Δήμητρας Beevor ν. Νίκης Κυριάκου, προσωπικά και υπό την ιδιότητά της ως προτεινόμενου εκτελεστού της Διαθήκης του Σόλωνα Άσπρου κ.α., Αρ. Αγωγής: 6235/2008, 4/11/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A388 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Σολομωνίδη, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 6235/2008 Μεταξύ: Δήμητρας Beevor Ενάγουσας και 1. Νίκης Κυριάκου, προσωπικά και υπό την ιδιότητά της ως προτεινόμενου εκτελεστού της Διαθήκης του Σόλωνα Άσπρου 2. Ελένης Σ. Άσπρου 3. Γαβριέλλας Κυριάκου Εναγομένων ------------------- Και ως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος ημερ. 21.2.2012: Μεταξύ: Δήμητρας Beevor Ενάγουσας και 1. Νίκης Κυριάκου, προσωπικά και υπό την ιδιότητά της ως προτεινόμενου εκτελεστού της Διαθήκης του Σόλωνα Άσπρου 2. Δώρου Ιωαννίδη δυνάμει περιορισμένου παραχωρητηρίου εγγράφων διαχείρισης ημερομηνίας 30.12.2011, αναφορικά με την περιουσία της αποβιωσάσης Ελένης Σ. Άσπρου 3. Γαβριέλλας Κυριάκου Εναγομένων ------------------- ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Αρ. Αγωγής: 4854/2011 Μεταξύ: Δήμητρας Beevor Ενάγουσας και 1. Νίκης Κυριάκου, προσωπικά και υπό την ιδιότητά της ως προτεινόμενου εκτελεστή της Διαθήκης της Ελένης Άσπρου 2. Γαβριέλλας Κυριάκου Εναγομένων ------------------- Αίτηση ημερ. 8.2.2013 για Συνένωση των εν τίτλω αγωγών 4 Νοεμβρίου, 2013. Για Αιτήτρια-Ενάγουσα: κα Ελ. Προδρόμου για Γ. Ζ. Γεωργίου Για Καθ' ων η Αίτηση-Εναγόμενους: κα Ε. Τουμάζου για κ. Κιτρομηλίδη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτησή της, ημερ. 8.2.2013 («η Αίτηση»), η Αιτήτρια-Ενάγουσα ζητά διάταγμα του Δικαστηρίου για τη συνεκδίκαση της παρούσας αγωγής (αρ. 6235/2008) με την αγωγή αρ. 4854/2011 για το λόγο ότι και οι δύο αγωγές έχουν νομική και πραγματική συνάφεια. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η παρούσα Αίτηση εμφαίνονται στους φακέλους των δύο υποθέσεων και συνοπτικά είναι τα ακόλουθα: Και οι δύο αγωγές παρουσιάζουν κοινά νομικά σημεία και κοινό υπόβαθρο γεγονότων τοιαύτης σημασίας και έκτασης σε σχέση με τα υπόλοιπα θέματα που εγείρονται σε αυτές, ώστε να στοιχειοθετούν ουσιώδη συνάφεια μεταξύ των επίδικων θεμάτων και να καθιστούν αναγκαία και επιθυμητή την ταυτόχρονη εκδίκασή τους προς αποφυγή της πολλαπλότητας των διαδικασιών και ευχερέστερης κατανόησης των επίδικων θεμάτων, με τον αποκλεισμό κάθε δυσχέρειας που δυνατό να προκύψει με την ξεχωριστή εκδίκασή τους, για σκοπούς εξυπηρέτησης και/ή ομοιόμορφης απονομής της δικαιοσύνης, περιορισμού των δικαστικών εξόδων, καθώς και οικονομία δικαστικού χρόνου. Η παρούσα αγωγή (αρ. 6235/2008), στρέφεται κατά του κύρους της διαθήκης του αποβιώσαντος Σόλωνα Άσπρου, πατέρα της Ενάγουσας. Η αγωγή αρ. 4854/2011 στρέφεται κατά του κύρους της διαθήκης της αποβιωσάσης Ελένης Άσπρου, μητέρας της Ενάγουσας. Τα δικόγραφα και στις δύο ως άνω αγωγές, όχι μόνο δεν συγκρούονται αλλά είναι τα ίδια. Η μαρτυρία που θα προσκομιστεί κατά την ακρόαση της υπόθεσης, τουλάχιστον εκ μέρους της Ενάγουσας, θα είναι η ίδια και στις δύο υποθέσεις, τουλάχιστον κατά το μεγαλύτερο μέρος της. Περαιτέρω, η εκπροσώπηση των διαδίκων και στις δύο υποθέσεις γίνεται από τους ίδιους δικηγόρους. Η Αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.14, θθ.2-5, Δ.48, θθ. 2, 3 και 9(
- e)και Δ.64, στη νομολογία και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Η Αίτηση αντιμετώπισε την ένσταση («η Ένσταση») των Εναγομένων. Οι λόγοι επί των οποίων στηρίζεται η Ένσταση είναι οι ακόλουθοι: 1. Η Αίτηση αντίκειται στους Διαδικαστικούς Κανονισμούς και είναι καταχρηστική της διαδικασίας. 2. Με την Αίτηση ζητείται συνένωση αγωγών χωρίς να καταδεικνύονται με σαφήνεια και λεπτομέρεια τα κοινά νομικά ή πραγματικά θέματα. 3. Οι αξιώσεις εναντίον των Εναγομένων στις δύο αγωγές είναι αδύνατο να συσχετιστούν και να συνεκδικαστούν καθότι είναι διαφορετικές. 4. Οι δύο αγωγές αφορούν σε διαθήκες που καταρτίστηκαν από δύο ξεχωριστούς διαθέτες, οι οποίοι απεβίωσαν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. 5. Οι δύο αγωγές αφορούν σε διαθήκες που δεν περιλαμβάνουν τους ίδιους κληρονόμους. 6. Τα πραγματικά και νομικά ζητήματα είναι διαφορετικά στις δύο αγωγές. Στην αγωγή αρ. 6235/2008 τίθεται θέμα αμφισβήτησης της νοητικής και δικαιοπρακτικής ικανότητας του αποβιώσαντος Σόλωνα Άσπρου, ενώ στην αγωγή αρ. 4854/2011 αμφισβητείται η πνευματική και δικαιοπρακτική ικανότητα της αποβιωσάσης Ελένης Άσπρου. 7. Η μαρτυρία που θα δοθεί στην κάθε αγωγή δεν είναι η ίδια. 8. Με την αιτούμενη συνένωση θα περιπλεχθούν τα διάφορα θέματα που προκύπτουν από δύο διαφορετικές αγωγές, θα προκληθεί περαιτέρω καθυστέρηση και δεν θα εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης, με αποτέλεσμα να παραβλάπτονται τα Συνταγματικά δικαιώματα των Εναγομένων περί δίκαιας δίκης. Η Ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Εναγόμενης 1 Νίκης Κυριάκου, στην οποία επαναλαμβάνονται, ουσιαστικά, οι λόγοι Ένστασης. Στις γραπτές αγορεύσεις, οι οποίες καταχωρήθηκαν με οδηγίες του Δικαστηρίου και με τη σύμφωνο γνώμη των δικηγόρων, γίνεται αναφορά τόσο στα πραγματικά γεγονότα που συνθέτουν την Αίτηση και την Ένσταση, όσο και σε σχετική επί του θέματος νομολογία. Δεν θα αναφερθώ λεπτομερώς στις εκατέρωθεν θέσεις. Όπου χρειαστεί, θα γίνει ιδιαίτερη αναφορά κατωτέρω στις διάφορες εισηγήσεις των δύο πλευρών. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η σχετική εξουσία για τη συνένωση αγωγών παρέχεται από τη Δ.14, θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που έχει ως ακολούθως: "When two or more actions are pending in the same Court, whether by the same or different plaintiffs against the same or different defendants, and the claims of such actions involve a common question of law or fact of such importance in proportion to the rest of the matters involved in such actions as to render it desirable that the actions should be consolidated, the Court or a Judge may order that they be consolidated." Σε μετάφραση (βλ. Μενελάου και άλλης ν. Ξενοφώντος [1989] 1 Α.Α.Δ. (Ε) 371, 374): "Όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο είτε από τον ίδιο ή από διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον του ιδίου ή διαφορετικών εναγομένων, και οι αξιώσεις σε αυτές τις αγωγές περιέχουν κοινό ζήτημα νόμου ή πραγματικού γεγονότος τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα επίδικα ζητήματα που εγείρονται στις αγωγές αυτές, έτσι που να καθίσταται επιθυμητό οι αγωγές να πρέπει να συνενωθούν, το Δικαστήριο ή ο Δικαστής δύναται να διατάξει τη συνένωση τους." Ο βασικός σκοπός της Δ.14, θ.2 περιγράφεται στη Μενελάου v. Ξενοφώντος (ανωτέρω), στη σελ. 374, ως ακολούθως: "Βασικός σκοπός της πιο πάνω πρόνοιας είναι ασφαλώς η αποφυγή της πολλαπλότητας στη δικαστική διαδικασία και έτσι να εξοικονομείται χρόνος και έξοδα. Οι νομικές αρχές που ισχύουν στην εφαρμογή της έτυχαν ευρείας συζήτησης στην υπόθεση Χ'Άθανασίου ν. Παρπερίδη κ.α. [1975] 1 Α.Α.Δ. 401, στην οποία παραπέμπουμε απλώς γιατί τα νομικά ζητήματα καλύπτονται σε αυτή εκτενώς έτσι που η επανάληψη τους θα ήταν άσκοπη. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Παρπερίδη, και γενικά στη νομολογία, η άσκηση της δικαστικής ευχέρειας στην εφαρμογή της Διάταξης 14, εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα στην κάθε υπόθεση στα οποία ως εκ τούτου το Δικαστήριο θα πρέπει να αναφέρεται για να αιτιολογείται η τελική του κρίση." Επίσης στην υπόθεση Κυπρ. Τράπεζα Αναπτ. Λτδ v. Αpak Agro Ind. κ.ά.
(1999)1(Γ) ΑΑΔ 1721, 1726, 1727 επισημαίνονται τα εξής: "Διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών προς εκδίκαση ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου είναι παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος. Βλ. Hadjiathanassiou ν. Parperides and Others
(1975)1 C.L.R. 401 και Healey and Others v. A. Waddington and Sons Ltd and Others
(1954)1 All E.R. 861." Η σημείωση η οποία υπάρχει στο περιθώριο της Δ.14 υποδηλώνει ότι η Δ.14 έχει ως πρότυπο τις πρόνοιες της 0.49, r.8 των Old Rules of the Supreme Court η οποία έχει ως εξής: "Causes or matters pending in the same division may be consolidated by order of the Court or a Judge in the manner in use immediately before November 1, 1875, in the Superior Courts of Common Law." Η πιο πάνω αγγλική διαταγή έχει τώρα αντικατασταθεί με νέα διαταγή. Πρόκειται για την 0.4, r.10 η οποία έχει ως ακολούθως: "Where two or more causes or matters are pending in the same Division, then, if it appears to the Court- (
- a)that some common question of law or fact arises in both or all of them, or (
- b)that the rights to relief claimed therein are in respect of or arise out of the same transaction or series of transactions, or (
- c)that for some other reason it is desirable to make an order under this Rule, the Court may order those causes or matters to be consolidated on such terms as it thinks just or may order them to be tried at the same time, or one immediately after another, or may order any of them to be stayed until after the determination of any other of them." Από μια απλή ανάγνωση και σύγκριση της παλαιάς αγγλικής 0.49, r.8 με τη νέα αγγλική 0.4, r.10 παρατηρείται και διαπιστώνεται ότι οι πρόνοιες της τελευταίας είναι πιο διευκρινιστικές από τις πρόνοιες της πρώτης. Όμως, όπως θα διαφανεί στη συνέχεια, ο τρόπος με τον οποίο η νέα αγγλική 0.4, r.10 έχει ερμηνευθεί από τα αγγλικά Δικαστήρια είναι ο ίδιος με τον τρόπο που έχει ερμηνευθεί και η παλαιά αγγλική 0.49, r.8. Επομένως θα είναι καθοδηγητικό να γίνει αναφορά στον τρόπο με τον οποίο τόσο η παλαιά αγγλική 0.49, r.8 όσο και η νέα αγγλική 0.4, r.10 έχουν ερμηνευθεί από τα αγγλικά Δικαστήρια. Στο σύγγραμμα HALSBURY'S LAWS OF ENGLAND, 3rd edition, Vol. 30, σελ. 389, παράγρ. 725, αναφέρονται τα ακόλουθα σχετικά με την εμβέλεια της 0.49, r.8: "Actions relating to the same subject matter between the same plaintiff and the same defendant, or between the same plaintiff and different defendants, or between different plaintiffs and different defendants, may be consolidated on the application of either a plaintiff or a defendant." Επίσης στην Horwood v. Statesman Publishing Co. Ltd
(1929), 98 L.J.K.B. 450, αναφέρονται τα ακόλουθα στις σελ. 455, 456: "I should feel disposed to give the largest possible meaning to the words "causes or matters pending in the same Division may be consolidated by order of the court or a judge," in Order XLIX, rule 8, and I think that an order to consolidate may be made when two or more actions are pending
(1)between the same plaintiff and the same defendant;
(2)between the same plaintiffs and different defendants;
(3)between different plaintiffs and the same defendants, and finally
(4)between different plaintiffs and different defendants. That is stated in the current edition of the Red Book, as it is called, the Yearly Practice, but it is said that the remainder of the note goes too far when it says "and whatever may be the nature of the claims involved in the actions." If you have to place some limitation on Order XLIX, rule 8, I think that the only limitation that can be placed upon it is to say that you can consolidate in the cases I have referred to, with regard to parties, and in cases where there is some common measure of fact in the two cases or two or more cases which it is desired to consolidate. Personally, I should have preferred to leave the whole matter to the discretion of the Court and the Court would have had then no difficulty in dealing with the rather embarrassing cases suggested by counsel for the plaintiffs where there was a dispute between the parties with regard to the solicitor or counsel who ought to be employed, although in the present case I can conceive that there will be no dispute between the parties with regard to the counsel and solicitor to whom they have entrusted the conduct of their case." Μολονότι τα επίδικα θέματα δεν είναι επακριβώς τα ίδια, αγωγές οι οποίες έχουν εγερθεί από τον ίδιο ενάγοντα εναντίον διαφορετικών εναγομένων δύνανται να συνενωθούν [βλ. Horwood ν. Statesman Publishing Co. Ltd. (ανωτέρω), Bailey v. Curzon
(1932)2 K.B. 392, C.A. και τα συγγράμματα THE ANNUAL PRACTICE 1956, σελ. 873 και YEARLY PRACTICE OF THE SUPREME COURT 1932, σελ. 852]. Στο σύγγραμμα THE ANNUAL PRACTICE 1966, Vol. 1, σελ. 41, αναφέρονται τα ακόλουθα επί του προκειμένου: "Effect of the rule. - There is a discretion to consolidate "pending" actions, that is to say actions in which the writ has been served (The Helenslea
(1882), 7 P.D. 57), and in which judgement has not yet been obtained and satisfied. The main purpose of consolidation is to save costs and time, and therefore it will not usually be ordered unless there is "some common question of law or fact bearing sufficient importance in proportion to the rest" of the subject-matter of the actions "to render it desirable that the whole should be disposed of at the same time" (Payne v. British Time Recorder Co., [1921] 2 K.B. at p.16; Horwood v. British Statesman Publishing Co. Ltd., [1929] W.N. 38" Daws v. Daily Sketch, [1960] 1 W.L.R. 126; [1960] 1 All E.R. 397, C.A.). Where this is the case, actions may be consolidated where the plaintiffs are the same and the defendants are the same, or where the plaintiffs or defendants or all are different (Horwood v. British Statesman Publishing Co. Ltd., supra, per Sankey, L.J., at p.59). The circumstances in which actions may be consolidated are therefore generally similar to those in which parties may be joined in one action under 0.15, r.
- There may, however, be further circumstances which will militate against an order being made. Two actions cannot be consolidated where the plaintiff in one action is the same person as the defendant in another action, unless one action can be ordered to stand as a counterclaim or third party proceedings in another action. Moreover, as one firm of solicitors will usually be given the conduct of the consolidated action on behalf of all plaintiffs, it is generally impossible to consolidate actions in which different solicitors have benn instructed (Lewis v. Daily Telegraph (No. 2), [1964] 2 Q.B. 601), unless all plaintiffs agree that one firm of solicitors shall act on their behalf, or unless there can be a partial consolidation.". Περαιτέρω, στη σελ. 42 αναφέρονται τα ακόλουθα: "But no order for consolidation will be made without hearing all parties affected, and therefore it will only be made on the hearing of applications in all actions (Daws v. Daily Sketch, supra). Apart from these difficulties an order for consolidation may be refused where it would be likely to cause embarassment at the trial. For example, where the actions are by different plaintiffs, based on the same libel, and the defences are different it would often be likely to embarass the jury to consolidate them (see Daws v. Daily Sketch, supra).". Χρήσιμη αναφορά επί του θέματος συνένωσης αγωγών μπορεί να γίνει επίσης στο σύγραμμα HALSBURY'S LAWS OF ENGLAND, 4th Edition, Vol, 37, σελ. 60, παράγρ. 69 όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: "
- Consolidation. Consolidation is a process by which two or more causes or matters are by order of the court combined or united and treated as one cause or matter. The main purpose of consolidation is therefore to save costs, time and effort, and to make the conduct of several actions more convenient by treating them as one action. The jurisdiction to consolidate arises where there are two or more causes or matters pending in the same Division and it appears to the court:
(1)that some common question of law or fact arises in both or all of them, or
(2)that the rights to relief claimed in them are in respect of or arise out of the same transaction or series of transactions, or
(3)that for some other reason it is desirable to make an order consolidating them or an order alternative to consolidating them. In these circumstances the court may order those causes or matters to be consolidated on such terms as it thinks just. The circumstances in which actions may be consolidated are broadly similar to those in which parties may be joined in one action. Accordingly, actions relating to the same subject matter between the same plaintiff and the same defendant, or between the same plaintiff and different defendants or between different plaintiffs and different defendants, or between different plaintiffs and the same defendant, may be consolidated on the application of either a plaintiff or a defendant. On the other hand, there may be circumstances which may make it undesirable or even impossible or at least impracticable, to make an order for consolidation. Thus, two actions cannot be consolidated where the plaintiff in one action is the same person as the defendant in another action unless one action can be ordered to stand as a counterclaim in the consolidated action. Again, it is generally impossible to consolidate actions where the plaintiffs in two or more actions are represented by different solicitors. Moreover, a consolidation order will as a matter of discretion be refused where it would be likely to cause embarrassment at the trial." Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Halsbury's (ανωτέρω), σελ. 37, παράγρ. 70, σε περιπτώσεις που επιζητείται η συνένωση αγωγών μπορούν να χρησιμοποιηθούν δύο τρόποι υποβολής της σχετικής αίτησης. Με τον πρώτο τρόπο καταχωρούνται ξεχωριστές αιτήσεις σε κάθε αγωγή που θα συνενωθεί και με το δεύτερο τρόπο καταχωρείται μια αίτηση στην οποία όμως αναφέρονται όλοι οι τίτλοι των αγωγών των οποίων επιζητείται η συνένωση. Το σημαντικό της όλης διαδικασίας είναι ότι οι φάκελοι των αγωγών των οποίων σκοπείται η συνένωση τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου, πράγμα που έχει γίνει [βλ. επίσης Daws v. Daily Sketch (ανωτέρω)]. Μολονότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να διατάξει τη συνένωση αγωγών ή να αρνηθεί αυτήν, εντούτοις καμία σαφής νομική αρχή δεν μπορεί να συναχθεί από τη σχετική νομολογία, και οι αποφάσεις εξαρτώνται κυρίως από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Η αγγλική υπόθεση Healy (ανωτέρω) δεν αποτελεί καλό προηγούμενο που να καθορίζει τα κριτήρια που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη ή εκείνα που πρέπει να αγνοούνται από το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας [βλ. Hadjiathanassiou v. Parperides
(1975)1 C.L.R. 401, 411]. Υπάρχουν βέβαια και άλλοι παράγοντες οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη όπως η πολυπλοκλότητα των εγειρόμενων θεμάτων ή η δυνατότητα εκπροσώπησης μέσω του ίδιου δικηγόρου (βλ. Lewis ν. Daily Telegraph Ltd. [1964] 1 All E.R. 705). Δεδομένου ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η Δ.14, θ.2 το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να επιτρέψει ή όχι τη συνένωση εκκρεμουσών αγωγών. Ασκώντας τη διακριτική του εξουσία, το Δικαστήριο θα πρέπει να βεβαιωθεί ότι η συνένωση των αγωγών είναι επιθυμητή για σκοπούς καλύτερης απονομής της δικαιοσύνης [βλ. Bailey v. Curzon
(1932)All E.R. Rep. 398, στις σελ. 402-403 και Hadjathanasiou v. Parperides (ανωτέρω)]. Παρόλο που η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου είναι ευρεία, εντούτοις υπάρχουν περιπτώσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην απόρριψη του αιτήματος για συνένωση. Για παράδειγμα δύο αγωγές συνήθως δεν συνενώνονται, λόγω πρακτικών δυσκολιών, όταν ο ενάγων στη μια αγωγή είναι εναγόμενος στην άλλη, εκτός αν η μία αγωγή θεωρηθεί ως ανταπαίτηση στην άλλη (βλ. Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 37, παράγρ. 69). Αλλο παράδειγμα είναι όπου οι ενάγοντες στις διάφορες αγωγές έχουν διαφορετικούς δικηγόρους και δεν συμφωνούν μεταξύ τους ποιος θα έχει το χειρισμό των συνενωμένων αγωγών [βλ. Lewis v. Daily Telegraph (No.2) (ανωτέρω)] ή όπου οι εναγόμενοι προβάλλουν διαφορετικές υπερασπίσεις όπως ήταν η περίπτωση στην υπόθεση Daws v. Daily Sketch etc.
(1960)1 All E.R. 397. Στην υπόθεση Horwood v. Statesman Publishing Co. (ανωτέρω), στη σελ. 454 αναφέρεται ακόμα ένας παράγοντας ο οποίος λαμβάνεται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, ο ακόλουθος: "No doubt, one of the matters that the court would take into consideration is whether, when it has consolidated, the plaintiffs and the causes of action would properly be in the same writ under Order XVI, rule 1". Η 0.16 r.1 αντιστοιχεί με τη δική μας Δ.9 θ.1 η οποία προνοεί για την δυνατότητα συνένωσης διαφόρων προσώπων ως διαδίκων σε κάποιαν αγωγή. Το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την Έκθεση Απαιτήσεως των αγωγών, και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των υπερασπίσεων [βλ. Samata Enterpr. Ltd. ν. Σταύρου
(1998)1 A.A.Δ. (Γ) 1876, 1878]. Συνεπώς καθίσταται αναγκαία η εξέταση των Εκθέσεων Απαιτήσεως των αγωγών των οποίων επιζητείται η συνένωση. Αναλυτικά προκύπτουν τα εξής από τις δύο αγωγές. Και στις δύο αγωγές η Ενάγουσα είναι η ίδια. Το ίδιο και οι Εναγόμενοι, με τη μόνη διαφορά ότι στην αγωγή αρ. 6235/08 ενάγεται, ως επιπρόσθετος Εναγόμενος, ο διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Ελένης Άσπρου. Σύμφωνα με τη νομολογία, την οποία έχω παραθέσει πιο πάνω, αγωγές οι οποίες έχουν εγερθεί από τον ίδιο ενάγοντα εναντίον διαφορετικών εναγομένων δύνανται να συνενωθούν, μολονότι τα επίδικα θέματα δεν είναι επακριβώς τα ίδια. Έχοντας όμως διεξέλθει τις Εκθέσεις Απαιτήσεως και στις δύο αγωγές, διαπιστώνω ότι δεν υπάρχει κοινό ή πραγματικό ζήτημα σε αυτές ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των Υπερασπίσεων. Η αγωγή 6235/2008 αφορά τη διαθήκη ημερ. 28.9.2007 του αποβιώσαντος Σόλωνα Άσπρου, πατέρα της Ενάγουσας και Εναγομένης 1 και παππού της Εναγομένης
- Ο Σόλων Άσπρου απεβίωσε την 24.5.2008 αφήνοντας ως νόμιμους κληρονόμους την Ενάγουσα, την Εναγόμενη 1, τη σύζυγό του Ελένη Άσπρου και, διά της διαθήκης του, την Εναγόμενη
- Με την εν λόγω αγωγή αμφισβητείται η νοητική και δικαιοπρακτική ικανότητα του αποβιώσαντος Σόλωνα Άσπρου. Αντιθέτως, η αγωγή αρ. 4854/2011 αφορά τη διαθήκη ημερ. 28.9.2007 της αποβιωσάσης Ελένης Άσπρου, μητέρας της Ενάγουσας και της Εναγομένης 1 και γιαγιάς της Εναγομένης
- Η Ελένη Άσπρου απεβίωσε την 10.12.2010 αφήνοντας ως νόμιμους κληρονόμους την Ενάγουσα και την Εναγόμενη 1 και, διά της διαθήκης της, την Εναγόμενη
- Με την εν λόγω αγωγή τίθεται θέμα αμφισβήτησης της πνευματικής και δικαιοπρακτικής ικανότητας της αποβιωσάσης Ελένης Άσπρου. Συνεπώς, η μαρτυρία που θα δοθεί στα πλαίσια της αγωγής αρ. 6235/2008 σε σχέση με τη νοητική και δικαιοπρακτική ικανότητα του αποβιώσαντος Σόλωνα Άσπρου κατά την υπογραφή της διαθήκης του δεν θα έχει καμιά σχέση με τη μαρτυρία που θα δοθεί στα πλαίσια της αγωγής αρ. 4854/2011, η οποία θα σχετίζεται με την πνευματική και δικαιοπρακτική ικανότητα της αποβιωσάσης Ελένης Άσπρου κατά την υπογραφή της δικής της διαθήκης. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα ανωτέρω, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι στην παρούσα περίπτωση η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου πρέπει να ασκηθεί εναντίον της έκδοσης διατάγματος συνένωσης των εν τίτλω αγωγών, καθότι ένα τέτοιο διάταγμα μάλλον θα περιπλέξει παρά να συντομεύσει τη διαδικασία. Δεν θα προκύψει οποιοδήποτε όφελος από τη συνένωση. Τυχόν συνένωση δεν θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Ως εκ των ανωτέρω, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση-Εναγομένων και εναντίον της Αιτήτριας-Ενάγουσας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και τα οποία να καταβληθούν στο τέλος της δίκης. [Υπ.] ................ Χ. Σολομωνίδης, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο