Chumachenko Alisa κ.α. ν. Bestlink Consultants Limited κ.α., Αρ. Αγωγής: 6398/2012, 24/10/2013

(1)(ee), 8

(2), 8

(3)και 9, ο Περί Δικαστηρίων Νόμος 14/60, άρθρο 47, ο περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος, Κεφ. 6, άρθρο 9, οι αρχές του Κοινοδικαίου και της Επιείκειας και η συμφυής εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Μενέλαου Σαζού ημερ. 17.5.

1. Οι Ενάγουσες-Καθ΄ ων η Αίτηση καταχώρησαν ένσταση (στη συνέχεια «η Ένσταση») στις 19.6.2013, τόσο εναντίον της συνέχισης του μονομερώς εκδοθέντος διατάγματος αναστολής ημερ. 28.5.2013, ως το αιτητικό 2 της Αίτησης, όσο και εναντίον της έκδοσης του διατάγματος ως η παράγραφος 1 της Αίτησης. Η Ένσταση έχει την ίδια νομική βάση με την Αίτηση και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Εντουΐνας Χατζηχάννα. Με την Ένσταση προβάλλονται 15 λόγοι ένστασης, τους οποίους παραθέτω αυτούσιους: «
2. Ελλείπει το δικαιοδοτικό πλαίσιο προς έκδοση και/ή συνέχιση ισχύος των αιτούμενων διαταγμάτων αναστολής εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 29.04.13 (στο εξής η "ενδιάμεση απόφαση") όσον αφορά την παράγραφο (Α) της ενδιάμεσης αίτησης ημερομηνίας 19.09.12 (στο εξής η "ενδιάμεση αίτηση") και εκ των πραγμάτων η αίτηση δεν μπορεί να προχωρήσει όσον αφορά την εν λόγω παράγραφο εναντίον της Εναγόμενης 10 ένεκα του γεγονότος ότι η εν λόγω Εναγόμενη δεν έχει προχωρήσει στην καταχώρηση του ένδικου μέσου της έφεσης.
3. Ελλείπει το αναγκαίο πραγματικό και/ή νομικό υπόβαθρο και/ή δεν υπάρχει μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου εκ μέρους της Εναγόμενης 10 ότι θα υποστεί οποιαδήποτε ζημιά ως αποτέλεσμα της συμμόρφωσης της με την ενδιάμεση απόφαση.
4. Η ενδιάμεση απόφαση και/ή το ενδιάμεσο διάταγμα ημερ. 29.04.13 εναντίον των οποίων στρέφεται η έφεση ημερομηνίας 13.05.13 δεν καταχωρήθηκε από την Εναγόμενη
6. Οι Εναγόμενοι/Αιτητές δεν νομιμοποιούνται και/ή δεν δικαιούνται σε καταχώρηση της Αίτησης εκ μέρους της Εναγόμενης
8. Δεν είναι ορθό και δίκαιο να παραμείνει σε ισχύ το προσωρινό εκδοθέν Διάταγμα ημερομηνίας 28.05.
10. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις και/ή τα κριτήρια που έχουν τεθεί από τη νομολογία για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.
11. Οι ισχυρισμοί των Εναγόμενων/Αιτητών για καλές πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης είναι γενικοί, αόριστοι και ατεκμηρίωτοι και οι πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης είναι πενιχρές και/ή οι Εναγόμενοι/Αιτητές δεν έχουν καταδείξει οποιαδήποτε ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην έφεση τους.
12. Οι Εναγόμενοι/Αιτητές δεν έχουν παρουσιάσει οποιαδήποτε στοιχεία που να καταδεικνύουν την πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημιάς και συγκεκριμενοποίηση ουσιαστικής βλάβης σε περίπτωση συμμόρφωσης με την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου.
13. Οι Ενάγουσες, σε περίπτωση έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων, θα αποστερηθούν τους καρπούς της επιτυχίας τους χωρίς ουσιαστικό λόγο και δεν θα είναι σε θέση να διασφαλίσουν το τελέσφορο της ενδιάμεσης απόφασης ημερομηνίας 29.04.
15. Δε συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων όπως αυτές έχουν οριστεί και/ή καθοριστεί από τη νομολογία επί του θέματος.
16. Κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, η πλάστιγγα κλίνει υπέρ της απόρριψης των αιτούμενων διαταγμάτων καθώς οι Ενάγουσες δε γνωρίζουν τους αδικοπραγήσαντες και οι αρνητικές επιπτώσεις σε βάρος των Εναγουσών καθώς και η απορρέουσα αδυναμία τους να προσδιορίσουν την απαίτηση τους και να προωθήσουν την αγωγή τους αν δεν τους δοθούν τα αιτούμενα στοιχεία και πληροφορίες, υπερτερούν σημαντικά των αντίστοιχων συνεπειών σε βάρος των Εναγόμενων/Αιτητών που ίσως να προκύψουν σε περίπτωση απόρριψης του αιτήματος τους.
17. Οι περιστάσεις και ισχυρισμοί που εκτίθενται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση όσον αφορά την αναγκαιότητα αναστολής και ειδικά οι ισχυρισμοί σχετικά με την επικαλούμενη βλάβη των Εναγόμενων/Αιτητών, το θέμα της εμπιστευτικότητας και του απορρήτου και την ενδεχόμενη εμπλοκή των Εναγόμενων/Αιτητών στην απάτη, αποτελούν ισχυρισμούς και περιστάσεις που έχουν ήδη τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και έχουν ήδη αξιολογηθεί κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας στην ενδιάμεση αίτηση ημερ. 19.09.12, με κατάληξη την έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων και σε καμία περίπτωση δε συνιστούν εξαιρετικές περιστάσεις για την έκδοση και/ή συνέχιση ισχύος των αιτούμενων διαταγμάτων .
18. Τυχόν έκδοση και/ή συνέχιση ισχύος των αιτούμενων διαταγμάτων δεν θα καταστήσει την έφεση άνευ αντικειμένου καθώς εάν ανατραπεί η ενδιάμεση απόφαση ενδεχομένως να μη δοθεί η ευκαιρία στις Ενάγουσες να χρησιμοποιήσουν διαδικαστικά τα αποκαλυφθέντα στοιχεία, αλλά αντιθέτως τυχόν έκδοση θα έχει ως αποτέλεσμα την ανατροπή της ενδιάμεσης απόφασης και την αδυναμία προώθησης των δικαστικών διαδικασιών εναντίον των βασικών αδικοπραγήσαντων πέραν των Εναγόμενων/Αιτητών.
19. Τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα προκαλέσει τεράστια οικονομική ζημιά στις Ενάγουσες με άμεσο κίνδυνο την αδυναμία εντοπισμού των χρηματικών ποσών που δόλια αποσπάσθηκαν από το χρηματικό λογαριασμό των Εναγουσών.
20. Μοναδικός σκοπός της αίτησης είναι η αποφυγή συμμόρφωσης με το Διάταγμα του Δικαστηρίου και η συμπεριφορά των Εναγόμενων/Αιτητών εμφορείται από αλλότρια κίνητρα στοχεύοντας στην παρακώλυση της διαδικασίας.» Κατά την ακροαματική διαδικασία της Αίτησης οι ευπαίδευτοι συνήγοροι περιορίστηκαν στις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις, οι δεν ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκαν. Επίσης οι συνήγοροι καταχώρησαν γραπτές αγορεύσεις, υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους και παραπέμποντας σε σχετική επί του θέματος νομολογία. Συνοπτικά, η ουσία του επιχειρήματος των Εναγομένων 11-16 - Αιτητών είναι ότι αν δεν ανασταλεί η ενδιάμεση απόφαση ημερ. 29.4.2013 η έφεση που καταχωρήθηκε εναντίον της πιο πάνω ενδιάμεσης απόφασης θα καταστεί πλέον ακαδημαϊκή, άνευ αντικειμένου και άνευ ουσίας καθώς αν εκτελεστούν τα διατάγματα τύπου Norwich Pharmacal, με την παράδοση των αιτούμενων πληροφοριών και εγγράφων στις Ενάγουσες, θα δημιουργηθούν μη αναστρέψιμες καταστάσεις και το ζήτημα θα λήξει. Αν αποκαλυφθούν οι αιτούμενες πληροφορίες και έγγραφα στις Ενάγουσες, τότε ακόμη και αν επιτύχει η έφεση, η γνώση των Εναγουσών δεν θα μπορεί να αντιστραφεί, ενώ τα έγγραφα που θα παραδοθούν θα είναι πρακτικά αδύνατο να επιστραφούν. Περαιτέρω, είναι η θέση των Εναγομένων 11-16 -Αιτητών ότι (α) αν ανασταλούν τα διατάγματα η βλάβη των Εναγουσών θα είναι πολύ περιορισμένη, τυπική και θεωρητική καθότι οι Ενάγουσες δεν έχουν άμεση ανάγκη των πληροφοριών και εγγράφων, (β) επειδή στις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης φαίνεται ότι έχει παρέλθει σχεδόν ένας χρόνος από τη διάπραξη των ισχυριζομένων αδικοπραξιών ο παράγοντας χρόνος δεν μπορεί πλέον να προβάλλεται ως κρίσιμης και ζωτικής σημασίας τώρα, (γ) οι Ενάγουσες έχουν ήδη παγοποιήσει περιουσία, ήτοι τραπεζικούς λογαριασμούς των Εναγομένων 11 και 12, (δ) με την έφεση προβάλλονται ουσιαστικά ζητήματα προς συζήτηση και η έφεση έχει καλές πιθανότητες επιτυχίας και (ε) αναστολή των διαταγμάτων υπό όρους δεν εξανεμίζει το δικαίωμα των Εναγουσών για τελεσιδικία και δρέψη, ενώ μη αναστολή εξανεμίζει εντελώς το δικαίωμα έφεσης των Εναγομένων. Οι Εναγόμενοι 11-16 εισηγούνται ότι όλα τα πιο πάνω αποτελούν καλό και «ουσιαστικό λόγο» γιατί να μη δρέψουν άμεσα οι Ενάγοντες τους καρπούς της ενδιάμεσης απόφασης ημερ. 29.4.
21. Νομική βάση της Αίτησης είναι ουσιαστικά η Δ.35, θθ.18 και 19 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που διαλαμβάνει τα εξής: «
22. An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given.
23. Wherever under these rules an application may be made either to Court below or to the Court of Appeal, or to a Judge of either Court, it shall be made in the first istance to the Court or Judge below:» Σε μετάφραση: «
24. Η έφεση δεν θα ενεργεί σαν αναστολή εκτελέσεως ή διαδικασίας στην απόφαση που εφεσιβάλλεται εκτός κατόπιν διατάγματος του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται ή του Εφετείου ή ενός Δικαστού των ανωτέρω Δικαστηρίων και ουδεμία ενδιάμεση πράξη ή διαδικασία θα παύει να ισχύει εκτός κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται. Προτού εκδοθεί διάταγμα που να αναστέλλει την εκτέλεση το πρόσωπο που θα ζητήσει το διάταγμα θα πρέπει να παράσχει τέτοια εγγύηση (αν υπάρχει) που θα διαταχθεί. Αν η ασφάλεια θα δοθεί υπό τύπο γραμματίου, το γραμμάτιο θα γίνει προς όφελος του διαδίκου υπέρ του οποίου η υπό έφεση απόφαση εδόθηκε.
25. Οποτεδήποτε μια αίτηση βασιζόμενη σ΄ αυτούς τους κανονισμούς μπορεί να γίνει είτε στο κατώτερο Δικαστήριο ή στο Εφετείο ή σε ένα Δικαστή των ανωτέρω Δικαστηρίων, πρέπει πρώτα να γίνεται στο Δικαστήριο ή τον Δικαστή του κατωτέρου Δικαστηρίου.» Υπάρχει πλούσια νομολογία ερμηνευτική της πιο πάνω διάταξης, δηλαδή του θέματος της αναστολής εκτέλεσης απόφασης εκκρεμούσης εφέσεως. Παραπέμπω ενδεικτικά στις υποθέσεις E.Y.R.I.K. v. Kotsonis

(1986)1 C.L.R. 617, ABP Hold. Ltd κ.ά. v. Κιταλίδης κ.ά. (Αρ. 1)

(1994)1 ΑΑΔ 287, Βογαζιανού v. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1(Β) ΑΑΔ 591, Loukos Trad. Co Ltd κ.ά. v. Ρεϊμπ. Πλ. και Ντάιγκ Κο

(2000)1(Β) ΑΑΔ 1014, Ναυτικός Όμιλος Πάφου v. Αρχής Λιμένων

(1991)1 ΑΑΔ 1147, Θωμά v. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 ΑΑΔ 797, Χαραλάμπους v. Α. Panayides Contr. Ltd

(2001)1(Γ) ΑΑΔ 1978 και Lord Jeans Ltd v. Orbit-Kazoulis Ltd

(2003)1(Β) ΑΑΔ 808. Όπως έχει νομολογηθεί, ως θέμα πρακτικής το Δικαστήριο δεν πρέπει να αποστερεί τον επιτυχόντα διάδικο των καρπών της επιτυχίας του, δεσμεύοντας όσα εκ πρώτης όψεως δικαιούται εκκρεμούσης της έφεσης, δεδομένου ότι η καταχώρηση έφεσης δεν έχει ανασταλτικό χαρακτήρα έναντι της προσβαλλόμενης με αυτή απόφασης. Έχει όμως επίσης λεχθεί ότι όταν ένας διάδικος, εξασκώντας το αναφαίρετο δικαίωμά του, καταχωρεί έφεση, το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο να μην είναι αποτελεσματική η έφεση αν επιτύχει. Πανομοιότυπες με τη Δ.35, θ.18 πρόνοιες απαντούνται και στην παλαιά αγγλική Δ.58, θ.12 (βλ. The Annual Practice 1958, σελ. 1697). Σύμφωνα με την πιο πάνω νομολογία, το όλο θέμα βρίσκεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται δικαστικά και με βάση κάποιους παράγοντες οι οποίοι πρέπει να εξισορροπηθούν με γνώμονα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Στην υπόθεση Χαραλάμπους v. Α. Panayides Contr. Ltd (ανωτέρω), έχουν συνοψιστεί οι αρχές που διέπουν την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης σε τέτοιες περιπτώσεις, σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη. Όπως λέχθηκε στις σελ. 1982 και 1983: «Οι αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα, εκπηγάζουν από τη νομολογία και μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης. Το δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης, έχει καθήκον να εξισορροπήσει δύο σημαντικούς παράγοντες∙ ήτοι, τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από τη μια και τη διασφάλιση της αξίας και του αποτελέσματος της έφεσης από την άλλη. Στην The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Sapphire Seas

(2001)1 A.A.Δ. 955, ειπώθηκαν τα εξής: "Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μη μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια. Σ΄ αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας." Εφόσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή της εκτέλεσης, το δικαστήριο έχει καθήκον να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής. Εναπόκειται επομένως στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου η επιλογή των όρων που θα τεθούν προκειμένου να επιφέρουν την εξισορρόπηση των συγκρουομένων δικαιωμάτων μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης». Η πιο πάνω νομολογία υποδεικνύει ότι μόνο η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων μπορεί να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της μη αποστέρησης της αποτελεσματικότητας του ένδικου μέσου της έφεσης σε βάρος της μη αποστέρησης του επιτυχόντος διαδίκου των καρπών της επιτυχίας του (βλ. και Χ"Ευαγγέλου v. Dorami Marine Ltd & Others

(1991)1 ΑΑΔ 172 και Shaw v. Holland

(1900)2 Ch. 305). Μεταξύ των κριτηρίων που λαμβάνει υπόψη το Δικαστήριο είναι οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης, αλλά αυτές είναι μόνο οριακής σημασίας [βλ. Ναυτικός Όμιλος Πάφου v. Αρχής Λιμένων Κύπρου, (ανωτέρω)]. Το Ανώτατο Δικαστήριο, στην πρόσφατη απόφασή του στην υπόθεση Penderhill Holdings Limited κ.ά. v. Κλουκινά κ.ά., Πολ. Έφ. Αρ. 319/11, η οποία είναι και η μοναδική κυπριακή απόφαση που αφορούσε σε αίτηση για αναστολή εκτέλεσης διατάγματος τύπου Norwich Pharmacal, όπως και στην υπό κρίση Αίτηση, εγκρίνοντας την αίτηση, αποφάσισε τα ακόλουθα: «Από τις νομικές αρχές που παραθέσαμε πιο πάνω προκύπτει ότι τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης παίζουν ουσιαστικό ρόλο ως προς την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Αφού συνεκτιμήσαμε όλους τους σχετικούς παράγοντες έχουμε καταλήξει ότι η πλάστιγγα κλίνει υπέρ της έγκρισης των αιτήσεων για τους εξής λόγους: Με την έγκριση απλώς θα προκληθεί κάποιου βαθμού καθυστέρηση στην εξασφάλιση των πληροφοριών και εγγράφων που οι αιτητές/εναγόμενοι διατάχθηκαν να δώσουν στον εφεσίβλητο για σκοπούς εντοπισμού όλων των αδικοπραγήσαντων για προώθηση της αγωγής του στην Κύπρο και την Ελλάδα. Αν από την άλλη οι αιτήσεις απορριφθούν και οι αιτητές υποχρεωθούν (γιατί διαφορετικά θα βρίσκονται σε παρακοή διατάγματος), να δώσουν τα στοιχεία που διατάχθηκαν, τότε τυχόν επιτυχία των εφέσεων τους θα είναι άνευ αντικειμένου. Για την πιο πάνω κατάληξή μας λάβαμε υπόψη και τις αποφάσεις που επικαλέστηκε η πλευρά των αιτητών που αφορούν ειδικά περιπτώσεις διαταγμάτων τύπου Norwich Pharmacal, όπου δικαστήρια, είτε ενέκριναν αίτηση για αναστολή, είτε ταυτόχρονα με την παραχώρηση άδειας για καταχώρηση έφεσης εναντίον διατάγματος αποκάλυψης πληροφοριών, προχώρησαν αυτεπάγγελτα και ανέστειλαν την εκτέλεση της απόφασης μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης. (Βλέπε για παράδειγμα Χ Ltd. v. Morgan-Grampian Publishers Ltd. & Others

(1991)1 A.C. 1 και Camelot Group Plc. v. Centaur Communications Ltd.

(1999)1 Q.B. 124 που αφορούσαν διάταγμα αποκάλυψης ταυτότητας του αδικοπραγούντα, JSC BTA Bank v. Roman Solodchenko

(2010)EWHC 2843 που αφορούσε αναστολή διατάγματος για αποκάλυψη περιουσιακών στοιχείων, Harrington v. Polytechnic of North London

(1984)1 W.L.R. 1293, British Steel Corporation v. Granada Television Ltd.

(1981)A.C. 1096 και Rank Film Distributors Ltd. v. Video Information Centre

(1982)A.C. 380). Σχετική είναι και η απόφαση του Ιρλανδικού δικαστηρίου στην υπόθεση Megaleasing U.K. Ltd & Others v. Vincent Barrett & Others

(1991)1 Irish Reports 219. Αναφορικά με τις δύο αποφάσεις του Επαρχιακού Δικαστηρίου που επικαλείται η πλευρά του εφεσίβλητου (βλ. Yukos Finance BV κα v. Halebay Holdings Limited (αρ. αγωγής 3578/2008) ημερ. 15.5.2009 και Thomas Cook AG v. Thomas Cook Services (Cyprus) Limited κ.ά., αρ. Αγωγής 1971/2009 ημερ. 22.12.2009 κρίνουμε ότι διαφοροποιούνται από την παρούσα.» Aπό τις νομικές αρχές που έχω παραθέσει πιο πάνω, προκύπτει ότι τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Θεωρώ, συγκλίνοντας με τη θέση των Εναγομένων 11-16 - Αιτητών και διαφωνώντας με τη θέση των Εναγουσών - Καθ΄ ων η Αίτηση, ότι τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης προσομοιάζουν με τα γεγονότα της Penderhill (ανωτέρω) και δεν διαφοροποιούνται από αυτά. Αφού συνεκτίμησα όλους τους σχετικούς παράγοντες, έχω καταλήξει ότι η πλάστιγγα κλίνει υπέρ της έγκρισης της Αίτησης για τους ακόλουθους λόγους: (α) Με την έγκριση απλώς θα προκληθεί κάποια καθυστέρηση στην εξασφάλιση των πληροφοριών και εγγράφων που οι Αιτητές διατάχθηκαν να δώσουν στις Ενάγουσες για σκοπούς εντοπισμού όλων των αδικοπραγήσαντων και προώθησης στην αγωγή τους. Το βασικό δικαίωμα της έφεσης δεν μπορεί να καταργηθεί επειδή οι Ενάγουσες επείγονται να κινηθούν δικαστικώς εναντίον των αδικοπραγήσαντων για να επανακτήσουν χρήματα. (β) Αν από την άλλη η έφεση απορριφθεί και οι Αιτητές υποχρεωθούν (γιατί διαφορετικά θα βρίσκονται σε παρακοή διατάγματος), να δώσουν τα στοιχεία που διατάχθηκαν, τότε τυχόν επιτυχία της έφεσής τους εναντίον των διαταγμάτων τύπου Norwich Pharmacal, θα είναι άνευ αντικειμένου. Προκύπτει ξεκάθαρα από τη νομολογία ότι αν η έφεση καταστεί άνευ αντικειμένου, αυτό από μόνο του συνιστά εξαιρετική περίσταση που δικαιολογεί την έκδοση διατάγματος αναστολής. Για την πιο κατάληξή μου έχω λάβει υπόψη τόσο την Penderhill (ανωτέρω) όσο και τις αποφάσεις που επικαλέστηκε η πλευρά των Αιτητών που αφορούν ειδικά περιπτώσεις διαταγμάτων τύπου Norwich Pharmacal, όπου αγγλικά Δικαστήρια, είτε ενέκριναν αίτηση για αναστολή, είτε ταυτόχρονα με την παραχώρηση άδειας για καταχώρηση έφεσης εναντίον τέτοιου διατάγματος, προχώρησαν αυτεπάγγελτα και ανέστειλαν την εκτέλεση της απόφασης μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης. Από τις πιο πάνω αγγλικές υποθέσεις προκύπτει ξεκάθαρα ότι περιπτώσεις διαταγμάτων τύπου Norwich Pharmacal είναι χαρακτηριστικές περιπτώσεις όπου εγκρίνεται αναστολή, καθότι χωρίς αναστολή η έφεση θα καθίστατο θεωρητική και ακαδημαϊκή άσκηση, χωρίς καμία απολύτως σημασία. Παραπέμπω ενδεικτικά στις ακόλουθες αποφάσεις: Koo Golden East Mongolia v. Bank of Nova Scotia Ors

(2007)EWCA Civ. 1443, JCT BTA Bank v. Roman Solodchenko

(2010)EWCH 2842 (Ch), Camelot Group plc v. Centaur Communications Ltd

(1999)Q.B.124, Harrington v. Plytechnic of North London

(1984)1 W.L.R. 1293, British Steel Corporation v. Granada Television

(1981)AC 1096 και Rank Film Distributors v. Video Information Centre

(1982)A.C. 380. Έχω επίσης λάβει υπόψη την απόφαση του Ιρλανδικού Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Megaleasing U.K. Ltd and others v. Vincent Barrett and others

(1991)1 Irish Reports 219, τα γεγονότα της οποίας προσομοιάζουν με αυτά της παρούσας υπόθεσης. Ένας από τους λόγους ένστασης των Εναγουσών-Καθ΄ ών η Αίτηση είναι ότι οι Εναγόμενοι-Αιτητές δεν νομιμοποιούνται στην καταχώρηση της Αίτησης εκ μέρους της Εναγομένης 10, Τράπεζας Κύπρου, καθότι ελλείπει το δικαιοδοτικό πλαίσιο προς έκδοση και/ή συνέχιση της ισχύος των αιτουμένων διαταγμάτων αναστολής εκτέλεσης της ενδιάμεσης απόφασης όσον αφορά το αιτητικό Α της ενδιάμεσης απόφασης, ένεκα του γεγονότος ότι η Εναγόμενη 10 δεν έχει προχωρήσει σε καταχώρηση έφεσης εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης. Θεωρώ, συγκλίνοντας με τις θέσεις των Εναγομένων-Αιτητών, ότι ο πιο πάνω λόγος ένστασης δεν ευσταθεί για τους λόγους που θα αναπτύξω στη συνέχεια. Στην υπόθεση Megaleasing (ανωτέρω) εκδόθηκε διάταγμα τύπου Norwich Pharmacal εναντίον, μεταξύ άλλων, και της εναγόμενης τράπεζας που φέρεται να είχε λάβει ορισμένες πληρωμές που αφορούσαν εμπορικές συναλλαγές, μεταξύ των εναγόντων και κάποιων εκ των εναγομένων. Το διάταγμα αποκάλυψης εναντίον της εναγομένης τράπεζας αφορούσε πληροφορίες και/ή υλικό που είχε στην κατοχή της η τελευταία και που αφορούσε σχέσεις άλλων εναγομένων και όχι της εναγομένης τράπεζας προσωπικά. Οι εναγόμενοι, εξαιρουμένης της εναγομένης τράπεζας, εφεσίβαλαν την απόφαση και αιτήθηκαν αναστολή εκτέλεσης του διατάγματος αποκάλυψης τύπου Norwich Pharmacal, στο μέτρο που διάτασσε την εναγόμενη τράπεζα να προβεί σε αποκάλυψη εγγράφων που αφορούσε άλλους εναγόμενους. Εκδίδοντας την απόφαση του Δικαστηρίου ο Δικαστής McCarthy J. ανέφερε τα ακόλουθα στη σελ. 212: "If the order stands without any stay of execution, then the compliance by the defendants with its provisions will end that case as a reality. Any further proceedings in it by way of appeal or otherwise will be a moot as the determination of the notice of motion in favour of the plaintiffs determines the action. On the other hand, it is said that there is urgency in the compliance with the order because of the need to pursue the defendants and, perhaps others, so as to recover the money. Such an argument presupposes success on all fronts for the plaintiffs. Granting a stay of execution on the order of the High Court does no more than allow for the possibility of the appeal being successful on the procedural issue. I am quite satisfied that the interests of justice demand that such a stay should be granted and I would order accordingly". Προκύπτει από την πιο πάνω απόφαση ότι ούτε σε εκείνη την υπόθεση η εναγόμενη τράπεζα άσκησε το ένδικο μέσο της έφεσης εναντίον του μέρους της απόφασης που την αφορούσε. Μολαταύτα το Δικαστήριο ενέκρινε την αναστολή ώστε να μην καταστεί θεωρητική ή ακαδημαϊκή η έφεση. Θεωρήθηκε από το Δικαστήριο ότι οι υπόλοιποι εναγόμενοι, που επηρεάζονται από την αποκάλυψη που θα γινόταν από την εναγόμενη τράπεζα, νομιμοποιούνται να αιτηθούν αναστολή σε σχέση με το διάταγμα που στρεφόταν εναντίον της εναγομένης τράπεζας, προκειμένου να μην λάβει χώρα η οποιαδήποτε αποκάλυψη που τους αφορούσε πριν την εκδίκαση της έφεσης. Έτσι και στην παρούσα υπόθεση η Εναγόμενη 10, Τράπεζα Κύπρου, ουδένα λόγο έχει για καταχώρηση έφεσης εναντίον του διατάγματος αποκάλυψης, αφού ουδόλως την αφορούν, είτε άμεσα, είτε έμμεσα, τα έγγραφα τα οποία διατάχθηκε να αποκαλύψει και ουδεμία ζημιά θα υποστεί η Εναγόμενη 10 αν συμμορφωθεί με το διάταγμα. Συμφωνώ δε με τη θέση των Αιτητών ότι φυσικό επακόλουθο είναι να μην ενδιαφέρεται η Εναγόμενη 10 εάν θα αποκαλύψει ή όχι τα έγγραφα, αλλά και φυσικό επακόλουθο είναι να επηρεάζονται και, ως εκ τούτου, να ενδιαφέρονται οι Εναγόμενοι - Αιτητές, των οποίων τα στοιχεία, έγγραφα και πληροφορίες θα αποκαλυφθούν από ένα τρίτο πρόσωπο, ήτοι την Εναγόμενη 10, Τράπεζα Κύπρου. Ως εκ των ανωτέρω, απορρίπτονται όλοι οι ισχυρισμοί των Εναγόντων περί μη νομιμοποίησης και έλλειψης δικαιοδοτικού πλαισίου και πραγματικού και νομικού υπόβαθρου, στο μέτρο που αφορά την Εναγόμενη 10. Οι Αιτητές είχαν κάθε δικαίωμα να αιτούνται αναστολή εκτέλεσης στο βαθμό που αφορούσε την Εναγόμενη 10, μολονότι η τελευταία δεν άσκησε το δικαίωμά της για έφεση. Όλα όσα ανέφερα πιο πάνω, καλύπτουν όλους τους λόγους ένστασης και δεν χρειάζεται να κάνω ειδική αναφορά στον καθένα από αυτούς ξεχωριστά. Ενόψει όλων των πιο πάνω, η Αίτηση επιτυγχάνει και εγκρίνεται με έξοδα υπέρ των Αιτητών-Εναγομένων και εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση- Εναγόντων, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η Δ.35, θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί ότι το πρόσωπο που λαμβάνει το διάταγμα αναστολής πρέπει να παρέχει ασφάλεια. Λαμβάνοντας υπόψη τη φύση της απόφασης που θα ανασταλεί, θεωρώ ότι η τραπεζική εγγύηση που έδωσαν οι Αιτητές στις 30.5.2013 για το ποσό των €25.000 δεν είναι ικανοποιητική για τους σκοπούς της Αίτησης (βλ. πρακτικό Δικαστηρίου ημερ. 28.5.2013 και Letter of Guarantee της Τράπεζας Κύπρου ημερ. 30.5.2013) και ως εκ τούτου διατάσσω όπως οι Αιτητές ή οποιοσδήποτε από αυτούς παράσχουν επιπρόσθετη τραπεζική εγγύηση για το ποσό των €50.000 ως ασφάλεια για τη ζημιά που δυνατό να υποστούν οι Ενάγουσες λόγω της αναστολής εκτέλεσης. Σε περίπτωση που οι Αιτητές ή οποιοσδήποτε από αυτούς παραλείψουν να καταθέσουν στον Πρωτοκολλητή την πιο πάνω επιπρόσθετη τραπεζική εγγύηση σε 10 (δέκα) ημέρες από σήμερα, τότε η αναστολή εκτέλεσης θα τερματιστεί. Εκδίδεται διάταγμα αναστολής εκτέλεσης των διαταγμάτων τύπου Norwich Pharmacal υπό στοιχεία Α, Δ και Ε, που δόθηκαν με την ενδιάμεση απόφαση ημερ. 29.4.2013, υπό τους πιο πάνω όρους, μέχρι την ακρόαση και τελική αποπεράτωση της έφεσης. [Υπ.] Χ. Σολομωνίδης, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο