ΔΗΜΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ ν. Κυπριακού Οργανισμού Αθλητισμού, Αρ. Αγωγής: 6390/07, 18/11/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A411 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ Αρ. Αγωγής: 6390/07 Μεταξύ: ΔΗΜΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ, από Στρόβολο Ενάγοντα Και Κυπριακού Οργανισμού Αθλητισμού, από Λευκωσία Εναγόμενου ----------------------------------------------------------- Αίτηση Εναγόμενου ημερ. 25.10.12 για αναστολή της διαδικασίας 18 Νοεμβρίου, 2013 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Εναγόμενο - Αιτητή: κα Δαμιανού Για Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση: κ. Λεοντίου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Ενάγοντας καταχώρησε την 31.5.07 την παρούσα αγωγή, με την οποία αξιώνει εναντίον του Εναγομένου το ποσό των Λ.Κ. 1.097.881,13 πλέον 10% επιβάρυνση, τόκους και έξοδα. Στη βάση αιτήσεως του Ενάγοντα ημερ. 9.11.11 και κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, το Δικαστήριο με Ενδιάμεση Απόφαση του ημερ. 23.5.12, διέγραψε όλη την Έκθεση Υπεράσπισης του Εναγόμενου που αφορούσε την προσβολή της νομιμότητας και εγκυρότητας Διοικητικής Πράξης. Ακολούθησε η παρούσα αίτηση με την οποία ο Εναγόμενος (στο εξής ο Αιτητής) αιτείται «διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναστέλλεται η διαδικασία και/ή η συνέχιση της παρούσας αγωγής και/ή η έκδοση απόφασης εκκρεμούσης της ήδη καταχωρηθείσας υπ' αρ. 287/12 έφεσης εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης ημερ. 23.5.12 του παρόντος Δικαστηρίου και της ήδη καταχωρηθείσας υπ' αρ. 168/11 έφεσης εναντίον της απόφασης στην προσφυγή 480/09 μέχρι τελικής εκδίκασης των πιο πάνω εφέσεων.» Η αίτηση - η οποία βασίζεται στο άρθρο 30
(2)του Συντάγματος, και στη Δ.35 Θ.18 και 19, Δ.48 Θ.1-4 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Μιχαήλ Μιτσίδη ημερ. 25.10.12 - προσέκρουσε σε ένσταση του Ενάγοντα (στο εξής ο Καθ' ου η Αίτηση), η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Μιχαήλ Αναστασιάδη ημερ. 21.11.
- Διατείνεται στην ένορκη του δήλωση ο Μ. Μιτσίδης, Διοικητικός Λειτουργός του Αιτητή, ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης με αρ. 287/12, η οποία θα επαναφέρει την διαγραφείσα υπεράσπιση του Αιτητή, καθιστώντας την έγκυρο και ισχυρό δικόγραφο στην υπόθεση. Αναφέρει επίσης ότι ο Αιτητής είχε καταχωρήσει την προσφυγή με αρ. 480/09 στο Ανώτατο Δικαστήριο, η οποία αφορούσε την εγκυρότητα των διοικητικών πράξεων του Καθ' ου η Αίτηση, βάση των οποίων υπολογίστηκαν και αξιώνονται από αυτόν τα απαιτούμενα με την παρούσα αγωγή χρηματικά ποσά. Η εν λόγω προσφυγή απορρίφθηκε με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερ. 10.10.11, το οποίο έκρινε ότι η προσφυγή ήταν εκπρόθεσμη και δεν επιλήφθηκε της ουσίας της. Στις 21.11.11 καταχωρήθηκε έφεση με αρ. 168/11 εναντίον της πιο πάνω απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου η οποία, όπως ισχυρίζεται, έχει μεγάλη πιθανότητα επιτυχίας. Η επιτυχία της εν λόγω έφεσης θα εξαφανίσει την απαίτηση του Καθ' ου η Αίτηση και θα την καταστήσει άνευ αντικειμένου. Και τούτο γιατί τα απαιτούμενα με την παρούσα αγωγή ποσά, θα καταστούν παράνομα και αδικαιολόγητα επιβληθέντα από τον Καθ' ου η Αίτηση. Ο ενόρκως δηλών προβάλλει τη θέση ότι υπό τις περιστάσεις είναι ορθό και δίκαιο και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να παρασχεθεί στον Αιτητή η έννομη προστασία και θεραπεία που αιτείται με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και δεν θα πρέπει να αφαιρεθεί από τον Αιτητή το δικαίωμα υπεράσπισης. Με την ένσταση του ο Καθ' ου η Αίτηση προβάλλει είκοσι τρεις λόγους ένστασης οι οποίοι συνοψίζονται στους εξής οκτώ:
- Η αίτηση είναι αβάσιμη, αστήρικτη, παράτυπη, αντικανονική και καταχρηστική.
- Η Δ.35 Θ.18 και 19 και το άρθρο 30 του Συντάγματος δεν δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος.
- Η εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση διαταγμάτων αναστολής ασκείται με φειδώ και μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις οι οποίες δεν καταδείχθηκαν από τον Αιτητή.
- Ο Αιτητής επιδιώκει να στερήσει από τον Καθ' ου η Αίτηση τους καρπούς της επιτυχίας του.
- Η ένορκη δήλωση του Μ. Μιτσίδη είναι αντικανονική και δεν συνιστά αποδεκτή μαρτυρία για να στηρίξει την αίτηση και να αιτιολογήσει την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
- Οι προοπτικές των εφέσεων είναι ελάχιστες μέχρι ανύπαρκτες.
- Τυχόν αναστολή της εκδίκασης της αγωγής θα έχει ως αποτέλεσμα την καταστρατήγηση του συνταγματικού δικαιώματος του Καθ' ου η Αίτηση για διάγνωση των αστικών δικαιωμάτων του εντός ευλόγου χρόνου.
- Καμία ανεπανόρθωτη ζημιά θα προκληθεί στον Αιτητή από τη συνέχιση της διαδικασίας και τη μη παροχή αναστολής. Ο ενόρκως δηλών Μ. Αναστασιάδης είναι Οικονομικός Διευθυντής του Καθ' ου η Αίτηση και κατά τον ουσιώδη χρόνο είχε την εποπτεία και έλεγχο των οφειλών του Αιτητή προς τον Καθ' ου η Αίτηση, οι οποίες προέρχονται από επιβολή σ' αυτόν φόρου θεάματος. Ισχυρίζεται ότι η Δ.35 Θ.18 δεν εφαρμόζεται στην παρούσα περίπτωση και ο Αιτητής δεν απέδειξε εξαιρετικές περιστάσεις ή λόγους που καθιστούν πέρα από κάθε λογική αμφιβολία αναγκαία την αναστολή ολόκληρης της διαδικασίας της αγωγής. Προσθέτει ότι καμία πιθανότητα επιτυχίας έχουν οι εφέσεις που καταχώρησε ο Αιτητής, στις οποίες τα εγειρόμενα θέματα είναι σαφώς νομολογημένα και ο Αιτητής δεν προβάλλει στην αίτηση του ότι τυχόν μη έκδοση των αιτούμενου διατάγματος θα τον επηρεάσει με οποιοδήποτε τρόπο δυσμενώς. Αναφέρει περαιτέρω ο ενόρκως δηλών, ότι σε περίπτωση που εκδοθεί απόφαση εναντίον του Αιτητή και αυτός καταβάλει οποιοδήποτε ποσό προς ικανοποίηση της, τότε σε περίπτωση επιτυχίας των δύο εφέσεων, το ποσό αυτό θα του επιστραφεί χωρίς να προκληθεί σ' αυτόν ανεπανόρθωτη ζημιά, εφόσον ο Καθ' ου η Αίτηση είναι δημόσιος οργανισμός, φερέγγυο και αξιόχρεο νομικό πρόσωπο με μεγάλη κινητή και ακίνητη περιουσία. Ισχυρίζεται τέλος, ότι ο Αιτητής ταυτόχρονα με την παρούσα αίτηση, καταχώρησε αίτηση για να του δοθεί παράταση χρόνου για καταχώρηση Υπεράσπισης. Αυτή η συμπεριφορά του Αιτητή συνιστά κατάχρηση διαδικασίας εφόσον θεωρεί ότι έχει υπεράσπιση στην αγωγή, τότε ελλείπουν οι εξαιρετικές περιστάσεις που να αιτιολογούν το αίτημα του για αναστολή της διαδικασίας. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων ανέπτυξαν τις θέσεις τους σε εμπεριστατωμένες αγορεύσεις επικαλούμενοι σχετικές αυθεντίες. Έχω εξετάσει με προσοχή το περιεχόμενο των εκατέρωθεν ενόρκων δηλώσεων, και όσα υποστηρίχθηκαν από τους συνηγόρους των δύο πλευρών. Η Δ.35 Θ.18 επί της οποίας βασίζεται η αίτηση έχει ως ακολούθως: "An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given." Όπως επεξηγήθηκε στην υπόθεση In re ES (an infant)
(1986)1 C.L.R 119, η Δ.35 Θ.18 περιορίζει στενά το αντικείμενο εφαρμογής της αναστολής σε δύο μόνο περιπτώσεις: - στην αναστολή εκτέλεσης της εφεσιβαλλόμενης απόφασης ή διατάγματος και - στην αναστολή διαδικασίας που απορρέει αυτοτελώς από την εφεσιβαλλόμενη απόφαση. Στην υπόθεση Βερεγγάρια Π. Παπακόκκινου κ.ά ν. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου
(1997)1(Β) Α.Α.Δ, 693 στη σελ. 694 αποφασίστηκε ότι: «Κατ' αρχήν, σύμφωνα με το άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, αναστολή χωρεί σε σχέση μόνο με την εκτέλεση απόφασης όχι με τη συνέχιση της εξέλιξης της μη συμπληρωθείσας διαδικασίας. Το ίδιο, καθώς νομολογήθηκε, είναι το αποτέλεσμα και δυνάμει του κ.18 της Δ.35: βλ. Fotiou and Another v. Petrolina Ltd
(1984)1 C.L.R. 708, In re ΕS (an infant)
(1986)1 C.L.R. 119 και Aftomata Eleourgia Lythrodonta Ltd v. Holy Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 524. Η αναφορά στον εν λόγω κανονισμό σε «.stay of. proceedings under the decision appealed from..» δεν αποβλέπει στην αναστολή της ευρύτερης διαδικασίας από την οποία προέκυψε ενδιάμεση απόφαση άλλο μόνο της διαδικασίας που εκπορεύεται αυτοτελώς από απόφαση της οποίας σκοπείται η ικανοποίηση: παραδείγματα προσφέρονται από τον Πική, Δ. (όπως ήταν τότε) στην In re ES (an infant) (ανωτέρω). Αυτό είναι το ισοζύγιο που διατηρεί η θεσμική ρύθμιση κατά τη στάθμιση μεταξύ αφενός της δέσμευσης που επέρχεται με τη δικαστική απόφαση και αφετέρου τις περιστάσεις που δικαιολογούν την αναστολή. Αλλά και αν ακόμα προσφερόταν η δυνατότητα διαφορετικής στάθμισης θα θεωρούσαμε ότι η ορθή απονομή της δικαιοσύνης θα επέβαλλε τη συνέχιση και όχι την αναστολή της διαδικασίας.» Σχετικό είναι επίσης το απόσπασμα από την υπόθεση Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Ντίνου Μ. Λύρα κ.ά
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1384, σελ.1386. «Το αντικείμενο της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου βάσει τη Δ.35 θ.18 είναι η αναστολή θετικής υποχρέωσης ή καθήκοντος το οποίο επιβάλλεται από την απόφαση η οποία εφεσιβάλλεται. Το αντικείμενο της αναστολής είναι η υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την απόφαση, και όχι η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της απόφασης η οποία εφεσιβάλλεται. Η θέση αυτή προκύπτει ευθέως από τις αποφάσεις. (Fotiou and Another v. Petrolina Ltd
(1984)1 C.L.R. 708 In re ΕS (an infant)
(1986)1 C.L.R. 119 (βλ. επίσης Aftomata Eleourgia v. Holy Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 524.) Η Δ.35, θ.18, δεν αποτελεί μέσο για την αναστολή της διαδικασίας ενώπιον του πρωτοδίκου Δικαστηρίου ή την παρεμπόδιση της συνέχισης της μέχρι την ακρόαση της έφεσης. Η απαγόρευση (prohibition), της συνέχισης της διαδικασίας μπορεί να διαταχθεί μόνο με ένταλμα (prohibition), βάσει του Άρθρου 155.4 του Συντάγματος.» Οι πιο πάνω νομικές αρχές υιοθετήθηκαν μεταγενέστερα στην υπόθεση Marfin Popular Bank Public Co Ltd v. Telec Logistic Company Ltd κ.ά
(2008)1 Α.Α.Δ. 764, ως και στην πρόσφατη υπόθεση Μιχάλης Δημητρούδης ν. Αντρέα Νίκου Λουγκρίδη Πολ. Έφεση 294/10, ημερομηνίας 25.10.10, όπου αποφασίστηκε με αναφορά στην πιο πάνω νομολογία ότι: «Γενικά το αντικείμενο της αναστολής συναρτάται προς ορισμένη θετική ενέργεια, υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την εφεσιβαλλόμενη απόφαση.» Στην υπό κρίση περίπτωση, ο Αιτητής επιδιώκει την αναστολή της διαδικασίας και/ή της συνέχισης της παρούσας αγωγής, εκκρεμούσης της έφεσης με αρ. 287/12 εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου ημερ. 23.5.12 αλλά και εκκρεμούσης της έφεσης 168/11 εναντίον της απόφασης στην προσφυγή 480/
- Με την ενδιάμεση απόφαση του το Δικαστήριο διέγραψε όλη την Έκθεση Υπεράσπισης του Αιτητή, που αφορούσε την προσβολή της νομιμότητας και εγκυρότητας Διοικητικής Πράξης. Είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι η εν λόγω ενδιάμεση απόφαση, δεν θέτει καμία θετική υποχρέωση ούτε επιβάλλει οποιοδήποτε καθήκον, το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο της Δ.35 Θ.
- Στην ουσία, ο Αιτητής με την παρούσα αίτηση, επιδιώκει την παγοποίηση και τον προσωρινό παραμερισμό της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου που εφεσιβλήθηκε, μέχρι την ακρόαση της έφεσης, ώστε να παρεμποδιστεί στο ενδιάμεσο ο Καθ' ου η Αίτηση να προχωρήσει με την απόδειξη της υπόθεσης του, εφόσον η υπεράσπιση του Αιτητή διαγράφηκε. Και τούτο κατά τρόπο απαράδεκτο και εκτός του πλαισίου της Δ.35 Θ.
- Σ' ότι αφορά το αίτημα για αναστολή της διαδικασίας εκκρεμούσης της έφεσης αρ.168/11, εναντίον της απόφασης στην προσφυγή 480/09, κρίνω ότι και αυτό βρίσκεται εκτός του πλαισίου της Δ.35 Θ.18, εφόσον πρόκειται για αίτημα που σχετίζεται με εντελώς διαφορετική διαδικασία δηλαδή αυτή της προσφυγής ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου και όχι διαδικασία στα πλαίσια της παρούσας αγωγής. Επομένως, δεν βλέπω πως θα μπορούσε να ικανοποιηθεί τέτοιο αίτημα αναστολής της παρούσας διαδικασίας εκκρεμούσης έφεσης εναντίον απόφασης άλλου Δικαστηρίου διαφορετικής δικαιοδοσίας. Η παρούσα αίτηση στηρίζεται και στο άρθρο 30.2 του Συντάγματος, το οποίο όμως, κρίνω ότι δεν μπορεί να δικαιολογήσει την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος, εφόσον το Δικαστήριο ήδη αποφάσισε ότι αυτό δεν εμπίπτει εντός του πεδίου εφαρμογής της Δ.35 Θ.
- Και τούτο έχοντας κατά νου την υπόθεση In re ES (an infant) (ανωτέρω) όπου αποφασίστηκε ότι: "Considering the drastic implications of an order staying proceedings and the limitation inherent in such order to the right of access to the Courts safeguarded by Article 30.1 of the Constitution, there is no justification in principle for giving Order 35, r.18 an interpretation wider than its wording admits." Ο Αιτητής επικαλέστηκε τέλος, τις συμφυείς και εγγενείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Είναι νομολογημένο ότι οι εγγενείς εξουσίες του Δικαστηρίου δεν διευρύνουν τη δικαιοδοσία ή τις εξουσίες του Δικαστηρίου, ούτε και έχουν ως λόγο την επέκταση τους. (βλ. Α. Χαραλαμπίδη ν. Α. Παναγιώτου Μελωδία (Χαραλαμπίδου)
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 724). Σχετική είναι η υπόθεση Merck & Co Inc. κ.ά ν. Medochemie Ltd
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2184 όπου αποφασίστηκε ότι: «Η εγγενής εξουσία του Δικαστηρίου να διατάσσει την αναστολή της διαδικασίας ή της εκδίκασης εκκρεμούσας αγωγής εξασκείται με φειδώ και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Βλ. Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, τόμος 47, σελ.323. Η κρατούσα πρακτική είναι ότι οι αγωγές δεν πρέπει να αναστέλλονται εκτός αν συντρέχουν λόγοι οι οποίοι πέρα από κάθε λογική αμφιβολία καθιστούν αναγκαία την αναστολή. Βλ. The Municipality of Limassol v. Archbishop of Cyprus
(1981)1 C.L.R. 445 στη σελίδα 452.» Στη συγκεκριμένη περίπτωση κρίνω ότι ο Αιτητής δεν ικανοποίησε το Δικαστήριο ότι πρόκειται για τέτοια εξαιρετική περίπτωση ως και ότι συντρέχουν λόγοι οι οποίοι πέρα από κάθε λογική αμφιβολία καθιστούν αναγκαία την αναστολή της διαδικασίας. Ουσιαστικά ο Αιτητής επικαλέστηκε ως λόγο για την αναστολή της διαδικασίας τις δύο εφέσεις, το αποτέλεσμα των οποίων είναι άμεσα συνδεδεμένο με την παρούσα αγωγή. Η ύπαρξη των εφέσεων, κατά την κρίση μου δεν αποτελεί τέτοια εξαιρετική περίπτωση, εφόσον όπως αναφέρθηκε από την πλευρά του Καθ' ου η Αίτηση και δεν αμφισβητήθηκε από την άλλη πλευρά, ο Καθ' ου η Αίτηση είναι δημόσιος οργανισμός, φερέγγυο και αξιόχρεο νομικό πρόσωπο και συνεπώς τυχόν έκδοση απόφασης προς όφελος του και καταβολή οποιουδήποτε ποσού από τον Αιτητή προς ικανοποίηση της, δεν δημιουργεί κίνδυνο μη επανάκτησης του σε περίπτωση επιτυχίας του Αιτητή στις δύο εφέσεις. Είναι επίσης σημαντικό να τονιστεί αυτό που αποφασίστηκε στην υπόθεση Caspi Shipping Ltd κ.ά v. Πλοίου S.S. Sapphire Seas (Αρ.2)
(1998)1(Β) Α.Α.Δ.853 ότι: «Έχει επανειλημμένα λεχθεί, και ευθυγραμμιστεί με σαφήνεια στη νομολογία, πως οι υποθέσεις δεν κατακερματίζονται επειδή κατά τη διάρκεια της διαδικασίας μιας υπόθεσης καταχωρούνται εφέσεις εναντίον ενδιάμεσων αποφάσεων ή διαταγμάτων του Δικαστηρίου.» Για όλα τα πιο πάνω, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα προς όφελος του Καθ' ου η Αίτηση και σε βάρος του Αιτητή, τα οποία, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή θα είναι πληρωτέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) .............. Στ. Χατζηγιάννη Π.Ε.Δ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο