Αναφορικά με την εταιρεία INVEST PORT EAST LIMITED ν. NATALI OSETINSKAYA, Αρ. Αίτησης: 844/12, 15/11/2013

(1), 214

(1), 215, 216 - 243, στο Νόμο 14/60 άρθρο 29, στους περί Εκκαθάρισης Εταιρειών Κανονισμούς του 1933, Καν. 3,4,8 και 92, στη νομολογία, τις αρχές της επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση βασίζεται στις ένορκες δηλώσεις των Yuri Kalinin και Marina Semich, όπως έχουν μεταφραστεί από την Τατιάνα Χριστοφόρου. Ο Yuri Kalinin, μεταξύ άλλων, αναφέρει στην ένορκη δήλωση του ότι είναι οικονομικός διευθυντής των αιτητών, τυγχάνει νομικής συμβουλής από τους δικηγόρους του ότι η αίτηση για εκκαθάριση είναι «πρόδηλα αβάσιμη, αστήριχτη, παράτυπη, καταχρηστική και ενοχλητική» και ότι η καταχώρηση της έγινε με «παράλληλο σκοπό και εκβιαστικά για να εξασφαλίσει πλεονέκτημα σε άλλη διαδικασία» και είναι πρόωρη αφού κατά το χρόνο καταχώρησης της δεν υπήρχε αγώγιμο δικαίωμα και στερείτο πραγματικού και νομικού ερείσματος. Αρνείται ότι η εταιρεία Invest Port East Limited χρωστά €3500.

1. Ισχυρίζεται επίσης ότι η ενόρκως δηλούσα στην αίτηση εκκαθάρισης έχει αποκρύψει ουσιώδεις συμφωνίες για να επιτύχει την εκκαθάριση έχοντας αλλότρια κίνητρα και σκοπούς. Ισχυρίζεται ότι τα πραγματικά γεγονότα είναι τα ακόλουθα: Στις 29.10.2008 η εταιρεία LOCRAFT BUSINESS CORP. και η εταιρεία INVEST PORT EAST LIMITED συμφώνησαν και προς τούτο υπέγραψαν τη συμφωνία δανείου, Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση. Με την εν λόγω συμφωνία η LOCRAFT BUSINESS CORP. δάνεισε στην INVEST PORT EAST LIMITED το ποσό των €1.000.000 με ετήσιο τόκο 5% το οποίο η τελευταία όφειλε να επιστρέψει όχι αργότερα από τις 29.10.
2. Στις 07.11.2008 με τη συμφωνία εκχώρησης δικαιώματος και/ή οφειλής Τεκμήριο 2 η εταιρεία LOCRAFT BUSINESS CORP. εκχώρησε τα δικαιώματα της τα οποία απορρέουν από τη συμφωνία Τεκμήριο 1 στην καθ΄ης η αίτηση με τους ίδιους όρους ως το Τεκμήριο
3. Στις 17.03.09 η συμφωνία Τεκμήριο 1 τροποποιήθηκε με το Τεκμήριο 3, τροποποιητική συμφωνία με βάση την οποία η LOCRAFT BUSINESS CORP. συμφώνησε με την INVEST PORT EAST LIMITED όπως το ποσό του δανείου αυξηθεί σε €5.000.
4. Την ίδια μέρα η LOCRAFT BUSINESS CORP εκχώρησε τα δικαιώματα της μέχρι του ποσού των €2.500.000 τα οποία απορρέουν από τη συμφωνία Τεκμήριο 1 όπως αυτή τροποποιήθηκε από την συμφωνία Τεκμήριο 3 στην καθ' ης η αίτηση με το Τεκμήριο
5. Αντίστοιχη συμφωνία υπογράφτηκε μεταξύ της LOCRAFT BUSINESS CORP. και της κας. Semich Marina με την οποία εκχωρήθηκαν τα υπόλοιπα €2.500.000 (Τεκμήριο 5). Η συμφωνία Τεκμήριο 1 ως αυτή τροποποιήθηκε από τη συμφωνία Τεκμήριο 3 τροποποιήθηκε στις 10.10.2009 με συμφωνητικό έγγραφο Τεκμήριο
6. Με την εν λόγω συμφωνία η LOCRAFT BUSINESS CORP. συμφώνησε με την INVEST PORT EAST LIMITED όπως το ποσό του δανείου αυξηθεί από €5.000.000 σε €7.000.000 και όπως η περίοδος αποπληρωμής επεκταθεί μέχρι και τις 29.10.
7. Την ίδια ημερομηνία, 10.10.2009 η LOCRAFT BUSINESS CORP. και η αιτήτρια συμφώνησαν και προς τούτο υπογράφτηκε συμφωνητικό έγγραφο τροποποίησης εκχώρησης, Τεκμήριο 7, με την οποία η εταιρεία LOCRAFT BUSINESS CORP. εκχώρησε τα δικαιώματα της μέχρι του ποσού των €3.500.000 (τα οποία απορρέουν από τη συμφωνία Τεκμήριο 1 όπως αυτή τροποποιήθηκε με τις συμφωνίες Τεκμήριο 3 και 5) στην καθ ής η αίτηση. Αντίστοιχη συμφωνία υπογράφτηκε μεταξύ της LOCRAFT BUSINESS CORP. και της κας. Semich Marina με την οποία εκχωρήθηκαν τα υπόλοιπα €3.500.000, Τεκμήριο
8. Η αιτήτρια απέκρυψε από το Δικαστήριο ουσιώδεις συμφωνίες ειδικότερα το Τεκμήριο 6 με σκοπό να παραπλανήσει το Δικαστήριο, αφού με βάση αυτή τη συμφωνία η αποπληρωμή του ποσού των €3.500.000 μπορεί να γίνει μέχρι τη 29/10/
9. Η καθ΄ης η αίτηση έστειλε επιστολή στις 7.9.12 με βάση το Κεφ. 113 ενώ στις 18/10/12 καταχώρησε την αίτηση εκκαθάρισης, πριν καταστεί το ποσό απαιτητό σύμφωνα με το Τεκμήριο 6, καθιστώντας την πρόωρη και καταχρηστική αφού δεν υπήρχε αγώγιμο δικαίωμα και/ή εκκαθαρισμένη αξίωση και είχε σκοπό «να αποκτήσει πλεονέκτημα και να εκβιάσει τους αιτητές σε άλλη δικαστική διαδικασία» στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, δηλαδή στην αγωγή 2780/12, Τεκμήριο 9 στην οποία η καθ' ης η αίτηση είναι ενάγουσα ενώ οι αιτητές και η Marina Semich μεταξύ άλλων εναγόμενοι και στην οποία η Semich αιτείται την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων εναντίον της καθ΄ης η αίτηση. Περαιτέρω η καθ΄ης η αίτηση, στα πλαίσια της πιο πάνω αγωγής πέτυχε την έκδοση διατάγματος παγώματος λογαριασμού των αιτητών το οποίο τελικά απορρίφθηκε, εκκρεμούν δε και άλλες ενδιάμεσες αιτήσεις. Οι αιτητές έχουν ανταπαιτήσεις από την καθ΄ης η αίτηση και υποστηρίζουν ότι δεν δικαιούται το κατ' ισχυρισμό ποσό αλλά πρέπει να καταβάλει ποσά. Η εκδικητική συμπεριφορά της καθ΄ης φαίνεται και από το γεγονός ότι επέλεξε να διεκδικήσει δικαστικά το ποσό των €3.500.000, 3 χρόνια μετά την ημερομηνία που ισχυρίζεται πως έπρεπε να αποπληρωθεί. Περαιτέρω, ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται ότι οι ρητοί όροι του Τεκμηρίου 1 που ρυθμίζουν τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται σε περίπτωση τυχόν διαμάχης των μερών στα πλαίσια των συμφωνιών έχει καταχρηστικά παραβιαστεί από την καθ' ης η αίτηση με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να στερείται δικαιοδοσίας να εκδικάσει στο παρόν στάδιο τυχόν διαφορά των μερών. Σύμφωνα με τους όρους 5.1 και 5.2 του Τεκμηρίου 1 σε περίπτωση παραβίασης οιουδήποτε όρου των συμφωνιών και/ή σε περίπτωση διαφοράς έπρεπε να γίνει υποχρεωτικά μια προ - διαιτητική διαδικασία και μετά οτιδήποτε άλλο. Στην περίπτωση αυτή ουδέποτε τηρήθηκε αυτός ο όρος της συμφωνίας από την καθ' ης η αίτηση. Επιπλέον η καθ΄ης η αίτηση αξιώνει το ποσό των €3.500.000 χωρίς να το δικαιούται αφού οι αιτητές της κατέβαλαν για σκοπούς των Τεκμηρίων 1 - 8 ποσά €1915868,35 (βλ. Τεκμήριο 11). Καταβολές ποσών γίνονταν και μετά την υπογραφή του Τεκμηρίου
10. Η καθ΄ης η αίτηση ζητά το πιο πάνω ποσό αυθαίρετα. Δεν παρουσιάζει καμία κατάσταση λογαριασμού που να δείχνει το ακριβές τυχόν υπόλοιπο. Η απαίτηση της καθ΄ης δεν είναι εκκαθαρισμένη δεδομένης της καταβολής ποσών από τους αιτητές. Περαιτέρω δεν δίνεται καμία εξήγηση για την καθυστέρηση από την καθ΄ης να μην προχωρήσει για 3 χρόνια με δικαστικά μέτρα. Όσον αφορά τον ισχυρισμό της Καθ' ης η αίτηση ότι η Εταιρεία δεν δύναται να πληρώσει τα χρέη ως αναφέρεται στις παραγράφους 10-12 της αίτησης, πέραν της θέσης ότι η Καθ' ης η αίτηση δεν κατάφερε να υποδείξει ποια χρέη οι αιτητές είναι ανίκανοι να πληρώσουν, οι αιτητές μπορούν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους έχουν περιουσιακά στοιχεία, έχουν συμφωνίες δανείου κλπ. Προς τούτο επισυνάπτει ως Τεκμήριο 12 σχετικά έγγραφα που αποδεικνύουν τους εν λόγω ισχυρισμούς του. Η καθ΄ης σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί πιστωτής καθώς η απαίτηση της καλόπιστα τελεί υπό ουσιαστική αμφισβήτηση από τους αιτητές. Περαιτέρω η παράλειψη απλώς μιας εταιρείας να συμμορφωθεί προς ειδοποίηση του άρθρου 212(α) δεν συνιστά αμέλεια εν τη εννοία της παραγράφου (α) όταν υπάρχει εύλογη αιτία για την παράλειψη. Τέτοια εύλογη αιτία αποτελεί η καλόπιστη και ουσιαστική αμφισβήτηση της απαίτησης ως συμβαίνει εδώ. Στην ένορκη δήλωση της, η Marina Semich συμφωνεί με το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του Yuri Kalinin και αναφέρει, πρόσθετα, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: Η INVEST PORT. EAST LTD στην οποία είναι μέτοχος, λόγω παράνομης συμπεριφοράς της καθ΄ης η αίτηση ήτοι να παρουσιάζεται ακόμα διευθύντρια της HOMERINOS MANAGEMENT LIMITED (εναγόμενοι 7 στην αγωγή 2780/12) ενώ έχει νόμιμα παυθεί από διευθυντής, έχει υποστεί και εξακολουθεί να υπόκειται σε τεράστιες ζημιές και έξοδα τα οποία θα διεκδικήσει εναντίον της καθής η αίτηση στο Δικαστήριο. Έχουν καταχωρήσει αίτηση για έκδοση διατάγματος το οποίο να απαγορεύει στην Καθ΄ης η αίτηση να παρουσιάζεται ως διευθυντής στην HOMERINOS MANAGEMEΝT LTD. Η Καθ΄ης η αίτηση είναι μεγαλομέτοχος της αιτήτριας και δεν είναι δυνατό να ισχυρίζεται ότι δεν ξέρει για τη συμφωνία, Τεκμήριο 6, στην ένορκη δήλωση του Kalinin και την επέκταση της περιόδου αποπληρωμής. Είναι ξεκάθαρο ότι η καθ΄ης απέκρυψε τη συμφωνία Τεκμήριο 6 και τις καταβολές προς αυτήν ποσών με βάση τις συμφωνίες. Οι καθ΄ων η αίτηση καταχώρησαν ένσταση στην αίτηση. Οι λόγοι ένσταση είναι βασικά οι ακόλουθοι:
11. Με την ενδιάμεση αίτηση επιχειρείται η εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Ουσιαστικά πρόκειται για Υπεράσπιση στην κυρίως αίτηση που μόνο στο πλαίσιο δίκης μπορεί να εξεταστεί.
12. Συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις για την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης αφού δεν υπήρξε συμμόρφωση με την αίτηση. Δεν καταδεικνύεται καλόπιστη Υπεράσπιση στην αίτηση για εκκαθάριση. Τα όσα αναφέρονται στις ενόρκους δηλώσεις που στηρίζουν την ενδιάμεση αίτηση αποτελούν έκδηλα μεταγενέστερες σκέψεις, κάτι το οποία θα διαφανεί κατά την αντεξέταση μαρτύρων των Καθ' ων η Αίτηση, και θα μπορούσαν και θα έπρεπε να τεθούν στην ένσταση στην Αίτηση εκκαθάρισης και δεν είναι δυνατό το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό να επισέλθει σε αμφισβητούμενα γεγονότα και να αποφασίσει αυτά σαν προϋπόθεση για απόδοση των αιτουμένων θεραπειών.
13. Οι Καθ΄ων η Αίτηση παραδέχονται ότι ποσό ύψους €1.584.131, 70 παραμένει οφειλόμενο προς την Αιτήτρια, χωρίς καμία μάλιστα Υπεράσπιση επί αυτού.
14. Μοναδικός στόχος και σκοπός της ενδιάμεσης αίτησης είναι η πρόκληση καθυστέρησης στην εκδίκαση και αποπεράτωση της Αίτησης εκκαθάρισης και/ή ο εκτροχιασμός της.
15. Η αίτηση για εκκαθάριση δεν είναι πρόωρη, καταδεικνύει αγώγιμο δικαίωμα και θα καταδειχθεί κατά την δικάσιμο.
16. Το ζήτημα παραπομπής σε διαιτησία είναι άσχετο με το κατά πόσον υπάρχει νόμιμη οφειλή και/ ή άρνηση εξόφλησής της και/ ή καταδεικνύουσα αδυναμία των Καθ' ων η Αίτηση ν' ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, η δε παρούσα διαδικασία της Αίτησης για εκκαθάριση, όπως έχει νομολογηθεί, δεν έχει καμία σχέση με τη διαιτησία και δύναται να προχωρήσει ανεξάρτητα. Σε κάθε περίπτωση δεν υπάρχει καμία διαφορά για παραπομπή σε διαιτησία.
17. Δεν έχει αναφερθεί κανένας λόγος και δεν έχει δοθεί καμία λεπτομέρεια που να εξηγεί πως η Αίτηση εκκαθάρισης είναι εκβιαστική/ καταχρηστική/ κακόπιστη/ έχοντας παράλληλο σκοπό ή αλλότρια κίνητρα.
18. Η νομική βάση επί της οποίας βασίζεται η ένσταση πάσχει και δεν παρέχεται δικαιοδοσία στο Δικαστήριο στο στάδιο αυτό να εκδώσει οποιεσδήποτε από τις αιτούμενες θεραπείες. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση εκτίθενται στην συνημμένη ένορκη δήλωση της κας Natali Osetinskaya εκ Ρωσίας ημερομ. 14.2.13 και στην πιστή μετάφραση αυτής/ένορκη δήλωση του κ. Sergey Nemchenko από τη Λεμεσό. Η ενόρκως δηλούσα Osetinskaya, αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: Απορρίπτει το περιεχόμενο των ένορκων δηλώσεων που στηρίζουν την αίτηση και αγνοεί την ύπαρξη των πλείστων Τεκμηρίων και επίσης αμφισβητεί την γνησιότητα τους. Η αίτηση καταχωρήθηκε με σκοπό την πρόκληση καθυστέρησης στην εκδίκαση της αίτησης εκκαθάρισης και είναι καταχρηστική αφού επιχειρείται η εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης, στο πλαίσιο της παρούσας. Τα όσα οι Καθ΄ων η Αίτηση αναφέρουν στην ενδιάμεση αίτηση και στις ένορκες δηλώσεις που την συνοδεύουν, αποτελούν την Υπεράσπιση τους στην Αίτηση εκκαθάρισης και που μόνο στο πλαίσιο δίκης, με εξέταση και αντεξέταση μαρτύρων, μπορεί να αποφασιστεί. Προσθέτει ότι οι καθών η αίτηση δεν έχουν καμία Υπεράσπιση. Ακόμα και αν καταβλήθηκε μόνο το ποσό των €1915.868,36 ως ισχυρίζονται η τμηματική εξόφληση εκκαθαρισμένης απαίτησης δεν αποτελεί υπεράσπιση στην αίτηση εκκαθάρισης. Απορρίπτει ότι περίοδος αποπληρωμής του εκχωρημένου ποσού των €3.500.000 έχει επεκταθεί μέχρι την 29.10.
19. Απορρίπτει τις παραγράφους 6,15, 16 και 17 της ένορκης δήλωσης στην αίτηση. Ειδικότερα σε σχέση με τα όσα παραπλανητικά αναφέρονται στην παράγραφο 7VI και 15 στην ένορκη δήλωση στην αίτηση αναφέρει τα ακόλουθα, στην παράγραφο 9 της ένορκης δήλωσης της: i. Ουδέποτε η εν λόγω συμφωνία ήταν εις γνώση της και ουδέποτε έδωσε την συγκατάθεση της με οποιοδήποτε τρόπο στην παράταση του χρόνου πληρωμής της απαίτησης της. ii. Σε όλες τις προηγούμενες συμφωνίες δεν συμφωνήθηκε η παράταση του χρόνου αποπληρωμής. iii. Η συμφωνία - Τεκμήριο 6 παρουσιάζεται να καταρτίστηκε μεταξύ των Καθ΄ων η Αίτηση και τρίτης εταιρείας, και δεν αποτελεί μέρος της εν λόγω συμφωνίας. iv. Σε κάθε περίπτωση η γνησιότητα και η αυθεντικότητα της εν λόγω συμφωνίας αμφισβητείται από μέρους της, κάτι που άλλωστε φαίνεται και από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 7 που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση Εκκαθάρισης. Ο χρόνος αποπληρωμής του ποσού που της εκχωρήθηκε δεν μπορούσε να παραταθεί χωρίς τη δική της σύμφωνη γνώμη. Συνεπώς είναι άσχετο το κατά πόσο καταρτίστηκε το Τεκμήριο
20. Η αίτηση εκκαθάρισης δεν είναι καταχρηστική και κανένας λόγος δεν δίδεται που να εξηγεί γιατί κατά τη θέση των αιτητών είναι τέτοια. Η ύπαρξη άλλης δικαστικής διαδικασίας εναντίον των Καθ΄ων η Αίτηση δεν αποτελεί νομικό εμπόδιο ή κώλυμα στην καταχώρηση της Αίτησης εκκαθάρισης. Η αγωγή δε που αναφέρεται στην παράγραφο 18 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση είναι παράγωγη αγωγή (derivative action), η οποία καταχωρήθηκε από την ίδια υπό την ιδιότητα της ως μετόχου προς όφελος των Καθ΄ων η αίτηση με σκοπό να προστατέψει τους ίδιους τους Καθ΄ων η Αίτηση από τη δόλιες ενέργειες και τη συνωμοσία που διαταράχθηκε σε βάρος τους από τους εκεί εναγομένους. Περαιτέρω δεν έχει υποδειχθεί με ποιο τρόπο η αίτηση εκεί θα μπορούσε να εξασφαλίσει πλεονέκτημα στην εν λόγω διαδικασία. Το ζήτημα της παραπομπής σε διαιτησία είναι άσχετο με το κατά πόσο υπάρχει νόμιμη οφειλή και άρνηση εξόφλησης της. Η αδυναμία των καθ΄ων να αποληρώσουν τα χρέη τους δεν έχει σχέση με τη διαιτησία και μπορεί να προχωρήσει ανεξάρτητα. Επίσης η συμφωνία εκχώρησης δεν περιέχει κανέναν όρο για υποχρεωτική προ-διαιτητική διαδικασία αλλά ως προβλέπεται από τον όρο 5.2 «the parties may submit any disputes, which were not settled by negotiations, to arbitration according to the international legislation». Δεν υπάρχει καλή τη πίστη υπεράσπιση στην αίτηση εκκαθάρισης. Η απαίτηση της Αιτήτριας είναι αδιαμφισβήτητη και αποτελεί εκκαθαρισμένη απαίτηση. Τα όσα οι Καθ΄ων η Αίτηση αναφέρουν στις παραγράφους 30 ως 42 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ενδιάμεση αίτηση είναι αυθαίρετα, αβάσιμα, ανυπόστατα και δεν υποστηρίζονται από τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση. Οι Καθ΄ων η Αίτηση όφειλαν να καταβάλουν τα οφειλόμενα εντός 21 ημερών από την επίδοση της γραπτής απαίτησης και αν είχαν άλλες απαιτήσεις να τις διεκδικήσουν. Οι συνήγοροι περιορίστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις. Έχω θέσει ενώπιον μου όλα όσα ανέφεραν και θα σταθώ σε αυτά όπου κρίνω σκόπιμο στη συνέχεια. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Δ.27 θ.3 προνοεί τα ακόλουθα: "The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just" Στην ουσία, η πιο πάνω Διαταγή παρέχει στο Δικαστήριο την εξουσία, χωρίς τη διεξαγωγή δίκης, να απορρίψει οποιοδήποτε δικόγραφο. Το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να απορρίψει δικόγραφο όταν αυτό δεν αποκαλύπτει καλή βάση ή είναι επιπόλαιο ή παρενοχλητικό. Έχει επανειλημμένα υποδειχθεί από τη νομολογία η προσοχή και φειδώ που πρέπει να διακρίνουν την άσκηση της σχετικής εξουσίας του Δικαστηρίου (Βλ. μεταξύ άλλων την υπόθεση Mavromoustakis v. Yeroudis

(1965)1 C.L.R. 176). Διαφορετικά η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του συνταγματικού δικαιώματος διαδίκου να προσφύγει ενώπιον Δικαστηρίου (In Re Pelmaco Development Ltd

(1991)1 A.A.Δ.246, 255). Σε σχέση με την ερμηνεία των όρων frivolous or vexatious όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents on Pleadings 12th Edition page 145: "A pleading (και συνακόλουθα μέρος του) or an action is frivolous when it is without substance or groundless or fanciful and it is vexatious when it lacks bona fides and is hopeless or oppressive and tends to cause the opposite party unnecessary anxiety, trouble and expense .." Το γεγονός ότι ένας ισχυρισμός είναι αχρείαστος δεν είναι λόγος για τη διαγραφή του (Βλ. Vector Onega A.G. v. Του πλοίου M/V Girvas κ.α. αγ. Ναυτοδικείου αρ. 121/97, 18.2.2000. Στην υπόθεση Athina Leathergoods Ltd ν. Χαραλάμπους

(2001)1 ΑΑΔ 787 λέχθηκε ότι απλή πολυλογία δεν προκαλεί αφ΄ εαυτής αμηχανία. Ούτε και διαγράφεται ισχυρισμός ως προκαλών αμηχανία επειδή ο αντίδικος ισχυρίζεται ότι είναι αναληθής. Παρά το αναγνωρισμένο δικαίωμα της ελευθερίας των διαδίκων στη σύνταξη δικογράφων, συνιστά υποχρέωση τους να αποφύγουν να παραβιάσουν τους κανόνες σύνταξης. Στην αγωγή με αρ. 3933/08, Σόνιας Νικολάου, ως διαχειρίστρια κ.ά. ν. Γενικού Εισαγγελέα κ.ά, ημερ. 12.2.10 εύστοχα λέχθηκαν τα ακόλουθα, στις σελ. 16 - 17 από τον Α.Ρ. Λιάτσο, Π.Ε.Δ., (όπως ήταν τότε) τα οποία υιοθετώ: « Η Δ.19, πάντα των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, θέτει τους κανόνες που διέπουν το όλο φάσμα της σύνταξης δικογράφου. Η εφαρμογή δε των δικονομικών παραμέτρων που η διαταγή αυτή θέτει, προκειμένου δικόγραφο να συμμορφώνεται με τις επιταγές της, τυγχάνει δικαστικού ελέγχου με βάση τις εξουσίες που παρέχουν στο Δικαστήριο οι πρόνοιες του θ.26 της Δ.19. Προβλέπεται μέσα από αυτές η δυνατότητα διαγραφής δικογράφου ή μέρους του. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ερμηνεύοντας τη Δ.19 Θ.26, στην υπόθεση Ν. Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (SAL)

(1998)1 Α.Α.Δ. 1338, 1343, καθόρισε ότι η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου περιορίζεται από το ίδιο το κείμενο του θεσμού στη διαγραφή μέρους των δικογράφων. Παρά ταύτα, το Δικαστήριο έχει σε κάθε περίπτωση εγγενή ή συμφυή εξουσία να διατάσσει τη διαγραφή ολόκληρου δικογράφου, εφόσον αυτό κριθεί επιπόλαιο και/ή ενοχλητικό (The Annual Practice 1958, pp 577 - 8). Η Δ.27 θ.3 θεσμοθετεί στην ουσία μία συνοπτική διαδικασία, η οποία παρέχει στο Δικαστήριο την εξουσία, χωρίς τη διεξαγωγή δίκης, να απορρίψει οιονδήποτε δικόγραφο. Ο θεσμός αυτός δίδει στο Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να απορρίψει μια αγωγή όταν αυτή δεν αποκαλύπτει καλή βάση ή είναι επιπόλαιη ή παρενοχλητική. Σύμφωνα με τη νομολογία, η εξουσία αυτή ασκείται με εξαιρετική φειδώ και αποτελεί εξαιρετικής μορφή μέτρο (Ν. Σιακόλας, ανωτέρω, σελ. 1344)». Σκοπός της διακριτικής αυτής ευχέρειας και εξουσίας του Δικαστηρίου είναι να διασφαλίσει δίκαιους όρους διεξαγωγής της δίκης μεταξύ των διαδίκων και να παρεμποδίσει δικόγραφα αόριστα ή από του να τείνουν να αποκρύψουν ή συσκοτίσουν τα πραγματικά θέματα ή ερωτήματα για τα οποία υπάρχει διαφορά μεταξύ των διαδίκων μερών. Υπό το φως όλων των πιο πάνω θα προχωρήσω να εξετάσω τους λόγους στους οποίους βασίζεται η αίτηση. Α. Η αίτηση εκκαθάρισης είναι πρόωρη και ως εκ τούτου δεν υπήρχε αγώγιμο δικαίωμα κατά τον χρόνο καταχώρησης της. Η υποχρέωση καταβολής στην καθ' ης η αίτηση του ποσού των €3.500.000 λόγω της εκχώρησης σ΄αυτήν του πιο πάνω ποσού παρέμεινε αναντίλεκτο γεγονός. Αμφισβητείται όμως ο χρόνος αποπληρωμής του εν λόγω ποσού, εφόσον οι αιτητές ισχυρίζονται ότι λόγω της συμφωνίας, Τεκμήριο 6, ο χρόνος αποπληρωμής παρατάθηκε μέχρι τη 29.10.12. Η καθ' ης η αίτηση διαφωνεί με τα περί παράτασης του χρόνου αποπληρωμής, για τους λόγους που αναφέρονται στην παράγραφο 9 της ενόρκου δηλώσεως της στην ένσταση σε σχέση με τους οποίους δεν έχει αντεξεταστεί. Η θέση που προβάλλεται στην ένορκη δήλωση Kalinin ότι η καθ΄ης η αίτηση «είναι μεγαλομέτοχος της αιτήτριας και δεν είναι δυνατό να ισχυρίζεται πως δεν ξέρει για τη συμφωνία Τεκμήριο 6» δεν στηρίζεται σε γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιον μου. Ούτε βεβαίως η θέση αυτή έχει τεθεί στην καθ΄ης η αίτηση. Θεωρώ συνεπώς πως ο ισχυρισμός περί πρόωρης αίτησης δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί ενόψει ανυπαρξίας του αναγκαίου υπόβαθρου γεγονότων στο παρών στάδιο. Τα γεγονότα στα οποία βασίζεται ο ισχυρισμός δεν μπορούν να ξεκαθαρίσουν παρά με τη λήψη μαρτυρίας και την αξιολόγηση της, στο πλαίσιο εκδίκασης της αίτησης εκκαθάρισης (βλ. ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΑΛΩΝΕΥΤΗΣ ΛΤΔ v. ALPHA BANK LTD

(2003)ΑΑΔ.990). Β. Η θέση ότι δεν υπάρχει Εκκαθαρισμένη Απαίτηση εναντίον των αιτητών. Η καθ' ης η αίτηση προσδιορίζει στην αίτηση εκκαθάρισης ότι η αξίωση της αφορά την εκχώρηση ποσού ύψους €3.500.000 με βάση τη συμφωνία που επισυνάπτουν οι ίδιοι οι αιτητές. Συνεπώς δεν έχω αντιληφθεί που στηρίζουν οι αιτητές τη θέση τους. Στο σύγγραμμα του Ian F. Fletcher "The Law of insolvency", 4th Ed στη σελ. 675 αναφέρεται ότι «a creditor by subrogation or one to whom the debt has been legally or equitably assigned ιncluding an assignee of part of a debt) may properly petition for winding up». Γ. Η θέση ότι υπάρχει καλόπιστη αμφισβήτηση/υπεράσπιση και ότι η καθ΄ης δεν συνιστά πιστωτή. Η Νομολογία είναι σαφής ότι η γραπτή απαίτηση για καταβολή οφειλής με βάση το άρθρο 212 του Κεφ. 113 πρέπει να προέρχεται στο πιστωτή και ότι ο όρος «πιστωτής» δεν περιλαμβάνει πρόσωπο του οποίου η οφειλή τελεί υπό ουσιαστική και καλή τη πίστη αμφισβήτηση. (βλ. Χατζηγιάννης ν. C & J Kyprianou Promotions Ltd

(2010)1B. Α.Α.Δ. 991). Οι αιτητές ισχυρίζονται ότι η ύπαρξη διαφορετικών ισχυρισμών ως προς τα γεγονότα και ή την ύπαρξη των συμφωνιών θεμελιώνει τη βάσιμη Υπεράσπιση και καθιστά την αίτηση εκκαθάρισης καταχρηστική και έκθετη σε παραμερισμό (βλ. σελ. 10 της αγόρευσης τους). Η καθ΄ης η αίτηση εισηγείται ότι δεν υπάρχει καλόπιστη αμφισβήτηση της απαίτησης και αυτό εξάγεται από τις ένορκες δηλώσεις στην αίτηση όπου φαίνεται ότι καταβλήθηκαν ποσά ύψους €1.915.868,36 έναντι του χρέους των €3.500.000. Με αυτό τον τρόπο παραδέχονται ότι παραμένει απλήρωτο υπόλοιπο (βλ. παρ. 25 της ένορκης δήλωσης Kalinin). Συνεπώς ήταν η θέση του συνηγόρου της καθ΄ης η αίτηση ότι η αμφισβήτηση του ύψους ενός χρέους δεν συνιστά καλόπιστη αμφισβήτηση. Από το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων των αιτητών, δεν διαφαίνεται εκ πρώτης όψεως, ουσιαστική υπεράσπιση. Οι αιτητές ισχυρίζονται παράλληλα παράταση της περιόδου εξόφλησης και τμηματική εξόφληση. Αμφισβητούν παράλληλα τόσο το πότε κατέστη πληρωτέα η οφειλή όσο και το ύψος της. Στο σύγγραμμα "Company Law" του Robert Pennington, 4n έκδοση αναφέρεται στη σελ. 679, ότι το Δικαστήριο δεν θα απορρίψει αίτηση εκκαθάρισης απλώς επειδή η εταιρεία ισχυρίζεται ότι έχει Υπεράσπιση στην απαίτηση του πιστωτή εκτός αν δείξει ότι η υπεράσπιση είναι πιθανόν να επιτύχει σε νομικό σημείο, και προσκομίσει το λιγότερο εκ πρώτης όψεως απόδειξη των γεγονότων στα οποία βασίζεται η Υπεράσπιση. Δεν μπορώ να παραγνωρίσω ότι οι αιτητές δεν έχουν αμφισβητήσει την ύπαρξη του χρέους προς την καθ' ης η αίτηση. Το γεγονός δε ότι οι αιτητές φαίνεται να συμβλήθηκαν με την "Locraft Business Corp" στο Τεκμήριο 6 στην αίτηση διερωτώμαι κατά πόσο θα μπορούσε να αποτελέσει υπεράσπιση σε αγωγή της καθ' ης η αίτηση εναντίον των αιτητών. Όσο δε αφορά την αμφισβήτηση του ύψους του χρέους στην υπόθεση Χατζηγιάννης (πιο πάνω) το Εφετείο κρίνοντας πως η αίτηση εκκαθάρισης δεν ήταν το κατάλληλο πλαίσιο εκδίκασης είπε τα ακόλουθα στη σελ. 999: "Εάν υφίσταται οποιαδήποτε εύλογη βάση αμφισβήτησης της ύπαρξης του χρέους, όχι απλά του ύψους του, δεν πρέπει να υποβάλλεται τέτοια αίτηση". Περαιτέρω, στο σύγγραμμα "Company Law" (πιο πάνω) αναφέρονται τα ακόλουθα, στην σελ. 679: "The fact that the company disputes the amount of the debt claimed by the petitioning creditor will not induce the court to dismiss the petition if the company admits that it is indebted to him for an amount which, taken by itself would be sufficient for making a winding up order. (βλ. Re Tweeds Gardens Garages Ltd

(1962)1 ALL Ε.R.

1. Θεωρώ συνεπώς χωρίς να υπεισέρχομαι στην ουσία πως δεν έχω ικανοποιηθεί για τους σκοπούς της παρούσας ότι υπάρχει ουσιαστική αμφισβήτηση του χρέους που να οδηγεί στην διαπίστωση ύπαρξης διαφοράς που θα πρέπει να επιλυθεί στα πλαίσια αγωγής. Συνεπώς η υποβολή αίτησης εκκαθάρισης είναι πρόσφορη μέθοδος εκδίκασης. Δ. Η θέση ότι η αίτηση εκκαθάρισης είναι καταχρηστική και καταχωρήθηκε με αλλότρια κίνητρα και με σκοπό εξασφάλισης πλεονεκτήματος σε άλλη δικαστική διαδικασία. Επικαλούνται οι αιτητές στην αγόρευση τους ότι η αίτηση έγινε για να εκβιαστούν οι αιτητές στην αγωγή με αρ. 2780/12, στην οποία μάλιστα είχαν εκδοθεί διατάγματα παγώματος τα οποία εν τέλει απορρίφθηκαν λόγω της "προσφιλούς τακτικής" της αιτήτριας να μην παραθέτει όλα τα γεγονότα στο Δικαστήριο. Και ότι δεν δίδεται δικαιολογία για την καθυστέρηση της διεκδίκησης των οφειλομένων ποσών. Όλα όσα αναφέρουν οι αιτητές δεν έχουν υποστηρικτικό υπόβαθρο γεγονότων. Το Δικαστήριο συνεπώς δεν μπορεί να αποφανθεί επί της πιο πάνω θέσης. Ε. Η θέση ότι το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να εκδικάσει διαφορά των μερών λόγω ρήτρας διαιτησίας Ο όρος 5 της συμφωνίας δανείου λέει τα ακόλουθα: "5: SETTLEMENT OF DISPUTES 5.
2. All disputes arising out of breaching by the parties of the present Agreement shall be attempted, whenever possible, to be settled through friendly negotiations between the parties. An obligatory pre - arbitration procedure of disputes resolution is established. The period of examination of claims is 10 calendar days since the day of claim delivery. 5.
3. The parties may submit any disputes, which were not settled by negotiations to arbitration according to the international legislation" Οι αιτητές ισχυρίζονται ότι σε περίπτωση παράβασης όρων του συμβολαίου με βάση τον πιο πάνω όρο υφίσταται υποχρέωση για προ-διαιτητική διαδικασία ενώ o όρος 5.2 εφαρμόζεται σε μετέπειτα στάδιο. Το λεκτικό του όρου 5.1 της συμφωνίας εκχώρησης είναι διαφορετικό: "5: SETTLEMENT OF DISPUTES 5.1 All disputes arising out of the present agreement shall be attempted to be settled through friendly negotiations between the parties according to applicable international law and usual business practices." Ο όρος 5.2 είναι ταυτόσημος με τον πιο πάνω. Αδυνατώ να δω με ποιό τρόπο είναι σχετικά τα άρθρα παραπομπής σε διαιτησία με την οφειλή των αιτητών. Εν πάση περιπτώσει δεν φαίνεται να υπάρχουν διαφωνίες που να πηγάζουν από τις υπογραμμένες από τα 2 μέρη συμφωνίες. Εξάλλου ούτε και οι αιτητές έχουν εισηγηθεί ποιες κατά την άποψη τους είναι οι διαφωνίες που θα επιλύονταν ενδεχομένως μέσω διαιτησίας. Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω είναι καθαρό από το λεκτικό του όρου 5.2 πιο πάνω πως πρόθεση των μερών κατά την υπογραφή των συμφωνιών ήταν η παραπομπή σε διαιτησία να μην είναι υποχρεωτική αλλά δυνητική, όπως αυτό φαίνεται από τη χρήση του όρου "may". Με βάση όλα τα πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της καθ΄ης η αίτηση και εναντίον των αιτητών, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της κυρίως αίτησης. (Υπ.) ................ Μ. ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΧΨ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο