Marfin Popular Bank Public Co Ltd ν. Επίσημου Παραλήπτη ως παραλήπτης της περιουσίας του Χρύσανθου Βιολάντη κ.α., Αρ. Αγωγής: 1068/08, 4/10/2013

Marfin Popular Bank Public Co Ltd ν. Επίσημου Παραλήπτη ως παραλήπτης της περιουσίας του Χρύσανθου Βιολάντη κ.α., Αρ. Αγωγής: 1068/08, 4/10/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A337 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1068/08 Μεταξύ: Marfin Popular Bank Public Co Ltd Εναγόντων -και-

1. Επίσημου Παραλήπτη ως παραλήπτης της περιουσίας του Χρύσανθου Βιολάντη
2. Laiki Cyprialife ltd (Πρώην Φιλική Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ) Εναγομένων Ημερομηνία: 4.10.2013 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κα Γ. Ζαχαρίου για Ανδρέα Β. Ζαχαρίου & Σία Δ.Ε.Π.Ε Για τον Εναγόμενο 1: κ. Φρ. Γ. Χατζηχάννας για Χατζηχάννας & Σία Δ.Ε.Π.Ε Α Π Ο Φ Α Σ Η Τη 18.8.2000 οι ενάγοντες συνήψαν γραπτή συμφωνία με τον εναγόμενο 1, με την οποία συμφωνήθηκε όπως του παρέχουν τραπεζικές διευκολύνσεις σε τρεχούμενο λογαριασμό. Ένα περίπου μήνα αργότερα, τη 19.9.2000, δυνάμει δεύτερης συμφωνίας οι ενάγοντες παρεχώρησαν στον εναγόμενο 1 δάνειο ύψους Λ.Κ.56.
3. Την ίδια ημέρα, ήτοι τη 19.9.2000, η εναγομένη 2 υπέγραψε συμφωνία εγγυήσεως με την οποίαν ανέλαβε αλληλεγγύως και κεχωρισμένως με τον εναγόμενο 1 ευθύνη μέχρι το ποσό των Λ.Κ.56.000 σε σχέση με τις υποχρεώσεις του τελευταίου, παρούσες και μελλοντικές. Προς περαιτέρω εξασφάλιση της πληρωμής του οφειλομένου ποσού, ο εναγόμενος 1 με γραπτή συμφωνία εκχώρησε στους ενάγοντες όλα τα δικαιώματα που απόρρεαν από το πωλητήριο έγγραφο, ημερομηνίας 24.10.2000, μεταξύ του εναγομένου 1 και των εναγομένων
4. Το πωλητήριο έγγραφο αφορούσε την οικία με αριθμό Β10, στο συγκρότημα κατοικιών «Philiki Macedonia Gardens», αριθμό εγγραφής 4/2916, Φ/Σχ. ΧΧΙ/60 Ε.1, τεμάχιο 5783, στην Έγκωμη, Λευκωσία. Δυνάμει των όρων της πιο πάνω συμφωνίας, οι ενάγοντες είχαν το δικαίωμα, όταν οι υποχρεώσεις που εξασφαλίζονταν με την εκχώρηση καθίσταντο ληξιπρόθεσμες και απαιτητές, να ζητήσουν εγγραφή του κτήματος στο όνομα τους και ή να προβούν σε πώληση των δικαιωμάτων της οπότε και το κτήμα θα μεταβιβαζόταν στον αγοραστή. Σε περίπτωση που οι υποχρεώσεις που εξασφαλίζονταν με το έγγραφο αυτό παρέμεναν εκκρεμείς, δεν είχαν όμως καταστεί απαιτητές, ο εκχωρητής θα ενεγράφετο ως ιδιοκτήτης του κτήματος και παράλληλα με τη μεταβίβαση θα ενεγράφετο υποθήκη προς όφελος της τράπεζας, ήτοι των εναγόντων, για ποσό που θα υποδείκνυε η τράπεζα προς εξασφάλιση των υποχρεώσεων του πρωτοφειλέτη προς αυτήν. Οι εναγόμενοι 2 αποδέχθηκαν τη συμφωνία εκχώρησης και ανέλαβαν όπως υλοποιήσουν τους όρους της και μεταβιβάσουν το ακίνητο στους ενάγοντες και ή στο πρόσωπο που θα υποδείκνυαν οι ενάγοντες. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατατέθηκε και το πωλητήριο έγγραφο, τεκμήριο 6, δυνάμει του οποίου η Φιλική Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ επώλησε στον Χρύσανθο Βιολάντη το επίδικο ακίνητο. Με βάση το περιεχόμενο της πιο πάνω συμφωνίας προκύπτει ότι για το συγκεκριμένο ακίνητο δεν είχε εκδοθεί ξεχωριστός τίτλος. Σύμφωνα με την παράγραφο Β του προοιμίου του εγγράφου, υπήρχε καταπίστευμα μεταξύ του πωλητή, ήτοι της Φιλικής Ασφαλιστικής Εταιρείας Λτδ και της Arab Bank Plc. Η τελευταία ενεργούσε σαν καταπιστευματοδόχος σε σχέση με διάφορα περιουσιακά στοιχεία, με βάση το άρθρο 20 του περί Ασφαλιστικών Εταιρειών Νόμου. Ανάμεσα στα περιουσιακά αυτά στοιχεία ήταν και τα κτήματα επί των οποίων είχε ανεγερθεί και το συγκρότημα κατοικιών Philiki Macedonia Gardens. Υπενθυμίζω ότι το επίδικο ακίνητο αποτελούσε μέρος του πιο πάνω συγκροτήματος. Ο πωλητής είχε υποχρέωση να μεριμνήσει για την έκδοση ξεχωριστού τίτλου. Όταν θα εκδιδόταν ξεχωριστός τίτλος ο πωλητής είχε υποχρέωση να φροντίσει για την αφαίρεση του επιδίκου ακινήτου από το καταπίστευμα και την μεταβίβαση του στον αγοραστή. Το πωλητήριο έγγραφο δεν μπορούσε να κατατεθεί και ή εγγραφεί στο Κτηματολόγιο, λόγω της ύπαρξης του καταπιστεύματος. Η λειτουργία των λογαριασμών τερματίστηκε νόμιμα την 20.11.
5. Σύμφωνα με τις καταστάσεις λογαριασμού οφείλονται τα πιο κάτω ποσά: (α) Λ.Κ.3.909,09 με τόκο 8.8% ετησίως επί του πιο πάνω ποσού από 1.10.2001 μέχρι 4.11.2001 και 8.3% από 5.11.2001 μέχρι 20.11.2001 και 12.25% από 21.11.2001 μέχρι εξοφλήσεως για τον τρεχούμενο λογαριασμό. (β) Λ.Κ.56.834,98 με τόκο 7.5% ετησίως επί του πιο πάνω ποσού από 1.10.2001 μέχρι 4.11.2001 και 7% ετησίως από 5.11.2001 μέχρι 20.11.2001 και 12.25.% από 20.11.2001 μέχρι εξοφλήσεως για το λογαριασμό δανείου. Κανένα ποσό έχει καταβληθεί μέχρι σήμερα έναντι των πιο πάνω χρεών. Την 31.3.2003 εκδόθηκε διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του Χρύσανθου Βιολάντη, ο οποίος τελικά επτώχευσε και ο Επίσημος Παραλήπτης διορίστηκε παραλήπτης της περιουσίας του. Μετά το διορισμό του Επίσημου Παραλήπτη οι ενάγοντες του απέστειλαν επιστολή, ημερομηνίας 3.2.2004, με την οποίαν τον ενημέρωναν για τη συμφωνία εκχώρησης και την πρόθεση του να εγγράψουν το ακίνητο στο όνομα τους. Ο Επίσημος Παραλήπτης με επιστολή του, ημερομηνίας 13.8.2004, τους ενημέρωσε ότι διαφωνούσε να εγγραφεί το ακίνητο στο όνομα τους. Τρία περίπου χρόνια αργότερα οι ενάγοντες απέστειλαν νέα επιστολή, ημερομηνίας 20.8.2007, στον Επίσημο Παραλήπτη και στους εναγομένους 2 με την οποίαν εζητούσαν την καταβολή των οφειλομένων ποσών και την εγγραφή του ακινήτου στο όνομα τους. Η αγοραία αξία του ακινήτου κατά το 2003 ήταν Λ.Κ.70.000 και σε περίπτωση καταναγκαστικής πώλησης, Λ.Κ.56.
6. Όλα τα πιο πάνω γεγονότα είναι παραδεκτά και από τις δύο πλευρές. Η ακρόαση της υπόθεσης ήταν σύντομη καθότι περιορίσθηκε στις αγορεύσεις των δύο πλευρών. Το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει κατά πόσο, με βάση τα πιο πάνω γεγονότα οι ενάγοντες δικαιούνται τις πιο κάτω θεραπείες: Α. Απόφαση με την οποίαν να αναγνωρίζεται ότι το επίδικο ακίνητο αποτελεί περιουσία των εναγόντων και ή εξασφάλιση προς όφελος των εναγόντων και ή ασφάλεια των εναγόντων δυνάμει της συμφωνίας εκχώρησης ημερομηνίας 24.10.2000 μεταξύ των διαδίκων. Β. Απόφαση ότι το πιο πάνω ακίνητο δεν εμπίπτει στην «πτωχευτική» περιουσία του εναγομένου
7. Γ. Απόφαση ότι οι ενάγοντες είναι εξασφαλισμένοι πιστωτές δυνάμει της συμφωνίας εκχώρησης. Δ. Διάταγμα διατάττον την εγγραφή και μεταβίβαση στο όνομα των εναγόντων του επιδίκου ακινήτου. Ε. Διάταγμα διατάττον την ειδική εκτέλεση της συμφωνίας εκχώρησης. ΣΤ. Γενικές αποζημιώσεις για παράβαση της συμφωνίας εκχώρησης. Ζ. €119.602 ειδικές αποζημιώσεις για παράβαση της συμφωνίας εκχώρησης. Η. Τόκο σε κάθε ποσό το οποίο θα επιδικασθεί. Πέραν των πιο πάνω οι ενάγοντες αξιώνουν τα οφειλόμενα ποσά, το ύψος των οποίων έχει όμως συμφωνηθεί μεταξύ των δύο μερών και συνεπώς το συγκεκριμένο θέμα δεν είναι πλέον διαφιλονικούμενο και δεν χρήζει περαιτέρω εξέτασης. Ο εναγόμενος 1 στην υπεράσπιση που κατεχώρησε, ήγειρε διαφόρους ισχυρισμούς σε σχέση με τη συμφωνία εκχώρησης. Ισχυρίζεται μεταξύ άλλων ότι η συμφωνία εκχώρησης με κανένα τρόπο συνιστά μεταβίβαση και ή αποξένωση οποιουδήποτε δικαιώματος και ή συμφέροντος του και δεν συνιστά μεταβίβαση του επιδίκου ακινήτου. Αφ΄ ης στιγμής ο εναγόμενος 1, ως εκχωρητής, δεν είχε δικαίωμα κατάθεσης του επιδίκου πωλητηρίου εγγράφου στο κτηματολόγιο και ειδικής εκτέλεσης, δεν τίθεται θέμα μεταβίβασης «ανύπαρκτου δικαιώματος». Το επίδικο ακίνητο ουδέποτε έπαψε να συνιστά περιουσία του εναγομένου 1 και αυτός ουδέποτε αποξένωσε και ή μεταβίβασε την ιδιοκτησία του επ΄ αυτής προς τους ενάγοντες. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι οι ενάγοντες προσπαθούν να «υπερσκελίσουν» τις διατάξεις του περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5 και ειδικότερα: «(α) Αποπειρούνται ή/και εξαιτούνται την κατά προτεραιότητα διαχείριση τους ως προνομιούχοι ή/και εξασφαλισμένη πιστωτές του εναγομένου οι ενάγοντες. (β) Κατεχώρησαν την παρούσα αγωγή χωρίς να δώσουν την απαραίτητη προειδοποίηση στους υπόλοιπους πιστωτές. (γ) Συνεπεία της εσκεμμένης παράλειψης των εναγόντων να ειδοποιήσουν όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, υπάρχει το ενδεχόμενο έκδοσης μιας τέτοιας διαταγής που ολοφάνερα επηρεάζει τα δικαιώματα προσώπων που δεν είναι μέρος στην διαδικασία και ενδεχόμενα η άποψη τους να έπρεπε να ακουστεί. (δ) Οι ενάγοντες εντέχνως παραλείπουν να υποδείξουν την αξία της επίδικης κατοικίας εφόσον αποσκοπούν στην παραπλάνηση του Δικαστηρίου με την έκδοση διατάγματος εγγραφής της επ΄ ονόματι των. (ε) Η αξία της κατοικίας υπερβαίνει κατά πολύ την κατ΄ ισχυρισμόν οφειλή προς τους ενάγοντες με αποτέλεσμα τυχόν έγκρισης του αιτήματος των εναγόντων να οδηγεί σε παράφορη αδικία. (στ) Οι ενάγοντες αιτούνται δικαίου της επιείκειας χωρίς να συντρέχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις ή/και χωρίς να προσέρχονται στο δικαστήριο με καθαρά χέρια». Εκχώρηση κατά τη νομική έννοια του όρου επάγεται τη διάθεση προσωπικού δικαιώματος αναγομένου σε αγώγιμο δικαίωμα και όχι εμπράγματου δικαιώματος. Δεν χωρεί εκχώρηση εμπράγματου βάρους. Η κλασσική περίπτωση εκχώρησης είναι εκείνη όπου ο εκχωρητής (χρεώστης) διαθέτει υπέρ του εκδοχέα (πιστωτή) οφειλή τρίτου προς αυτόν. Τα δικαιώματα τα οποία κτώνται βάσει σύμβασης για την πώληση γης είναι προσωπικά και ως τέτοια είναι εκ πρώτης όψεως εκχωρητέα. Σύμβαση για την πώληση γης δεν δημιουργεί εμπράγματο βάρος (estate in land), δηλαδή δικαίωμα το οποίο συντρέχει με το ακίνητο[1]. Όπως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στη Despina Markidou v K. Kiliaris[2]: «. A chose in action is a term of art that imported different meanings at different stages at the evolution of English law. Literally, it means "a thing recoverable by action" . Presently, it signifies an actionable right of a personal character, as contrasted to a right in rem, that is, a right attaching to the thing itself». Ο όρος «chose in action» περιλαμβάνει όλα τα δικαιώματα επί περιουσίας, τα οποία μπορεί κάποιος να αξιώσει ή να διεκδικήσει με αγωγή και όχι λαμβάνοντας φυσική κατοχή αυτής[3]. Αντικείμενο εκχώρησης μπορεί να αποτελέσει και ακίνητη περιουσία η οποία θα αποκτηθεί στο μέλλον. Σύμφωνα με το κοινοδίκαιο τέτοιες εκχωρήσεις είναι άκυρες καθότι ουδείς μπορεί να εκχωρήσει κάτι το οποίο δεν κατέχει, το δίκαιο της επιείκειας όμως θεωρεί ότι οι συμβάσεις αυτές είναι έγκυρες νοουμένου ότι γίνονται για αντίτιμο κάποιας αξίας, υπόκεινται όμως σε πιο αυστηρούς κανόνες. Σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα Snell's, Principles of Equity[4]: «.But in equity any such assignment made for valuable consideration became possessed of the property, he would be compelled to perform his contract, and the beneficial interests in the property would pass to the assignee immediately on the property being acquired, and the same applies to a mere covenant for value to transfer such property. The legal interest, however, would vest in the assignor, and if he transferred it for value to a subsequent purchaser who had no notice of the previous assignment, the title of the subsequent purchaser would prevail». Σε περίπτωση πτώχευσης του εκχωρητή, τα δικαιώματα του εκδοχέα δεν εξουδετερώνονται. Ο παραλήπτης της περιουσίας λαμβάνει την περιουσία ως έχει, ήτοι αν η περιουσία υπόκειται σε δικαιώματα με βάση το δίκαιο της επιείκειας, ως και η συγκεκριμένη περίπτωση, αυτά συνεχίζουν να ισχύουν. Χρήσιμη είναι η αναφορά που γίνεται στο Chitty on Contracts, στην παράγραφο 19-060, κάτω από τον τίτλο "trustee in bankruptcy[5]": «.Prima facie the position of a trustee in bankruptcy is the same as that of the assignor himself, i.e. an assignment valid against the assignor will be equally valid against his trustee in bankruptcy. This could clearly cause grave injustice to creditors, especially in view of the effectiveness in equity of an agreement to assign future choses in action .». Σχετική είναι και η αναφορά που γίνεται και στο σύγγραμμα Snell's Principles of Equity[6], «.And as a trustee in bankruptcy takes subject to all equities affecting the property in the hands of the bankrupt ...the assignment will prevail against the subsequent title of the assignor's trustee in bankruptcy, even though the notice required to perfect the assignment as against third parties is not given until after the trustee in bankruptcy has given notice to the debtor of his claim to the debt». Το γεγονός ότι η συγκεκριμένη συμφωνία εκχώρησης αφορούσε περιουσία, ο τίτλος της οποίας θα περιερχόταν στον εκχωρητή σε κατοπινό στάδιο, ουδόλως επηρεάζει τα δικαιώματα του εκδοχέα, ενόψει της πτώχευσης του. Σχετική αναφορά γίνεται και στο απόσπασμα που παραθέτω πιο πάνω από το σύγγραμμα Chitty. Υποστηρίζεται επίσης από την πιο κάτω αναφορά από το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England[7]: «.Assignment of after-acquired property. An assignment for valuable consideration of property to be acquired by the assignor, while it operates as a covenant to assign the property when acquired, and the beneficial interest passes as soon as the property is acquired by the assignor, does not take effect solely in contract but confers an immediate interest on the assignee which is not affected by the assignor becoming bankrupt and obtaining his discharge before the property is acquired». Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι η επίδικη συμφωνία εκχώρησης είναι έγκυρη παρά το γεγονός ότι ο εκχωρητής έχει πτωχεύσει. Τα δικαιώματα του εκδοχέα δεν εξουδετερώνονται, δεν μηδενίζονται λόγω της πτώχευσης του εκχωρητή. Ο εκχωρητής, ήτοι ο Χρύσανθος Βιολάντης έχει τώρα αντικατασταθεί από τον Επίσημο Παραλήπτη ο οποίος έχει τις ίδιες υποχρεώσεις σε σχέση με τη συμφωνία εκχώρησης που θα είχε ο Χρύσανθος Βιολάντης αν αυτός δεν είχε πτωχεύσει. Σε σχέση με τις θεραπείες Α, Δ και Ε της Έκθεσης Απαίτησης με τις οποίες αξιώνεται η εγγραφή της επίδικης περιουσίας στο όνομα των εναγόντων και αναγνώριση ότι αυτή τους ανήκει, θα ήθελα να παρατηρήσω ότι ο εκδοχέας δεν μπορεί να αποκτήσει καλύτερο τίτλο από αυτό που κατέχει ο εκχωρητής. Τα δικαιώματα του εκδοχέα υπόκεινται, επηρεάζονται από τα δικαιώματα που απορρέουν από το δίκαιο της επιείκειας τα οποία προηγούνται των δικών του δικαιωμάτων. Ο εκδοχέας δεν μπορεί να αποκτήσει καλύτερο τίτλο από εκείνο που κατέχει ο εκχωρητής. Σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από το ίδιο σύγγραμμα, Snell's Principles or Equity (ανωτέρω)[8]: «.Whether the assignment is legal or equitable, the assignee takes subject to equities having priority over the right of the assignee. The assignee of a thing in action cannot acquire a better title than the assignor had, or, in other words, the assignee takes the thing in action subject to all the equities affecting it in the hands of the assignor which are in existence before notice is received by the debtor». Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι άγνωστο ποιος κατέχει τον τίτλο ιδιοκτησίας. Με βάση τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και συγκεκριμένα σύμφωνα με το τεκμήριο 6, προκύπτει ότι το κτήμα επί του οποίου είχε ανεγερθεί το επίδικο ακίνητο, ήταν εγγεγραμμένο στο όνομα της Arab Bank Plc και αποτελούσε μέρος κάποιου καταπιστεύματος. Το επίδικο πωλητήριο έγγραφο, τα δικαιώματα του οποίου έχουν εκχωρηθεί στους ενάγοντες δεν έχει κατατεθεί στο κτηματολόγιο, λόγω της ύπαρξης του καταπιστεύματος. Παραμένει άγνωστο στο Δικαστήριο κατά πόσο η περιουσία αυτή έχει αφαιρεθεί από το καταπίστευμα και κατά πόσο έχει εκδοθεί ξεχωριστός τίτλος. Πέραν τούτου επισημαίνω ότι η εκχώρηση των δικαιωμάτων είχε δοθεί ως εξασφάλιση για τους λογαριασμούς του Χρύσανθου Βιολάντη. Με βάση το λεκτικό της συμφωνίας η εκχώρηση ήταν υπό αίρεση και όχι απόλυτη.[9] Ενόψει όλων των πιο πάνω καταλήγω ότι οι θεραπείες Α, Δ και Ε, με τον τρόπο που είναι διατυπωμένες δεν μπορούν να πετύχουν. Σε σχέση με τις θεραπείες Β και Γ πιστεύω ότι και αυτές οι αξιώσεις δεν μπορούν να γίνουν δεκτές με τον τρόπο που έχουν συνταχθεί. Αναγνωρίζω όμως, ως αναλύω λεπτομερώς ανωτέρω, ότι οι ενάγοντες διατηρούν τα δικαιώματα που είχαν με βάση τη συμφωνία εκχώρησης. Οι ενάγοντες αξιώνουν επίσης γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για παράβαση της συμφωνίας εκχώρησης. Καμία μαρτυρία έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου για το θέμα αυτό και ως εκ τούτου οι συγκεκριμένες αξιώσεις δεν μπορούν να γίνουν δεκτές. Ο εναγόμενος 2 δεν έχει καταχωρήσει εμφάνιση και δεν εκπροσωπήθηκε κατά την ακροαματική διαδικασία. Με βάση τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και συγκεκριμένα με βάση το τεκμήριο 4 προκύπτει ότι ο εναγόμενος 2 εγγυήθηκε τις υποχρεώσεις του εναγομένου 1, έναντι των εναγόντων, μέχρι του ποσού των Λ.Κ.56.000, πλέον τόκους που θα χρεώνονταν σύμφωνα με το ανώτατο επιτρεπόμενο επιτόκιο. Εκδίδεται απόφαση υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγομένων 1 και 2 αλληλέγγυα και ή κεχωρισμένα για τα ποσά που έχουν ήδη συμφωνηθεί και δηλωθεί, ήτοι: (α) Λ.Κ.3.909,09 που αντιστοιχεί σε Ευρώ 6.679,07 με τόκο 8.8% ετησίως επί του πιο πάνω ποσού από 1.10.2001 μέχρι 4.11.2001 και 8.3% από 5.11.2001 μέχρι 20.11.2001 και 12.25% από 21.11.2001 μέχρι εξοφλήσεως για τον τρεχούμενο λογαριασμό. (β) Λ.Κ.56.834,98 που αντιστοιχεί σε Ευρώ 97.108,33 με τόκο 7.5% ετησίως επί του πιο πάνω ποσού από 1.10.2001 μέχρι 4.11.2001 και 7% ετησίως από 5.11.2001 μέχρι 20.11.2001 και 12.25.% από 20.11.2001 μέχρι εξοφλήσεως για το λογαριασμό δανείου. Η υποχρέωση του εναγομένου 2 περιορίζεται στο ποσό των Λ.Κ.56.000 που αντιστοιχεί σε Ευρώ 95.681,68 πλέον τόκο 7.5% ετησίως επί του πιο πάνω ποσού από 1.10.2001 μέχρι 4.11.2001 και 7% ετησίως από 5.11.2001 μέχρι 20.11.2001 και 12.25.% από 20.11.2001 μέχρι εξοφλήσεως για το λογαριασμό δανείου. Τα έξοδα ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγομένων 1 και 2 αλληλέγγυα και ή κεχωρισμένα. Η υποχρέωση του εναγομένου 2 περιορίζεται στα αρχικά έξοδα, ήτοι €1326 πλέον Φ.Π.Α και έξοδα επίδοσης. (Υπ.) Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΝ [1] Σχετική είναι η απόφαση D. Markidou v K. Kiliaris