NICK TOP HEALTH PRODUCTS LTD ν. EVAND TRADING LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 1961/2013, 7/11/2013

NICK TOP HEALTH PRODUCTS LTD ν. EVAND TRADING LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 1961/2013, 7/11/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A391 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛEΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1961/2013 Μεταξύ: NICK TOP HEALTH PRODUCTS LTD Εναγουσας και EVAND TRADING LTD, Σπύρου Κυπριανού 32, Λάρνακα ΚΕΔΙΦΑΠ ΛΤΔ, Βιομηχανική Περιοχή Μεσόγης 15, Πάφος MARATHON DISTRIBUTORS LTD Εναγομένων Ημερομηνία: 7.11.2013 Εμφανίσειςː Για τους Ενάγοντεςː κ. Δ. Παυλίδης και κ. Πόλεως Για την Εναγόμενη αρ.1ː Α. Χριστοφόρου για Παπαθανασίου & Παστελλίδης ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Αίτηση, ημερ. 14.3.2013, από την Ενάγουσα - Αιτήτρια για προσωρινό διάταγμα Με μονομερή αίτηση, ημερ. 14.3.2013, η Ενάγουσα αιτήθηκε από το Δικαστήριοː «Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικατηρίου με το οποίο να απαγορεύει στους Εναγομένους, τους Υπηρέτες, τους υπαλλήλους και/ή τους αντιπροσώπους αυτών από το να πωλούν και/ή να διαθέτουν προς πώληση και/ή να διανέμουν και/ή να θέτουν σε πώληση και/ή παράδοση σκευάσματα και/ή συμπληρώματα Διατροφής και συγκεκριμένα με την επωνυμία και/ή το εμπορικό σήμα Med - Eq AS με χώρα προέλευσης τη Νορβηγία για τα συμπληρώματα διατροφής «30 Days HBT Tablets» και «30 Days Cellulite Cream». Β. Οποιαδήποτε παραπέρα θεραπεία την οποία το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε κρίνει εύλογη και/ή δίκαιη υπό τις περιστάσεις. Γ. Τα έξοδα της αίτησης αυτής πλέον 18% ΦΠΑ.». Ως νομική βάση της αίτησης εκτίθενται τα άρθρα 4 και 9 του Κεφ. 6, το άρθρο 32 του Ν.14/60, το Κεφ. 269 και οι θεσμοί περί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, θ.1-

1. Τα γεγονότα τα οποία υποστηρίζουν την αίτηση εκτίθενται στην αρχική ένορκο δήλωση που τη συνοδεύει, ημερ. 14.3.2013, καθώς και στη συμπληρωματική ένορκο δήλωση, ημερ. 20.3.2013, η οποία όπως προκύπτει από τα πρακτικά ημερ. 19.3.2013 καταχωρήθηκε κατόπιν αδείας του Δικαστηρίου. Στην παράγραφο 2 της ενόρκου δηλώσεως ημερ. 14.3.2013, ο Διευθυντής της Ενάγουσας, κ. Νίκος Χατζηχαραλάμπους, περιγράφει την Ενάγουσα ως αντιπρόσωπο και αποκλειστικό διανομέα στην Κυπριακή Δημοκρατία δύο προϊόντων της κατασκευαστικής εταιρείας Med - Eq AS με έδρα τη Νορβηγία, ήτοι το συμπλήρωμα διατροφής «30 Days HBT Tablets» και το φάρμακο «30 Days Cellulite Cream». Είναι ο ισχυρισμός του Δ/ντη της Ενάγουσας στις παρα. 4 και 5 της ένορκης δήλωσής του ότι και τα δύο ανωτέρω προϊόντα πρέπει να τύχουν αδειοδότησης από τις Υγειονομικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Υγείας προτού διατεθούν προς πώληση στην Κυπριακή αγορά και ότι με βάση την πληροφόρηση που αυτός έλαβε στις 13.3.2013 από δύο λειτουργούς του Υπουργείου Υγείας που κατονομάζει, ουδείς έχει αδειοδοτηθεί για την κυκλοφορία και πώληση των εν λόγω προϊόντων στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι περαιτέρω ο ισχυρισμός του Δ/ντη της Ενάγουσας, στις παρα. 6 και 9 της ένορκης του δήλωσης ότι στις 11.3.2013 τα εν λόγω προϊόντα διατέθηκαν προς πώληση προτού αδειοδοτηθούν [δενλέει από ποιους] και ότι ήταν τοποθετημένα στις αποθήκες των Εναγομένων αρ. 2 και 3.και διανεμήθηκαν σε πληθώρα φαρμακείων ανά το Παγκύπριο για πώληση στους καταναλωτές. Για να μπορεί να αποδείξει τον ισχυρισμό του, αγόρασε και ο ίδιος από τη φαρμακαποθήκη των Εναγομένων αρ. 2 ένα τέτοιο σκεύασμα στις 11.3.
2. Είχε συνάντηση στις 13.3.2013 στις 2 μ.μ. με λειτουργό του Υπουργείου Υγείας ο οποίος διαπίστωσε ότι κυκλοφορούν πράγματι χωρίς άδεια τα εν λόγω σκευάσματα. Στη βάση των προεκτεθέντων γεγονότων της Ενόρκου Δηλώσεως ημερ. 14.3.2013, η Ενάγουσα αιτήθηκε προσωρινό διάταγμα ως ανωτέρω με σκοπό να προστατευθεί από τον ορατό και υπαρκτό κίνδυνο να υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά καθότι, όπως επεξηγείται στην παράγραφο 12 της ενόρκου δηλώσεως, ως αντιπρόσωπος και αποκλειστικός διανομέας των σχετικών σκευασμάτων για τη Δημοκρατία, υπέχει ευθύνη έναντι των καταναλωτών των εν λόγω σκευασμάτων για οποιαδήποτε ευθύνη προκύψει από την κατανάλωσή τους ενόσω δεν έχουν αδειοδοτηθεί από τις αρμόδιες αρχές της Δημοκρατίας για κυκλοφορία και πώληση. Με τη συμπληρωματική ένορκο δήλωση, ημερ. 20.3.2013, ο Διευθυντής της Ενάγουσας δηλώνει, στην παράγραφο 8 αυτής, ότι «όπως με συμβουλεύουν οι δικηγόροι μου και τυγχάνω νομικής συμβουλής, τα συγκεκριμένα σκευάσματα έχουν διοχετευθεί στην αγορά από τους Εναγόμενους 1 μέσω των Εναγόμενων 2 και 3 χωρίς την άδεια των Υγειονομικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Υγείας [...]». Θα αναφερθώ εν τάχει στην πορεία της εκδίκασης της αίτησης. Το Δικαστήριο, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της δικασίμου ημερ. 20.3.2013, έδωσε οδηγίες στο συνήγορο της Ενάγουσας όπως προβεί σε επίδοση της αίτησης στους Εναγομένους προτού ενεργήσει βάσει αυτής. Πράγματι, στις 27.3.2013 σημειώθηκε εμφάνιση στην αίτηση από μέρους της Εναγομένης αρ. 1 - Καθ' ης η αίτηση, η οποία και προχώρησε την επομένη, 28.3.2013, στην καταχώριση Ένστασης, υποστηριζόμενης από ένορκο δήλωση του κ. Παναγιώτη Γεωργίου, ημερ. 27.3.
3. Σημειωτέον ότι, όπως προκύπτει από τα πρακτικά του Δικαστηρίου, η Ενάγουσα - Αιτήτρια δεν επέδειξε ιδιαίτερη σπουδή να οριστεί η αίτηση για ακρόαση. Αντί τούτου, η αίτηση παρέμεινε κατόπιν αιτήματος της Αιτήτριας για οδηγίες, από 2.4.2013 όταν είχε πλέον καταχωριθεί και η ένσταση της Εναγομένης αρ. 1, άλλες τρεις συνεχείς δικασίμους (24.4.2013, 30.4.2013, 31.5.2013). Στις 31.5.2013 η αίτηση αποσύρθηκε από την Αιτήτρια έναντι των Εναγομένων αρ. 2 και 3 / Καθ'ων η αίτηση αρ. 2 και 3 και ορίστηκε για πρώτη φορά για ακρόαση μόνο έναντι της Εναγομένης αρ. 1 / Καθ' ης η αίτηση αρ. 1 στις 24.9.
4. Προκύπτει, δε, από το πρακτικό του Δικαστηρίου, ημερ. 31.5.2013, πως αυτό που απασχολούσε τα μέρη (Αιτήτρια και Καθ' ης η αίτηση αρ.1) και τα οδήγησε στο να ζητούν ημερομηνία ακρόασης ήταν η διαφωνία τους για το θέμα των εξόδων, παρά η ουσία της αίτησης. Τούτο αποκρυσταλλώθηκε, όπως θα εξηγήσω, ενώπιόν μου με την έναρξη της ακρόασης της αίτησης στις 24.9.
5. Ειδικότερα, ο συνήγορος της Ενάγουσας / Αιτήτριας, κ. Πόλεως, άρχισε να λέει ότι με την ενδιάμεση αίτηση επιδιώκετο η προστασία των συμφερόντων της Ενάγουσας από αστικό αδίκημα αθέμιτου ανταγωνισμού από τη διάθεση προϊόντων από τους Εναγόμενους που είναι αποκλειστικότητας των Εναγόντων. Κατά το χρόνο έγερσης της αίτησης δεν είχε αδειοδοτηθεί η κυκλοφορία τους από τις αρμόδιες Υγειονομικές Υπηρεσίες. Αναγνώρισε ότι διαφοροποιείται το θέμα ευθύνης αν η κυκλοφορία τους έχει αδειοδοτηθεί από τις Υγειονομικές Υπηρεσίες. Σε τέτοια περίπτωση, όπως εξήγησε ο κ. Πόλεως αγορεύοντας προφορικά επί της αίτησης (παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από την ακρόαση, ημερ. 24.9.2013) - «Κος Πόλεως Η ευθύνη είναι των υπηρεσιών υγειονομείου. Οποιοσδήποτε καταναλωτής που καταναλώνει το συγκεκριμένο προϊόν, η ευθύνη μετατοπίζεται στις αρμόδιες αρχές που αδειοδοτούν την κυκλοφορία αντί στον νενομισμένο αντιπρόσωπο.». Το Δικαστήριο, σε αυτό ακριβώς το σημείο της προφορικής αγόρευσης του κ. Πόλεως, του υπέβαλε την εξής ερώτησηː «Δικαστήριο «Άρα, στην συνέχεια αυτών που λέτε, αν δηλαδή διαπιστωθεί από το Δικαστήριο ότι έχει αδειοδοτηθεί η κυκλοφορία δεν θα επιμένετε στην αίτησή σας;». Η απάντηση του κ. Πόλεως στο πιο πάνω ερώτημα είναι σημαντικό να παρατεθεί. «Κος Πόλεως Εκδικάζω την αίτηση επειδή μεταγενέστερα της αίτησης, ήτοι 3 μήνες μετά είχαν αδειοδοτηθεί, δεν το γνωρίζω, το άκουσα, απλώς μου έχει λεχθεί ότι αδειοδοτήθηκαν. Είμαι υποχρεωμένος να δικάσω, καταχωρήθηκε για την προστασία των πελατών μου. Είπα στον συνάδελφο να την αποσύρουμε χωρίς έξοδα. Δικαστήριο Αν δεν κινδυνεύετε με επίρριψη ευθυνών, λόγω του ότι αδειοδοτήθηκε, τότε γιατί επιμένετε στην διατήρηση; Κος Πόλεως Έχω πει ότι θα αποσύρω αλλά χωρίς έξοδα.». Και, εν τέλει, ο κ. Πόλεως προχώρησε στην εξής δήλωσηː «Κος Πόλεως Εγώ θεωρώ ότι η παρούσα κατάσταση, η αίτηση είναι άνευ ουσίας η αίτησή μου και είναι καιρός για να την αποσύρω χωρίς έξοδα.». Ο κ. Χριστοφόρου, συνήγορος της Εναγομένης αρ. 1 / Καθ'ης η αίτηση αρ. 1 αντέδρασε σημειώνοντας ότι σε καμία περίπτωση δεν θα συμφωνούσε ο ίδιος στο να υποστεί η κάθε πλευρά τα έξοδά της. Επικαλέστηκε την αδράνεια των Εναγόντων σε προώθηση της αίτησης ως λόγο πρόκλησης αχρείαστων εμφανίσεων και περιττών εξόδων που θα ήταν άδικο να υποστεί η Εναγόμενη αρ.
6. Επιπρόσθετα, ισχυρίστηκε ότι εφόσον η αίτηση αποσυρθεί, τα έξοδα θα πρέπει να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της απόρριψης της, ήτοι να επιδικαστούν υπερ της Εναγομένης αρ.
7. Τέλος, ήταν η θέση του ότι εξ' αρχής η αίτηση ήταν άνευ αντικειμένου, για το λόγο ότι μία ημέρα πριν την καταχώριση της αίτησης, δηλ. στις 13.3.2013, η Ενάγουσα έπαυσε να έχει την αποκλειστική αντιπροσωπία των σκευασμάτων και επικαλέστηκε προς απόδειξη τούτου επιστολή η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Α στην Ένσταση που καταχώρισε η Εναγομένη. Σημειωτέον ότι η επιστολή ως το Τεκμήριο Α είναι ημερομηνίας 13.3.2013 με αποδέκτη την Ενάγουσα/ Αιτήτρια και συντάκτη τον κ. Kjell Bakke, Πρόεδρο (Chairman), της εταιρείας MED - EQ. Αναφέρει τα εξήςː "With reference to the Letter of appointment that we signed on August 27 2012 offering you the exclusive right as distributor in Cyprus of our products 30 Days TM HBT tablets and 30 Days TM Cellulite Cream for a period of 12 months, we like to inform you that we have made the decision to discontinue from our product list the product 30 Days TM tablets due to insufficient sales. We shall therefore no longer be able to offer this product and shall have to delete this from our Letter of Appointment. As you have not purchased this product from us, we take it that this should not cause any inconvenience to you.". Σημειωτέον, περαιτέρω, ότι στην Ένσταση της Εναγομένης αρ. 1 επισυνάπτετο και ξεχωριστή επιστολή ως Τεκμήριο Β με την οποία η ίδια κατασκευάστρια εταιρεία MED - EQ διόριζε την Εναγόμενη αρ. 1 από 13.3.2013 και για περίοδο ενός χρόνου ως αποκλειστικό διανομέα στην Κυπριακή Δημοκρατία του πιο πάνω σκευάσματος, 30 Days TM tablets. Περαιτέρω, στην Ένορκο Δήλωση που υποστήριζε την Ένσταση της Εναγομένης αρ. 1 αναφέρετο ότι η Εναγόμενη αρ. 1 εξασφάλισε ήδη άδεια από την αρμόδια αρχή του Υπουργείου Υγείας για τη διάθεση και διανομή στη Δημοκρατία του προϊόντος 30 Days TM tablets. Το Δικαστήριο, έδωσε την ευκαιρία δεκαπεντάλεπτου διαλείμματος στις δύο πλευρές για να καταλήξουν σε συμφωνία επί των εξόδων, εφόσον η τοποθέτηση του κ. Πόλεως δεν άφηνε περιθώριο για εκδίκαση της ουσίας της αίτησης. Δεν κατέληξαν σε συμφωνία εντός του διαλείμματος για το λόγο ότι δεν κατέστη δυνατό να εντοπίσει τους πελάτες του ο κ. Πόλεως για να λάβει οδηγίες. Αναβλήθηκε συνεπακόλουθα η ακρόαση της αίτησης στις 26.9.2013 για να δηλωθεί πιθανή συμφωνία επί των εξόδων. Προσερχόμενοι στις 26.9.2013 στο Δικαστήριο, οι δύο συνήγοροι δήλωσαν ότι «Δυστυχώς, το μόνο που συμφωνήσαμε είναι να αγορεύσουμε για το θέμα των εξόδων». Προς τούτο, το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες για γραπτές αγορεύσεις, οι οποίες και τέθηκαν στη διάθεση του Δικαστηρίου στις 10.10.
8. Δεν θεωρώ αναγκαίο να παραθέσω όλα όσα αναφέρουν στις αγορεύσεις τους οι δύο πλευρές. Κρίνω, όμως, σκόπιμο να σημειώσω ότι, επιχειρήθηκε, όπως το έχω αντιληφθεί, από τον κ. Παυλίδη, ο οποίος παρουσίασε στο Δικαστήριο τη γραπτή αγόρευση για την Ενάγουσα / Αιτήτρια, μια υπαναχώρηση από τη θέση του κ. Πόλεως. Συγκεκριμένα, στην αγόρευσή του ο κ. Παυλίδης αγορεύει εφ' όλης της ύλης επί της αίτησης, ως εάν να μην προηγήθηκε η δήλωση του κ. Πόλεως ότι αναγνωρίζει πως η αίτηση είναι «άνευ ουσίας», ότι δηλαδή έπαυσε να έχει αντικείμενο. Η αγόρευση του κ. Παυλίδη, αφορά, στη βάση των κριτηρίων που καθιερώνει το άρθρο 32 του Ν.14/60, σε εισήγηση περί του ότι (α) υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση, (β) είναι ορατή η προοπτική και/ή πιθανότητα ο Ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία στην αγωγή και (γ) είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Θίγηκε το πιο πάνω θέμα, ως προς την αγόρευση του συνηγόρου της Ενάγουσας / Αιτήτριας από το συνήγορο της Εναγομένης στις 10.10.2013 που είχε την ευκαιρία να λάβει αντίγραφο αυτής και αναγνώρισαν τότε, τόσο ο κ. Παυλίδης όσο και ο κ. Πόλεως, κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου παρουσία τους στις 10.10.2013, ότι όσα λέχθηκαν από τον κ. Πόλεως στις 24.9.2013 και στις 26.9.2013 δεν μπορούν να διαγραφούν ή να αναιρεθούν εκ των υστέρων μέσω της γραπτής αγόρευσης. Ήταν μάλιστα η εισήγηση του κ. Παυλίδη να αγνοηθεί από το Δικαστήριο το περιεχόμενο της αγόρευσής του στο βαθμό που εκφεύγει του πλαισίου των οδηγιών του Δικαστηρίου που δόθηκαν στις 26.9.13 για το αντικείμενο των αγορεύσεων. Υπό το φως των προεκτεθέντων, επιφυλάχθηκε η απόφαση του Δικαστηρίου. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΞΟΔΑ Η εξουσία του Δικαστηρίου να επιδικάζει έξοδα εκπηγάζει από τον Περί Δικαστηρίων Νόμο του 1960 (αρ. 14/60) άρθρο 43 και τους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.59, θ.
9. Το άρθρο 43 του Περί Δικαστηρίων Νόμου προνοεί τα εξής:- «Τα έξοδα οιασδήποτε πολιτικής διαδικασίας ή τα σχετιζόμενα προς αυτήν, ενώπιον οιουδήποτε δικαστηρίου, εκτός εάν άλλως προβλέπεται υπό οιουδήποτε εκάστοτε ισχύοντος νόμου ή δευτερογενούς νομοθεσίας, θα τελούν υπό την διακριτικήν εξουσίαν του δικαστηρίου και το δικαστήριον θα έχη πλήρη εξουσίαν να αποφασίζη υπό τινος και κατά τινα έκτασιν τα τοιαύτα έξοδα θα πληρωθώσι.». Η Δ.59, θ.1 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών προνοεί τα πιο κάτω:- "
10. Subject to the provisions of any law or rules, the costs of and incident to any proceeding shall be in the discretion of the Court or Judge, who may authorize an executor, administrator or trustee who has not unreasonably instituted, or carried on, or resisted any proceeding, to have his costs paid out of a particular estate or fund." Στην Δ.48, θ.7 προβέπονται τα εξήςː «Το Δικαστήριο ή Δικαστής εκδικάζοντας οιανδήποτε αίτηση μπορεί να δώσει οδηγίες από ποιον να πληρωθούν τα έξοδα της αίτησης και αν δεν δοθεί τέτοια οδηγία τα τοιαύτα έξοδα θα είναι έξοδα στην αγωγή και εκτός αν αποφασιστούν διαφορετικά κατά την ακρόαση της αγωγής θα πρέπει να πληρωθούν κατά τον ίδιο τρόπο και από το ίδιο πρόσωπο όπως θα πληρωθούν τα έξοδα της αγωγής.». Σύμφωνα με τις πιο πάνω πρόνοιες παρέχεται στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική εξουσία να εκδίδει διατάγματα σχετικά με έξοδα. Είναι καθιερωμένη πρακτική των Δικαστηρίων ότι συνήθως τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης εκτός εάν το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του εξουσία και με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης κρίνει διαφορετικά. Η διακριτική όμως αυτή εξουσία πρέπει να ασκείται δικαστικά και κατά συνέπεια η άσκησή της υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο. Όπως λέχθηκε στην Αγγλική υπόθεση Donald Cambell and Co. Ltd v. Pollak [1927] A.C. 732 από τον Viscount Cave, L.C. (στις σελ. 811-812):- "This discretion, like any other discretion, must of course be exercised judicially, and the judge ought not to exercise it against the successful party except for some reason connected with the case. Thus, if -to put a hypothesis which in our Courts would never in fact be realized - a judge were to refuse to give a party his costs on the ground of some misconduct wholly unconnected with the cause of action or of some prejudice due to his race or religion or (to quote a familiar illustration) to the colour of his hair, then a Court of Appeal might well feel itself compelled to intervene. But when a judge, deliberately intending to exercise his discretionary powers, has acted on facts connected with or leading up to the litigation which have been proved before him or which he has himself observed during the progress of the case, then it seems to me that a Court of Appeal, although it may deem his reasons insufficient and my disagree with his conclusion, is prohibited by the statute from entertaining an appeal from it." (Η υπογράμμιση είναι δική μας). Στην περίπτωση αίτησης η οποία αποσύρεται και απορρίπτεται ως άνευ αντικειμένου, τα έξοδα - ακολουθώντας το αποτέλεσμα - είναι δίκαιο να επιδικαστούν σε βάρος του Αιτητή, τουλάχιστον από τη χρονική στιγμή που η αίτηση έπαυσε να έχει αντικείμενο. Είναι γι' αυτό το λόγο που είχα υποδείξει στον κ. Πόλεως στις 24.9.2013 ότι, εφόσον ο κ. Χριστοφόρου δεν συμφωνούσε να υποστεί η κάθε πλευρά τα έξοδά της, τότε θα ήταν δίκαιο να επιδικαστούν σε βάρος της Αιτήτριας τα έξοδα της αίτησης τουλάχιστον από τη χρονική στιγμή που η Αιτήτρια έλαβε γνώση των συνθηκών που αφαιρούσαν από την υπό κρίση αίτηση το αντικείμενο προς εκδίκαση. Κρίνω δηλαδή ότι, εφόσον η Αιτήτρια αποσύρει την αίτηση, σε αυτήν εναπόκειται να δώσει μαρτυρία προκειμένου να περιορίσει τα εις βάρος της επιδικαζόμενα έξοδα. Διαπιστώνω, υπό το φως των γραπτών αγορεύσεων, ότι διαφωνούν τα δύο μέρη ως προς το πότε απώλεσε το αντικείμενο της η αίτηση. Πάντως, η Εναγόμενη αρ. 1 είναι από τις 28.3.2013 που καταχώρισε την ένσταση στην αίτηση που ήγειρε θέμα απόκρυψης ουσιωδών δεδομένων ή/και εξ υπαρχής έλλειψης αντικειμένου της αίτησης της Ενάγουσας. Σχετικές οι παράγραφοι 5 έως 8 της ένστασης τις οποίες και παραθέτωː «
11. Αναφορικά με τους ισχυρισμούς περί ύπαρξης δεσμευτικής συμφωνίας ανάμεσα στο Νορβηγό κατασκευαστή MED - EQ AS και τους Ενάγοντες - αιτητές, όπως πληροφορούμαι και από κοινοποίηση επιστολής ημερ. 13.3.2013, ήτοι μία μέρα πριν από την καταχώριση της παρούσης αιτήσεως, που εστάλη από τον νορβηγό κατασκευαστή προς τους Ενάγοντες, η όποια συμφωνία αποκλειστικής διάθεσης του προϊόντος 30 DAYS HBT TABLETS από τους ενάγοντες τερματίστηκε κατά την ως άνω ημερομηνία. Αντίγραφο της επιστολής, ημερ. 13.3.2013 από το νορβηγό κατασκευαστή προς τους ενάγοντες επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Α. Πιστεύω ότι αποδεικνύεται εκ του γεγονότος ότι οι αιτητές - ενάγοντες απέκρυψαν την ως άνω επιστολή τερματισμού και ότι δεν έχουν προσέλθει με καθαρά χέρια στο Δικαστήριο και συνεπώς δεν δικαιούνται στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και για αυτό το λόγο.
12. Σε κάθε περίπτωση αρνούμαι ότι υπέχουν οι Εναγόμενοι 1 - καθ'ων η αίτηση με οιονδήποτε τρόπο ευθύνη για τις ισχυριζόμενες παραβάσεις συμφωνίας αποκλειστικής αντιπροσωπείας και/ή διάθεσης των προϊόντων όντων 30 DAYS HBT TABLETS και 30 DAY CELLULITE CREAM, αφού δεν υπήρξαν ποτέ συμβαλλόμενο μέρος στην όποια ισχυριζόμενη συμφωνία.
13. Αναφέρω εδώ ότι από την 13.3.2013 οι Εναγόμενοι 1 έχουν πλέον διοριστεί αυτοί αποκλειστικοί αντιπρόσωποι του προϊόντος 30 DAY CELLULITE TABLETS. Αντίγραφο της επιστολής ημερ. 13.3.2013 από το Νορβηγό κατασκευαστή προς τους Εναγόμενους 1 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Β.
14. Περαιτέρω, αξίζει να αναφερθεί εδώ ότι δυνάμει αίτησης των Εναγομένων 1, οι τελευταίοι εξασφάλισαν άδεια από την αρμόδια αρχή του Υπουργείου Υγείας για τη διάθεση και διανομή στη Δημοκρατία του προϊόντος 30 DAY CELLULITE TABLETS.». Ο κ. Παυλίδης, στη σελ. 4 της γραπτής αγόρευσης, αν και ρητά αναγνωρίζει ότι «Αντικειμενικά ομιλούντες, το Τεκμήριο Α αποτελεί ουσιώδη ισχυρισμό που θέτει εκ ποδών όλους τους ισχυρισμούς των Αιτητών», εντούτοις επιχειρηματολογεί ότι αγνοούσαν οι πελάτες του κατά την ημερομηνία καταχώρισης της αίτησης την ύπαρξη της επιστολής ως το Τεκμήριο Α στην Ένσταση της Εναγομένης αρ. 1 / Καθ' ης η αίτηση αρ.
15. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από την αγόρευση (σελ. 4 - 5)ː «Η παρούσα διαδικασία πρέπει να ειδωθεί υπό τη σκοπιά αντικειμενικού κριτή και το Τεκμήριο Α ως αυτό παρουσιάζεται είναι ιδιαίτερα ύποπτο. Πρώτα διαφαίνεται κατασκευασμένο, κάνω χρήση της λέξης «διαφαίνεται» καθότι δεν υπάρχει μαρτυρία ενώπιόν σας που να λέει κάτι τέτοιο. Είναι μια επιστολή από τους κατασκευαστές των επίδικων προϊόντων κομμένη και ραμμένη στη θέση των Καθ' ων η αίτηση. Φέρει ημερ. 13.3.2013 ήτοι μια μέρα πριν την καταχώριση της παρούσας Αίτησης. Πώς ήρθε στα χέρια των καθ'ων χωρίς να έχει η δική μας πλευρά γνώση. Γεγονότα που εγείρουν σοβαρά ζητήματα ποινικής ευθύνης των Καθ'ων η αίτηση. Περαιτέρω θα ήθελα να επισημάνω γεγονός το οποίο οι Καθ'ων η αίτηση διαφαίνεται να έχουν παραβλέψει πως το Αιτούμενο διάταγμα έχει ως επίδικα δύο προϊόντα. Το "30 Days Cellulite Tablets", προϊόν κατά των ισχυρισμών των καθ' ων η αίτηση αρ. 1 είναι αυτοί πλέον οι αποκλειστικοί αντιπρόσωποι ως και διαφαίνεται στα Τεκμήρια Α και Β. Σε σχέση με το άλλο προϊόν ουδεμία μνεία έχει γίνει στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση ούτε στα τεκμήρια τα οποία παρουσιάζουν.». Δεν κρίνονται ικανοποιητικά από το Δικαστήριο τα όσα αναφέρει ο κ. Παυλίδης. Το βάρος είναι στην Αιτήτρια να αποδείξει το βάσιμο της αίτησής της και αυτή είναι που όφειλε να αντικρούσει το περιεχόμενο της Ένστασης της Εναγομένης αρ. 1 / Καθ' ης. Ο ισχυρισμός του κ. Παυλίδη στη γραπτή του αγόρευση ότι η αίτηση διατηρεί ακόμη και σήμερα το αντικείμενό της σε ό,τι αφορά το ένα εκ των δύο σκευασμάτων, δεν γίνεται κατανοητός αφού τα μόνα δύο σκευάσματα στα οποία αφορά η αίτηση είναι αυτά με την επωνυμία «30 Days HBT Tablets» και «30 Days Cellulite Cream». Σχετικά με το μεν πρώτο η Καθ'ης στηρίζει τη θέση της στα Τεκμήρια Α και Β που επισυνάπτεται στην ένορκο δήλωση του κ.Παναγιώτη Γεωργίου, ενώ σχετικά με το δεύτερο σκεύασμα αυτό παρατηρώ ότι εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται να καλύπτεται από Τεκμήριο Β στην ένορκο δήλωση του ομνύοντα για την Ενάγουσα (γίνεται αναφορά σε anti-cellulite lotion και όχι σε anti-cellulite cream χωρίς να έχει δοθεί μαρτυρία ταύτισης των δύο μέσω κάποιου κωδικού). Περαιτέρω, η Εναγόμενη αρ. 1 μέσω της ένορκης δήλωσης (βλ. παρα. 11) που υποστήριζε την ένστασή της, ισχυρίστηκε ότι ουδεμία σχέση είχε η ίδια με την εταιρεία που εξέδωσε το τιμολόγιο ως το Τεκμήριο Β ης Ε/Δ της Αιτήτριας. Ουδέποτε υποβλήθηκε από τους συνηγόρους της Αιτήτριας αίτηση για άδεια του Δικαστηρίου για να αντεξετάσουν τον ενόρκως δηλούντα Παναγιώτη Γεωργίου επί του περιεχομένου των προπαρατεθέντων παραγράφων 5 έως 8 και 11 της ένορκης δήλωσής του που συνοδεύει την ένσταση της Εναγομένης αρ. 1 / καθ' ης. Αντί τούτου, ο κ. Πόλεως προσήλθε στην ακρόαση της αίτησης και δήλωσε ότι η αίτηση του είναι ως η σημερινή κατάσταση άνευ ουσίας. Παρέμειναν έτσι ακλόνητοι οι ισχυρισμοί γεγονότων που περιέχονται στις εν λόγω παραγράφους της ένορκης δήλωσης του ομνύοντα για την Εναγόμενη αρ.1, ως επίσης και το περιεχόμενο των Τεκμηρίων Α και Β. Περαιτέρω, δεν μου διαφεύγει το γεγονός ότι ηγέρθηκε από την Καθ' ης η αίτηση ζήτημα απόκρυψης ουσιωδών στοιχείων, που καθιστούσε εξ αρχής απορριπτέα την αίτηση. Κρίνω κατάλληλο σε αυτό το σημείο να υπενθυμίσω ότι η διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος και ο όλος μηχανισμός που τη διέπει πηγάζει από το δίκαιο της Επιείκιας. Θα ανατρέξω στην κλασσική για το θέμα αυθεντία στην υπόθεση Brink's Mat Ltd v Elcombe and others [1988] 1 WLR 1350, 1356 - 1357, όπου αποφασίστηκαν τα εξήςː «In considering whether there has been relevant non - disclosure and what consequence the court should attach to any failure to comply with the duty to make full and frank disclosure, the principles relevant to the issues in these appeals appear to me to include the following.