Κώστας Αδαμίδης ν. Σάββας Μοδέστου, Αρ. Αγωγής: 12406/03, 10/12/2013

(2001)1(Γ) AAΔ 1978, έχουν συνοψιστεί οι αρχές που διέπουν την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης σε τέτοιες περιπτώσεις, σύμφωνα με την εν λόγω Διαταγή. Όπως λέχθηκε στη σελίδα 1982: «Οι αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα, εκπηγάζουν από τη νομολογία και μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Δ.35 Καν.18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν μπρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης». Συνεπώς, το πλαίσιο στο οποίο κινείται η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου είναι η εξισορρόπηση των δύο ακόλουθων παραγόντων: «Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μη μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια». (The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Sapphire Seas,

(2001)1 ΑΑΔ 955. Με την ένστασή του ημερομηνίας 24/10/2013 ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1-Ενάγων ουσιαστικά δεν προβάλλει κανένα στοιχείο που να τεκμηριώνει τη φερεγγυότητά του και ούτε προβάλει οποιονδήποτε τεκμηριωμένο ισχυρισμό που να δείχνει πως η παραδοχή από τον ίδιο στις 02/04/2013, σε επιστολή που απέστειλε μέσω του δικηγόρου του προς τους δικηγόρους του Εναγόμενου και καταδεικνύει την οικτρή οικονομική του κατάσταση, μπορεί σήμερα να ερμηνευθεί διαφορετικά και να θεωρηθεί ότι αυτός μπορεί να είναι φερέγγυος και να επιστρέψει οποιοδήποτε ποσό χρημάτων καταβληθεί προς αυτόν σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης του Αιτητή-Εναγομένου και του Τριτοδιαδίκου. Διατείνεται απλά ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1-Ενάγων ότι ως διασώστης (rescuer) κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν μπορεί να υπάρχει οποιαδήποτε ευθύνη για το σοβαρό τραυματισμό του αφήνοντας να νοηθεί ότι δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα επιτυχίας των δύο εφέσεων οι οποίες καταχωρήθηκαν απλά και μόνο για σκοπούς καθυστέρησης ικανοποίησης της δικαστικής απόφασης όπως και η παρούσα αίτηση. Με την ένστασή του ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1-Ενάγων προβαίνει επίσης σε έναν αόριστο και γενικό ισχυρισμό περί του ότι τα εισοδήματά του ποικίλουν και παρουσιάζουν αυξητική τάση, παραλείποντας να καθορίσει το ύψος των εισοδημάτων με τεκμηριωμένα στοιχεία, όπως λογιστικά βιβλία, δηλώσεις στις κοινωνικές ασφαλίσεις ή στο φόρο εισοδήματος. Επιπλέον, επισυνάπτει τίτλους ιδιοκτησίας στα κατεχόμενα στα οποία γίνεται αναφορά σε ευτελή εκτιμημένη αξία και είναι προφανές ότι από τους τίτλους ιδιοκτησίας που επεσύναψε στην ένστασή του, επιβεβαιώνει την αφερεγγυότητά του, εφόσον η εν λόγω ακίνητη ιδιοκτησία βρίσκεται στα κατεχόμενα και ουδεμία αξία έχει για διασφάλιση της επιστροφής του ποσού της απόφασης. Σε αντιδιαστολή με τους ισχυρισμούς που προβάλλει ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1-Ενάγων στην ένστασή του, ο Ενάγων - ισχυρίζεται ο Εναγόμενος - είναι πλήρως εξασφαλισμένος για την είσπραξη του ποσού που του επιδικάσθη πλέον νόμιμο τόκο, σε περίπτωση που η έφεση αποτύχει, καθότι η ασφαλιστική εταιρεία του Αιτητή-Εναγόμενου, ήτοι Προοδευτική Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ, αναλαμβάνει και είναι εκ του νόμου υποχρεωμένη να αποζημιώσει τον Καθ΄ ου η Αίτηση 1-Ενάγοντα για οιαδήποτε ποσά επιδικαστούν υπέρ του στην περίπτωση που η έφεση αποτύχει. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1-Ενάγων με την ένστασή του δεν αμφισβητεί ούτε τη φερεγγυότητα της εν λόγω ασφαλιστικής εταιρείας, ούτε την εκ του Νόμου υποχρέωσή της να τον αποζημιώσει. Όπως αναφέρεται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, οι δικηγόροι του Αιτητή-Εναγόμενου πληροφόρησαν τον Καθ΄ ου η Αίτηση 1-Ενάγων ότι θα μπορούσαν να συμβουλεύσουν την ασφαλιστική εταιρεία του Αιτητή-Εναγόμενου να καταβάλει το εκ δικαστικής απόφασης χρέος της προς τον Καθ΄ ου η Αίτηση 1-Ενάγων εφόσον ήτο διατεθειμένος να παράσχει τραπεζική εγγύηση που να εγγυάται την επιστροφή του ποσού και των τόκων όπως θα διαμορφωθούν μέχρι την ημέρα της έκδοσης της απόφασης από το Ανώτατο Δικαστήριο και νοουμένου ότι η ασφαλιστική εταιρεία που αντιπροσωπεύει τον Τριτοδιάδικο (Κεντρική Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ), είναι πρόθυμη να συνεισφέρει το 75% του ποσού που επιδικάσθη εναντίον του Αιτητή-Εναγομένου. Θα συμφωνήσω με την κα Ερωτοκρίτου, για τον Αιτητή-Εναγόμενο, ότι ενδεχόμενη επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης δεν αποτελεί αποφασιστικό παράγοντα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου με βάση τη νομολογία για απόρριψη ή αποδοχή της αίτησης. Στην απόφαση Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα,

(1997)1 ΑΑΔ 591, στις σελίδες 594 και 595 αναφέρθηκαν τα εξής: «Δεν είναι πρόθεσή μας να σχολιάσουμε τους λόγους έφεσης για να συναγάγουμε συμπεράσματα που άπτονται του επίδικου θέματος. Δε χρειάζεται. Όπως επαναβεβαιώθηκε πρόσφατα στην απόφαση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου,

(1991)1 ΑΑΔ 1147, η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο δεσπόζων και αποφασιστικός παράγων στην επίλυση ενός τέτοιου ζητήματος. Το ορθό κριτήριο για την παροχή δικαστικής αναστολής έγκειται στην εξισορρόπηση δύο παραγόντων. Πρώτον, της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε. Και, δεύτερον, την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρισμα. (Βλ. I. Aristidou v. N. Aristidou,

(1985)1 CLR 649, Christofi and Others v. Iacovidou,

(1985)1 CLR 713, Charalambous v. Nicolaides & Neophytou,

(1985)1 CLR 737, Νεοφύτου ν. Δημητρίου,

(1989)1 ΑΑΔ 592, και Π.Ε. 9033 ABP Holdings Ltd και Άλλος ν. Κιταλίδη και Άλλων, ημερ. 20.04.1994». Η εξισορρόπηση και η διασφάλιση των εκατέρωθεν δικαιωμάτων των διαδίκων στην παρούσα υπόθεση και κάτω από τις δοσμένες οικονομικές συνθήκες του τόπου επιβάλλει στο Δικαστήριο να εξετάσει προσεκτικά το θέμα για να μην στερηθεί ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1-Ενάγων των καρπών της επιτυχίας του σε αντιδιαστολή με το δικαίωμα των Εφεσειόντων (Εναγομένου και Τριτοδιαδίκου), να μην καταστεί αναποτελεσματική και ατελέσφορη τυχόν επιτυχία της έφεσής τους. Είναι γι΄ αυτό το λόγο που στην προκειμένη περίπτωση το Δικαστήριο είναι υποχρεωμένο να ενσκήψει στα γεγονότα της υπόθεσης, των λόγων έφεσης και των πιθανοτήτων επιτυχίας αυτής, γιατί οποιαδήποτε απόφαση αποδοχής ή απόρριψης της αίτησης είναι δυνατό να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά σε ένα εκ των δύο μερών της διαδικασίας. Και ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1-Ενάγων δικαιούται να απολαύσει τους καρπούς της επιτυχίας του και ο Αιτητής-Εναγόμενος με τον Τριτοδιάδικο δικαιούνται να απαιτούν εγγυήσεις για την επιστροφή των καταβληθέντων εκ δικαστικής αποφάσεως χρεών τους σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης τους. Θα ήταν πολύ εύκολη η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου προς όφελος του Αιτητή-Εναγόμενου και του Τριτοδιάδικου σε περίπτωση που είτε η οικονομική κατάσταση του Καθ΄ ου η Αίτηση 1-Ενάγοντα το επέτρεπε, είτε η οικονομία γενικά και το τραπεζικό σύστημα επέτρεπε την παραχώρηση τραπεζικών εγγυήσεων οι οποίες σήμερα αμφιβάλλω αν υπάρχει δυνατότητα να δοθούν από τραπεζικά ιδρύματα και με ποιό επιπρόσθετο κόστος για τον ίδιο τον Καθ΄ ου η Αίτηση 1-Ενάγοντα. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1-Ενάγων δεν έχει οικονομικές δυνατότητες ούτε και ακίνητη περιουσία η οποία να μπορεί να παραχωρηθεί υπό μορφή εγγύησης προς τους Εφεσείοντες (Εναγόμενο και Τριτοδιάδικο), για να μπορέσει να ικανοποιήσει ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης των Εφεσειόντων. Ως εκ τούτου είναι αναγκαίο να εξευρεθεί στην παρούσα διαδικασία η χρυσή τομή που θα αφήνει σε κάποιο βαθμό ικανοποιημένους όλους τους εμπλεκομένους. Για το σκοπό αυτό είμαι αναγκασμένος να προστρέξω στην εκδοθείσα δικαστική απόφαση (η οποία εφεσιβλήθη) και να εξετάσω λεπτομερέστερα πώς καταμερίστηκε το ποσοστό ευθύνης στον κάθε διάδικο αλλά κυρίως γιατί δεν καταμερίστηκε ευθύνη στον Καθ΄ ου η Αίτηση 1-Ενάγοντα. Οι διάδικοι κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας συμφώνησαν ότι οι γενικές αποζημιώσεις στις οποίες δικαιούται ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1-Ενάγων επί πλήρους ευθύνης ανέρχονται στο ποσό των €200.000. Το Δικαστήριο, για τους λόγους που επεξηγούνται στην απόφαση, θεώρησε ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1-Ενάγων ως διασώστης δεν υπέχει ευθύνη για το δυστύχημα και τον συνεπεία αυτού τραυματισμό του και κατά συνέπεια το σύνολο της αποζημίωσης στο οποίο δικαιούται θα πρέπει να καλυφθεί για τους λόγους που επεξηγούνται στην απόφαση κατά 75% από τον Τριτοδιάδικο και 25% από τον Αιτητή-Εναγόμενο. Αμφότερα τα ευρήματα του Δικαστήριο είναι δυνατό να είναι λανθασμένα και είναι δυνατό να ανατραπούν κατά την ενώπιον του Εφετείου εξέταση των εφέσεων. Υπό οποιεσδήποτε όμως περιστάσεις δεν μπορώ να αντιληφθώ ότι το ποσοστό της πιθανής ευθύνης του Καθ΄ ου η Αίτηση 1-Ενάγοντα (ως διασώστη), μπορεί να είναι μεγαλύτερο της ευθύνης των δύο άλλων εμπλεκομένων εις την πρόκληση του τραυματισμού του Καθ΄ ου η Αίτηση 1-Ενάγοντα, δηλαδή του Αιτητή-Εναγομένου και του Τριτοδιαδίκου. Θεωρώ υπό τις περιστάσεις ότι είναι πιο δίκαιο να αναστείλω την εκτέλεση της απόφασης ως προς το 1/2 αυτής. Με αυτόν τον τρόπο θεωρώ ότι και ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1-Ενάγων θα ικανοποιηθεί σε κάποιο βαθμό ούτως ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει την οικονομική δυσχέρεια που ήταν και το αποτέλεσμα του σοβαρού τραυματισμού του αλλά και για τους Εφεσείοντες περιορίζεται στο ελάχιστο το περιθώριο να καταστεί αναποτελεσματική και ατελέσφορη τυχόν επιτυχία της έφεσής τους. Ο Αιτητής-Εναγόμενος, και ο Τριτοδιάδικος διατάσσονται να καταβάλουν το 1/2 του εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους τους προς τον Καθ΄ ου η Αίτηση 1-Ενάγοντα, ενώ για το υπόλοιπο 1/2 εκδίδεται διάταγμα αναστολής εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης μέχρι αποπεράτωσης της εκδίκασης της έφεσης. Ενόψει της κατάληξης και ασκώντας τη διακριτική μου εξουσία δεν θα καταμερίσω έξοδα προς όφελος οποιασδήποτε πλευράς για την παρούσα αίτηση την οποία επιπρόσθετα θεωρώ ως ένα αναγκαίο διάβημα για τη διαφύλαξη των εκατέρωθεν δικαιωμάτων των διαδίκων. (Υπ.) ............ Μ. Παπαμιχαήλ, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΜΠ΄μ/ΜΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο