GRAVELLY DEVELOPMENT LIMITED κ.α. ν. ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ κ.α., Αριθ. Αγωγής: 3157/2013, 31/10/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A383 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Ι. Πογιατζή, Π.Ε.Δ. Αριθ. Αγωγής: 3157/2013
- GRAVELLY DEVELOPMENT LIMITED
- ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ Ενάγοντες και
- ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
- ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ
- ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗΣ, υπό την ιδιότητά του ως Ειδικού Διαχειριστή της ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΤΔ Εναγόμενοι ----------- Ημερομηνία: 31 Οκτωβρίου, 2013 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: Δρ Κύπρος Χρυσοστομίδης με Αλέξανδρο Ταλιαδώρο Για Εναγομένους 1 και 3: Μαρία Σκαρπάρη Για Εναγομένους 2: Στέλλα Πολυβίου με Κλειώ Πολυβίου, Γεώργιο Μίτλεττον και Μαρία Χ"Πίττα (Ασκούμενη Δικηγόρο) --------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΟΙΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΗΓΗΘΕΙ: ΤΟΥ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟΥ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ Ή ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΟΗΣ ΑΥΤΟΥ) Υπήρξε διαφωνία των διαδίκων ως προς το ποίας διαδικασίας θα πρέπει να προηγηθεί η ακρόαση: αυτής που θα κρίνει κατά πόσο το εκδοθέν Ενδιάμεσο Διάταγμα θα καταστεί απόλυτο ή θα ακυρωθεί, ή της καταχωρισθείσας Αίτησης Παρακοής η οποία αφορά σε κατ΄ ισχυρισμόν παρακοή του Ενδιάμεσου Διατάγματος. Η μεν πλευρά των Εναγόντων ισχυρίζεται ότι θα πρέπει πρώτα να εκδικασθεί η Αίτηση Παρακοής, ενώ η πλευρά των Εναγομένων 2 θεωρεί ότι θα πρέπει να προηγηθεί η Αίτηση για Ενδιάμεσο Διάταγμα. Η πλευρά των Εναγομένων 1 και 3 υιοθετεί τη θέση των Εναγομένων
- Η πορεία της υπόθεσης Θεωρώ αναγκαίο όπως αναφερθεί η μέχρι τώρα πορεία της υπόθεσης ως αυτή εμφαίνεται από το φάκελο δικογραφίας:
- Δυνάμει Γενικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος το οποίο καταχωρίστηκε στις 20.5.2013, οι Ενάγοντες απαιτούσαν από τους Εναγομένους αποζημιώσεις για αμέλεια, παράβαση σύμβασης και καταπιστεύματος, αδικαιολόγητου πλουτισμού και άλλες συναφείς θεραπείες αναφορικά με το ποσό των €26.871.528,98 το οποίο η Ενάγουσα 1 διατηρεί σε λογαριασμό στην Εναγομένη
- Την ίδια μέρα 20.5.2013, οι Ενάγοντες καταχώρισαν Μονομερή Αίτηση για Ενδιάμεσο Διάταγμα η οποία εξετάστηκε την επομένη 21.5.2013 οπότε και εκδόθηκε Διάταγμα με το οποίο, σε γενικές γραμμές, απαγορεύεται στους Εναγομένους όπως παρέμβουν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο με το πιο πάνω ποσό.
- Οι Εναγομένοι ενίστανται στην έκδοση του πιο πάνω Ενδιάμεσου Διατάγματος και οι μεν Εναγομένοι 1 και 3 καταχώρισαν Ένσταση στις 12.6.2013, ενώ οι Εναγόμενοι 2 καταχώρισαν την Ένστασή τους στις 17.7.
- Στις 17.7.2013 που ήταν ορισμένη για Οδηγίες η Αίτηση για Ενδιάμεσο Διάταγμα, η πλευρά των Εναγόντων ζήτησε χρόνο για να εξετάσει την Ένσταση των Εναγομένων 2, εφόσο αυτή είχε καταχωριστεί εκείνη την ημέρα.
- Κατόπιν τούτου το Δικαστήριο όρισε την Αίτηση για Οδηγίες στις 11.9.2013 διατηρώντας σε ισχύ το εκδοθέν Διάταγμα.
- Στο διάστημα που μεσολάβησε, οι Ενάγοντες καταχώρισαν στις 26 Αυγούστου, 2013 Αίτηση για Παρακοή του Ενδιάμεσου Διατάγματος. Στην εν λόγω Αίτηση οι Καθ΄ ων η Αίτηση είναι επτά, ήτοι ένα νομικό και έξι φυσικά πρόσωπα, ως ακολούθως:
- Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ,
- Σοφοκλής Μιχαηλίδης, Πρόεδρος Διοικητικού Συμβουλίου της Εναγομένης 2,
- Χρήστος Σορώτος, Ενδιάμεσος Διευθύνων Σύμβουλος της Εναγομένης 2,
- Λούης Ποχάνης, Διευθυντής της Υπηρεσίας Private Banking της Εναγομένης 2,
- Φοίβος Ζωμενής, Γραμματέας της Εναγομένης 2,
- Μαρία Μιχαήλ, Λειτουργός/Εσωτερική Νομική Σύμβουλος Εναγομένης 2,
- Αγγέλα Λουκαϊδου, Διευθύντρια στο International Banking Unit της Εναγομένης
- H Aίτηση, όπως αναγράφεται σ΄ αυτήν, επιδόθηκε επίσης στους δικηγόρους των Εναγομένων, προς δική τους ενημέρωση.
- Όλοι οι Καθ΄ ων η Αίτηση εμφανίστηκαν στο Δικαστήριο, ενώ στις 7.10.2013 καταχώρισαν Ένσταση στην Αίτηση.
- Ακολούθησε η διαφωνία των διαδίκων ως προς το πιο πάνω διαδικαστικό θέμα και όλες οι διαδικασίες είναι ορισμένες σήμερα 31.10.
- Διευκρινίζεται ότι η διαδικασία Παρακοής εναντίον του Καθ΄ ου η Αίτηση 3, Χρήστου Σορώτου, έχει τελικά αποσυρθεί. Νομική Πτυχή - Συμπεράσματα Αμφότερες οι πλευρές συμφωνούν ότι το θέμα επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Στο σημείο που διαφωνούν είναι στον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Πρέπει να τονίσω ότι ανέπτυξαν τα επιχειρήματά τους με ικανό και εμπεριστατωμένο τρόπο. Θεωρώ ορθό, εφόσον το εγερθέν θέμα επηρεάζει ουσιαστικά τη διαδικασία που θα ακολουθηθεί, να αποφασίσω πρώτα το θέμα του κατά πόσο ένας διάδικος που είναι ένοχος παρακοής διατάγματος, μπορεί να αποστερηθεί του δικαιώματός του να ακουσθεί από το Δικαστήριο. Παλαιότερα επικρατούσε η άποψη ότι τόσο για λόγους δημοσίου συμφέροντος, όσο και για να υποχρεωθεί ο διάδικος που παρήκουε το Διάταγμα να συμμορφωθεί με αυτό, το Δικαστήριο θα μπορούσε να του στερήσει το δικαίωμα ακρόασης. Το σκεπτικό του δραστικού αυτού μέτρου, ήταν ότι οι διάδικοι είχαν υποχρέωση να συμμορφώνονται με Διατάγματα Δικαστηρίου και τυχόν Παρακοή τους συνιστά καταφρόνηση και τιμωρείται. Η εξουσία αυτή ασκείται εφόσο ήταν ένας τρόπος για το Δικαστήριο να υποχρεώσει κάποιο διάδικο να συμμορφωθεί με το Διάταγμα. Η αρχή αυτή τέθηκε από το Lord Denning στην Hadkinson v. Hadkinson
(1952)P. 285, και υιοθετήθηκε από τα Αγγλικά Δικαστήρια. Στο σύγγραμμα Law of Contempt, Borrie and Lowe (2n έκδοση) σελ. 461, αναφέρεται ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να μην επιτρέψει σε διάδικο, ο οποίος παρήκουσε διαταγή του κατά τρόπο που να εμποδίζεται η πορεία της δικαιοσύνης στην Αγωγή, να πάρει ενεργό μέρος στη διαδικασία μέχρις ότου το εμπόδιο αρθεί. Οι πιο πάνω θέσεις φαίνεται να υιοθετήθηκαν και στην Κύπρο στις υποθέσεις Μαυρομμάτης κ.α. ν. Cyprus Hotels Co Ltd
(1967)1 AAA 266 και Μουζούρης κ.α. ν. Xylophagou Plantations Ltd
(1977)1 A.A.Δ. 287. Οι πιο πάνω κανόνες κατέστησαν πιο ελαστικοί σε μεταγενέστερες Αποφάσεις όπου τονίστηκε ότι το δικαίωμα ακροάσεως ενώπιον του Δικαστηρίου κατοχυρώνεται από το Άρθρο 30 τον Συντάγματος. Το δικαίωμα τούτο όμως, μπορεί να ρυθμιστεί, βλ. Irr. Division "Katzillos" ν. Republic
(1983)3 Α.A.Δ. 1068. Στην υπόθεση Ιωσηφάκη ν. Αριστοδήμου
(1990)1 Α.Α.Δ 284 αναφέρθηκε ότι διάδικος ο οποίος βαρύνεται με συνεχιζόμενη Παρακοή Διατάγματος του Δικαστηρίου, δεν εκπίπτει αυτόματα του δικαιώματος να ακουστεί σε μεταγενέστερο διάβημα στην ίδια διαδικασία. Αναγνωρίζεται ως διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να αρνηθεί να τον ακούσει, αν κρίνει ότι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης το επιβάλλουν. Ο γενικός κανόνας διασαφηνίστηκε πλήρως στην υπόθεση Γρηγορίου κ.α. ν. Σταύρου κ.α. (Αρ. 1)
(1992)1 Α.Α.Δ 237 όπου ο Στυλιανίδης, Δ., ανέφερε στη σελ. 248: «Η γενική αρχή είναι ότι καθένας διάδικος έχει δικαίωμα ακροάσεως. Το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αναστείλει ή αφαιρέσει το βασικό αυτό δικαίωμα ακροάσεως εάν διάδικος είναι αποδεδειγμένα ένοχος παρακοής και το συμφέρον της δικαιοσύνης επιβάλλει τούτο - δηλαδή η παρακοή αποτελεί εμπόδιο στην πορεία της δικαιοσύνης στη συγκεκριμένη υπόθεση, με το να δυσκολεύεται η διακρίβωση των ορθών γεγονότων ή η εφαρμογή της διαταγής του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο δεν ασκεί την πιο πάνω εξουσία του εάν ο υπαίτιος διάδικος δείξει καλό λόγο για την μη άσκηση της διακριτικής ευχέρειας εναντίον του. Σε διαδικασία για την εγκυρότητα του διατάγματος - ένσταση ή έφεση - ή διαδικασία στην οποία η νομιμότητα του διατάγματος είναι επίδικο θέμα, ο διάδικος δεν εμποδίζεται να ακουστεί, γιατί δεν είναι ορθό να επιτραπεί σε διάταγμα να συνεχίσει να ισχύει, χωρίς να αποφασιστεί πρώτα το θέμα της νομιμότητας του.» Μία σαφής επεξήγηση τόσο της ιστορικής εξέλιξης των πιο πάνω κανόνων όσο και της μετεξέλιξής τους, δόθηκε από τον Ηλιάδη, Δ. στην Νέου κ.ά. v. Παναγιώτου
(2008)2 ΑΑΔ 675, 678-680, όπου αναφέρθηκε ότι ο κανόνας ότι ένα πρόσωπο που δεν έχει συμμορφωθεί προς ένα δικαστικό διάταγμα δεν μπορούσε να ακουστεί, εμφανίστηκε στην Αγγλία από τις αρχές του 17ου αιώνα και ήταν αρχικά πολύ αυστηρός. Σταδιακά όμως άρχισε να υιοθετείται η προσέγγιση ότι το θέμα επαφίετο πλέον στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Οι αγγλικές αρχές έχουν υιοθετηθεί και από τα κυπριακά δικαστήρια, λαμβάνοντας υπόψη και τις πρόνοιες του Συντάγματος (πιο πάνω). Είναι αυτονόητο ότι παρακοή διατάγματος δύναται να υπάρξει και να αποδειχθεί ακόμη και σε περιπτώσεις έκδοσης ενδιάμεσων διαταγμάτων (Halin v. Timour κ.ά.
(2005)1(Α)_ ΑΑΔ 424), έστω κι εάν το εκδοθέν διάταγμα τελικά ακυρώνεται από το Δικαστήριο. Στην πρόσφατη υπόθεση Αμβροσιάδου v. Coward, Π.Ε. 4/2011, ημερ. 15.1.2013, αναφέρθηκε ότι διάδικος που βρίσκεται σε παρακοή διατάγματος εκδοθέντος μονομερώς, μπορεί να ακουστεί σε διαδικασία αμφισβήτησης του διατάγματος εφόσον, εγείροντας το θέμα του κατεπείγοντος, ουσιαστικά αμφισβητεί τη νομιμότητα της έκδοσής του σε συνάρτηση με το θέμα του κατεπείγοντος ως δικαιοδοτικού όρου. Στην παρούσα περίπτωση οι Εναγόμενοι 2 με την Ένστασή τους στην έκδοση του Ενδιάμεσου Διατάγματος εγείρουν, μεταξύ άλλων, και θέμα κατεπείγοντος. Δεν θα υιοθετήσω όμως τη θέση τους ότι σε περίπτωση που το εκδοθέν Ενδιάμεσο Διάταγμα ακυρωθεί για οποιοδήποτε λόγο, τότε η Αίτηση Παρακοής παραμένει άνευ αντικειμένου. Από την άλλη, δεν υιοθετώ πλήρως ούτε τη θέση των Εναγόντων ότι η Αίτηση Παρακοής θα πρέπει να εκδικαστεί πρώτα, διότι μεταξύ των καθηκόντων του Δικαστηρίου, με βάση το Άρθρο 42, του Περί Δικαστηρίων Νόμου, 14/60 είναι και η εξουσία του για εξαναγκασμό σε υποταγή. Η πρόνοια αυτή αναφέρεται στις γενικές εξουσίες του Δικαστηρίου σε όλες τις περιπτώσεις παρακοής. Υπάρχουν περιπτώσεις αποδεδειγμένης παρακοής που είτε αυτή έχει τερματιστεί πριν την απόφαση του Δικαστηρίου, είτε είναι συνεχιζόμενη. Το Δικαστήριο ενεργεί αναλόγως της κάθε περίπτωσης. Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω νομικές αρχές, αλλά και τις θέσεις που προέβαλαν οι διάδικοι, θεωρώ ότι δεν μπορεί να υιοθετηθεί μία πορεία η οποία να ακολουθείται σε όλες τις περιπτώσεις. Εξαρτάται από τις ιδιάζουσες περιστάσεις και τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Στην παρούσα περίπτωση εκκρεμούν ενώπιον του Δικαστηρίου δύο Αιτήσεις (Ενδιάμεσου Διατάγματος και Παρακοής) στις οποίες έχουν συμπληρωθεί τα δικόγραφα και παραμένει ο ορισμός τους για ακρόαση. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να αποστερήσει οποιοδήποτε διάδικο, εάν αυτός το επιθυμεί, να οριστεί η Αίτησή του για ακρόαση. Θεωρώ όμως ότι η Αίτηση για Ενδιάμεσο Διάταγμα θα πρέπει να οριστεί πρώτη χρονικά, χωρίς όμως να αποκλείεται η ακρόαση της Αίτησης για Παρακοή, η οποία ακολουθεί παράλληλη πορεία, εφόσον τέτοιες αιτήσεις αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερη σοβαρότητα από τα Δικαστήρια. Οι λόγοι για την κατάληξή μου ότι η Αίτηση για Ενδιάμεσο Διάταγμα θα πρέπει να οριστεί νωρίτερα, είναι το γεγονός ότι προηγείται χρονικά (τρεις περίπου μήνες) και το ότι τα Δικαστήρια, κατά κανόνα, προσδίδουν επείγοντα χαρακτήρα σε τέτοιες αιτήσεις, πόσο δε μάλλον που στην παρούσα περίπτωση αμφισβητείται το κατεπείγον ως δικαιοδοτικός όρος. Αποτελεί μεν γεγονός ότι το Δικαστήριο, εκδικάζοντας μία αίτηση παρακοής μετά που έχει ήδη αποφανθεί για την τύχη του ενδιάμεσου διατάγματος, έχει μια καλύτερη συνολικά εικόνα ως προς τα επίδικα γεγονότα. Στην παρούσα περίπτωση η κατ΄ ισχυρισμόν παρακοή επεκτείνεται και σε φυσικά πρόσωπα, αξιωματούχους των Εναγομένων 2, τα οποία αρνούνται και αμφισβητούν την παρακοή, καθιστώντας επίδικο ένα ευρύτερο φάσμα γεγονότων. Η δε πλευρά των Εναγόντων θα έχει το βάρος να αποδείξει όλα εκείνα τα αναγκαία γεγονότα, στο βαθμό που απαιτείται, για στοιχειοθέτηση της Αίτησής της. Αποτελεί κατάληξή μου ότι σήμερα θα πρέπει να οριστεί για ακρόαση η Αίτηση για Ενδιάμεσο Διάταγμα, ενώ θα καλέσω την πλευρά των Εναγόντων να τοποθετηθεί ως προς το κατά πόσο επιθυμεί όπως οριστεί για ακρόαση και η Αίτηση για Παρακοή. Σε τέτοια περίπτωση, η Αίτηση Παρακοής θα οριστεί σε μεταγενέστερο χρόνο. Αναφορικά με τα Έξοδα της παρούσας διαδικασίας, τα αφήνω στην πορεία των δύο Αιτήσεων. Η διαδικασία έχει διεξαχθεί αναφορικά και με τις δύο Αιτήσεις και δεν έχει υπάρξει σαφής τοποθέτηση του Δικαστηρίου υπέρ των θέσεων οποιουδήποτε διαδίκου. [Υπ.] ................ Χ. Ι. Πογιατζής, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΣτ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο