμένου τυχόν έκδοση δικαστικής απόφασης εναντίον του. Εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα ούτως να δύναται και ο ίδιος να εξασφαλίσει το λαβείν του, θα χαθούν οριστικά τα περιουσιακά στοιχεία ιδιοκτησίας του εναγομένου και κατά συνέπεια θα εξανεμιστεί το λαβείν του ειδικότερα τώρα που ο εναγόμενος γνωρίζει για την δικαστική απαίτηση του. Απ' ότι καλύτερα γνωρίζει και πιστεύει και απ' ότι τον συμβουλεύουν οι δικηγόροι του έχει πολύ καλή υπόθεση και/ή βάση αγωγής, έχει αποδειχθεί σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και οι πιθανότητες να δικαιούται τις αιτούμενες αποζημιώσεις είναι μεγάλες. Αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα κινδυνεύει να υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη η οποία θα είναι αδύνατο να θεραπευτεί στο μέλλον και θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Εξ' όσων κάλλιον γνωρίζει και πιστεύει ο Ενάγοντας η έκδοση του προσωρινού διατάγματος δεν δημιουργεί κίνδυνο για τον εναγόμενο ενώ αντιθέτως ο κίνδυνος που αντιμετωπίζει ο ίδιος αλλά και τυχόν τρίτα πρόσωπα τα οποία ήθελε εμπλακούν και η ζημιά που θα προκληθεί από την μη έκδοση τούτου θα είναι ανεπανόρθωτες. Σε κάθε περίπτωση η ζημιά την οποία θα υποστεί εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα είναι πολύ μεγαλύτερη από τυχόν ζημιά την οποία τυχόν ήθελε υποστεί ο εναγόμενος από την έκδοση του διατάγματος. Ενήργησε όσο το δυνατό γρηγορότερα μόλις πληροφορήθηκε την πρόθεση του εναγομένου να μεταβιβάσει το διαμέρισμα στα παιδιά του. Μετά από άδεια του Δικαστηρίου ο ενάγοντας καταχώρησε συμπληρωματική ένορκη δήλωση στην οποία αναφέρει ότι οι λόγοι καθυστέρησης στην καταχώρηση της αγωγής είναι ότι ο εναγόμενος εξαφανίστηκε μετά την τουρκική εισβολή. Όταν ο ίδιος ανέλαβε διαχειριστής μετά το θάνατο της μητέρας του συνέχισε τη προσπάθεια για εντοπισμό του εναγομένου. Οι ενέργειες που κατέβαλε τόσο ο ίδιος προσωπικά, όσο και η μητέρα του προς εντοπισμό του εναγομένου, συνίσταντο κυρίως σε συζητήσεις με άτομα τα οποία συναναστρέφονταν με τον εναγόμενο πριν την τούρκικη εισβολή, δηλαδή άτομα που τον γνώριζαν προσωπικά και είχαν σχέσεις μαζί του. Όλες οι προσπάθειες έπεφταν στο κενό, καθότι κανείς απ' όσους μίλησαν δεν γνώριζε εάν ο εναγόμενος βρισκόταν εν ζωή ή απεβίωσε ή που βρισκόταν. Πέρυσι γύρω στα μέσα της χρονιάς είχε μια συζήτηση σε ένα καφενείο στο χωριό Κάτω Πύργος Τηλλυρίας με κάποιο κύριο, ο οποίος του συστήθηκε με το όνομα Γιώργος Γιάγκου, με τον οποίο διατηρεί επαφή μέχρι και σήμερα. Του ανέφερε ότι ο εναγόμενος ζει και βρίσκεται στην επαρχία Λευκωσίας, αλλά δεν γνωρίζει που ακριβώς, αλλά γνωρίζει τον υιό του, ο οποίος διατηρεί εργοστάσιο και την ίδια ώρα επικοινώνησε τηλεφωνικώς μαζί του και του ανέφερε την απαίτηση του ενάγοντα και του είπε ότι σε περίπτωση που δεν καταβληθεί το οφειλόμενο ποσό πλέον τόκους ο ενάγοντας θα το διεκδικήσει δικαστικώς. Ο γιος του εναγομένου είπε στον Γιάγκου να μην τον ξαναενοχλήσουν και ο ενάγοντας να «κάνει ότι θέλει». Ο ενάγοντας για να εντοπίσει τον εναγόμενο επικοινώνησε με ιδιωτικό ντεντέκτιβ ο οποίος με βάση τις πληροφορίες που είχε εντόπισε τον εναγόμενο και έδωσε οδηγίες για δικαστικά μέτρα. Έκτοτε ο εναγόμενος προσπαθεί να αποφύγει την εμφάνιση του στο Δικαστήριο. Ο ενάγοντας έδρασε άμεσα μόλις εντοπίστηκε ο εναγόμενος καταχωρώντας την απαίτηση του και την αίτηση μόλις πληροφορήθηκε ότι ο ενάγοντας σκοπεύει να μεταβιβάσει στα παιδιά του. Έχει πληροφορηθεί από τον κ. Γιώργο Γιάγκου, ότι ο υιός του εναγομένου, του ανέφερε προσφάτως ότι ο πατέρας του θα του μεταβιβάσει το μερίδιο του διαμερίσματος που του αναλογεί, οπόταν άδικα πάει στους δικηγόρους και ότι δεν θα λάβει κανένα ποσό στο τέλος έναντι της απαίτησης του. Τώρα που εκκρεμεί η παρούσα αγωγή εναντίον του εναγομένου, ο κίνδυνος αποξένωσης του διαμερίσματος είναι πάρα πολύ μεγάλος, καθότι ο εναγόμενος επιθυμεί να καταστήσει άνευ αντικειμένου τυχόν έκδοση δικαστικής απόφασης εναντίον του, αφού γνωρίζει ότι σε περίπτωση που αποξενώσει δεν θα υπάρχει τρόπος εκτέλεσης τυχόν απόφασης. Ο εναγόμενος καταχώρησε ένσταση στην αίτηση η οποία, βασικά, στηρίζεται στην ίδια νομική βάση. Οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: α. Δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του νόμου και της νομολογίας για την έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων. β. Οι Αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο σημαντικά στοιχεία. γ. Η αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική. δ. Ο Αιτητής δεν νομιμοποιείται στην αιτούμενη θεραπεία. ε. Ο Αιτητής απέτυχε να στοιχειοθετήσει το κατεπείγον του αιτήματος για τη χορήγηση θεραπείας στην απουσία του εναγομένου. στ. Η αίτηση είναι κακόπιστη και/ή δεν γίνεται καλή τη πίστη. ζ. Η επίδοση του Προσωρινού Διατάγματος ημερ. 24/5/13 είναι αντικανονική και/ή παράτυπη καθ' ότι δεν συνοδευόταν και από τη σχετική αίτηση. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση ο εναγόμενος αναφέρει μεταξύ άλλων ότι η αίτηση στερείται ουσιαστικού ή νομικού ερείσματος και αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Διαφωνεί ότι οφείλει το αξιούμενο ποσό. Διαφωνεί επίσης με το περιεχόμενο της παραγράφου 11 της αρχικής Ενόρκου Δηλώσεως και των παραγράφων 15 και 16 της συμπληρωματικής Ενόρκου Δηλώσεως, ότι δηλαδή υπάρχει άμεσος κίνδυνος αποξένωσης. Περαιτέρω αναφέρει ότι ουδεμία πρόθεση έχει να αποξενώσει το μερίδιο του διαμερίσματος εν σχέσει με το οποίο εκδώθηκε το απαγορευτικό διάταγμα καθ' ότι είναι το διαμέρισμα στο οποίο διαμένει. Οι ισχυρισμοί που περιέχονται στις εν λόγω παραγράφους είναι γενικοί, αόριστοι και δεν αποκαλύπτουν χρονικά πότε πληροφορήθηκε ο ενάγοντας τους ισχυρισμούς για τη πρόθεση του να αποξενώσει την περιουσία του. Ουδέποτε εξαφανίστηκε ή κρυβόταν για να μην του γίνει η επίδοση της αγωγής. Εάν ο ενάγοντας δεν γνώριζε τη διεύθυνση διαμονής του δεν αφορά τον ίδιο καθ' ότι ουδέποτε είχε δοσοληψίες και/ή συναλλαγές μαζί του. Μετά τον πόλεμο του 1974 διέμενε και εξακολουθεί να διαμένει στο Συνοικισμό Αγίου Παύλου. Διαφωνεί ότι η ηλικία του είναι παράγοντας που συνηγορεί ότι θα αποξενώσει το μερίδιο της ακίνητης περιουσίας του. Η αίτηση γίνεται κακόπιστα αφού η αγωγή καταχωρήθηκε την 16/7/12 και η αίτηση για απαγορευτικό διάταγμα την 8/5/13, μετά την πάροδο 10 μηνών περίπου και το ισχυριζόμενο χρέος κατέστη οφειλόμενο και ληξιπρόθεσμο σύμφωνα με την παράγραφο 3 της Έκθεσης Απαίτησης την 17/3/
- Περαιτέρω, η αξία του επίδικου ακινήτου υπερβαίνει κατά πολύ το ισχυριζόμενο χρέος προς τον αιτητή και επίσης σε περίπτωση που η αγωγή επιτύχει ο ενάγοντας θα δύναται να ικανοποιήσει την απαίτηση του με μέτρα εκτέλεσης κινητής περιουσίας εναντίον του. Ο εναγόμενος προσθέτει ότι ουδέποτε του επιδόθηκε η αίτηση για το απαγορευτικό διάταγμα ως είχε υποχρέωση ο αιτητής. Υπάρχει πλούσια νομολογία αναφορικά με την εξουσία έκδοσης προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/
- Το εν λόγω άρθρο έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and another
(1982)1 CLR 557, ικανοποίηση δε των τριών κριτηρίων που τίθενται ως προϋποθέσεις αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα του Δικαστηρίου προτού εξετάσει τους υπόλοιπους παράγοντες που θα πρέπει να συνεκτιμηθούν κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας (Jonitexo v. Adidas
(1984)1 CLR 263). Η προϋπόθεση για ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα που θα καταδείξουν την ύπαρξη συζητήσιμης υπόθεσης. Η δεύτερη προϋπόθεση της ύπαρξης πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία, ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης που αφορά την παρουσίαση μιας ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Αυτή η δεύτερη προϋπόθεση συσχετίζει στην ουσία τη νομική θεμελίωση που απορρέει από το καταχωρημένο δικόγραφο με την πραγματική διαθέσιμη μαρτυρία όπως αυτή καταγράφεται στις ένορκες δηλώσεις για να θεμελιώσει την αγωγή. Αν ο αιτητής μπορεί να δείξει κάτι περισσότερο από την απλή πιθανολόγηση αλλά λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, τότε το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται. Η τρίτη προϋπόθεση ικανοποιείται εφόσον καταδειχθεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο - όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Αν αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του ή η διατήρηση του σε ισχύ, αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ΄ ανάγκην την έκδοση διατάγματος. (Βλ. ΚΟΤ v. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255). Εφόσον ληφθούν υπόψη οι πιο πάνω παράγοντες το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδώσει το διάταγμα. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό, δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas (ανωτέρω), αυτό εμπίπτει στη σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου που εκδικάζει την ουσία της ίδιας της αγωγής. (Βλ. επίσης Γρηγορίου v. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 269 - 70). Έχει πάγια νομολογηθεί ότι το Δικαστήριο μπορεί, χωρίς να υπεισέλθει και να εξετάσει την ουσία του προσωρινού διατάγματος, να το ακυρώσει αν διαφανεί ότι έχει γίνει τέτοια απόκρυψη γεγονότων κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσής του, που έχει επηρεάσει το Δικαστήριο το οποίο άλλως θα μπορούσε να μην το είχε εκδώσει. Σύμφωνα με την υπόθεση Γρηγορίου v. Χριστοφόρου (ανωτέρω), η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ανατρέπει τη βάση του διατάγματος. Στη σελίδα 264 της πιο πάνω υπόθεσης λέχθηκαν τα ακόλουθα: "Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι ύψιστης πίστεως (uberrima fides). Ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον το Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: "δεν σας ακούω πλέον" και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση." (Βλέπε επίσης: Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου
(1998)1 Α.Α.Δ. 598). Τέλος, πρόσφατη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει δείξει ότι και ο παράγων του χρόνου μπορεί να είναι σημαντικός από την άποψη ότι ο αιτητής θα πρέπει να δείξει στο μονομερές στάδιο το επείγον του θέματος, παρακάμπτοντας έτσι τη συνήθη διαδικασία της ακρόασης και του άλλου μέρους στη διαφορά, το δε Δικαστήριο δύναται να ακυρώσει το διάταγμα γι΄ αυτό το λόγο, διότι το στοιχείο του κατεπείγοντος αποτελεί το βάθρο της εξουσίας του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα πάνω σε μονομερή βάση (Stavros Hotel Apartments Ltd (No. 2)
(1994)1 A.A.Δ. 836, 841 και Βαβέλ Μπουτίκ Λτδ
(1995)1 Α.Α.Δ. 949, 954). Θα ήθελα κατ΄ αρχήν να σημειώσω ότι είναι εμφανές ότι το ακίνητο που περιγράφεται στην αίτηση δεν μπορεί να θεωρείται "επίδικο", με την έννοια ότι επιδιώκεται μέσω της αίτησης η διαφύλαξη του ως αντικείμενο της αγωγής. Η αίτηση βασίζεται τόσο στο άρθρο 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, όσο και στο άρθρο 32 του Ν. 14/60. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 αντιστοιχεί ουσιαστικά προς την απαίτηση του άρθρου 5
(2)του Κεφ. 6(Βλ. Ρένα Αριστοτέλους Λτδ. κ.α. ν Benfleet Enterprises Ltd κ.α
(2006)1 ΑΑΔ 280). Σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου τα κριτήρια και οι προϋποθέσεις που περιέχονται στο άρθρο 5 του Κεφ. 6 δεν μπορούν να εξετάζονται ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του Άρθρου 32 του Νόμου 14 / 60. Στην υπόθεση Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 C.L.R. 520 ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Τριανταφυλλίδης αφού υιοθέτησε απόσπασμα από την απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231 που αφορούσε τη σχέση μεταξύ του άρθρου 4 του Κεφ. 6 και του άρθρου 32 του Νόμου 14 / 60 ανάφερε τα ακόλουθα στη σελίδα 524: "Applying the above dictum, by analogy, to section 5 of the Cap. 6 and section 32 of Law 14/60 we find confirmation for our already stated view that is is possible to make under section 32 of Law 14/60 an order such as that envisaged by section 5 of Cap.
- But, in making such an order under s. 32, the specific criteria laid down in section 5, should be also, taken into account in so far as they do not coincide with the criteria set out in the said section 32." Έχω μελετήσει προσεκτικά το σύνολο της προσαχθείσας μαρτυρίας την οποία προσεγγίζω για σκοπούς της παρούσας αίτησης. Καταλήγω ότι συντρέχουν η πρώτη και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/
- Εγείρεται αδιαμφισβήτητα θέμα οφειλής του εναγομένου με βάση το έγγραφο τεκμ. 3 που έχει παρουσιάσει στην ένορκη δήλωση στην αίτηση ή θέμα του ύψους του οφειλόμενου ποσού (παραγρ. 7 της Έκθεσης Υπεράσπισης του εναγομένου). Σημειώνω πως η πλευρά του καθ' ου η αίτηση δεν έχει αντεξετάσει τον αιτητή σε σχέση με την ύπαρξη του πιο πάνω εγγράφου την οποία αρνείται στην γραπτή αγόρευση της. Έγινε εισήγηση από τον καθ' ου ότι η αγωγή συνιστά κατάχρηση διαδικασίας λόγω του χρόνου που έχει παρέλθει και ότι η αίτηση γίνεται κακόπιστα, 10 μήνες σχεδόν μετά την αγωγή. Θεωρώ ότι έχουν δοθεί εξηγήσεις για την καθυστέρηση στην έγερση της αγωγής και σε σχέση με το χρόνο καταχώρησης της αίτησης οι οποίες δεν αντικρούστηκαν από τον καθ' ου. Θεωρώ ότι ήταν επαρκείς και δικαιολογούν το χρόνο που έχει παρέλθει. Προσθέτω, ότι έχοντας υπόψη τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.α ν Benfleet Enterprises Ltd (πιο πάνω) η επίκληση της αρχής της επιείκειας για καθυστέρηση προϋποθέτει πρώτον μη εύλογη καθυστέρηση έναρξης της διαδικασίας και δεύτερο οι συνέπειες που προκάλεσε η καθυστέρηση να καθιστούν την παροχή της αιτούμενης θεραπείας άδικη. Εδώ δεν υποστήριζε ο καθ'ου ότι υπέστη οποιαδήποτε αρνητική συνέπεια. Έρχομαι τώρα στη τρίτη προϋπόθεση του άρθρου
- Η θέση του καθ' ου είναι ότι ο αιτητής απέτυχε να στοιχειοθετήσει το κατεπείγον του αιτήματος. Από την άλλη ο αιτητής αναφέρει πως ο κίνδυνος αποξένωσης είναι άμεσος και μεγάλος. Παρόλο που στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v Σκυροποιϊα «Λεονίκ» Λτδ
(2001)1 Α.Α.Δ 795 λέχθηκε πως δεν αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγομένου για αποξένωση, ο αιτητής παρουσίασε μαρτυρία ότι ο εναγόμενος προτίθεται να μεταβιβάσει στο γιο του το μερίδιο του διαμερίσματος που του αναλογεί (παρ. 16 της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης). Ο ενόρκως δηλών δεν αντεξετάστηκε επί του θέματος και η μαρτυρία αυτή δεν αντικρούστηκε. Η θέση του καθ' ου ότι διαμένει στο διαμέρισμα δεν διαφοροποιεί την κατάσταση αφού δεν αποκλείει την μεταβίβαση. Περαιτέρω, όπως λέχθηκε στην απόφαση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd (πιο πάνω) εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η τυχόν αποξένωση ή επιβάρυνση στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί ή όπως αναφέρεται στην υπόθεση Τσιολάκκη κ.α ν Στυλιανίδη
(1992)1 Α.Α.Δ 782,785, εκείνο που απαιτείται είναι «η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος». Ο αιτητής έχει επικαλεστεί ανεπανόρθωτη βλάβη καθώς και ότι δεν θα υπάρχει τρόπος εκτέλεσης τυχόν απόφασης αφού η επίδικη περιουσία είναι η μοναδική που έχει ο καθ΄ου. Ο καθ' ου αντιτείνει ότι σε περίπτωση που η αγωγή πετύχει ο ενάγοντας «θα δύναται να ικανοποιήσει την απαίτηση του με μέτρα εκτέλεσης κινητής περιουσίας εναντίον του». Ο καθ' ου δεν έδωσε οποιαδήποτε στοιχεία με την κατοχή τέτοιας περιουσίας ή άλλης ακίνητης περιουσίας (βλ. Κώστας Καλογήρου ν C.C.F Gredit Capital Finance Ltd
(2005)1B A.A.Δ 1237. Ο γενικός θεωρώ ατεκμηρίωτος ισχυρισμός για κινητή περιουσία δεν μπορεί να αποτρέψει τον κίνδυνο μη ικανοποίησης της απόφασης. Έχω δε υπόψη μου την υπόθεση Νικόλα ν Μ. Κεφάλα και άλλων
(1998)1 Α.Α.Δ 1400 και θεωρώ πως δεν είναι αρκετό να αφήνεται η εντύπωση περί ύπαρξης περιουσίας. Ο Εναγόμενος που θεωρεί αυτό το ζήτημα σαν παράγοντα που πρέπει να αποτρέψει τη διατήρηση του διατάγματος θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο σχετικά. Ούτε και η γενική και αόριστη αναφορά σε αξία του ακινήτου του υπερβαίνει το χρέος θεωρώ ότι βοηθά τον καθ' ου η αίτηση. Τα περί μη αποκάλυψης τέθηκαν αόριστα και ατεκμηρίωτα. Παρέμεινε άγνωστο ποια στοιχεία κατά την άποψη του αιτητή απεκρύβηκαν. Συνεπώς η εισήγηση για μη αποκάλυψη, χωρίς υπόβαθρο είναι αδύνατο να εξετασθεί. Ούτε και η εισήγηση για κακή επίδοση κρίνεται βάσιμη. Τέθηκε αόριστα και, επιπλέον, για πρώτη φορά στη διαδικασία στα πλαίσια της ένστασης και θεωρώ πως ο καθ' ου δεν νομιμοποιείται να την εγείρει. Για τους πιο πάνω λόγους πιστεύω ότι ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις για συνέχιση της ισχύος του προσωρινού διατάγματος. Επίσης θεωρώ πως είναι δίκαιο και πρόσφορο να παραμείνει σε ισχύ το διάταγμα. Το ισοζύγιο των θέσεων αποκλίνει υπέρ του ενάγοντα αφού οι επιπτώσεις από τη συνέχιση της ισχύος του διατάγματος δεν αποδεικνύεται να επηρεάζουν δυσμενώς τον εναγόμενο. Το διάταγμα καθίσταται απόλυτο ούτως ώστε να ισχύει μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής. Έξοδα υπέρ του ενάγοντα ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της δίκης. (Υπ).......... Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΙ /ΧΨ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο