Νίκου Σατραζάμη κ.α. ν. Τάκη Σοφοκλέους, Αρ. Αγωγής: 6346/12, 12/11/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A399 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ. Καουτζάνη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 6346/12 Μεταξύ:
- Νίκου Σατραζάμη
- Νικολέτας Πουλλίτα Εναγόντων και Τάκη Σοφοκλέους Εναγόμενου Αίτηση για προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 30.5.2013 Ημερομηνία: 12 Νοεμβρίου 2013 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους αιτητές-ενάγοντες: κα Κ. Μιχαηλίδου για Μιχαηλίδου & Κωνσταντίνου ΔΕΠΕ Για τον καθ' ου η αίτηση-εναγόμενο: κα Α. Αλέξη για Χάρη Κυριακίδη ΔΕΠΕ Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την αγωγή τους, που καταχωρήθηκε με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα στις 18.9.2012, οι ενάγοντες αξιώνουν εναντίον του εναγόμενου, δήλωση του Δικαστηρίου ότι η σύμβαση που συνήφθη μεταξύ των διαδίκων ημερομηνίας 24.6.2008 (στο εξής «η σύμβαση»), για την αγορά της οικίας επί του τεμαχίου 1/4186 με αρ. εγγραφής D4520, Φ/Σχ/60W1/60ΕΙ, στη Μακεδονίτισσα (στο εξής «το ακίνητο»), έχει τερματιστεί εξ υπαιτιότητας του εναγόμενου και οι ενάγοντες έχουν απαλλαγεί από οποιαδήποτε υποχρέωση εκπλήρωσης της σύμβασης, ειδικές και/ή γενικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις εναντίον του εναγόμενου για παράβαση της σύμβασης, καθώς και διάταγμα του Δικαστηρίου που να κηρύσσει τον εναγόμενο ως παρείσακτο (trespasser) και/ή ότι αυτός παράνομα κατέχει και/ή επεμβαίνει στο ακίνητο, διάταγμα που να τον διατάσσει να παύσει αμέσως να επεμβαίνει καθ' οιονδήποτε τρόπο στο ακίνητο, διάταγμα που να τον διατάσσει να εκκενώσει και παραδώσει αμέσως ελεύθερη την κατοχή του ακινήτου στους ενάγοντες καθώς και ενδιάμεσα οφέλη από τον τερματισμό της σύμβασης για τη χρήση του ακινήτου μέχρι τελικής εκδίκασης της αγωγής, πλέον νόμιμο τόκο και έξοδα. Στην έκθεση απαίτησης που καταχωρήθηκε στις 30.5.2013, αφού είχε προηγηθεί αίτηση εκ μέρους του εναγόμενου ημερομηνίας 5.3.2013 για απόρριψη της αγωγής λόγω παράλειψης συνέχισης της διαδικασίας εκ μέρους των εναγόντων, οι ενάγοντες αναφέρουν ότι όντας ιδιοκτήτες του ακινήτου συμφώνησαν, δυνάμει της σύμβασης, όπως ο εναγόμενος, που είναι αρχιτέκτονας και επιχειρηματίας ανάπτυξης ακινήτων, αγοράσει από αυτούς το ακίνητο έναντι του ποσού των €495.
- Σύμφωνα με ρητούς όρους της σύμβασης, η πληρωμή θα γινόταν με την προκαταβολή ποσού €120.000 και το υπόλοιπο ποσό των €375.500 θα ήταν υπόχρεος να το πληρώσει ο εναγόμενος με τη μεταβίβαση του ακινήτου, που θα έπρεπε να γίνει μέχρι την 1.9.2008, νοουμένου ότι στο μεταξύ ο ενοικιαστής του ακινήτου θα παρέδιδε ελεύθερη την κατοχή αυτού. Κατά την αποπληρωμή του υπολοίπου τιμήματος, οι ενάγοντες ήταν υπόχρεοι να μεταβιβάσουν το ακίνητο επ' ονόματι του εναγόμενου ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου που θα υποδείκνυε ο ίδιος, ο οποίος μετά την 1.9.2008 θα δικαιούτο κατοχή του ακινήτου και θα εισέπραττε τα ενοίκια, ενόσω παράλειψη πληρωμής του υπολοίπου τιμήματος στην καθορισμένη ημερομηνία θα συνεπήγετο την καταβολή τόκου προς 8% ετησίως, η ακύρωση δε της συμφωνίας από οποιονδήποτε των συμβαλλομένων, θα οδηγούσε σε πληρωμή νόμιμων αποζημιώσεων, τόκων και δικαστικών εξόδων. Με επιστολή μέσω των δικηγόρων τους ημερομηνίας 19.7.2012, οι ενάγοντες κάλεσαν τον εναγόμενο να παρουσιαστεί στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λευκωσίας στις 30.7.2012 και ώρα 9.00 για σκοπούς μεταβίβασης του ακινήτου, αλλά λόγω του ότι ο εναγόμενος δεν παρευρέθη εκεί, με επιστολή τους ημερομηνίας 10.8.2012 οι ενάγοντες ενημέρωσαν τον εναγόμενο ότι τερματίζουν τη σύμβαση λόγω παράβασης ουσιωδών όρων αυτής. Σύμφωνα με τους ενάγοντες, το ακίνητο κατά την ημέρα διάρρηξης της σύμβασης άξιζε €290.000 και, έχοντας υποστεί ζημιά, αξιώνουν τη διαφορά μεταξύ της αξίας του ακινήτου επί της σύμβασης και του πιο πάνω ποσού, δηλαδή το ποσό των €205.000 πλέον τόκο προς 8% ετησίως επί του ποσού των €375.500 από την 1.9.2008, αφού αφαιρεθούν οποιαδήποτε ποσά που ο εναγόμενος κατέβαλε κατά διαστήματα στους ενάγοντες. Αξιώνουν, επίσης, οι ενάγοντες το ποσό των €2.500 μηνιαίως ως διαφυγόντα ενοίκια από την ημέρα τερματισμού της σύμβασης καθότι ενοικίαζαν το ακίνητο πριν την πώλησή του για το ποσό αυτό και το εκκένωσαν δυνάμει της σύμβασης. Στις 30.5.2013, καταχωρήθηκε και η υπό κρίση αίτηση, με την οποία οι αιτητές-ενάγοντες αξιώνουν διάταγμα παράδοσης της κατοχής του ακινήτου σ' αυτούς μέχρι την πλήρη εκδίκαση της υπόθεσης. Το αιτούμενο διάταγμα δεν δόθηκε μονομερώς και διατάχθηκε η επίδοση της αίτησης στον εναγόμενο. Νομική βάση της υπό κρίση αίτησης αποτελούν η Δ.48 θ.θ. 1-4, 8 και 9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, το άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, τα άρθρα 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, ο περί Συμβάσεων Νόμος Κεφ. 149, ο περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμος Κεφ. 224, η πρακτική καθώς και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και οι γενικές αρχές του Νόμου. Στην ένορκη δήλωση ίδιας ημερομηνίας που συνοδεύει την αίτηση, ο ενάγων 1, όντας δεόντως εξουσιοδοτημένος από την ενάγουσα 2 να προβεί στην ένορκή του δήλωση, γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα της υπόθεσης, αναφέροντας την πηγή των γνώσεών του σε αντίθετη περίπτωση. Με αναφορά στα γεγονότα σύναψης της σύμβασης, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1, καθώς και στους όρους αυτής αλλά και στα γεγονότα που οδήγησαν στον τερματισμό της σύμβασης, όπως παρατέθηκαν πιο πάνω και περιλαμβάνονται στην έκθεση απαίτησης, ο ενόρκως δηλών επισυνάπτει την επιστολή των δικηγόρων των εναγόντων ημερομηνίας 19.7.2012 ως Τεκμήριο 2 και την επιστολή ημερομηνίας 10.8.2012 για τον τερματισμό της σύμβασης ως Τεκμήριο
- Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι προχθές επισκέφθηκε το ακίνητο για να δει την κατάσταση της επ' αυτού οικίας και παρατήρησε με μεγάλη του λύπη ότι η οικία δεν έχει συντηρηθεί από την ημέρα της παράδοσής της. Συγκεκριμένα, σε διάφορα σημεία των δοκών και της πλάκας έχουν παρουσιασθεί ρωγμές λόγω της υγρασίας με αλλοίωση του τσιμέντου και σε άλλα σημεία έχουν αποκαλυφθεί τα σίδερα ενίσχυσης της πλάκας με αποτέλεσμα αυτά να εκτίθενται στον ήλιο και να έχει ξεκινήσει η οξείδωσή τους (δέσμη φωτογραφιών που έλαβε ο ίδιος επισυνάπτονται ως Τεκμήριο 4). Η εν λόγω οικία καταστρέφεται όλο και περισσότερο καθημερινά και μέχρι την εκδίκαση της αγωγής θα έχουν καταστραφεί ολοσχερώς οι θεμελιώσεις της. Ο εναγόμενος δεν ενοικίασε ποτέ την οικία και την έχει αφήσει εντελώς παραμελημένη καθότι, όπως του ανέφερε, δεν έχει τους πόρους αλλά ούτε και επιθυμεί να τη συντηρήσει. Με τον ισχυρισμό ότι υπάρχει καλή βάση αγωγής και ορατή πιθανότητα επιτυχίας και πιστεύοντας ότι αν δεν του παραδοθεί το ακίνητο για να συντηρήσει άμεσα την οικία, η αγωγή θα παραμείνει χωρίς αντίκρισμα καθότι οικονομικά δεν θα μπορεί να καλυφθεί η ζημιά, ο ενόρκως δηλών ζητά την έκδοση του επίδικου διατάγματος, υποστηρίζοντας ότι εφόσον η οικία είναι ακατοίκητη δεν θα υποστεί οποιαδήποτε ζημιά ο εναγόμενος. Στην ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης του καθ' ου η αίτηση-εναγόμενου, που καταχωρήθηκε την 1.8.2013, προβάλλονται οι ακόλουθοι λόγοι ένστασης ως συνοψίζονται: - η αίτηση είναι εσφαλμένη και/ή παράτυπη ως προς τη νομική της βάση και/ή τον δικονομικό της τύπο - δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 καθότι οι αιτητές δεν αποκαλύπτουν καλή βάση αγωγής και/ή ορατή πιθανότητα επιτυχίας και/ή το αιτούμενο διάταγμα είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμο αλλά και δεν αποκαλύπτεται πιθανότητα ανεπανόρθωτης βλάβης σε περίπτωση μη έκδοσης του διατάγματος ούτε και πιθανότητα πραγματικής δυσκολίας και/ή αδυναμίας απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο - το αιτούμενο διάταγμα είναι εξαιρετικά δραστικό με καταλυτικές επιπτώσεις στον καθ' ου η αίτηση, ενδέχεται δε να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά σ' αυτόν και το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης της αίτησης των αιτητών, οι οποίοι δεν τεκμηριώνουν την ουσιαστική ανάγκη έκδοσής του - οι αιτητές δεν απεκάλυψαν το κατεπείγον ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να στερείται δικαιοδοσίας για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος - υπάρχει υπέρμετρη καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης και δεν δίδεται καμία δικαιολογία για την καθυστέρηση αυτή και/ή για το λόγο που οι αιτητές την κατεχώρησαν οκτώ και πλέον μήνες μετά την καταχώρηση της αγωγής - τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση δεν δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος ενόσω ο ενόρκως δηλών των αιτητών δεν αποκαλύπτει την πηγή των πληροφοριών του και προβάλλει αόριστους ισχυρισμούς - το Τεκμήριο 4 της ένορκης δήλωσης των αιτητών δεν είναι ευδιάκριτο καθόσον αφορά το πιστό αντίγραφο της αίτησης που επεδόθη στον καθ' ου η αίτηση και πρέπει να αγνοηθεί από το Δικαστήριο ως μη επιτρεπτή μαρτυρία - δεν πληρούνται και δεν έχουν αποδειχθεί από τους αιτητές οι εξαιρετικές προϋποθέσεις για την έκδοση διατάγματος παράδοσης της κατοχής του ακινήτου - οι αιτητές παρέλειψαν να αποκαλύψουν στο Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα και με όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση, που συνοδεύει την αίτηση, γίνεται προσπάθεια παραπλάνησης του Δικαστηρίου - η βασική θέση των αιτητών ότι το ακίνητο τους ανήκει αμφισβητείται από τον καθ' ου η αίτηση και το Δικαστήριο στο παρόν στάδιο δεν μπορεί να προβεί σε συμπεράσματα αναφορικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς του ακινήτου, εφόσον είναι πάγια νομολογημένο ότι στο στάδιο του προσωρινού διατάγματος το Δικαστήριο δεν εξετάζει την ουσία της διαφοράς ούτε προβαίνει σε συμπεράσματα αναφορικά με την αξιοπιστία των διαδίκων - οι αιτητές, αν και ζητούν την έκδοση διατάγματος παράδοσης της κατοχής του ακινήτου, δεν έχουν προσφέρει οποιαδήποτε εξασφάλιση στον καθ' ου η αίτηση, ως η συνήθης πρακτική και η νομολογία για την περίπτωση που η αγωγή απορριφθεί από το Δικαστήριο μετά την εκδίκασή της και - η παρούσα διαδικασία εγείρεται καταχρηστικά και/ή επιδιώκει αλλότριο σκοπό. Νομική βάση της ένστασης αποτελούν οι Δ.39 και Δ.48 θ.θ.1-4, 8 και 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, τα άρθρα 2, 4, 5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, τα άρθρα 29-32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60καθώς και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και οι αρχές του κοινοδικαίου και της επιείκειας. Στην ένορκή του δήλωση ίδιας ημερομηνίας που συνοδεύει την ένσταση, ο εναγόμενος, ως αναφέρει, είναι αρχιτέκτονας/μηχανικός εγγεγραμμένος στο ΕΤΕΚ και προβαίνει στην ένορκή του δήλωση για τα γεγονότα που γνωρίζει προσωπικά, αναφέροντας την πηγή της πληροφόρησής του σε αντίθετη περίπτωση και έχοντας τη νομική συμβουλή των δικηγόρων του. Συμφωνεί με την υπογραφή της σύμβασης και το λόγο της σύναψής της, ως υποστηρίζει ο ενόρκως δηλών των αιτητών, επιφυλάσσεται ωστόσο να αναφερθεί, κατά την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης, με λεπτομέρεια στις περιστάσεις υπό τις οποίες αυτή υπεγράφη καθώς και στους όρους και το περιεχόμενό της. Ισχυρίζεται στη συνέχεια ο ενόρκως δηλών ότι, ο ενάγων 1 εσκεμμένα αποκρύπτει από το Δικαστήριο ότι περί τις 10.3.2009 συμφώνησαν προφορικά με τον εναγόμενο, λόγω της γενικότερης οικονομικής κατάστασης, να τροποποιηθεί η σύμβαση καθόσον αφορά τον τρόπο πληρωμής του τιμήματος πώλησης και να καταβάλλονται δόσεις ύψους €1.500-€2.000 σε τακτά χρονικά διαστήματα μέχρι την πλήρη εξόφληση του τιμήματος πώλησης, όπως και έγινε χωρίς καμία αντίρρηση ούτε και επιφύλαξη εκ μέρους του ενάγοντος
- Το ποσό κάθε δόσης δεν ήταν το ίδιο καθότι ο εναγόμενος έδιδε όσα μπορούσε περισσότερα για να εξοφληθεί νωρίτερα το τίμημα (επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Α κατάσταση λογαριασμού όπου εμφαίνονται κάποια από τα ποσά που κατεβλήθησαν με επιταγές κατά διαστήματα). Η επιστολή του δικηγόρου των εναγόντων ημερομηνίας 19.7.2012 παρελήφθη από τον εναγόμενο στις 26.7.2012 και σ' αυτήν απήντησε ο τελευταίος μέσω των δικηγόρων του στις 28.8.2012 (αντίγραφο της επιστολής επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Β), χωρίς να γνωρίζει το περιεχόμενο της επιστολής των δικηγόρων των εναγόντων ημερομηνίας 10.8.2012, η οποία παρελήφθη από τον εναγόμενο στις 29.8.
- Προς απάντηση της δεύτερης επιστολής του δικηγόρου των εναγόντων, οι δικηγόροι του εναγόμενου απέστειλαν την επιστολή ημερομηνίας 29.8.2012 (Τεκμήριο Γ). Μετά τη λήψη της επιστολής τερματισμού της σύμβασης και επειδή οι ενάγοντες παράνομα τερμάτισαν αυτήν, ο εναγόμενος σταμάτησε να καταβάλλει τη συμφωνημένη δόση εξόφλησης του τιμήματος πώλησης. Σύμφωνα με τον εναγόμενο, η οικία καθαρίζετο σε τακτά χρονικά διαστήματα και είχαν γίνει από τον ίδιο διάφορες προσπάθειες συντήρησής της, όπως, τοποθέτηση κλειδαριών στα αλουμίνια, έλεγχος των υδραυλικών, μπογιάτισμα τρεις φορές καθότι κατά την αγορά του ακινήτου υπήρχε υγρασία στα εξωτερικά και εσωτερικά τοιχώματα της οικίας καθώς και επανειλημμένα καθάρισμα της αυλής. Η οικία βρίσκεται σε πολύ καλύτερη κατάσταση από ό,τι ήταν κατά το χρόνο της αγοράς της, λόγω της συντήρησης της εκ μέρους του εναγόμενου με σκοπό να την ενοικιάσει, κάτι το οποίο δεν κατέστη δυνατό. Ο ενόρκως δηλών θεωρεί αβάσιμους και ανυπόστατους τους ισχυρισμούς του ενάγοντος 1 περί οικονομικών δυσκολιών του εναγόμενου για συντήρηση της οικίας καθόσον ο εναγόμενος κατέβαλε μεγάλα ποσά για τη συντήρηση του ακινήτου πέραν του σημαντικού ποσού για την εξόφληση του τιμήματος πώλησης. Επειδή οι φωτογραφίες του Τεκμηρίου 4 δεν είναι ευδιάκριτες στο πιστό αντίγραφο που του επιδόθηκε, ο εναγόμενος δεν μπορεί να βεβαιώσει αν αυτές αφορούν το ακίνητο ούτε μπορεί να τοποθετηθεί σε όσα αναφέρει ο ενάγων 1 περί οξείδωσης και υγρασίας. Ωστόσο, υπό την ιδιότητά του ως αρχιτέκτων/μηχανικός και έχοντας επιθεωρήσει το ακίνητο, ο εναγόμενος αναφέρει ότι ακόμα κι αν υπάρχουν μικρορωγμές στους τοίχους της οικοδομής, αυτές δεν συνιστούν στατικό πρόβλημα ούτε μπορεί να προκαλέσουν πρόβλημα μελλοντικά στην οικοδομή αλλά και δεν αποτελούν μη αναστρέψιμη ζημιά εφόσον εύκολα μπορούν να διορθωθούν. Τυχόν δε προβλήματα στα επιχρίσματα της οικοδομής δεν μπορούν να προκαλέσουν βλάβη στο σκελετό αυτής, ο οποίος δεν έχει αλλοιωθεί με κανένα τρόπο, ενόσω ως προς το θέμα της υγρασίας δεν υπάρχει οποιαδήποτε διαρροή νερού είτε από τους σωλήνες της οικίας είτε από τη σκεπή ή τις ακάλυπτες βεράντες της οικοδομής. Επαναλαμβάνοντας, τέλος, τους λόγους ένστασης, ως πιο πάνω παρατέθηκαν, ο ενόρκως δηλών ζητά την απόρριψη της αίτησης. Κατά την ακρόαση της αίτησης δεν αντεξετάστηκαν οι ενόρκως δηλούντες. Με τις γραπτές τους αγορεύσεις οι συνήγοροι των διαδίκων υποστήριξαν τη θέση κάθε πλευράς αντίστοιχα, με αναφορά στα γεγονότα της υπόθεσης και σε νομολογία. Οι επί μέρους εισηγήσεις τους θα αναφερθούν πιο κάτω, όπου χρειάζεται, όταν το Δικαστήριο θα επιληφθεί των επίδικων θεμάτων της αίτησης. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas
(1984)1 AAΔ 263, η έκδοση ενδιάμεσου προσωρινού διατάγματος είναι θέμα που εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάζοντος Δικαστηρίου. Σύμφωνα δε με την απόφαση Inter Depol Limited v. Kyriakos Papavassiliou Ltd
(1984)1 ΑΑΔ 769, ακόμη και αν προκύπτει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση καθώς και ορατό ενδεχόμενο να δικαιούται θεραπείας οι ενάγοντες, πρέπει να ικανοποιηθεί και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, ότι δηλαδή αν δεν εκδοθεί το διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο (βλ. Κarydas Taxi Co. Ltd v. Komodikis
(1975)1 AAΔ 321, Acropol Shipping Company Ltd v. Rossis
(1976)1 ΑΑΔ 38, Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 AAΔ 585, Papastratis v. Petrides
(1979)1 AAΔ 231, G. Hadjikyriacos Co. Ltd v. United Biscuits Ltd
(1979)1 AAΔ 689, Μ. & M. Transport Co. Ltd v. Eteria Astikon Leoforion Lemessou Ltd
(1981)1 AAΔ 605, Odysseos v. Pieris Estates Ltd κ.α.
(1982)1 ΑΑΔ 557, National Bank v. Motovia Ltd
(1987)1 AAΔ 303, Metro Shipping v. Global Cruises
(1989)1 ΑΑΔ 182, Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδου
(1992)1 ΑΑΔ 54, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 ΑΑΔ 248). Στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd κ.α. (πιο πάνω) έχει αναλυθεί με σαφήνεια το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου και έχει λεχθεί ότι προτού το Δικαστήριο εξετάσει το ισοζύγιο της ευχέρειας, συνεκτιμώντας τις περιστάσεις της υπόθεσης που έχει ενώπιον του, θα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο αυτό. Ως προς την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση κατά την κυρίως δίκη, αναφορά γίνεται κατά κανόνα στη δικογραφία, κυρίως στην έκθεση απαιτήσεως, σε συσχετισμό με τη νομική βάση της απαίτησης. Σε σχέση με το κριτήριο της πιθανότητας να δικαιούται οι ενάγοντες σε θεραπεία αρκεί βάσει της αποδεικτικής δύναμης της υπόθεσης υπό το φως της προσφερόμενης μαρτυρίας να καταδειχθεί μια ορατή πιθανότητα επιτυχίας, κάτι περισσότερο από απλή πιθανολόγηση αλλά πολύ λιγότερο από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων». Αναφορικά δε με το τρίτο κριτήριο μόνο τότε ικανοποιείται όταν δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα η θεραπεία που επιζητείται. Εάν τυχόν χρηματική αποζημίωση μπορεί να αποτελέσει ικανοποιητική θεραπεία για τον ενάγοντα στο τέλος της δίκης η έκδοση ή η διατήρηση σε ισχύ του παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος αποκλείεται. Όπως λέχθηκε ωστόσο στην υπόθεση Papastratis v. Petrides (πιο πάνω) δεν λαμβάνεται υπόψη μόνο ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης αλλά και άλλα δεδομένα που μπορεί να εμποδίσουν την πλήρη απονομή της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο (βλ. και Papapetrou Bros Ltd v. Παπαπέτρου
(2003)1 ΑΑΔ 741). Είναι νομολογημένο ότι κατά την εκδίκαση αιτήσεων για παρεμπίπτοντα διατάγματα πρέπει να αποφεύγεται να λέγεται από το Δικαστήριο οτιδήποτε καθώς και να ασκείται ιδιαίτερη προσοχή ώστε να αποφευχθεί η αναφορά δηλώσεων που πιθανόν να θεωρηθεί ότι προδικάζει τα επίδικα θέματα που θα πρέπει να αποφασιστούν κατά την εκδίκαση της αγωγής (βλ. μεταξύ άλλων Jonitexo v. Adidas (πιο πάνω)). Προς εξέταση των προϋποθέσεων που πρέπει να ικανοποιούνται προς έκδοση του αιτούμενου διατάγματος στην παρούσα υπόθεση, με βάση την υπάρχουσα μαρτυρία και όσα δεδομένα υπάρχουν και τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, επισημαίνεται αρχικά ότι η απαίτηση των αιτητών-εναγόντων βασίζεται σε ισχυριζόμενη παράβαση εκ μέρους του εναγόμενου της μεταξύ των διαδίκων σύμβασης ημερομηνίας 24.6.2008 για πώληση του ακινήτου, ιδιοκτησίας των εναγόντων κατά τον χρόνο σύναψης της σύμβασης, ως είναι αναμφισβήτητο. Η θέση των αιτητών-εναγόντων ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση αφορά την κατ' αυτούς παράβαση της σύμβασης εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση -εναγόμενου, που οδήγησε τους ενάγοντες στον τερματισμό της. Δεν παραγνωρίζεται ότι, βάσει των συμφωνηθέντων, η μεταβίβαση του ακινήτου με την ταυτόχρονη αποπληρωμή του τιμήματος θα γινόταν μέχρι την 1.9.2008, ενώ οι ενάγοντες οδηγήθηκαν στον τερματισμό της σύμβασης τέσσερα χρόνια αργότερα, όταν αποφάσισαν να καλέσουν τον εναγόμενο στο Κτηματολόγιο για να γίνει η μεταβίβαση του ακινήτου και αυτός δεν ανταποκρίθηκε. Αποτελεί ισχυρισμό του εναγόμενου, από την άλλη, ότι η σύμβαση τερματίστηκε παράνομα εκ μέρους των εναγόντων εφόσον είχε τροποποιηθεί, δυνάμει προφορικής συμφωνίας ημερομηνίας 10.3.2009, ως προς τον τρόπο αποπληρωμής του τιμήματος του ακινήτου και έκτοτε καταβάλλοντο δόσεις σε τακτά χρονικά διαστήματα μέχρι την πλήρη εξόφληση του τιμήματος, τις οποίες αποδέχοντο οι ενάγοντες. Δεν θα ήταν ορθό ή σκόπιμο να προβώ σε ανάλυση της μαρτυρίας ή αξιολόγηση της στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, πολύ δε περισσότερο σε ανάλυση των νομικών ζητημάτων και των επίδικων θεμάτων της υπόθεσης, που θα απασχολήσουν το Δικαστήριο κατά την ακρόαση της αγωγής. Οι πιο πάνω παρατεθείσες θέσεις των αιτητών και χωρίς να παραγνωρίζονται οι αντίθετες θέσεις του καθ' ου η αίτηση δεικνύουν την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. Η δεύτερη προϋπόθεση, επίσης, που αφορά την ορατή πιθανότητα επιτυχίας δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν ικανοποιείται στην παρούσα υπόθεση ενόψει των ισχυρισμών που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου από τους αιτητές και δεδομένου ότι όσα υποστήριξε ο καθ' ου η αίτηση δεν μπορούν να αποκλείσουν τέτοια πιθανότητα (βλ. σχετικά την πρόσφατη απόφαση Ιερά Μονή Κύκκου διά του Ηγουμένου της Παν. Μητροπολίτη Κύκκου & Τυλληρίας Κ. Κ. Νικηφόρου ν. White Moon Services Ltd, Πολ. Έφεση Αρ. 398/12, ημερομηνίας 13.2.2013). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση παρόλο που οι αιτητές-ενάγοντες ισχυρίζονται ότι θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά, από τα ενώπιον του Δικαστηρίου τεθέντα στοιχεία προκύπτει ότι η οποιαδήποτε ζημιά έχουν ή τυχόν θα υποστούν συνεπεία της, κατά τον ισχυρισμό τους, συμπεριφοράς του εναγόμενου μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα. Βέβαια, όπως επαναλήφθηκε στην πρόσφατη απόφαση Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd, Πολ. Εφ. Αρ. 304/2008, ημερομηνίας 21.10.2011, σύμφωνα με τη νομολογία «η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, περιλαμβάνει και διάφορα άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά, όπως έχει υποδείξει και η υπόθεση Παπαστράτης ν. Πετρίδης
(1979)1 ΑΑΔ 240.». Με την υπό κρίση αίτηση ζητείται η παράδοση της κατοχής του ακινήτου στους αιτητές μέχρι την πλήρη εκδίκαση της υπόθεσης, λόγω του κινδύνου ανεπανόρθωτης καταστροφής του συνεπεία της μη συντήρησης της επ' αυτού οικίας εκ μέρους του εναγόμενου, ως επικαλούνται οι αιτητές. Ως ορθά υπέδειξαν οι συνήγοροι του καθ' ου η αίτηση, το αιτούμενο διάταγμα αποτελεί και μέρος των αξιώσεων των εναγόντων στην αγωγή. Όπως ορθά, επίσης, εισηγήθηκαν οι συνήγοροι του καθ' ου η αίτηση και λέχθηκε στην υπόθεση Κοσμά ν. Χατζηκυπρή κ.α.
(2000)1 ΑΑΔ 169, υπό συνήθεις συνθήκες η έννοια του ενδιάμεσου διατάγματος είναι να διατηρηθεί το «status quo ante» μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης και όχι να προκαταληφθεί η έκβαση της υπόθεσης επί της ουσίας. Πέραν αυτού, οι ισχυρισμοί των αιτητών-εναγόντων σε σχέση με τον κίνδυνο ανεπανόρθωτης καταστροφής του ακινήτου δεν έχουν αποδειχθεί στο βαθμό που απαιτείται στο παρόν στάδιο. Ο καθ' ου η αίτηση-εναγόμενος, υπό την αναντίλεκτη ιδιότητα του ως αρχιτέκτονας/μηχανικός, αρνείται τις οποιεσδήποτε βλάβες του ακινήτου, που επικαλείται ο ενάγων 1, καθώς και τις επιπτώσεις τους επί του ακινήτου, ακόμη και αν θεωρηθεί ότι υπάρχουν κάποιες από αυτές, και δεν αντεξετάστηκε εκ μέρους των αιτητών. Υπό το φως της υπάρχουσας μαρτυρίας, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό ότι υπάρχει κίνδυνος να καταστραφεί το ακίνητο ολοσχερώς και ανεπανόρθωτα μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής λόγω του ότι δεν συντηρήθηκε από τον εναγόμενο μετά την παράδοση της κατοχής του σ' αυτόν ή ότι δεν υπάρχει εκ μέρους του πρόθεση συντήρησης του. Ούτε και έχουν τεθεί εκ μέρους των αιτητών τέτοια στοιχεία για την εν γένει οικονομική κατάσταση του εναγόμενου που να υποστηρίζουν τη θέση ότι αυτός δεν έχει την οικονομική δυνατότητα συντήρησης του ακινήτου ή ότι θα εμποδισθούν οι ίδιοι από του να ικανοποιήσουν την υπέρ αυτών τυχόν εκδοθησόμενη απόφαση, δεδομένου ότι ο καθ' ου η αίτηση αρνείται ότι έχει οικονομική αδυναμία να συντηρήσει την επίδικη οικία και δεν αντεξετάσθηκε. Διαπιστώνεται κατά συνέπεια ότι δεν έχει ικανοποιηθεί η προϋπόθεση ότι οι αιτητές-ενάγοντες, εάν επιτύχουν στην αγωγή τους, δεν θα μπορούσαν να αποζημιωθούν πλήρως στο μεταγενέστερο εκείνο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι δεν συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις προς έκδοση του αιτούμενου διατάγματος οδηγεί και στην κρίση ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι κλίνει υπέρ των αιτητών στην παρούσα υπόθεση. Ωστόσο, ακόμα και αν εθεωρείτο ότι πληρούντο και τα τρία κριτήρια, το ισοζύγιο της ευχέρειας δεν θα μπορούσε και πάλι να θεωρηθεί ότι κλίνει υπέρ των αιτητών. Αφενός δεν απεδείχθη ότι η οποιαδήποτε ζημιά των αιτητών δεν είναι θεραπεύσιμη με την καταβολή αποζημιώσεων αλλά και δεν θα ήταν δίκαιο και πρόσφορο να επιβραβευθούν οι αιτητές με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, δεδομένης της υπέρμετρης καθυστέρησης στην έγερση και προώθηση της παρούσας αγωγής εναντίον του εναγόμενου εφόσον, όπως οι ίδιοι διατείνονται, ο εναγόμενος είχε παραβεί τη σύμβαση από την 1.9.2008, η δε αγωγή κινήθηκε εναντίον του μετά την πάροδο τεσσάρων ετών ενώ το επίδικο διάταγμα ζητήθηκε οκτώ μήνες μετά την έγερση της αγωγής. Αφετέρου, τυχόν ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης σε σχέση με την κατοχή του ακινήτου θα προκαλούσε στον εναγόμενο αδικία, επηρεάζοντας δυσμενώς τα δικαιώματα του, δεδομένου ότι, όπως παρέμεινε αναντίλεκτο, ο εναγόμενος προέβαινε σε τακτές πληρωμές έναντι του υπολοίπου τιμήματος προς εξόφληση του, ως είχε συμφωνηθεί με τον ενάγοντα 1, έχοντας παραλάβει στο μεταξύ την κατοχή του ακινήτου, το οποίο συντηρήθηκε από τον ίδιο σε διάφορα στάδια και δεν συντρέχει, λόγω μη συντήρησης, κίνδυνος ανεπανόρθωτης καταστροφής του ή μη αναστρέψιμης ζημιάς, ως ισχυρίζονται οι ενάγοντες. Υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης, οι αιτητές που έχουν το βάρος απόδειξης της συνδρομής των προϋποθέσεων προς έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, δεν το έχουν αποσείσει στο παρόν στάδιο και ως εκ τούτου δεν δικαιολογείται η έκδοση του. Ως προς τις λοιπές εισηγήσεις των συνηγόρων του καθ' ου η αίτηση, θεωρώ σημαντικό να επισημάνω ότι όντως στη νομική βάση της αίτησης δεν γίνεται αναφορά στο άρθρο 4 ή στο άρθρο 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, η δε έκδοση του αιτούμενου διατάγματος επιδιώχθηκε δυνάμει του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/60), θέση που αποκλειστικά προωθήθηκε κατά την ακρόαση της αίτησης. Οι συνήγοροι του καθ' ου η αίτηση ισχυρίζονται ότι η αίτηση θα έπρεπε να βασίζεται στα άρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Γρηγορίου κ.α. v. Χριστοφόρου κ.α. (πιο πάνω), με αναφορά στην απόφαση ABP Holdings Ltd κ.α. v. Α. Κιταλίδη κ.α. (Αρ. 2)
(1994)1 ΑΑΔ 694, το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου που θεσπίστηκε μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, δίδει ευρύτατη εξουσία στο Δικαστήριο να εκδίδει οποιοδήποτε παρεμπίπτον, απαγορευτικό ή προστακτικό διάταγμα, όταν κριθεί δίκαιο ή πρόσφορο χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός. Τα άρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 κάνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται, χωρίς να αφαιρούν τίποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, που προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Στην υπόθεση Papastratis v. Petrides (πιο πάνω) κρίθηκε ότι μόνο όπου το αντικείμενο της αγωγής είναι το επίδικο, τυγχάνει εφαρμογής το άρθρο 4 του Κεφ. 6 και σε αντίθετη περίπτωση δεν μπορεί να εξεταστεί το άρθρο αυτό ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Νόμου 14/60. Στην παρούσα υπόθεση το θέμα έχει ήδη εξετασθεί στη βάση των προϋποθέσεων που απαιτούνται από το προαναφερθέν άρθρο 32 και των γενικών αρχών σχετικά με την έκδοση διαταγμάτων που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Συνεπώς καθίσταται πλέον θεωρητικό το θέμα του κατά πόσο θα ήταν δυνατόν να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα δυνάμει των άρθρων 4 ή 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6, τα οποία δεν περιλαμβάνονται στη νομική βάση της αίτησης. Ενόψει των προαναφερθέντων, η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Τα έξοδα, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, επιδικάζονται εναντίον των αιτητών-εναγόντων και υπέρ του καθ' ου η αίτηση-εναγόμενου και θα πληρωθούν στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ........... Λ. Καουτζάνη, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο