Ιάσονα Χαραλαμπίδη ν. Ευθύμιου Ευθυμίου, Αρ. Αγωγής: 8365/12, 3/12/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A431 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 8365/12 Μεταξύ: Ιάσονα Χαραλαμπίδη Ενάγοντα -και- Ευθύμιου Ευθυμίου Εναγομένου Ημερομηνία: 3.12.2013 Αίτηση ημερομηνίας 12.2.2013 για την έκδοση συνοπτικής απόφασης Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα-Αιτητή: κ. Μ. Κωνσταντινίδης για να ακούσει απόφαση Γ. Κωνσταντινίδης Για τον Εναγόμενο-Καθ΄ ου η Αίτηση: κα Π. Σάββα για Lc Law Στυλιανού & Δράκου Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο ενάγοντας ενοικίασε το ακίνητο του, το οποίο βρίσκεται στην Αγλαντζιά, στον εναγόμενο, δυνάμει γραπτής συμφωνίας, για περίοδο δώδεκα ετών. Η ενοικίαση θα άρχιζε τη 1.1.2010 και θα έληγε τη 31.12.
- Το αρχικό ενοίκιο συμφωνήθηκε σε Ευρώ 5.000 μηνιαίως και θα αυξανόταν σταδιακά ανά έτος, κατά 7%. Τα ενοίκια ήταν προπληρωτέα ανά τριμηνία, την πρώτη ημέρα κάθε τριμήνου. Ήταν ρητός όρος της συμφωνίας ότι μετά την 31.12.2013 ο ενοικιαστής θα εδικαιούτο έξι τουλάχιστον μήνες προ της λήξεως των πρώτων έξι ετών, να δώσει γραπτή ειδοποίηση στον ενάγοντα ή στην πληρεξούσια αντιπρόσωπο του ότι δεν επιθυμούσε τη συνέχιση της ενοικίασης και εδικαιούτο να τερματίσει τη σύμβαση. Ο εναγόμενος κατά παράβαση των συμβατικών του υποχρεώσεων καθυστερεί την καταβολή των ενοικίων από 1.1.2012 μέχρι σήμερα. Ο ενάγοντας αξιώνει από τον εναγόμενο τα πιο κάτω: «Α. Δήλωσιν του Δικαστηρίου ότι ο εναγόμενος ουδέν δικαίωμα έχει να κατέχει το υποστατικό το ευρισκόμενο στο τεμάχιο 4212 Φ/Σχ 21/63W2 στη Λεωφόρο Λεμεσού 79, Αγλαντζιά στη Λευκωσία. Β. Απόφασιν του Δικαστηρίου για την έξωση του εναγομένου από το ως άνω εν παραγράφω Α υποστατικό και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον τον εναγόμενο να παραδώσει στον ενάγοντα και/ή τον αντιπρόσωπο του ενάγοντα στην Κύπρο ελεύθερη κατοχή του ως άνω υποστατικού. Γ. Ευρώ 68.700.- ως οφειλόμενα ενοίκια και/ή δόσεις ενοικίων ως άνω και/ή ως ενδιάμεσα οφέλη από 1.1.2012 μέχρι και 31.12.
- Δ. Τόκο 10% ετησίως επί των οφειλομένων ενοικίων εκάστης τριμηνίας, της πρώτης τριμηνίας αρχομένης από 1.1.
- Ε. Αποζημιώσεις προς Ευρώ 6.125.- μηνιαίως από 1.1.13 μέχρι παραδόσεως ελεύθερης κατοχής του επίδικου υποστατικού. Στ. Αποζημιώσεις για διάρρηξη συμφωνίας ημερομηνίας 4.12.09 εξ Ευρώ 236.340.- Ζ. Νόμιμο τόκο». Με την υπό κρίση αίτηση ο ενάγοντας ζητά από τον εναγόμενο συνοπτική απόφαση ως η αξίωση του στην Έκθεση Απαίτησης. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της μητέρας του, Μάρως Χαραλαμπίδου η οποία ήταν παράλληλα και πληρεξούσια αντιπρόσωπος του. Η ομνύουσα στην ένορκη δήλωση της κάνει αναφορά στις συμβατικές υποχρεώσεις του εναγομένου σε σχέση με τα ενοίκια και ισχυρίζεται ότι το τελευταίο ενοίκιο που κατέβαλε ο εναγόμενος ήταν το Δεκέμβριο του
- Η πληρωμή έγινε μετά την έκδοση απόφασης στα πλαίσια της αγωγής 7972/11 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Η αγωγή 7972/11 αφορούσε οφειλόμενα ενοίκια για τους μήνες Οκτώβριο, Νοέμβριο και Δεκέμβριο του
- Ενόψει τούτου ο εναγόμενος οφείλει τα ενοίκια από 1.1.2012 μέχρι σήμερα. Ισχυρίζεται επίσης ότι ο εναγόμενος «δεν έχει υπεράσπιση στην παρούσα υπόθεση και ζητά όπως εκδοθεί απόφαση ως η παράγραφος 12 της έκθεσης απαίτησης». Ο εναγόμενος καθ΄ ου η αίτηση κατεχώρησε ένσταση στην αίτηση, με την οποίαν εγείρει σωρείαν λόγων για απόρριψη της. Ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι η αγωγή καταχωρήθηκε από λανθασμένο διάδικο. Συγκεκριμένα η αγωγή φέρεται να έχει καταχωρηθεί από τον Ιάσονα Χαραλαμπίδη ενώ από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση προκύπτει ότι η αγωγή εγείρεται και ή προωθείται από κάποια πληρεξούσιο αντιπρόσωπο του, η οποία δεν παρουσιάζεται στον τίτλο της αγωγής. Πέραν τούτου, δεν έχει υπογραφεί και ή καταχωρηθεί οποιοδήποτε έγκυρο διοριστήριο δικηγόρου με αποτέλεσμα η αγωγή να είναι θνησιγενής. Εγείρει επίσης θέμα δεδικασμένου, ήτοι ότι τα θέματα που εγείρονται με την παρούσα αγωγή έχουν ήδη αποφασισθεί στα πλαίσια της αγωγής 7972/11 ή θα μπορούσαν να είχαν συμπεριληφθεί στην πιο πάνω αγωγή και ως εκ τούτου ο ενάγοντας κωλύεται να προωθήσει την παρούσα αγωγή. Ο ενάγοντας, σύμφωνα με τον εναγόμενο, παρέλειψε να προσκομίσει ικανοποιητικά στοιχεία για θεμελίωση της αξίωσης του. Συγκεκριμένα δεν αποκαλύπτεται ο τρόπος υπολογισμού του οφειλομένου ποσού και των τόκων, των ποσών που αξιώνονται ως μηνιαίες αποζημιώσεις και του ποσού που αξιώνεται ως αποζημιώσεις για διάρρηξη συμφωνίας. Σε σχέση με το πρώτο ισχυρίζεται ότι ενώ η σύμβαση τερματίστηκε από τον ενάγοντα πριν τη λήξη της τρίμηνης περιόδου 1.1.2012-31.3.2012, αυτός αξιώνει ενοίκια για όλο το έτος. Για τις μηνιαίες αποζημιώσεις επισημαίνει ότι το ύψος των ενοικίων δεν ήταν σταθερό και σύμφωνα με το ενοικιαστήριο έγγραφο, το ενοίκιο θα μεταβαλλόταν κάθε έτος, ενώ για τη τελευταία αξίωση παρατηρεί ότι ενώ αξιώνεται έξωση του εναγομένου, πριν την κανονική λήξη της σύμβασης ενοικίασης, αξιώνει παράλληλα αποζημιώσεις για διάρρηξη συμφωνίας. Τέτοια αξίωση, σύμφωνα πάντα με τη θέση της υπεράσπισης, μπορεί να προωθηθεί μόνο σε περίπτωση μη ενοικίασης του ακινήτου ή ενοικίασης του με χαμηλότερο ενοίκιο. Ο εναγόμενος ισχυρίζεται ότι έχει ουσιαστική και καλόπιστη υπεράσπιση, εγείρει δε θέμα ασυμβίβαστων αξιώσεων και ή θέσεων. Συγκεκριμένα ισχυρίζεται ότι, το γεγονός ότι ενώ αξιώνονται από τον φερόμενο ως ενάγοντα αποζημιώσεις λόγω παράβασης συμφωνίας, ταυτόχρονα εγείρεται ο ισχυρισμός ότι η συμβατική σχέση των διαδίκων τερματίσθηκε την 24.1.12 με αποτέλεσμα ο εναγόμενος να κατέστη, από την ημερομηνία εκείνη, επεμβασίας. Το κατά πόσο τέτοιες αποζημιώσεις, σε περίπτωση που ήθελε κριθεί ότι ο φερόμενος ενάγοντας δικαιούται σε αποζημιώσεις, θα πρέπει να υπολογισθούν με βάση το κριτήριο που διέπει υπολογισμό αποζημιώσεων στις περιπτώσεις παράβασης σύμβασης ή με βάση το κριτήριο που διέπει τον υπολογισμό αποζημιώσεων σε περιπτώσεις παράνομης επέμβασης σε ακίνητη περιουσία παραμένει άγνωστο καθ΄ ότι ο καθορισμός του ορθού κριτηρίου προϋποθέτει αποκρυστάλλωση της βάσης επί της οποίας θα επιδικασθούν οι αποζημιώσεις, κάτι το οποίο δεν υφίσταται στη συγκεκριμένη περίπτωση, σύμφωνα πάντα με τον εναγόμενο. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να επισημάνω ότι στην ένσταση δεν αμφισβητείται το γεγονός ότι ο εναγόμενος δεν έχει καταβάλει οποιονδήποτε ενοίκιο από την 1.1.2012 μέχρι σήμερα. Δεν αμφισβητείται επίσης ο τερματισμός της επίδικης συμφωνίας από τον ενάγοντα και δεν εγείρεται θέμα μονιμότητας αυτού. Η ένσταση, στην έκταση που αυτή αφορά την ουσία και όχι διαδικαστικά θέματα, περιορίζεται στον τρόπο υπολογισμού των οφειλομένων ενοικίων, των αποζημιώσεων και των τόκων. Αρχίζοντας από το πρώτο θέμα αυτού του ορθού διαδίκου παρατηρώ ότι συμβαλλόμενος στην επίδικη συμφωνία ήταν ο ενάγοντας Ιάσονας Χαραλαμπίδης, δια της πληρεξουσίου του Μάρως Χαραλαμπίδου. Ο Ιάσονας Χαραλαμπίδης είναι ο ιδιοκτήτης του επιδίκου ακινήτου. Το γεγονός ότι ο ενάγοντας παρεχώρησε πληρεξούσιο στη μητέρα του για να προβαίνει σε ενέργειες ή πράξεις αναφορικά με οποιαδήποτε υπόθεση του στην Κύπρο που αφορά την κινητή και ακίνητη περιουσία του, συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος να υπογράψει το επίδικο ενοικιαστήριο έγγραφο και να κινήσει αγωγή, δεν αποστερεί από τον ίδιο το δικαίωμα να καταχωρήσει αγωγή προσωπικά εναντίον του εναγομένου. Σε σχέση δε με το συγκεκριμένο διοριστήριο ως ορθά επισήμανε ο δικηγόρος του ενάγοντα, ο ενάγοντας είναι κάτοικος εξωτερικού και ως εκ τούτου δεν είναι απαραίτητο όπως καταχωρηθεί διοριστήριο. Σχετικές είναι οι πρόνοιες της Δ.2 θ.14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας οι οποίες προνοούν για την υποχρέωση καταχώρησης διοριστηρίου μόνο σε περίπτωση που ο ενάγοντας είναι κάτοικος Κύπρου, κάτι που δεν ισχύει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ο εναγόμενος στην ένσταση που κατεχώρησε ισχυρίζεται, ως αναφέρω και ανωτέρω, θέμα δεδικασμένου. Σχετικές είναι οι παραγράφοι 6 και 7 της ενόρκου δηλώσεως του στις οποίες ισχυρίζεται ότι τα επίδικα θέματα έχουν αποφασισθεί στα πλαίσια της αγωγής 7972/
- Εν πρώτοις θα ήθελα να παρατηρήσω ότι ο ενάγοντας ήταν ο πρώτος που αποκάλυψε την ύπαρξη της αγωγής 7972/
- Αναφορά στην εν λόγω αγωγή γίνεται τόσο την Έκθεση Απαίτησης όσο και στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Η εν λόγω αγωγή αφορούσε, με βάση τα στοιχεία που έχει παρουσιάσει ο ενάγοντας και δεν έχουν αμφισβητηθεί, τη καταβολή των ενοικίων τριών μηνών, Οκτωβρίου, Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου του
- Πρόκειται για ενοίκια άλλα από τα ενοίκια που αποτελούν το αντικείμενο της παρούσας αγωγής. Ο εναγόμενος ισχυρίζεται διαζευκτικά ότι ακόμη και σε περίπτωση που τα επίδικα θέματα δεν έχουν αποφασισθεί στα πλαίσια της αγωγής 7972/11, αυτά θα μπορούσαν να είχαν συμπεριληφθεί και αποφασισθεί στην αγωγή εκείνη. Κανένα στοιχείο δίδεται προς υποστήριξη του ισχυρισμού αυτού. Πρόκειται για ισχυρισμό που παρέμεινε μετέωρος και ατεκμηρίωτος. Αδυνατώ δε να αντιληφθώ πως θα μπορούσαν να είχαν συμπεριληφθεί στην εν λόγω αγωγή ενοίκια, η οφειλή των οποίων προέκυψε μετά την καταχώρηση της αγωγής 7972/11 και αποζημιώσεις που προέκυψαν μετά το τερματισμό της επίδικης συμφωνίας. Επισημαίνω ότι ο τερματισμός έλαβε χώραν μετά την καταχώρηση της αγωγής 7972/
- Ενόψει των πιο πάνω καταλήγω ότι δεν υπάρχει θέμα δεδικασμένου. Η συνήγορος υπεράσπισης κατά την αγόρευση της ήγειρε και θέματα τα οποία δεν καλύπτονται από την ένσταση που καταχωρήθηκε. Θα περιορισθώ να σχολιάσω μόνο το θέμα της δικαιοδοσίας καθότι πρόκειται για θέμα το οποίο θα μπορούσε να εγερθεί από το Δικαστήριο αυτόνομα καθ΄ οιονδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Είναι η θέση της υπεράσπισης ότι στην Έκθεση Απαίτησης δεν καθορίζεται πότε συμπληρώθηκε η ανέγερση της οικοδομής και ως εκ τούτου δικαιοδοσία για εκδίκαση του συγκεκριμένου ζητήματος πιθανόν να έχει το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεως. Είναι γεγονός ότι στην Έκθεση Απαίτησης δεν καθορίζεται η χρονολογία ανέγερσης της επιδίκου οικοδομής, επισημαίνω όμως ότι η οικοδομή περιγράφεται ως νεόδμητη, ήτοι οικοδομή που ανεγέρθη πρόσφατα. Υπενθυμίζω ότι με βάση το άρθρο 2 του περί Ενοικιοστασίου Ν.23/83ακίνητο, για τους σκοπούς του συγκεκριμένου νόμου, σημαίνει κτήριο που βρίσκεται μέσα στα όρια ελεγχόμενης περιοχής και συμπληρώθηκε μέχρι τη 31.12.99, ήτοι πριν 14 περίπου έτη. Η συγκεκριμένη οικοδομή περιγράφεται ως «νεόδμητη» την 1.1.2010 και συνεπώς δεν μπορεί να εμπίπτει στην πιο πάνω κατηγορία. Ενόψει τούτου η ενοικίαση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως θέσμια. Η παρούσα αίτηση βασίζεται στη Δ.18 θ.1 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, που είναι ταυτόσημη με την παλαιά Δ.14 θ.4 των Αγγλικών θεσμών. Σκοπός της πιο πάνω διάταξης είναι να εξασφαλίσει στον ενάγοντα απόφαση χωρίς δίκη και χωρίς καθυστέρηση, αν είναι αυτός σε θέση να αποδείξει την υπόθεση του και αν ο εναγόμενος αδυνατεί να προβάλει μια καλόπιστη υπεράσπιση ή να εγείρει δικάσιμο θέμα εναντίον της απαίτησης το οποίον πρέπει να εκδικαστεί. (Βλέπετε σχετικά Roberts v Plant
(1895)1 QB 597 CA και Robinson & Co v Lynes
(1894)2 QB 577). Οι προκαταρκτικές προϋποθέσεις για την έκδοση συνοπτικής απόφασης είναι το κλητήριο ένταλμα να είναι ειδικώς οπισθογραφημένο, ο εναγόμενος να έχει καταχωρήσει εμφάνιση, η αίτηση να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση στην οποία να επαληθεύονται τα γεγονότα της Έκθεσης Απαίτησης και να υπάρχει δήλωση ότι δεν υπάρχει υπεράσπιση επί της ουσίας. Όταν οι πιο πάνω προϋποθέσεις πληρούνται τότε το βάρος μετατοπίζεται στους ώμους του εναγομένου να δείξει ότι έχει καλόπιστη υπεράσπιση ή δικάσιμο θέμα προς συζήτηση. Η Κυπριακή νομολογία είναι πολύ πλούσια επί του θέματος. Παραπέμπω απλώς ενδεικτικά στις υποθέσεις Hermes Insurance Co Ltd v Theodorides[1], Kypros Kyprianides v Symeon Ioannou[2], Ζαρτάρ Παχατουριάν και Τραπέζης Κύπρου Λτδ[3] και Κώστα Κυριάκου και Θεράποντα Αναστασίου[4]. Στην τελευταία απόφαση τονίσθηκε μεταξύ άλλων ότι η έκδοση συνοπτικής απόφασης αποτελεί εξαιρετικό μέτρο. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από την πιο πάνω απόφαση όπου γίνεται χρήσιμη ανάλυση των αρχών που διέπουν το θέμα: «Όσον αφορά την ουσία του θέματος, είναι γνωστό ότι η δυνατότητα που παρέχεται από τη Δ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προς έκδοση συνοπτικής απόφασης, αποτελεί τον επιτρεπόμενο δικονομικά τρόπο παράκαμψης της συνήθους διεξαγωγής της δίκης και κατά συνέπεια αποτελεί από αυτή την άποψη ένα εξαιρετικό μέτρο. Προσφέρεται στα πλαίσια όσο το δυνατόν γρήγορης απονομής της δικαιοσύνης εκεί όπου ο ενάγων συμμορφούμενος με τις διατάξεις της Δ.18 θ.1, μετατοπίζει το βάρος στους ώμους του εναγομένου για να αποκαλύψει καλή υπεράσπιση. Ο εναγόμενος θα πρέπει σύμφωνα με σαφή και καθιερωμένη νομολογία, να δώσει επαρκείς λεπτομέρειες προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου για να του δοθεί άδεια να υπερασπιστεί την υπόθεση. Αναμφίβολα η εξουσία του Δικαστηρίου κάτω από τη Δ.18 ασκείται με φειδώ και όπου εμφανώς τα γεγονότα που η πλευρά του εναγομένου παραθέτει μέσα από την ένσταση της, δεν αφήνουν περιθώρια για νόμιμη υπεράσπιση, (δέστε Μάρκος Νικολάου Λτδ v Adamko Constructions Ltd
(2005)1 Α.Α.Δ. 376)». Στρεφόμενη στα γεγονότα της υπό κρίση υπόθεσης διαπιστώνω ότι το κλητήριο ένταλμα είναι ειδικώς οπισθογραφημένο και η ομνύουσα Μάρω Χαραλαμπίδου είναι άτομο το οποίο μπορούσε να ορκιστεί θετικά επί των γεγονότων που στηρίζουν την αίτηση και να επαληθεύσει την αιτία της αγωγής. Ήταν γνώστης των γεγονότων και εξουσιοδοτημένη από τον ενάγοντα να προβεί στην ένορκη δήλωση. Στην ένορκη δήλωση της δηλώνει επίσης ότι ο εναγόμενος στερείται υπεράσπισης. Παρενθετικά αναφέρω ότι η συνήγορος υπεράσπισης ήγειρε κατά την αγόρευση της, τον ισχυρισμό ότι το έγγραφο ενοικίασης που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι φωτοτυπία και όχι πρωτότυπο. Ο ισχυρισμός αυτός δεν περιλαμβάνεται στην ένσταση και ως εκ τούτου δεν μπορεί να τύχει εξέτασης. Με βάση τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον μου καταλήγω ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η Δ.18 θ.1, σε ό,τι αφορά βέβαια τον ενάγοντα. Εκείνο που παραμένει να αποφασισθεί από το Δικαστήριο είναι κατά πόσο ο εναγόμενος έχει καλή υπεράσπιση ή έχει αποκαλύψει τέτοια γεγονότα τα οποία μπορούν να θεωρηθούν ικανοποιητικά για να του δώσουν το δικαίωμα να προβάλει την υπεράσπιση του. Καθοδηγητική επί του θέματος είναι η απόφαση Trans Middle East Trading v Tlais[5] όπου λέχθηκαν σχετικά τα πιο κάτω: «Η βασική αρχή που προκύπτει τόσο από τις Κυπριακές όσο και από τις Αγγλικές αποφάσεις είναι ότι η συνοπτική απόφαση πρέπει να εκδίδεται μόνο όπου είναι αναμφίβολο ότι ο εναγόμενος δεν έχει υπεράσπιση στην αγωγή. Όπου όμως δίδει στην ένορκη του δήλωση αρκετές λεπτομέρειες που να δείχνουν την ύπαρξη καλόπιστης υπεράσπισης ή να εγείρουν θέματα σε απάντηση της απαιτήσεως που θα πρέπει να εκδικάζεται ή που ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι έχει καλή και ουσιαστική υπεράσπιση ή αποκαλύπτει τέτοια γεγονότα που μπορούν να κριθούν ως αρκετά για να του δώσουν το δικαίωμα να προβάλει την υπεράσπιση του, τότε θα πρέπει να δίδεται τέτοιο δικαίωμα για υπεράσπιση (CY.E.M.S Co Ltd n. The Central Cooperative Industries Co Ltd
(1982)1 ΑΑΔ 897). Έτσι, μόνο σε καθαρές περιπτώσεις μπορεί το Δικαστήριο να στερήσει διάδικο από του να προβάλει την υπεράσπισή του ενώπιον του Δικαστηρίου γιατί σε διαφορετική περίπτωση τέτοια ενέργεια θα αποτελούσε άρνηση δικαιοσύνης προς τον επηρεαζόμενο διάδικο». Ο εναγόμενος στην υπό κρίση υπόθεση, ως αναφέρω και ανωτέρω, δεν αμφισβητεί ότι καθυστερεί την καταβολή των ενοικίων, δεν αμφισβητεί επίσης τον τερματισμό της επίδικης συμφωνίας ούτε τη νομιμότητα αυτής της ενέργειας. Εκείνο που αμφισβητεί είναι τον τρόπο που έχουν υπολογισθεί από τον ενάγοντα οι οφειλές του προς αυτόν όσον αφορά τα ενοίκια, τις αποζημιώσεις και τον τόκο. Με βάση τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον μου, κρίνω ότι επί του τελευταίου σημείου ο εναγόμενος έχει παρουσιάσει στην ένορκη δήλωση του αρκετά στοιχεία που να δείχνουν την ύπαρξη καλόπιστης υπεράσπισης. Η Δ.18 θ.4 δίδει την ευχέρεια στο Δικαστήριο να επιτρέψει στον εναγόμενο να καταχωρήσει υπεράσπιση μόνο για μέρος της απαίτησης. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό θεσμό: «4. Αν φανεί ότι η υπεράσπιση που παρατίθεται από τον εναγόμενο αναφέρεται μόνο σε μέρος της απαίτησης του ενάγοντα ή ότι οιονδήποτε μέρος της απαίτησης είναι αποδεκτό, ο ενάγοντας θα δικαιούται απόφαση αμέσως για το μέρος της απαίτησης που δεν αναφέρεται η υπεράσπιση ή που είναι αποδεκτό . και μπορεί να επιτραπεί στον εναγόμενο να υπερασπισθεί ως προς την υπόλοιπη απαίτηση του ενάγοντος». Καταλήγω ότι το δικαίωμα υπεράσπισης στη συγκεκριμένη περίπτωση θα πρέπει να περιορισθεί σε σχέση με την καταβολή των ενοικίων, των αποζημιώσεων και των τόκων και να μην επεκταθεί στο διάταγμα έξωσης η έκδοση του οποίου δεν έχει στην ουσία αμφισβητηθεί. Εκδίδεται διάταγμα διατάττον τον εναγόμενο να παραδώσει στον ενάγοντα και/ή τον αντιπρόσωπο του ελεύθερη κατοχή του επιδίκου υποστατικού, εντός 7 ημερών από την ημέρα επίδοσης του διατάγματος. Δίδεται άδεια στον εναγόμενο να καταχωρήσει υπεράσπιση σε σχέση με τις υπόλοιπες αξιώσεις οι οποίες αφορούν την καταβολή ενοικίων, αποζημιώσεων και τόκων, στη χρονική προθεσμία που προβλέπουν οι θεσμοί. Τα έξοδα της αίτησης, ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα-αιτητή και εναντίον του εναγομένου-καθ΄ου η αίτηση. (Υπ.) Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΝ [1]
(1983)1 ΑΑΔ 333 337-338. [2]
(1966)1 CLR 265. [3]
(2002)1 Α Α.ΑΔ 322 [4] Π.Ε. 230/2009, ημερ. 22.1.2013. [5]
(1991)1 Α.Α.Δ. 239, 243-244. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο