Αναφορικά με την Εταιρεία G. PARASKEVAIDES (1966) LIMITED, Αρ. Αίτησης: 433/11, 6/12/2013

(1966)LIMITED, Αρ. Αίτησης: 433/11, 6/12/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A434 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 433/11 Αναφορικά με την Εταιρεία G. PARASKEVAIDES

(1966)LIMITED, Θεοδοσίου 2, Λευκωσία Και Αναφορικά με τον Περί Εταιρειών Νόμο Κεφ.113, αρ.209, 211(ε), 212(α), 212(γ), 213, 214, 333 --------------------------------------------------------- Αίτηση της εταιρείας G. PARASKEVAIDES

(1966)LIMITED ημερ. 28.9.11 για διαγραφή της αίτησης διάλυσης 6 Δεκεμβρίου, 2013 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτητές: κος Μούντης με κα Νικολάου Για Καθ' ων η Αίτηση: κος Μιχαηλίδης με τον κ. Σπανό και την κα Κατσελλή ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 7.6.11, η εταιρεία A & P (ANDREOU & PARASKEVAIDES) HOLDINGS LTD, καταχώρησε αίτηση διάλυσης της εταιρείας G. PARASKEVAIDES

(1966)LTD, δυνάμει των σχετικών προνοιών του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.113. Στις 28.9.11, η εταιρεία G. PARASKEVAIDES

(1966)LTD (στο εξής οι Αιτητές) καταχώρησε την παρούσα αίτηση με την οποία αιτείται: Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διαγράφεται και/ή απορρίπτεται και/ή παραμερίζεται η εν λόγω αίτηση διάλυσης και/ή αναστέλλεται η διαδικασία και, Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απορρίπτεται και/ή παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται η ειδοποίηση απαίτησης ημερ. 13.5.11 που αποστάληκε στους Αιτητές πριν την καταχώρηση της αίτησης διάλυσης. Η αίτηση - η οποία βασίζεται στην Δ.48 Θ.2,3,9(j), 9(ο) των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στα άρθρα 209, 211(ε), 212(α), 212(γ), 213, 214, 324

(1), 333 και 372 του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.113, στους Περί Εταιρειών Κανονισμούς, στους Περί Εταιρειών (Διάλυση) Κανονισμών του 1993 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου - υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Λεώνης Παρασκευαΐδου Μαυρονικόλα ημερ. 28.9.

1. Όπως διατείνεται η ενόρκως δηλούσα, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και μέτοχος των Αιτητών, οι Αιτητές είναι η ιθύνουσα εταιρεία ομίλου εταιρειών, οι οποίες ασχολούνται μεταξύ άλλων με την ανάπτυξη γης, τη διαχείριση ακίνητης ιδιοκτησίας, την ιδιοκτησία και διαχείριση ξενοδοχείου Londa στη Λεμεσό, με επενδύσεις σε άλλες εταιρείες και άλλες συναφείς ασχολίες. Η εταιρεία A & P (ANDREOU & PARASKEVAIDES) HOLDINGS LTD, (στο εξής οι Καθ' ων η Αίτηση) αποτελεί μέρος ομίλου εταιρειών και διεξάγει εργασίες εμπορίας, πώλησης και διανομής αναψυκτικών, χυμών και άλλων ειδών κατανάλωσης. Η Χριστίνα Παρασκευαΐδου είναι ένας εκ των δύο Διοικητικών Συμβούλων και Μετόχων των Καθ' ων η Αίτηση και μια εκ των βασικών δικαιούχων του συνόλου των εταιρειών του ομίλου των Καθ' ων η Αίτηση, ως και διοικητικός σύμβουλος και μέτοχος των Αιτητών. Τον Μάιο 2010 είχε αρχίσει, μεταξύ των μελών της οικογένειας, μια προσπάθεια διαμεσολάβησης, με σκοπό την συζήτηση για πιθανό διαμοιρασμό περιουσιακών στοιχείων των Αιτητών, η οποία ναυάγησε τελικά, χωρίς να εξευρεθεί λύση. Την 21.2.11, οι Αιτητές έλαβαν επιστολή από τους Καθ' ων η Αίτηση, στην οποία γινόταν αναφορά σε κατ' ισχυρισμό δάνεια για τα ποσά Λ.Κ.75.617, Λ.Κ.298.497, Λ.Κ.344.385 και Λ.Κ.600.000, τα οποία, ως ισχυρίζονται οι Καθ' ων η Αίτηση, δόθηκαν από τους Καθ' ων η Αίτηση προς τους Αιτητές τα έτη 2002 και 2003 και καλούσαν τους Αιτητές να προβούν σε αλλαγή των οικονομικών τους καταστάσεων, ώστε να φαίνεται ότι οι Αιτητές οφείλουν τα εν λόγω ποσά (Τεκμήριο 3). Ισχυρίζεται ότι οι απαιτήσεις των Καθ' ων η Αίτηση για τα πιο πάνω ποσά, είναι αβάσιμες και μη δικαιολογημένες, αφού φαίνεται να αφορούν οφειλές των Καθ' ων η Αίτηση προς τον πατέρα τους Γεώργιο Παρασκευαΐδη. Προς επιβεβαίωση τούτου επεσύναψε αντίγραφο σημειώματος ημερ. 20.2.07 (Τεκμήριο 4) προς το λογιστήριο του ομίλου εταιρειών, το οποίο υπογράφεται από τον κ. Μίκη Θεοδοσίου (στενό συνεργάτη του πατέρα τους ο οποίος εκτελούσε εντολές του πατέρα τους σε σχέση με τους Αιτητές) με κοινοποίηση στον πατέρα τους, ως και απόδειξη των Αιτητών για το ποσό των Λ.Κ.75.617, από την οποία φαίνεται ότι το εν λόγω ποσό λήφθηκε από ή εκ μέρους του πατέρα τους. Σύμφωνα με την ενόρκως δηλούσα, είναι ξεκάθαρο ότι οι Καθ' ων η Αίτηση όφειλαν διάφορα ποσά στον πατέρα τους και ως εκ τούτου, τα επίδικα ποσά μεταφέρθηκαν στον προσωπικό λογαριασμό του πατέρα τους ως επιστροφές, έναντι οφειλών των Καθ' ων η Αίτηση προς τον πατέρα τους. Τα ποσά αυτά, έχουν ξεκάθαρα πιστωθεί για λογαριασμό του πατέρα τους, έναντι οφειλών των Καθ' ων η Αίτηση. Είναι γι' αυτό το λόγο που τα εν λόγω ποσά, δεν παρουσιάζονται στους λογαριασμούς των Αιτητών μετά το 2005 αφού είχε ζητηθεί με το σημείωμα (τεκμήριο 4), με την πλήρη γνώση και συγκατάθεση του πατέρα τους να γίνουν και οι σχετικές αναφορές στους ελεγμένους λογαριασμούς. Προσθέτει ότι η Χριστίνα Παρασκευαΐδου ήταν από το 1994 εκτελεστικός Πρόεδρος του ομίλου των Καθ' ων η Αίτηση και μέχρι σήμερα διοικητικός σύμβουλος των Αιτητών. Επομένως, οι λογαριασμοί των Αιτητών ως και το σημείωμα (Τεκμήριο 4) ήταν στη διάθεση της και κατ' επέκταση σε γνώση των Καθ' ων η Αίτηση. Αυτός είναι και ο λόγος που οι Καθ' ων η Αίτηση, ενόσω ζούσε ο πατέρας τους, ουδέποτε έθεσαν θέμα οποιασδήποτε απαίτησης προς τους Αιτητές. Με βάση τα πιο πάνω, ισχυρίζεται ότι η απαίτηση γίνεται κακόπιστα και για την εξυπηρέτηση αλλότριων σκοπών, δεν είναι γνήσια με δικαιολογημένη βάση και αμφισβητείται από τους Αιτητές στη βάση ουσιωδών λόγων και εγγράφων. Επιπρόσθετα, η αίτηση διάλυσης είναι καταχρηστική και για το λόγο ότι στους ελεγμένους λογαριασμούς των Καθ' ων η Αίτηση, (Τεκμήριο 5) δεν περιλαμβάνονται τα ποσά τα οποία, κακόπιστα ισχυρίζονται ότι οι Αιτητές τους οφείλουν. Ισχυρίζεται περαιτέρω, ότι η απαίτηση των Καθ' ων η Αίτηση, σε σχέση με ισχυριζόμενο εξαναγκασμό τους από την Ελληνική Τράπεζα να αποπληρώσουν δάνειο των Αιτητών για το ποσό των Λ.Κ.600.000, με την προϋπόθεση ότι θα καταβαλλόταν το αντίστοιχο ποσό πλέον τόκους εντός ευλόγου χρόνου, είναι αβάσιμη. Κανένα έγγραφο ή στοιχείο δεν υπάρχει ή έχει δοθεί που να αποδεικνύει κάτι τέτοιο. Το μόνο που φαίνεται να έχει γίνει είναι ότι το ποσό των Λ.Κ.597.600 φαίνεται να μεταφέρθηκε στην Ελληνική Τράπεζα, προς όφελος των Αιτητών από τους Καθ' ων η Αίτηση, όμως στους λογαριασμούς των Αιτητών, το ποσό αυτό έχει πιστωθεί στο όνομα του Γεώργιου Παρασκευαϊδη, ο οποίος διατηρούσε με την Ελληνική Τράπεζα, προσωπικό λογαριασμό παρατραβήγματος, ο οποίος αποπληρώθηκε με δάνειο των Αιτητών. Επομένως, το ποσό αυτό δεν οφείλεται από τους Αιτητές, αλλά δόθηκε στον πατέρα τους Γεώργιο Παρασκευαΐδη έναντι οφειλών των Καθ' ων η Αίτηση προς αυτόν. Η μερίδα του λογαριασμού του πατέρα τους στους Αιτητές, δείχνει ότι το ποσό αυτό πιστώθηκε στο όνομα του προσωπικά και όχι στους Αιτητές. Τα σχετικά αρχεία ήταν στην κατοχή της Χριστίνας Παρασκευαΐδου και οι Καθ' ων η Αίτηση ουδέποτε τα αμφισβήτησαν. Σχετική είναι η επιστολή ημερ. 30.5.11 του Οικονομικού Διευθυντή των Αιτητών Κυριάκου Ψάλτη προς την μητέρα τους (Τεκμήριο 7). Στη συνέχεια η ενόρκως δηλούσα αναφέρεται σε σχετική αλληλογραφία (Τεκμήρια 8 - 20) ως και στους ελεγμένους λογαριασμούς των Αιτητών (Τεκμήριο 9) για τα έτη 2003-2006, όπου τα ποσά των Λ.Κ.298.497, Λ.Κ.344.385 και Λ.Κ.600.000 ήταν καταγραμμένα στους ελεγμένους λογαριασμούς των Αιτητών για το έτος 2003 και 2004, αλλά διαγράφηκαν το
2. Οι Αιτητές έλαβαν ειδοποιήσεις ημερ. 13.5.11, δυνάμει των άρθρων 211(ε) και 212(α) του Κεφ.113, ημερ. 13.5.11 για τα πιο πάνω ποσά των απαιτήσεων (Τεκμήριο 21) και κλήθηκαν να τα καταβάλουν εντός 21 ημερών. Ακολούθησε η αίτηση διάλυσης η οποία, όπως ισχυρίζεται, χρησιμοποιείται από τους Καθ' ων η Αίτηση με κακή πίστη, καταχρηστικά και για αλλότριους σκοπούς, στη βάση μη εκκαθαρισμένου χρέους που εύλογα αμφισβητείται για ουσιαστικούς λόγους, εφόσον σύμφωνα με τα Τεκμήρια 4, 5 και 6 οι απαιτήσεις των Καθ' ων η Αίτηση είναι αστήρικτες και αμφισβητούνται για ουσιαστικούς λόγους. Αναφέρθηκε τέλος σε σχετικές επιστολές, ειδοποιήσεις αντίγραφα πρακτικών έκτακτης γενικής συνέλευσης, συνεδρίας του Διοικητικού Συμβουλίου των Αιτητών, (Τεκμήρια 22 - 29), που καταδεικνύουν, όπως ισχυρίζεται, ότι ο σκοπός ιδιαίτερα της Χριστίνας Παρασκευαΐδου ήταν ο διαμοιρασμός της περιουσίας των Αιτητών και όχι η αντιμετώπιση των προβλημάτων τους και η επαναδραστηριοποίηση τους . Γι' αυτό και οι Καθ' ων η Αίτηση, καταχώρησαν την αίτηση διάλυσης, ώστε να λάβουν περιουσιακά στοιχεία των Αιτητών. Με την αίτηση διάλυσης οι Καθ' ων η Αίτηση ασκούν πίεση, όχι γιατί υπάρχει πραγματικά βάσιμη απαίτηση αλλά για να αναγκάσει τους Αιτητές να αποπληρώσουν τα αμφισβητούμενα ποσά και/ή να εξυπηρετήσουν τα σχέδια τους για το διαμοιρασμό της περιουσίας των Αιτητών (σχετικό το Τεκμήριο 30). Οι ουσιαστικοί λόγοι στην βάση των οποίων αμφισβητούνται δικαιολογημένα οι απαιτήσεις των Καθ' ων η Αίτηση - και ως εκ τούτου δεν υπάρχει εκκαθαρισμένο χρέος που να αποτελεί αντικείμενο της αίτησης διάλυσης, - είναι: α) οι εξελεγμένοι λογαριασμοί των Αιτητών και η μερίδα λογαριασμού του Γεώργιου Παρασκευαΐδη ( οι οποίοι ήταν στην διάθεση της Χριστίνας Παρασκευαΐδου, διοικητικού συμβούλου των Καθ' ων η Αίτηση) στους οποίους φαίνεται ότι από το έτος 2005 τα ποσά των απαιτήσεων των Καθ' ων η Αίτηση δεν οφείλονται από τους Αιτητές. β) Τα Τεκμήρια 5 και 6 (που ήταν επίσης στη διάθεση της Χριστίνας Παρασκευαΐδου) αποδεικνύουν ξεκάθαρα ότι τα ποσά των απαιτήσεων που είχαν καταβληθεί από τους Καθ' ων η Αίτηση στους Αιτητές, είχαν πιστωθεί στο λογαριασμό του Γεώργιου Παρασκευαΐδη, έναντι οφειλών των Καθ' ων η Αίτηση προς το Γεώργιο Παρασκευαΐδη. Αυτό συνάδει και με την απουσία οποιασδήποτε εγγραφής στους λογαριασμούς των Καθ' ων η Αίτηση για τα κατ' ισχυρισμό οφειλόμενα ποσά. γ) Από το 2001 μέχρι σήμερα δεν απαιτήθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση οποιοδήποτε ποσό που αποτελεί τις απαιτήσεις που προβάλλουν σήμερα. δ) Οι απαιτήσεις προβάλλονται με τεράστια καθυστέρηση και μόνο μετά το θάνατο του Γεώργιου Παρασκευαΐδη. ε) Παρά τις εκκλήσεις των Αιτητών, οι Καθ' ων η Αίτηση ουδέποτε έδωσαν στοιχεία που να αποδεικνύουν τις απαιτήσεις. Προβάλλει τη θέση ότι η αίτηση διάλυσης δεν είναι η ενδεδειγμένη διαδικασία στα πλαίσια της οποίας θα μπορούν να αποφασιστούν τα δικαιώματα των διαδίκων. Οι Καθ' ων η Αίτηση θα πρέπει να αποταθούν με αγωγή στο αρμόδιο Δικαστήριο, στα πλαίσια της οποίας κάθε πλευρά θα έχει την ευκαιρία να καταθέσει τις θέσεις της και το Δικαστήριο να αποφασίσει τελεσίδικα. Οι Αιτητές έχουν τεράστιας αξίας περιουσιακά στοιχεία (Τεκμήριο 34) και η άρνηση τους να πληρώσουν τα απαιτούμενα ποσά είναι η αμφισβήτηση τους στη βάση ουσιαστικών λόγων. Η αποστολή της ειδοποίησης δυνάμει του άρθρου 212 του Κεφ.113 και η καταχώρηση αίτησης διάλυσης είναι παράνομη, παράτυπη, αποτελεί κατάχρηση της εξουσίας του Δικαστηρίου, είναι κακοπροαίρετη, ενοχλητική, καταπιεστική και εκδικητική και αποσκοπεί αποκλειστικά στην άσκηση πίεσης στους Αιτητές, για αποπληρωμή του κατ' ισχυρισμό χρέους. Η αίτηση, προσέκρουσε σε ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Πανίκου Αριστοτέλους, - οικονομικού διευθυντή του ομίλου εταιρειών που ανήκουν στους Κυριάκο Ανδρέου και Χριστίνα Παρασκευαΐδου - ημερομηνίας 24.4.
3. Με την ένσταση, προβάλλονται δεκατέσσερις λόγοι για απόρριψη της αίτησης, οι οποίοι συνοψίζονται στους εξής επτά:
4. Η εγκυρότητα αίτησης για εκκαθάριση εξετάζεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενο της και τις αντικειμενικές συνέπειες που συνεπάγεται η τεκμηρίωση των ισχυρισμών που προβάλλονται σ' αυτή. Η αίτηση εκκαθάρισης πρέπει να αξιολογηθεί αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου της, ανεξάρτητα από τη μαρτυρία που το υποστηρίζει.
5. Η διαγραφή δικογράφου αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Η διαγραφή αίτησης εκκαθάρισης γίνεται μόνο εφόσον το περιεχόμενο της είναι ξεκάθαρα και οφθαλμοφανώς αβάσιμο.
6. Η επίκληση της συμφυούς δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου για διαγραφή δικογράφου ασκείται με εξαιρετική φειδώ και μόνο εφόσον διαπιστώνεται ότι το δικόγραφο συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου.
7. Η αίτηση εκκαθάρισης περιέχει όλα τα αναγκαία στοιχεία που δικαιολογούν την εκκαθάριση της εταιρείας.
8. Οι Αιτητές προσπαθούν να αποφασιστεί η υπόθεση επί της ουσίας σ' αυτό το στάδιο, όπου το Δικαστήριο δεν θα κάνει ευρήματα επί γεγονότων ούτε θα εξετάσει και αποφασίσει πολύπλοκα νομικά θέματα.
9. Η αίτηση αποτελεί κακόπιστο δικονομικό μέσο εφόσον έχει σκοπό να στερήσει, χωρίς δίκη, τους Καθ' ων η Αίτηση από το δικαίωμα τους να προσφύγουν στο Δικαστήριο για προστασία των δικαιωμάτων τους.
10. Οι ισχυρισμοί των Αιτητών δεν αποτελούν ουσιώδη και βάσιμη αμφισβήτηση του χρέους ούτε και αποδεικνύουν κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου ως και επιδίωξη αλλότριου σκοπού εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση. Αντίθετα οι ισχυρισμοί των Αιτητών αποτελούν κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου. Ο Πανίκος Αριστοτέλους, αναφέρει στην ένορκη του δήλωση, ότι ως οικονομικός διευθυντής έχει την επίβλεψη και έλεγχο των οικονομικών καταστάσεων των Καθ' ων η Αίτηση. Ισχυρίζεται ότι από το 2001 οι Αιτητές αντιμετώπιζαν προβλήματα ρευστότητας με μείωση των μετρητών και ο Γεώργιος Παρασκευαΐδης, ως ο Διοικητικός Σύμβουλος εφ' όρου ζωής, παρακάλεσε τη θυγατέρα του Χριστίνα, όπως οι Καθ' ων η Αίτηση δανείσουν τους Αιτητές χρηματικά ποσά προς κάλυψη ταμειακών αναγκών των Αιτητών. Έτσι οι Καθ' ων η Αίτηση έκδοσαν επί της Ελληνικής Τράπεζας όπου διατηρούσαν λογαριασμό τέσσερις επιταγές ημερ. 9.12.02, 6.6.03, 9.6.03 και 31.7.03 για τα ποσά των Λ.Κ.75.617, Λ.Κ.600.000, Λ.Κ.298.497, και Λ.Κ.344.385,25 αντίστοιχα [Τεκμήριο 3, 4(α)(β), 5(α)(β) και 6(α)(β) αντίστοιχα]. Οι επιταγές αυτές πληρώθηκαν προς τους Αιτητές από την Ελληνική Τράπεζα, χρεώθηκαν τα ποσά στον τραπεζικό λογαριασμό των Καθ' ων η Αίτηση και κατά συνέπεια, τα δάνεια πράγματι έγιναν για τα πιο πάνω ποσά. Αναφέρθηκε στο Σημείωμα του Μίκη Θεοδοσίου ημερ. 20.2.07 (Τεκμήριο 4 στην αίτηση) και ισχυρίστηκε ότι ο τίτλος του σημειώματος αποδεικνύει την αναγνώριση του δανείου. Στο εν λόγω σημείωμα δεν αναγράφονται οι ισχυριζόμενες οφειλές των Καθ' ων η Αίτηση προς τον Γ. Παρασκευαΐδη, διότι δεν υπάρχουν. Ισχυρίστηκε ότι τα ποσά αυτά του σημειώματος αναγράφονται στους εξελεγμένους λογαριασμούς των Αιτητών, για τα έτη 31.12.04 και 31.12.03 ως οφειλόμενα προς τους Καθ' ων η Αίτηση (Τεκμήριο 7 σελ.18 και Τεκμήριο 8). Στους λογαριασμούς των Αιτητών για την περίοδο 31.12.05, οι οποίοι ετοιμάστηκαν την 2.12.06 (Τεκμήριο 9(α) σελ.27), κατά την 31.12.05 το δάνειο αυτό, το οποίο δεν είχε πληρωθεί στους Καθ' ων η Αίτηση, εμφανίζεται ότι διαγράφηκε. [Τεκμήριο 9(β)]. Τονίζει ότι η ενόρκως δηλούσα για τους Αιτητές, καμία εξήγηση ή δικαιολογία έδωσε για το πώς έγιναν αυτές οι πράξεις στους λογαριασμούς και στα βιβλία των Αιτητών. Το σημείωμα του Μίκη Θεοδοσίου ημερ. 20.2.07, στάληκε μετά την έγκριση (στις 2.12.06) των λογαριασμών και την διαγραφή των δανείων των Καθ' ων η Αίτηση. Επομένως, ισχυρίζεται ότι η ενόρκως δηλούσα για τους Αιτητές ψεύδεται όταν λέει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση όφειλαν διάφορα ποσά στον Γεώργιου Παρασκευαΐδη και έτσι αυτά μεταφέρθηκαν στον προσωπικό λογαριασμό του Γεώργιου Παρασκευαΐδη ως επιστροφές δήθεν, έναντι οφειλών των Καθ' ων η Αίτηση προς αυτόν. Ισχυρίζεται ότι ούτε ο Μίκης Θεοδοσίου, ούτε ο Γεώργιος Παρασκευαΐδης ή η Λεώνη Παρασκευαΐδου, ούτε οι ελεγκτές των Αιτητών είχαν δικαίωμα να διαγράψουν ένα χρέος που αναγνωρισμένα οφειλόταν προς τους Καθ' ων η Αίτηση δυνάμει επιταγών που πληρώθηκαν στους Αιτητές, με την φανταστική επίκληση άγνωστων οφειλών των Καθ' ων η Αίτηση προς τον Γεώργιο Παρασκευαΐδη. Το σημείωμα του Μίκη Θεοδοσίου δεν κοινοποιήθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση και οι Αιτητές δεν έλαβαν από τους Καθ' ων η Αίτηση οποιανδήποτε εξόφληση ή εκχώρηση των δανειακών τους απαιτήσεων. Η ενόρκως δηλούσα για τους Αιτητές δεν διευκρινίζει από πού προκύπτει ότι υπήρχαν οφειλές των Καθ' ων η Αίτηση προς τον Γ. Παρασκευαΐδη, ποιες ήταν αυτές οι οφειλές και γιατί υπήρχαν. Το σημείωμα του Μίκη Θεοδοσίου δεν δεσμεύει τους Καθ' ων η Αίτηση, οι οποίοι δεν το γνώριζαν, δεν εξουσιοδότησαν τον Μίκη Θεοδοσίου να το αποστείλει και ουδέποτε το αναγνώρισαν. Κατά συνέπεια, οι απαιτήσεις των Καθ' ων η Αίτηση δεν αμφισβητούνται στη βάση ουσιωδών λόγων και εγγράφων. Σ' ότι αφορά το δάνειο των Λ.Κ.600.000 σε ελβετικά φράγκα, ισχυρίζεται ότι το 2006 οι Καθ' ων η Αίτηση αναγκάστηκαν να δανειστούν από την Ελληνική Τράπεζα το ποσό αυτό, προκειμένου να αποπληρωθεί μερικώς δάνειο που συνήψαν οι Αιτητές, και το οποίο δεν μπορούσαν να αποπληρώσουν. Οι Καθ' ων η Αίτηση, αναγκάστηκαν να συνάψουν το εν λόγω δάνειο, διότι χρειάζονταν τραπεζικές χορηγήσεις για τις δικές τους εργασίες και η Ελληνική Τράπεζα, έθετε ως όρο την αποπληρωμή από τους Αιτητές, του ποσού των Λ.Κ.600.
11. Έτσι οι Καθ' ων η Αίτηση, δανείστηκαν το ποσό αυτό, και το δάνεισαν στους Αιτητές για να το πληρώσουν στην Ελληνική Τράπεζα έναντι του χρέους τους. (Τεκμήριο 10). Με επιστολή του ημερ. 8.3.11, ζήτησε από τους Αιτητές την πληρωμή του ποσού αυτού με τόκους (Τεκμήριο 11), όμως κανένα ποσό πλήρωσαν έναντι του δανείου αυτού. Οι Αιτητές γνώριζαν τη συμφωνία που οι Καθ' ων η Αίτηση υπέγραψαν με την Ελληνική Τράπεζα, για την μερική αποπληρωμή του χρέους των Αιτητών. Το ποσό των Λ.Κ.600.000 αφαιρέθηκε από την Ελληνική Τράπεζα από τα δάνεια των Αιτητών και οι σχετικοί ισχυρσιμοί της ενόρκως δηλούσας για τους Αιτητές είναι ψευδείς και παραπλανητικοί για το Δικαστήριο. Η χρεωστική σημείωση (Τεκμήριο 12) της Ελληνικής Τράπεζας ημερ. 15.6.06, αποδεικνύει ότι το ποσό των Λ.Κ.597.600 (αφαιρέθηκε προμήθεια της Τράπεζας) μεταφέρθηκε την 15.6.06 από τον λογαριασμό των Καθ' ων η Αίτηση, στο λογαριασμό των Αιτητών με ημερομηνία αξίας 19.6.
12. Προέβαλε τον ισχυρισμό ότι ο Γεώργιος Παρασκευαΐδης, ως ο εφ' όρους ζωής σύμβουλος των Αιτητών, είχε συμφωνήσει ότι οι Αιτητές θα πλήρωναν προς τους Καθ' ων η Αίτηση τα πιο πάνω ποσά, τα οποία οι Αιτητές δανείστηκαν από αυτούς, με τόκο, από την ημέρα πληρωμής εκάστου ποσού στους Αιτητές μέχρι εξόφλησης τους. Αναφέρθηκε στην επιστολή του ημερ. 15.2.11 με την οποία ζήτησε από τους ελεγκτές των Αιτητών να διορθώσουν τους λογαριασμούς τους και να περιλάβουν σ' αυτούς τα πιο πάνω ποσά, ως οφειλόμενα από τους Αιτητές προς τους Καθ' ων η Αίτηση (Τεκμήριο 13) ως και σε μεταγενέστερες επιστολές προς το διοικητικό συμβούλιο των Αιτητών (Τεκμήριο 14) και ανταλλαγή σχετικών επιστολών (Τεκμήρια 15, 16, 17, 18). Προσθέτει ότι οι πιο πάνω επιταγές θα έπρεπε να ήταν καταγραμμένες στα βιβλία των Αιτητών, όπως και οι σχετικές αποδείξεις που έκδοσαν οι Αιτητές προς τους Καθ' ων η Αίτηση, όπως και οι λογαριασμοί των Αιτητών για τα έτη 2003,
13. Οι Αιτητές είσπραξαν τα χρήματα των επιταγών, οι επιταγές εκδόθηκαν επ' ονόματι των Αιτητών, τα δάνεια τα ζήτησε ο Γεώργιος Παρασκευαΐδης, ο ασκών όλες τις εξουσίες του διοικητικού συμβουλίου των Αιτητών και οι Καθ' ων η Αίτηση καμία επιστολή έστειλαν, κατά το χρόνο έκδοσης των επιταγών ή σε άλλο χρόνο, ότι πλήρωσαν τα ποσά αυτά για λογαριασμό άλλου. Ισχυρίζεται ότι το χρέος είναι αδιαμφισβήτητο διότι: - στους λογαριασμούς των Αιτητών για τα έτη 2003, 2004, εμφανίζονται τα ποσά ως οφειλόμενα από τους Αιτητές στους Καθ' ων η Αίτηση. - το Τεκμήριο 5 στην αίτηση, είναι οι οικονομικές καταστάσεις των Καθ' ων η Αίτηση για τα έτη 2003, 2004 και 2005, όμως σκόπιμα δεν γίνεται αναφορά στις οικονομικές καταστάσεις του 2006 όπου, έγιναν αλλαγές με επιστολή της Χριστίνας Παρασκευαΐδου ημερ.17.3.08 ώστε τα ποσά αυτά αντιλογιστούν και χρεωθούν στο λογαριασμό των Αιτητών όπου έγιναν και οι πληρωμές. Καμία απόδειξη αναγράφει ότι οι Αιτητές έλαβαν από τους Καθ' ων η Αίτηση τα πιο πάνω ποσά, για λογαριασμό του Γεώργιου Παρασκευαΐδη. - το ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δε ζήτησαν πληρωμή του χρέους προηγουμένως δεν καθιστά το χρέος αμφισβητήσιμο. Όταν μετά το θάνατο του Γεώργιου Παρασκευαΐδη διάφορες τράπεζες άρχισαν να ζητούν πληρωμή των χρεών των Αιτητών, οι οποίοι λόγω έλλειψης ρευστότητας δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν, οι Καθ' ων η Αίτηση τότε αντιλήφθηκαν ότι τα δάνεια τους ήταν επισφαλή και ζήτησαν την πληρωμή τους. Ενόψει του ότι δεν αμφισβητείται ότι τα χρήματα πληρώθηκαν από τον λογαριασμό των Καθ' ων η Αίτηση προς τους Αιτητές και δεν υπήρξε αποδεδειγμένος ισχυρισμός ότι οι Καθ' ων η Αίτηση όφειλαν οποιονδήποτε ποσό προς τους Αιτητές, το οποίο εξόφλησαν με την καταβολή των χρημάτων, η αμφισβήτηση του χρέους εκ μέρους των Αιτητών είναι καταχρηστική και μη ουσιαστική. Οι Αιτητές καμία απόδειξη παρουσίασαν ότι τα χρήματα που πληρώθηκαν από τους Καθ' ων η Αίτηση δόθηκαν στον Γεώργιο Παρασκευαΐδη. Οι Καθ' ων η Αίτηση και η Χριστίνα Παρασκευαΐδου, με την αίτηση εκκαθάρισης, δεν στοχεύουν στη λήψη περιουσιακών στοιχείων των Αιτητών, αλλά ζητούν μόνο την αποπληρωμή των δανείων τους. Η Χριστίνα Παρασκευαΐδου ήταν διοικητικός σύμβουλος των Αιτητών από το 1994, όμως όλες τις εξουσίες τις ασκούσε ο πατέρας της και καμία ανάμειξη είχε μέχρι το θάνατο του με τους λογαριασμούς των Αιτητών. Οι Καθ' ων η Αίτηση δεν έχουν αλλότριο σκοπό, ούτε και καταχρώνται τη διαδικασία του Δικαστηρίου. Η ενόρκως δηλούσα για τους Αιτητές είναι που καταχράται τη διαδικασία η οποία βασιζόμενη σε δόλιες ενέργειες των Αιτητών επιχειρεί να καταδολιεύσει τα νόμιμα δικαιώματα των Καθ' ων η Αίτηση. Ο Πανίκος Αριστοτέλους, μετά από άδεια του Δικαστηρίου, καταχώρησε στις 3.7.12, συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Αναφέρθηκε στο Τεκμήριο 34 της αίτησης που αποτελεί εκτιμήσεις και μελέτες σε σχέση με μερικά ακίνητα του ομίλου των εταιρειών των Αιτητών - [το οποίο κατατέθηκε για να καταδειχθεί ότι η αξία των ακινήτων ήταν τεράστια και μπορούσε να καλύψει τις υποχρεώσεις και όλους τους πιστωτές των Αιτητών ] - και τόνισε ότι η ενόρκως δηλούσα για τους Αιτητές παρέλειψε να αναφέρει τα τεράστια χρέη των Αιτητών. Ισχυρίστηκε ότι η περιουσία των Αιτητών είναι βεβαρυμένη με εκατομμύρια χρέη και μετά την καταχώρηση της ένστασης, επιδόθηκαν στους Αιτητές πέντε αγωγές (Τεκμήρια 1-5) από την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, η οποία διεκδικεί πολλά εκατομμύρια από τους Αιτητές και ζητείται και αναγκαστική πώληση ενυπόθηκης περιουσίας των Αιτητών. Η Λεώνη Παρασκευαΐδου Μαυρονικόλα, καταχώρησε επίσης μετά από άδεια του Δικαστηρίου συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερ. 6.11.
14. Σε σχέση με τον ισχυρισμό του Πανίκου Αριστοτέλους ότι δεν οφείλεται οποιοδήποτε ποσό προς τον Γεώργιο Παρασκευαΐδη , ισχυρίστηκε ότι ο Γεώργιος Παρασκευαΐδης είχε δώσει τεράστια οικονομική βοήθεια προς όφελος του ομίλου εταιρειών των Καθ' ων η Αίτηση και της Χριστίνας Παρασκευαΐδου και Κ. Ανδρέου. Προς τούτο κατέθεσε ως Τεκμήριο 1 αντίγραφα καταστάσεων του λογιστή κ. Κωνσταντινίδη, όπου αναγράφονται ποσά που καταβάλλονταν στην Χριστίνα Παρασκευαΐδου, Κ. Ανδρέου και σε εταιρείες που τους ανήκουν, από τον Γεώργιο Παρασκευαΐδη ή από δικές του προσωπικές καταθέσεις. Κατέθεσε επίσης ως Τεκμήριο 2 προσωπική εγγύηση του Γεώργιου Παρασκευαΐδη προς την Εμπορική Κεφαλαίου και Συμμετοχών ΑΕ προς όφελος του ομίλου εταιρειών της Χριστίνας Παρασκευαΐδου και Κ. Ανδρέου, και ως Τεκμήριο 3 αντίγραφο οδηγιών για πληρωμή μισθών υπάλληλων της εταιρείας A & P d.o.o στη Σερβία (που ανήκει στον όμιλο εταιρειών των Καθ' ων η Αίτηση) από το λογαριασμό που διατηρούσε ο Γεώργιος Παρασκευαΐδης προσωπικά μαζί με την Χριστίνα Παρασκευαΐδου και Κ. Ανδρέου. Ανέφερε επίσης ότι ο Γεώργιος Παρασκευαΐδης είχε εξασφαλίσει δάνειο από την Τράπεζα Κύπρου για το ποσό των Λ.Κ.1.750.000 το οποίο στο μεγαλύτερο μέρος του χρησιμοποιήθηκε προς όφελος των Καθ' ων η Αίτηση. Λόγω της μη αποπληρωμής του δανείου η Τράπεζα Κύπρου ήγειρε αγωγή εναντίον της περιουσίας του Γεώργιου Παρασκευαΐδη και των εγγυητών (Τεκμήριο 4). Τονίζει ότι ο Γεώργιος Παρασκευαΐδης μέχρι την ημερομηνία που απεβίωσε, ήταν σύμβουλος στον όμιλο εταιρειών των Καθ' ων η Αίτηση και απορρίπτει τα υπονοούμενα του Πανίκου Αριστοτέλους στην ένορκη του δήλωση για τη νοητική του κατάσταση λόγω του προχωρημένου της ηλικίας του, σε σχέση πάντοτε με το περιεχόμενο του σημειώματος του Μίκη Θεοδοσίου (Τεκμήριο 4 στην αίτηση). Ο ρόλος του Γεώργιου Παρασκευαΐδη στον όμιλο των Καθ' ων η Αίτηση ήταν καθοριστικός και απόλυτα σχετικός με τα επίδικα θέματα. Ανέφερε τέλος, ότι τα υπόλοιπα των λογαριασμών των μετόχων των Αιτητών, για τα έτη μέχρι και το 2006 επιβεβαιώνονταν από τους μετόχους ως και από την ίδια τη Χριστίνα Παρασκευαΐδου. Επομένως αυτή, γνώριζε το λογιστικό χειρισμό των εν λόγω ποσών. Τα ποσά που πιστώνονταν στην μερίδα του Γεώργιου Παρασκευαΐδη διαμοιράζονταν στο τέλος του έτους στις μερίδες των υπόλοιπων μετόχων των Αιτητών, σύμφωνα με τις οδηγίες του Γεώργιου Παρασκευαΐδη. Συνεπώς, μέρος των ποσών που καταβλήθηκαν προς τους Καθ' ων η Αίτηση, πιστώθηκαν και προς όφελος της Χριστίνας Παρασκευαΐδου, η οποία επιβεβαίωσε προς τους ελεγκτές των Αιτητών ότι τα υπόλοιπα αυτά ήταν σωστά. Περαιτέρω, όλοι οι μέτοχοι των Αιτητών, συμπεριλαμβανομένης της Χριστίνας Παρασκευαϊδου, λάμβαναν μέρος των κεφαλαίων που καταβάλλονταν στους Αιτητές από τον Γεώργιο Παρασκευαΐδη (Τεκμήριο 7). Τα πιο πάνω ισχυρίστηκε, ενισχύουν τη θέση των Αιτητών ότι οι οδηγίες του Γεώργιου Παρασκευαΐδη για το λογιστικό χειρισμό των ποσών των επιταγών που εκδόθηκαν προς τους Αιτητές ήταν σωστές και τα απαιτούμενα ποσά αποτελούν πληρωμές έναντι οφειλών, προς τον Γεώργιο Παρασκευαΐδη. Γι' αυτό και σωστά αμφισβητούνται από τους Αιτητές. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι ανέπτυξαν τις θέσεις τους σε εμπεριστατωμένες αγορεύσεις επικαλούμενοι σχετικές αυθεντίες. Έχω εξετάσει με προσοχή το περιεχόμενο των εκατέρωθεν ενόρκων δηλώσεων, τα επισυνημμένα σ' αυτές έγγραφα και όσα υποστηρίχθηκαν από τους συνηγόρους των δύο πλευρών. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών εισηγήθηκε ότι το Δικαστήριο στα πλαίσια της σύμφυτης εξουσίας του, έχει την εξουσία να διατάξει την διαγραφή ή παραμερισμό της Αίτησης Εκκαθάρισης ως καταχρηστική (abuse of process of the Court). Στην υπόθεση Charles Forte Investments Ltd v. Amanda

(1964)Ch.240 Court of Appeal αποφασίστηκε ότι η διάλυση εταιρείας αποτελεί δραστικό μέτρο και η επιδίωξη της μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά. Συνεπώς, οποτεδήποτε υπάρχει η ευχέρεια παροχής διαζευκτικής θεραπείας, μπορεί εύλογα να διαγραφεί η αίτηση για διάλυση, στα πλαίσια της συμφυούς δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, εφόσον η αίτηση κρίνεται εκ προοιμίου καταδικασμένη σε αποτυχία. Το πιο κάτω απόσπασμα είναι σχετικό: «The court has inherent jurisdiction to strike out a petition for winding up which is bound to fail, and to grant an injunction restraining the presentation of such petition». Αναφορά στην πιο πάνω υπόθεση έγινε στην υπόθεση In Re Pelmako Development Ltd

(1991)1 Α.Α.Δ 246, όπου αποφασίστηκε ότι: «Στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου ορθά επισημαίνεται ότι διαγραφή αίτησης για διάλυση, όπως και κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος. Υποδεικνύεται επίσης στην πρωτόδικη απόφαση ότι το δικόγραφο του οποίου επιδιώκεται η διαγραφή, αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου του, ανεξάρτητα από τη μαρτυρία η οποία το υποστηρίζει. (Βλ. Buttes Gas & Oil Co. v. Hammer [1975] 2 W.L.R., 425). Σημειώνεται επίσης ότι η επίκληση της συμφυούς δικαιοδοσίας του δικαστηρίου για τη διαγραφή δικογράφου, ασκείται με εξαιρετική φειδώ και μόνο εφόσο διαπιστώνεται ότι το δικόγραφο συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου· δηλαδή, χρήση των μέσων του δικαίου για αλλότριους σκοπούς.» Στην υπόθεση Γίγας ν. Ουστά

(1994)1 Α.Α.Δ. 1109 αποφασίστηκε ότι: «σύμφυτη είναι η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου η οποία ενυπάρχει λόγω της ταύτισής της με το Δικαστήριο και της αναγκαιότητας ύπαρξης της για τη λειτουργία του δικαστηρίου ως δικαστηρίου δικαίου» Επίσης, στο σύγγραμμα «Applications to Wind up Companies» του Derek French σελ.221, αναφέρονται τα εξής: «An application to the Court for an Order striking out a petition [.] invoked the Court's inherent jurisdiction to prevent abuse of its process. This is so despite the existence of provisions in rules of court concerning abuse of process» Σχετική επί του θέματος είναι η Αγγλική υπόθεση Re Martin Coulter Enterprises Ltd [1988] ΒCLC 12, 19 όπου αποφασίστηκε ότι: «The power to strike out proceedings on the ground that it is in abuse of the process of the court is founded on the principle that parties are not to be harassed by frivolous, vexatious or hopeless litigation» Αντίστοιχα, στην υπόθεση Re A Company [1894] 2 Ch. 349, 350 λέχθηκε ότι: «But the Court has an inherent jurisdiction to stay proceedings where they amount to an abuse of its process» Στην Κυπριακή υπόθεση Alecos Constantinides v. 1. Ekdotiti Eteria Vima Ltd, κ.ά

(1983)1A C.L.R. 348, 349, το Ανώτατο έκρινε τα εξής: «This Court [.] has inherent power not only to restrain abuse of process, but also to secure obedience to the law; that associated with the power to restrain abuse is the undoubted power of the Court to control proceedings before it; that not only conduct diminishing the authority and constitutional role of the Courts may be stopped in the exercise of the inherent powers of the Court, but the exercise of rights given by law as well, whenever fraught with an ulterior motive; that the jurisdiction to restrain abuse of process is the only power available to the court to stop a party from subverting the course of justice» Τέλος, στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περρέλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217, 222, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα εξής: «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των διαδικασιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυσή του. Γι' αυτό η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου δεν συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα, μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου.» Από τις πιο πάνω αυθεντίες προκύπτει κατά τρόπο αδιαμφισβήτητο ότι η εξουσία του Δικαστηρίου να παραμερίσει αίτηση για εκκαθάριση εταιρείας, ασκείται στα πλαίσια της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου, όταν μια διαδικασία κριθεί καταχρηστική (abuse of process of the Court) και η σύμφυτη εξουσία είναι ανεξάρτητη από οποιουσδήποτε δικονομικούς κανονισμούς. Τονίζεται ότι η βάση της παρούσας αίτησης είναι οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και όχι η Δ.27 Θ.3 και Δ.19 Θ.26 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Επομένως έχω την άποψη ότι το Δικαστήριο έχει την εξουσία να λάβει υπόψη του όλα τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον του, προκειμένου να ασκήσει τις συμφυείς εξουσίες του, χωρίς να περιορίζεται αποκλειστικά στο περιεχόμενο της αίτησης διάλυσης για να αποφασίσει την εγκυρότητα της, όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση In Re Pelmako (ανωτέρω), στην οποία, σημειώνεται ότι η αίτηση για διαγραφή της αίτησης διάλυσης βασιζόταν στην Δ.19 Θ.26 και Δ.27 Θ.3. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, οι Αιτητές ζητούν τη διαγραφή της αίτησης διάλυσης διότι, όπως ισχυρίζονται, εύλογα αμφισβητείται το κατ' ισχυρισμό χρέος προς τους Καθ' ων η Αίτηση, το οποίο δεν είναι εκκαθαρισμένο και η αίτηση διάλυσης έχει καταχωρηθεί για αλλότριους σκοπούς και αποτελεί πρόδηλη κατάχρηση της Δικαστικής διαδικασίας. Το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Ανδρέας Χατζηγιάννης ν. C & J Kyprianou Promotions Ltd

(2010)1(Β) Α.Α.Δ. 991, στη σελ.998-999 είναι σχετικό: «Όπως καθαρά διαφαίνεται από τις πρόνοιες του εδαφίου (α) του άρθρου 212, τις οποίες κατά κύριο λόγο επικαλείται ο εφεσείων, η γραπτή απαίτηση για καταβολή οφειλής που οφείλεται από εταιρεία, θα πρέπει να προέρχεται από "πιστωτή". Τίθεται επομένως ευθέως το ερώτημα ποίος θεωρείται "πιστωτής" ή πιο συγκεκριμένα κατά πόσο ο εφεσείων - αιτητής στην εκδικασθείσα αίτηση μπορούσε να θεωρηθεί ως "πιστωτής". Παρόμοιο θέμα που αφορούσε στη διακρίβωση του ποιος μπορεί να θεωρηθεί ως "πιστωτής" μέσα στην έννοια του επόμενου άρθρου που ακολουθεί, δηλαδή του άρθρου 213(ι) του Νόμου, το οποίο παραθέτει τη διαδικασία υποβολής της αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας, εξετάστηκε από το Εφετείο στη Σπανού v. G.I.P. Constructions Ltd

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 315. Εξετάζοντας το θέμα τούτο, το Εφετείο, αφού υπενθύμισε ότι οι πρόνοιες του άρθρου 213

(1)του Κυπριακού περί Εταιρειών Νόμου ήταν ταυτόσημες με τις πρόνοιες του S.224

(1)του Αγγλικού Companies Act 1948, ανέφερε και τα εξής στη σελίδα 321 του τόμου αποφάσεων: "Ο όρος "πιστωτής", βάσει του ίδιου άρθρου του αγγλικού νόμου, δεν περιλαμβάνει "a person whose debt is substantially disputed even if the company is in fact insolvent" - πρόσωπο του οπoίου η οφειλή τελεί υπό ουσιαστική αμφισβήτηση ακόμα και αν η εταιρεία είναι στην πραγματικότητα αφερέγγυα (βλ. Mann v. Golastein [1968] 1 W.L.R. 1091, Re Lympne Investments [1972] 1 W.L.R. 523, Palmer's πιο πάνω, σελ.1127, παρ. 85-14, Halsbury's Laws of England, 4th Ed., Vol.7, para. 1004). Δεν περιλαμβάνει, επίσης, πρόσωπο του οποίου αμφισβητείται αυτή τούτη η ιδιότητα του πιστωτή. Δεν περιλαμβάνει, επίσης, πρόσωπο το οπoίο έχει βέβαιη απαίτηση για αποζημιώσεις οι οποίες όμως δεν είναι εκκαθαρισμένες (βλ. Re Pen - y -van Colliery Co. [1877] 6 Ch. D. 477)". Όπως δε πρόσθεσε το Εφετείο στην ίδια απόφαση, έστω ακόμα και αν ένα μέρος της απαίτησης του αιτητή ήταν για εκκαθαρισμένες αποζημιώσεις, αυτός εστερείτο του απαραίτητου locus standi ώστε να αιτηθεί την εκκαθάριση της εταιρείας. Ακόμη και πού παλαιότερα τα Δικαστήρια ακολουθούσαν την ίδια σταθερή προσέγγιση επί του εξεταζόμενου θέματος. Όπως είχε λεχθεί και στην Αγγλική απόφαση στην υπόθεση New Travellers' Chambers Ltd v. Cheese and Green [1894] 70 LT 271 επανειλημμένα έχει αποφασισθεί ότι η υποβολή αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας δεν είναι πρόσφορη μέθοδος εκδίκασης αμφισβητούμενης οφειλής. Εάν υφίσταται οποιαδήποτε εύλογη βάση αμφισβήτησης της ύπαρξης του χρέους, όχι απλά του ύψους του, δεν πρέπει να υποβάλλεται τέτοια αίτηση. Ούτε και ασφαλώς είναι επιτρεπτό όπως χρησιμοποιείται καταχρηστικά η διαδικασία υποβολής αίτησης για εκκαθάριση ως μέθοδος άσκησης πίεσης σε εταιρεία να καταβάλει χρήματα τα οποία αμφισβητεί ότι οφείλει (Re a company [1992] 2 All E.R. 797).» Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England 4η έκδοση 2004, reissue, volume 7

(3)para 452 σημειώνονται τα ακόλουθα: «Who may not petition. .. A winding-up order may not be made on a debt which is disputed in good faith by the company; the court must see that the dispute is based on a substantial ground. A dispute as to the precise amount due is not a sufficient answer to the petition. If there is a genuine dispute, the petition may be dismissed or stayed.» Η οφειλή προς τον πιστωτή θα πρέπει να είναι συγκεκριμένη και αδιαμφισβήτητη (βλ. Αναφορικά με την εταιρεία Loukos Manufacturers Ltd

(1998)1 A.A.Δ. 2226) και Re James Millward & Co Ltd

(1940)Ch.333). Όπως αναφέρεται και στο σύγγραμμα Palmer's "Company Precedents" Part 2 Winding Up, 17η έκδοση σελ.39: «A creditor of the company for a sum of money presently and unconditionally due and payable is unquestionably a creditor who can present a petition for winding up.» Στην υπόθεση Re a Company (No.,003079 of 1990) and other petitions

(1991)ΒCLC 235, 236 αποφασίστηκε ότι: "The test for determining whether the petition should be struck out is the same as that where there is an application to restrain the presentation of a petition or to restrain the advertisement of a petition on the grounds that there is a bona fide dispute on substantial grounds as to the company's liability to pay the debt with respect to which the winding-up order is sought. Accordingly, the Court could strike out a petition if, when the matter comes on for a substantive hearing, it is bound to be dismissed because the locus standi of the petitioner is disputed». Οι Αιτητές σε αίτηση παραμερισμού (ως η παρούσα), προς ικανοποίηση του ισχυρισμού τους ότι υπάρχει γνήσια αμφισβήτηση του χρέους, έχουν την υποχρέωση να δείξουν ότι υπάρχει τουλάχιστον γνήσιο θέμα προς συζήτηση ("genuine triable issue"). Στην υπόθεση Abbey National Plc v. JSF Finance & Currency Exchange Co Ltd

(2006)EWCA Civ. 328 το Δικαστήριο έκρινε ότι: «In order to establish that there are substantial grounds for disputing the debt, the company should be able to show that its contention is fairly arguable and that there is prima facie evidence of the relevant facts to support its contention." Επίσης στην υπόθεση IS Incorporation Ltd

(2005)EWHC 404 (Ch) at 87 LTL 29/3/2005 αποφασίστηκε ότι: «...and I ought to restrain presentation of a winding up petition, even if (in the context of a summary judgment application) the defense could be regarded as "shadowy"» Στην περίπτωση που το Δικαστήριο θεωρεί ότι υπάρχει οποιαδήποτε αμφιβολία κατά πόσο το χρέος οφείλεται ή όχι, τότε είναι η εταιρεία που θα πρέπει να επωφεληθεί από αυτή την αμφιβολία. Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την παρ.Α7-063 του Συγγράμματος Commercial Litigation Pre - emptive remedies" Sweet & Maxwell 2007: «On application by the company for an injunction to restrain the presentation of a winding up petition, the court must balance an unpaid creditors undoubted right to petition on the basis of an undisputed debt as against the company's right not to have its commercial standing and credit damaged, so being presusured into paying a debt which in not due.if there is doubt as to whether there is a genuine dispute as to whether the debt is owed or not, then it should be the company which is entitled to the benefit of it.» Όταν υπάρχει γνήσια αμφισβήτηση της οφειλής, τότε η εταιρεία δικαιωματικά μπορεί να παραμερίσει την αίτηση εκκαθάρισης εναντίον της. Το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Stonegate Securities Ltd v. Gregory

(1980)1 All E.R. 241 είναι σχετικό: «Since there was a bona fide despute whether the money was presently due from the company to the defendant and there was evidence that the defendant was nonetheless threatening to present a petition on the basis that it was so due, the company was entitled as of right to an injuction restraining the defendant from presenting a petition for the winding up of the company on that basis..» Είναι περαιτέρω νομολογημένο ότι όταν εύλογα αμφισβητείται το κατ' ισχυρισμό οφειλόμενο ποσό, τότε η ενδεδειγμένη διαδικασία για σκοπούς εξακρίβωσης της οφειλής δεν μπορεί να είναι η αίτηση διάλυσης αλλά τα ζητήματα εξακρίβωσης της ύπαρξης της κατ' ισχυρισμό οφειλής, θα πρέπει να αποφασίζονται και επιλύονται στα πλαίσια πολιτικής αγωγής. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Stonegate Securities Ltd v. Grecory, (ανωτέρω) όπου αποφασίστηκε ότι: «winding-up proceedings are not suitable proceedings in which to determine a genuine dispute whether the company owes the sum in question.», Charles Forte Investments Ltd v. Amanda (ανωτέρω) όπου λέχθηκε ότι: «The petition to wind up was misconceived as there were alternative and more suitable remedies, namely, an action» και Mann v. Goldstein

(1968)1 WLR 1091, 1098-1099, όπου λέχθηκε ότι: «the winding up jurisdiction is not for the purpose of deciding a disputed debt.» Σχετικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Pennigton's Company Law 4η έκδοση, σελ.679: «if a creditor has reason to expect that the company will raise a plausible defence to his claim, his best course is to sue the company by action and to present a winding up petition when he has obtained judgment against it. The company will then be estopped by the judgment from disputing the petitioner's claim on its merits..» Έχει επίσης νομολογηθεί ότι κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου σε σχέση με την προώθηση αίτησης εκκαθάρισης εταιρείας, προκαλείται όταν η αίτηση εκκαθάρισης, καταχωρείται μεταξύ άλλων, με σκοπό την καταπίεση της εταιρείας, όταν καταχωρείται για κάποιον αλλότριο σκοπό ή όταν η διάλυση της εταιρείας δεν είναι προς το συμφέρον όλων των πιστωτών και συνεισφορέων της. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Cadiz Waterworks Co v. Barnett

(1874)LR 19 Eq 182 όπου αποφασίστηκε ότι: «And I beg to express my opinion that this Court ought not, and I think it will not [.] permit this winding-up process to be made a vehicle of oppression», Re Lympne Investments Ltd

(1972)2 All E.R. 385 όπου αποφασίστηκε ότι: «The court must not be used as a debt collecting agency, nor as a means of bringing improper pressure to bear on a company», και Re A Company

(1894)2 Ch. 349 όπου λέχθηκε ότι: «In my judgment, if I am satisfied that a petition is not presented in good faith and for the legitimate purpose of obtaining a winding-up order, but for other purposes, such as putting pressure on the company, I ought to stop it if its continuance is likely to cause damage to the company». Σχετικές είναι επίσης οι υποθέσεις Re Wheal Lovell Mining Co.

(1849)1 H.X TW 125, 128, RE Bellador Silk Ltd

(1965)1 All E.R. 667, 672, και Re A. Debtor

(1955)2 All E.R. 65 (C.A.) Μετά την παράθεση των πιο πάνω νομικών αρχών, το ερώτημα που εγείρεται είναι κατά πόσο οι Αιτητές, που έχουν και το βάρος απόδειξης, έχουν ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι εύλογα και γνήσια αμφισβητούν το ισχυριζόμενο χρέος. Είναι η θέση των Αιτητών ότι οι απαιτήσεις των Καθ' ων η Αίτηση για ισχυριζόμενα δάνεια για τα ποσά των Λ.Κ.75.617, Λ.Κ.298.497, Λ.Κ.344.385 και Λ.Κ.600.000 είναι αβάσιμες και μη δικαιολογημένες διότι αφορούν οφειλές των Καθ' ων η Αίτηση προς τον Γεώργιο Παρασκευαΐδη. Προς επιβεβαίωση της θέσης τους, οι Αιτητές επικαλούνται το σημείωμα ημερ. 20.2.07 (Τεκμήριο 4 στην αίτηση) το οποίο υπογράφεται από τον Μίκη Θεοδοσίου (στενό συνεργάτη του Γεώργιου Παρασκευαΐδη) ως και απόδειξη των Αιτητών για το ποσό των Λ.Κ.75.

1. Προβάλλουν τη θέση ότι οι Καθ' ων η Αίτηση όφειλαν διάφορα ποσά στον Γεώργιο Παρασκευαΐδη. - για τις οφειλές αυτές δίδεται εξήγηση στην συμπληρωματική ένορκη δήλωση της Λεώνης Παρασκευαΐδου Μαυρονικόλα ημερ. 6.11.12 - και ως εκ τούτου τα ποσά αυτά μεταφέρθηκαν στον προσωπικό λογαριασμό του Γ. Παρασκευαΐδη ως επιστροφές έναντι των οφειλών των Καθ' ων η Αίτηση προς τον Γ. Παρασκευαΐδη. Αυτός είναι και ο λόγος που τα ποσά αυτά δεν παρουσιάζονται στους λογαριασμούς των Αιτητών μετά το 2005, τονίζοντας συγχρόνως ότι τόσο οι λογαριασμοί όσο και το σημείωμα (Τεκμήριο 4) ήταν στη διάθεση της Χριστίνας Παρασκευαΐδου ως εκτελεστικός Πρόεδρος του Ομίλου των Καθ' ων η Αίτηση από το 1994 και διοικητικός σύμβουλος των Αιτητών. Επιπρόσθετα ούτε, στους ελεγμένους λογαριασμούς των Καθ' ων η Αίτηση περιλαμβάνονται τα ποσά αυτά (Τεκμήριο 5). Την ίδια θέση προβάλλουν οι Αιτητές και σε σχέση με την απαίτηση που σχετίζεται με ισχυριζόμενο εξαναγκασμό τους από την Ελληνική Τράπεζα να αποπληρώσουν δάνειο των Αιτητών για το ποσό των Λ.Κ.600.
2. Ειδικότερα, οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι στους λογαριασμούς των Αιτητών το ποσό αυτό πιστώθηκε στο όνομα του Γεώργιου Παρασκευαΐδη, ο οποίος διατηρούσε με την Ελληνική Τράπεζα, προσωπικό λογαριασμό παρατραβήγματος, ο οποίος αποπληρώθηκε με δάνειο των Αιτητών. Επομένως, το ποσό αυτό δεν οφείλεται από τους Αιτητές, αλλά δόθηκε στον Γεώργιο Παρασκευαΐδη έναντι οφειλών των Καθ' ων η Αίτηση προς αυτόν. Αντίθετα οι Καθ' ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι δάνεισαν στους Αιτητές τα ποσά των Λ.Κ.75.617, Λ.Κ.600.000, Λ.Κ.298.497 και Λ.Κ.344.385,25 για τα οποία έκδοσαν τέσσερις επιταγές (Τεκμήριο 3, Τεκμήριο 4(α)(β), Τεκμήριο 5(α)(β) και Τεκμήριο 6(α)(β)) οι οποίες πληρώθηκαν στους Αιτητές από την Ελληνική Τράπεζα και χρεώθηκαν τα ποσά στον Τραπεζικό Λογαριασμό των Καθ' ων η Αίτηση. Αμφισβητούν το σημείωμα του Μίκη Θεοδοσίου (Τεκμήριο 4 στην αίτηση) στο οποίο δεν αναγράφονται οι ισχυριζόμενες οφειλές των Καθ' ων η Αίτηση προς τον Γεώργιο Παρασκευαΐδη και σχολιάζουν το γεγονός ότι οι εξελεγμένοι λογαριασμοί των Αιτητών για την περίοδο 31.12.05, όπου το δάνειο αυτό, ενώ δεν είχε πληρωθεί στους Καθ' ων η Αίτηση, εμφανίζεται ότι διαγράφηκε, εγκρίθηκε στις 2.12.06, ενώ το σημείωμα του Μίκη Θεοδοσίου ημερ. 20.2.07 στάληκε μετά την έγκριση των λογαριασμών και τη διαγραφή των δανείων και δε δεσμεύει τους Καθ' ων η Αίτηση. Σ' ότι αφορά το δάνειο των Λ.Κ.600.000 σε ελβετικά φράγκα, είναι η θέση των Καθ' ων η Αίτηση ότι το 2006 αναγκάστηκαν να δανειστούν από την Ελληνική Τράπεζα το ποσό αυτό, προκειμένου να αποπληρωθεί μερικώς δάνειο που συνήψαν οι Αιτητές και το οποίο δεν μπορούσαν να αποπληρώσουν. Η Ελληνική Τράπεζα έθεσε ως όρο, προκειμένου να τους χορηγήσει τραπεζικές διευκολύνσεις, την αποπληρωμή από τους Αιτητές, του ποσού των Λ.Κ.600.
3. Έτσι οι Καθ' ων η Αίτηση δανείστηκαν το ποσό αυτό και το δάνεισαν στους Αιτητές για να το πληρώσουν στην Ελληνική Τράπεζα έναντι του χρέους τους. Προς τούτο αναφέρθηκαν στη χρεωστική σημείωση (Τεκμήριο 12) της Ελληνικής Τράπεζας ημερ. 15.6.06, η οποία αποδεικνύει ότι το ποσό των Λ.Κ.597.600 (αφαιρουμένης της προμήθειας της Τράπεζας) μεταφέρθηκε την 15.6.06 από τον λογαριασμό των Καθ' ων η Αίτηση, στο λογαριασμό των Αιτητών. Με βάση τις πιο πάνω νομικές αρχές, η παράλειψη της εταιρείας να συμμορφωθεί με την ειδοποίηση του άρθρου 212 (α) του Κεφ.113 δεν συνιστά αμέλεια, εντός της έννοια της παρ.(α), όταν υπάρχει εύλογη αιτία για την παράλειψη. Τέτοια εύλογη αιτία αποτελεί η καλόπιστη και ουσιαστική αμφισβήτηση της απαίτησης. Η αίτηση για εκκαθάριση δεν αποτελεί το κατάλληλο πλαίσιο για εκδίκαση αμφισβητούμενης οφειλής, ούτε πρέπει να χρησιμοποιείται καταχρηστικά ως μοχλός πίεσης σε εταιρεία για να καταβάλει χρήματα, τα οποία αμφισβητεί ότι οφείλει. Το Δικαστήριο δεν αναμένεται στα πλαίσια της αίτησης διάλυσης να υπεισέλθει στην ουσία της υπεράσπισης που προβάλλει η εταιρεία. Αρκεί να διαπιστώσει ότι υφίσταται καλόπιστη ουσιαστική υπεράσπιση και σε τέτοια περίπτωση απορρίπτει την αίτηση ως καταχρηστική. Νέα αίτηση χωρεί μόνο μετά την επιτυχή έκβαση σχετικής αγωγής εναντίον της εταιρείας. Αδιαμφισβήτητα, ούτε και στα πλαίσια της παρούσας αίτησης, το Δικαστήριο έχει την δικαιοδοσία να εκδικάσει την αμφισβητούμενη οφειλή, να αξιολογήσει τις δύο αντίθετες θέσεις όπως προβάλλονται μέσα από τις ένορκες δηλώσεις των δύο πλευρών και να προβεί σε ανάλογα ευρήματα. Ό,τι μπορεί να αποφασιστεί από το Δικαστήριο, στη βάση των γεγονότων που τέθηκαν ενώπιον του, είναι η ύπαρξη ή όχι εύλογης και γνήσιας αμφισβήτησης του ισχυριζόμενου χρέους. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω, ως και τις θέσεις των δύο πλευρών, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου, χωρίς, επαναλαμβάνω, να υπεισέρχομαι στην ουσία των εκατέρωθεν ισχυρισμών, ότι οι Αιτητές, στη βάση ουσιαστικών λόγων, εύλογα και γνήσια αμφισβητούν το ισχυριζόμενο χρέος προς τους Καθ' ων η Αίτηση. Κρίνω ότι η διαφορά μεταξύ των Αιτητών και Καθ' ων η Αίτηση στην ουσία της, θα πρέπει να κριθεί με την κατάλληλη διαδικασία που είναι η αγωγή και μόνο όταν οι Καθ' ων η Αίτηση εξασφαλίσουν δικαστική απόφαση υπέρ τους, θα μπορούν να προχωρήσουν με αίτηση διάλυσης εναντίον των Αιτητών στα πλαίσια της οποίας οι Αιτητές θα κωλύονται πλέον να αμφισβητήσουν την απαίτηση στην ουσία της. Οι Αιτητές, υπό τα περιστατικά της υπόθεσης, κρίνω ότι έχουν ουσιαστική και καλόπιστη αμφισβήτηση του χρέους και δεν μπορούν να θεωρηθούν "πιστωτές". Η αίτηση διάλυσης, χρησιμοποιείται από τους Καθ' ων η Αίτηση ως μοχλός πίεσης και επομένως, με βάση τη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου, αυτή θα πρέπει να παραμεριστεί ως καταχρηστική. Για όλα τα πιο πάνω, η αίτηση εγκρίνεται. Η αίτηση διάλυσης ημερ. 7.6.11 παραμερίζεται και απορρίπτεται. Επιδικάζονται έξοδα προς όφελος των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση (Αιτητές στην κυρίως Αίτηση) όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Στ. Χατζηγιάννη Π.Ε.Δ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο