Βασιλείας άλλως Βίκυς Νιούλικου ν. Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου, Αρ. Αγωγής: 5830/2011, 15/11/2013

Βασιλείας άλλως Βίκυς Νιούλικου ν. Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου, Αρ. Αγωγής: 5830/2011, 15/11/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A406 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5830/2011 Μεταξύ Βασιλείας άλλως Βίκυς Νιούλικου Ενάγουσας και Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου Εναγομένων 15 Νοεμβρίου, 2013. Αίτηση για συνένωση με την αγωγή 344/11 ημερομηνίας 30/5/13 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Ενάγουσα/Αιτήτρια: κ. Αδ. Κόνιας για κ. Α.Π. Ερωτοκρίτου Για τους Εναγομένους/Καθ' ων η Αίτηση: κα Ναθαναήλ για κ. Π. Πολυβίου Για Ενάγουσα στην αγωγή 344/11: κα Σκουρίδου Για Εναγόμενους στην αγωγή 344/11: κα Ναθαναήλ για κ. Πολυβίου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η ενάγουσα στην παρούσα αγωγή, Βασιλεία Νιούλικου και η ενάγουσα στην αγωγή 344/11, Ευδοκία Λοϊζου, εργάζονταν κατά τον ουσιώδη χρόνο στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου το οποίο και έχουν ενάξει ζητώντας αποζημιώσεις σε σχέση με σωματικές βλάβες που, κατ' ισχυρισμό, έχουν υποστεί κατά την εργασία τους. Η κα Νιούλικου ζήτησε συνένωση των δύο αγωγών αναφέροντας ότι «υπάρχουν κοινά νομικά και ή πραγματικά ζητήματα τοιαύτης σημασίας ούτως ώστε να καθιστούν αναγκαία ή επιθυμητή τη συνένωσή τους». Το Ρ.Ι.Κ. έφερε ένσταση λέγοντας πως η αίτηση είναι αβάσιμη και ή παράτυπη, ότι συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και γενικά ότι δεν έχουν στοιχειοθετηθεί οι προϋποθέσεις για συνένωση. Ένσταση έφερε και η κα Λοίζου λέγοντας ότι η αίτηση είναι αβάσιμη, παράτυπη, καταχρηστική κτλ, ότι γίνεται με αδικαιολόγητη καθυστέρηση και ότι εάν επιτραπεί θα περιπλέξει τα επίδικα θέματα και θα προκαλέσει καθυστέρηση. Ειδικότερα η κα Λοϊζου εγείρει ζήτημα ότι στην αίτηση δεν προσδιορίζονται ποια είναι τα κοινά νομικά ή πραγματικά ζητήματα και ότι εν πάση περιπτώσει δεν υπάρχουν τέτοια κοινά ζητήματα, ή εάν υπάρχουν είναι ήσσονης σημασίας, και ότι, αντίθετα, η κάθε υπόθεση βασίζεται στα δικά της ιδιαίτερα περιστατικά και σε περίπλοκα γεγονότα τα οποία δεν είναι κοινά με την άλλη. Περαιτέρω είναι η θέση της κας Λοϊζου ότι τυχόν συνένωση θα προκαλέσει πρακτικά προβλήματα, εφόσον ο δικηγόρος που θα έχει τον χειρισμό της συνενωμένης πλέον υπόθεσης δεν θα έχει ηθική ή νομική υποχρέωση προς την άλλη ενάγουσα, ούτε θα επιδιώξει να ρωτήσει τους μάρτυρες που θα καλέσει για να αποδείξει θέματα που δεν αφορούν την πελάτιδα του. Αντίθετα, θα προσπαθεί να αποδείξει γεγονότα τα οποία αποδεικνύουν τη δική του υπόθεση με αποτέλεσμα να καλεί μόνο τους μάρτυρες που επιθυμεί ο ίδιος, να περιπλακούν τα πράγματα και να αποβούν άδικα για το άλλο μέρος που δεν θα έχει το χειρισμό. Επίσης, η μια ενάγουσα θα εξαρτάται από την άλλη για το πώς θα προχωρήσει η υπόθεση σε σχέση με τα χρονοδιαγράμματα, τις αναβολές κτλ. To ζήτημα διέπεται από τη Δ.14 κ.2 των περί Ποινικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών που έχει ως ακολούθως: «When two or more actions are pending in the same Court, whether by the same or different plaintiffs against the same or different defendants, and the claims of such actions involve a common question of law or fact of such importance in proportion to the rest of the matters involved in such actions as to render it desirable that the actions should be consolidated, the Court or a Judge may order that they be consolidated." Είναι κατ' εξοχή ζήτημα διακριτικής ευχέρειας, η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της υπόθεσης με ουσιώδες κριτήριο την ύπαρξη κοινού ή πραγματικού ζητήματος όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από τις εκθέσεις απαιτήσεως στις αγωγές και με κύριο ζητούμενο την αποφυγή πολλαπλότητας και την εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων. Η συνένωση μπορεί να γίνει σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, αν και ως ζήτημα καθαρά διαδικαστικό μπορεί χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία να ρυθμιστεί πριν από την έναρξη της ακρόασης. Η καθυστέρηση πάντως, είναι παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη.[1] Διαδικαστικά ζητήματα δεν αποτελούν σοβαρό λόγο για απόρριψη αίτησης για συνένωση, αλλά πρέπει να θεωρούνται ως δευτερεύοντα εάν η βασική διαπίστωση είναι η ύπαρξη κοινού θέματος μεταξύ των αγωγών[2]. Εν προκειμένω, όντως στην αίτηση δεν προσδιορίζονται ποια είναι τα κοινά ζητήματα, όπως θα έπρεπε. Όμως, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι με τις δύο αγωγές αποδίδετε στους εναγόμενους ευθύνη στα ίδια πλαίσια, ήτοι σε σχέση με τον ακατάλληλο, επικίνδυνο και ανθυγιεινό χώρο εργασίας που, κατ' ισχυρισμό, διέθεταν για τους εργαζόμενους. Οι λεπτομέρειες που παρατίθενται είναι οι ίδιες ή παρόμοιες. Προκύπτουν έτσι κοινά νομικά και πραγματικά σημεία ως προς το ζήτημα της ευθύνης. Αυτή όμως η διαπίστωση δεν είναι αρκετός όρος, άλλως θα επρόκειτο για «δέσμια αρμοδιότητα», με αποκλειστικό κριτήριο την ύπαρξη κοινού ζητήματος ουσιαστικής σημασίας. Πρόκειται όμως για διακριτική ευχέρεια, στα πλαίσια της οποίας το Δικαστήριο οφείλει να σταθμίσει όλους τους σχετικούς παράγοντες. Εν προκειμένω δεν είναι απλώς οι εναγόμενοι που δεν συναινούν, παρά το ότι το αναμενόμενο θα ήταν τέτοια αίτηση να προέλθει από αυτούς σε μια προσπάθεια περιορισμού των εξόδων σε περίπτωση επιτυχίας των αγωγών. Σημαντικό είναι ότι δεν συναινεί η άλλη ενάγουσα και μάλιστα κατά τρόπο που να καθιστά σαφές ότι θεωρεί ανεπιθύμητο τον χειρισμό της υπόθεσης από τον άλλο δικηγόρο, αν θα δίδονταν τέτοιες οδηγίες. Θα μπορούσε βέβαια να δοθούν οδηγίες ώστε το χειρισμό του κοινού θέματος να τον έχει, ως συνηθίζεται, ο δικηγόρος της ενάγουσας στην παλαιότερη αγωγή, δηλαδή ο δικηγόρος της κας Λοΐζου. Όμως από την όλη στάση της, η οποία είναι δικαίωμα της και δεν επικρίνεται για τούτο, δεν προδιαγράφεται ένα κλίμα συνεργασίας και εμπιστοσύνης στην πλευρά των εναγουσών κατά την ακρόαση. Ορατός είναι ο κίνδυνος στην προσπάθεια να εξοικονομηθεί διαδικασία, να περιπλακεί η διαδικασία με το να προκληθούν ουσιαστικές δυσχέρειες από διαφωνίες ή και συγκρούσεις σε ό,τι αφορά τον από κοινού χειρισμό τον οποίο η μία ενάγουσα δεν επιθυμεί. Κατά τα άλλα, αν δεν υπήρχε τέτοιος κίνδυνος και αν αισθανόμουν ασφαλής για μια προοπτική συνεργασίας μεταξύ των εναγουσών και για μια ομαλή διαδικασία, θα ήταν κατάλληλη περίπτωση για συνένωση. Λαμβάνοντας υπόψη τον τελευταίο αυτό παράγοντα, όπως επίσης και το γεγονός πως ο εξ αντικειμένου σκοπός της αιτήτριας ήταν η εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων, παρά το αποτέλεσμα της αίτησης κρίνω δίκαιο να μην επιδικαστούν έξοδα. Η αίτηση απορρίπτεται χωρίς διαταγή για έξοδα. (Υπ.) .............. Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Λ.Ο. [1] Μενελάου κ.α. ν. Ξενοφώντος κ.α.