ΚΡΙΤΩΝ ΠΑΠΑΛΟΙΖΟΥ ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΟΒΙΩΣΑΝΤΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΡΟΚΚΟΥ ν. LITHOWEB LIMITED, Αρ. Αγωγής: 8795/2012, 17/12/2013

(1)και

(2), Δ.26 κ.14, Δ.33 κκ.1, 3 και 5, Δ.40 κκ.2, 3, 7 και 11, Δ.44 κ.11, Δ.48 κκ.1-4, 8 και 9 και Δ.64 κκ.1 και 2, στην πρακτική και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, στις γενικές αρχές του νόμου και της νομολογίας και στο άρθρο 30 του Συντάγματος. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Χρίστου Χρίστου, εκ των διευθυντών της εταιρείας. Ο ενάγων (στη συνέχεια ο καθ' ου η αίτηση) δεν συναίνεσε στο αίτημα και την 06.06.2013 καταχώρισε ειδοποίηση για πρόθεση ένστασης. Η ένσταση εδράζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.17 κ.10, Δ.26 κ.14 και Δ.48 κκ.1-9, στα άρθρα 30 και 35 του Συντάγματος, στο άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και στη διακριτική ευχέρεια, πρακτική και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Και η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση που σε αυτή την περίπτωση ορκίζεται ο Κρίτων Παπαλοΐζου, δηλαδή ο διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος. Παρ' ότι στο πρόσωπο της ένστασης απαριθμούνται οχτώ λόγοι, εν τούτοις κατά την ακρόαση της αίτησης οι λόγοι α, β και γ αποσύρθηκαν. Ως εκ τούτου, οι λόγοι ένστασης που απασχολούν την παρούσα απόφαση είναι οι ακόλουθοι· «(δ) Οι αιτητές δεν αποκαλύπτουν καλόπιστα και/ή εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση στην απαίτηση των εναγόντων. (ε) Η αίτηση αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και/ή οι Αιτητές κωλύονται (estopped) από του να ζητούν το αιτούμενο διάταγμα. (στ) Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε καθυστερημένα χωρίς να δικαιολογείται η καθυστέρηση και αδιαφορία που οι Εναγόμενοι - Αιτητές επέδειξαν και/ή οι λόγοι που προβάλουν είναι αναληθείς και/ή ατεκμηρίωτοι. (ζ) Δεν συντρέχουν ούτε στοιχειοθετούνται λόγοι για άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της έγκρισης της αίτησης. (η) Οι Αιτητές προέβησαν στην παράθεση ψευδών και/ή χαλκευμένων και/ή ανεπαρκών στοιχείων με σκοπό να παραπλανήσουν το Δικαστήριο.» Όπως έχει νομολογηθεί, αίτημα ως το επίδικο ανάγεται στη σφαίρα της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου (βλ. Φραντζής v. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ

(1996)1 ΑΑΔ 1094, 1097). Ό,τι εξετάζεται είναι∙ αφενός ο λόγος διά τον οποίο ο εναγόμενος παρέλειψε να εμφανιστεί στο Δικαστήριο από την πρώτη στιγμή, και αφετέρου συζητήσιμη ή εκ πρώτης όψεως βάσιμη υπεράσπιση (βλ. Νεάρχου ν. Χαραλάμπους

(1991)1 Α.Α.Δ. 954, Πατούρη v. Hellenic Bank Ltd

(2001)1 Α.Α.Δ. 2118, 2123). Στην υπόθεση Phylactou v. Michael

(1982)1 C.L.R. 204, 210 αναφέρθηκε ότι. «In exercising its discretion, the Court must strive to balance two considerations fundamental for the administration of justice. The need to uphold effectively on the one hand, the right of a party to be heard in his cause, and the need to ensure the expeditious transaction of judicial business, on the other.» Kατά πανομοιότυπο τρόπο στην υπόθεση Siberia Air v. Βρασίδα Πουλλίκα

(2005)1Β Α.Α.Δ. 893, 897, λέχθηκε ότι∙ «Είναι γεγονός ότι το πιο σημαντικό στοιχείο σε αιτήσεις αυτής της μορφής είναι η ύπαρξη εκ πρώτης όψεως καλής υπεράσπισης. Όταν ένας διάδικος επιτύχει να αποδείξει ότι έχει εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση, καλύπτει ό,τι σχεδόν απαιτείται για τον παραμερισμό της απόφασης που εκδόθηκε στην απουσία του. Ωστόσο, η απόδειξη εκ πρώτης όψεως καλής υπεράσπισης δεν είναι στοιχείο απόλυτα καθοριστικό για την επιτυχία της αίτησης και τον παραμερισμό της ερήμην εκδοθείσας απόφασης. Το δικαστήριο, διατηρεί την ευχέρεια να αρνηθεί το επανάνοιγμα της υπόθεσης όταν διαπιστώσει ότι η διαγωγή του διάδικου που εξαιτείται τον παραμερισμό της ερήμην εκδοθείσας απόφασης είναι τέτοια που πλήττει το συμφέρον της απονομής της δικαιοσύνης. Αν διαπιστωθεί ότι η συμπεριφορά του αιτητή είναι ασυγχώρητα περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου του ή αδικαιολόγητα καθυστερεί ή ανεξήγητα παραλείπει να κινηθεί με την πρώτη δυνατή ευκαιρία στην προώθηση αίτησης για παραμερισμό της απόφασης, αυτή η συμπεριφορά, που με άλλα λόγια συνιστά αδιαφορία, μπορεί να αποβεί παράγων αποτυχίας της αίτησης για παραμερισμό. Βλ. Milouca Motor Trading Ltd v. Χρύσανθου Κούρτη

(1997)1 Α.Α.Δ. 941, Γερολέμου ν. ΣΠΕ Κοντέας

(2002)1 Α.Α.Δ. 818 και Alpha Bank Ltd v. Στεφάνου

(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 1101. Η εισήγηση ότι οι εφεσείοντες στερήθηκαν του δικαιώματος πρόσβασης στο δικαστήριο κρίνεται ανεδαφική. Το θεμελιώδες αυτό δικαίωμα αποτελεί ταυτόχρονα και εχέγγυο για τη διασφάλιση της λειτουργικότητας της δικαστικής εξουσίας και οπωσδήποτε πρέπει να συμβαδίζει με το δικαίωμα της ακρόασης της υπόθεσης μέσα σε εύλογο χρόνο.» Απ' όλα τα πιο πάνω συνάγεται ότι ο λόγος που επικαλείται ο αιτητής ως την αιτία που τον κράτησε μακριά από το Δικαστήριο, εξετάζεται υπό το πρίσμα του δικαιώματος να ακουστεί και τις αρχές τελεσιδικίας, αρχές οι οποίες ουδόλως υποτιμόνται εφόσον η τήρηση των προθεσμιών είναι ζήτημα μείζονος σημασίας και συναρτάται με την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Αθανασιάδη v. Αλεξάνδρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 945, 951. «Οι κανονισμοί είναι θεσπισμένοι για να τηρούνται. Ειδικά σε ό,τι αφορά τις προθεσμίες επανειλημμένα τονίστηκε η ανάγκη τήρησής τους.» Ως προς την άλλη υποχρέωση που βαρύνει τον αιτητή σχετική είναι η υπόθεση Τεγκεράκης ν. Δήμου Λευκωσίας

(2005)1 Α.Α.Δ. 289, 294, όπου λέχθηκε ότι: «Η αποκάλυψη εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης προϋποθέτει και εξυπακούει κάτι περισσότερο από την απλή παράθεση της εκδοχής του αιτητή, δηλαδή προϋποθέτει την προσκόμιση στο Δικαστήριο κάποιων αποδεικτικών στοιχείων και μαρτυρίας υπό μορφή ένορκης δήλωσης, που να υποστηρίζουν την εκδοχή του αιτητή». Σχετική είναι και η υπόθεση Καλλής ν. Alpha Bank Ltd

(2002)1Β Α.Α.Δ. 793,

1. Καμία εκ των δύο πλευρών ζήτησε αντεξέταση και έτσι η ακρόαση της αίτησης περιορίστηκε σε γραπτές αγορεύσεις. Η αγόρευση των αιτητών σημειώθηκε ως έγγραφο Α και του καθ' ου η αίτηση ως έγγραφο Β. Αν δεν σχολιάζω τις αγορεύσεις των συνηγόρων δεν είναι γιατί παραγνωρίζω τούτες ή υποτιμώ το μόχθο των συνηγόρων. Κρίνω όμως ότι η διερεύνηση που ακολουθεί πραγματεύεται ό,τι σχετικό. Σύμφωνα με τον ομνύοντα την ένορκη δήλωση των αιτητών, αν και την 04.01.2013 τους επιδόθηκε το κλητήριο ένταλμα, εκ λάθους καθυστέρησαν να επικοινωνήσουν με το δικηγόρο τους ώστε να του δώσουν οδηγίες καταχώρισης σημειώματος εμφανίσεως. Τέτοιες οδηγίες δόθηκαν περί το τέλος Ιανουαρίου, εξ ου και το σημείωμα εμφάνισης καταχωρίστηκε την 01.02.
2. Η πρώτη φορά που πληροφορήθηκαν την έκδοση απόφασης ήταν την 01.03.2013, όταν επισκέφθηκε το γραφείο τους δικαστικός επιδότης ώστε να εκτελέσει ένταλμα εκποίησης κινητής περιουσίας. Στη συνέχεια καταχώρισαν την επίδικη αίτηση. Είναι η θέση των αιτητών ότι κανένα ποσό οφείλουν στον αποβιώσαντα εφόσον εξόφλησαν τις παρασχεθείσες από αυτόν υπηρεσίες ενόσω ήταν εν ζωή. Προς επίρρωση αυτού του τελευταίου ισχυρισμού παραθέτουν το τεκμήριο 2, δηλαδή κατάσταση λογαριασμού στην οποία, σύμφωνα πάντα με τους αιτητές, φαίνεται ότι τα τιμολόγια που εκδόθηκαν από τον αποβιώσαντα έχουν εξοφληθεί. Εν κατακλείδι, είναι η θέση των αιτητών ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ότι έχουν καλή προοπτική επιτυχίας. Αντίθετη είναι η θέση του Κρίτωνα Παπαλοΐζου. Εξιστορεί εν προκειμένω το σύνολο των ενεργειών του πριν την καταχώριση της αγωγής και υποστηρίζει ότι σε αρκετές περιπτώσεις ήλθε σε επαφή με τους αιτητές, καλώντας τούτους να εξοφλήσουν το οφειλόμενο υπόλοιπο. Αυτοί, υποστηρίζει, αμέλησαν και αδιαφόρησαν για την εξόφληση του ποσού, αιτιώμενοι πάντα ότι προσπάθειά τους ήταν να συγκεντρώσουν στοιχεία για εξακρίβωση του πραγματικού υπολοίπου. Εν τούτοις, ουδέποτε του ανέφεραν ότι εξόφλησαν τον αποβιώσαντα. Η αλληλογραφία των διαδίκων επισυνάπτεται ως τεκμήριο στην ένσταση (βλ. τεκμήριο 1). Ο ομνύων σχολιάζει περαιτέρω το τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση των αιτητών και υποστηρίζει ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Είναι η θέση του ότι είχε επικοινωνία με τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στα οποία διατηρούσε λογαριασμούς ο αποβιώσας και διαπίστωσε ότι ουδέποτε κατατέθηκε επιταγή ως οι αριθμοί που φαίνονται στο εν λόγω τεκμήριο (δηλαδή το τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση των αιτητών). Επιπλέον, ο ομνύων παραθέτει άλλα δύο τεκμήρια. Το μεν τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωσή του είναι εξόφληση υπολοίπου που εξέδωσε ο αποβιώσας και αφορά την περίοδο μέχρι και 19.10.
3. Το τεκμήριο 3 είναι κατάσταση λογαριασμού στην οποία αναφέρονται οι υπηρεσίες που πρόσφερε ο αποβιώσας στους αιτητές μεταξύ των ημερομηνιών 19.10.2010 και 06.04.
4. Έχοντας αναφέρει όλα τα πιο πάνω κρίνω αναγκαίο να παραθέσω εδώ ό,τι προκύπτει από το περιεχόμενο του φακέλου ενώπιον του Δικαστηρίου. Η αγωγή καταχωρίστηκε την 11.12.
5. Το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε στους αιτητές, συγκεκριμένα τον ομνύοντα την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, την 04.01.
6. Επισημαίνω ότι δεν επιβεβαιώνεται η θέση του ομνύοντα την αίτηση ότι τρίτο πρόσωπο και όχι ο ίδιος είναι που παρέλαβε το κλητήριο ένταλμα. Εφόσον οι αιτητές παρέλειψαν να καταχωρίσουν σημείωμα εμφάνισης την 16.01.2013 ο καθ' ου η αίτηση καταχώρισε ex parte αίτηση για έκδοση απόφασης. Την 29.01.2013 εκδόθηκε απόφαση εναντίον των αιτητών και υπέρ του καθ' ου η αίτηση. Η επίδικη αίτηση καταχωρίστηκε την 08.03.2013, δηλαδή 2 μήνες μετά την επίδοση της αγωγής στους αιτητές και λίγο περισσότερο του ενός μηνός μετά την έκδοση της απόφασης που ζητείται να παραμεριστεί. Ας σημειωθεί δε ότι την 01.02.2013, δηλαδή πριν την καταχώριση της επίδικης αίτησης και μόλις τρεις ημέρες μετά την έκδοση απόφασης, καταχωρίστηκε σημείωμα εμφάνισης των αιτητών. Περαιτέρω συμπεράσματα προκύπτουν από την αντιπαράθεση του περιεχομένου των δύο ενόρκων δηλώσεων, δηλαδή των δηλώσεων που συνοδεύουν αίτηση και ένσταση αντίστοιχα. Κρίνω βολικότερο αυτά τα συμπεράσματα να τα παραθέσω κατά το σχολιασμό των δύο παραμέτρων που καθορίζουν την τύχη του αιτήματος. Το πρώτο που απασχολεί είναι ο χρόνος που παρήλθε μέχρι την υποβολή της επίδικης αίτησης. Θέση του καθ' ου η αίτηση είναι πως τούτος ο χρόνος είναι υπερβολικός και αναιτιολόγητος και αναδεικνύει κακοπιστία. Επί του προκειμένου παρατηρώ ότι αμφότερες οι πλευρές συμφωνούν για τα γεγονότα που πλαισιώνουν αυτή την παράμετρο του αιτήματος. Γεγονός είναι ότι το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε στους αιτητές την 04.01.
7. Ο ομνύων την αίτηση παραδέχεται ότι εκ λάθους δεν ενημέρωσαν το δικηγόρο τους ενωρίτερα, δηλαδή πριν το τέλος Ιανουαρίου
8. Παρεμβάλλω εδώ ότι το περιεχόμενο του φακέλου υποστηρίζει, εμμέσως, τον ισχυρισμό πως τότε ήταν που ενημερώθηκε ο συνήγορος, εφόσον το σημείωμα εμφάνισης καταχωρίστηκε αμέσως μετά το τέλος Ιανουαρίου, δηλαδή την 01.02.
9. Δέχομαι επιπλέον ότι μόλις την 01.03.2013 οι αιτητές έλαβαν γνώση της έκδοσης της απόφασης, όταν πληροφορήθηκαν τούτη από το δικαστικό επιδότη. Εν κατακλείδι, γεγονός είναι ότι την 08.03.2013 καταχωρίστηκε η επίδικη αίτηση. Επιπλέον, είμαι της γνώμης ότι τα γεγονότα που περιβάλλουν αυτή την παράμετρο που εξετάζεται, δηλαδή της καθυστέρησης, δεν περιορίζονται μόνο στα πιο πάνω. Σχετική είναι και η αναμφισβήτητη μαρτυρία του Κρίτωνα Παπαλοΐζου ότι πριν την καταχώριση της αγωγής τα μέρη βρίσκονταν σε επικοινωνία, στο πλαίσιο της οποίας οι αιτητές ζητούσαν χρόνο για να εξετάσουν το κατά πόσο όφειλαν στον αποβιώσαντα οιονδήποτε ποσό. Τούτη η επικοινωνία επιβεβαιώνεται από το τεκμήριο 1 στην ένσταση. Ο λόγος δια τον οποίο αναφέρω τούτη την αναμφισβήτητη θέση είναι για να υποδειχθεί ότι η επικοινωνία των μερών άρχισε την 28.06.2011 και ολοκληρώθηκε την 27.07.2012 με τον Κρίτωνα Παπαλοΐζου να προειδοποιεί τους αιτητές ότι αν δεν εξοφλήσουν το ποσό των €13.634,64 εντός 15 ημερών, θα προχωρήσει στην καταχώριση αγωγής. Έχοντας κατά νου όλα τα πιο πάνω είναι περιττό να αναφερθεί ότι οι διάδικοι υποχρεούνται σε αυστηρή συμμόρφωση με τις προθεσμίες που θέτουν οι διαδικαστικοί κανονισμοί. Τούτη η υποχρέωση δεν είναι τυπική αλλά ουσιαστική. Όπως υποδεικνύεται στη σχετική νομολογία (βλ. Νεάρχου και Αθανασιάδη, πιο πάνω) οι προθεσμίες διαγράφουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των διαδίκων, αφενός και την εξουσία του Δικαστηρίου, αφετέρου. Δεν νοείται διαδικασία άνευ προθεσμίας εφόσον αυτό θα σήμαινε ανέλεγκτη άσκηση εξουσίας που θα οδηγούσε σε ανομοιόμορφες διαδικασίες και απροσδιοριστία του χρόνου ολοκλήρωσης της υπόθεσης, στοιχεία που απάδουν της ορθής απονομής της δικαιοσύνης εφόσον καταλύουν την αρχή της τελεσιδικίας και τις παραμέτρους που την υποστυλώνουν. Είμαι της γνώμης πως στη δοσμένη περίπτωση διαπιστώνεται καθυστέρηση και μάλιστα αναιτιολόγητη. Ο ισχυρισμός του Χρίστου Χρίστου, ομνύων την αίτηση, ότι εκ λάθους καθυστέρησαν να επικοινωνήσουν με το συνήγορό τους, δεν είναι εύλογος αλλά ούτε και πειστικός. Διερωτάται κανείς πως είναι λογικό σε μία υπόθεση στην οποία προηγήθηκε μακρά αλληλογραφία, η οποία ολοκληρώθηκε με απειλητικό μήνυμα, δηλαδή ότι θα καταχωρείτο αγωγή, όταν πλέον η αγωγή επιδόθηκε στους αιτητές οι τελευταίοι καθυστέρησαν να ενημερώσουν τους δικηγόρους τους. Αυτά και μόνο τα περιβάλλοντα γεγονότα αφαιρούν από τον ισχυρισμό κάθε πειστικότητα. Επιπλέον, είμαι της γνώμης πως τούτα τα περιβάλλοντα γεγονότα φανερώνουν και το επιπόλαιο της σχετικής θέσης, δηλαδή ότι εκ λάθους καθυστέρησαν, θέση η οποία ούτως ή άλλως δεν ικανοποιεί αναγκαιότητα αιτιολόγησης. Πέραν των πιο πάνω, κρίνω πως η αιτιολόγηση παράλειψης εμφανίσεως δεν ικανοποιείται όπου ο διάδικος επικαλείται απλώς λάθος. Χωρίς παράθεση γεγονότων που να αποκαλύπτουν το πραγματικό πλαίσιο τούτου του λάθους, φερειπείν ότι το πρόσωπο που παρέλαβε το κλητήριο ένταλμα ασθένησε ή ότι κάποιο άλλο σημαντικό γεγονός έλαβε χώρα κατά το χρόνο επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος, δηλαδή γεγονότα που είναι ικανά να αναδείξουν πού οφείλεται το λάθος ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να υιοθετήσει ή απορρίψει το συμπέρασμα του ομνύοντος ότι εκ λάθους δεν παρουσιάστηκε, τέτοιος ισχυρισμός δεν είναι πειστικός και δεν μπορεί να αφεθεί να καθορίσει την πορεία της αίτησης. Σε διαφορετική περίπτωση το σύνολο σχεδόν των αιτήσεων θα δικαιολογούσαν την καθυστέρηση με τον στεγνό γεγονότων και εν πολλοίς ανέλεγκτο ισχυρισμό περί λάθους (βλ. Βαρδιανός ν. Richards

(1998)1Β Α.Α.Δ. 698, 704). Καταλήγω λοιπόν ότι άγνωστο παραμένει γιατί οι αιτητές δεν αποτάθηκαν αμέσως με την παραλαβή της αγωγής στους συνηγόρους τους και αυτή βεβαίως η διαπίστωση αποδεικνύει αναιτιολόγητη καθυστέρηση. Πέραν των πιο πάνω, απορίας άξιο είναι και το εξής· γιατί όταν καταχωρίστηκε το σημείωμα εμφανίσεως δεν διερευνήθηκε ο φάκελος της υπόθεσης. Κατ' εκείνο τον χρόνο ήταν φανερό ότι ο καθ' ου η αίτηση πραγματοποίησε την απειλή του, δηλαδή καταχώρισε αγωγή. Επίσης, γεγονός ήταν ότι η εν λόγω καταχώριση έγινε εκπρόθεσμα. Θα ανέμενε κανείς πως σε τέτοια περίπτωση οι αιτητές θα ερευνούσαν το φάκελο του Δικαστηρίου, αν μη τι άλλο να βεβαιωθούν ότι το σημείωμά τους τοποθετήθηκε στο φάκελο και τυχόν αίτηση που εκκρεμούσε θα ανακόπτετο λόγω του σημειώματος. Αντ' αυτού εφησύχασαν αδικαιολόγητα και σε εγρήγορση τέθηκαν μόνο όταν ενημερώθηκαν για τα μέτρα εκτέλεσης που πήρε ο καθ' ου η αίτηση. Και αυτό λοιπόν το γεγονός κρίνω ότι αποκαλύπτει πως οι αιτητές αδιαφόρησαν για την τύχη της αγωγής καθώς και την έκδοση απόφασης εναντίον τους. Ως εκ των πιο πάνω, καταλήγω ότι δικαίως ο καθ' ου η αίτηση υποστηρίζει πως η όλη στάση των αιτητών αποκαλύπτει αναιτιολόγητη καθυστέρηση που ισούται με αδιαφορία και κατάχρηση διαδικασίας. Εν πάση όμως περιπτώσει, μείζον δεν είναι η καθυστέρηση αλλά η αποκάλυψη υπεράσπισης. Όπως υποδεικνύεται πιο πάνω (βλ. υπόθεση Siberia Air) συζητήσιμη υπεράσπιση είναι ό,τι, σχεδόν, απαιτείται. Είμαι της γνώμης πως και σε αυτό το πλαίσιο οι αιτιάσεις του καθ' ου η αίτηση είναι ορθές και ικανές να αναχαιτίσουν την πορεία της αίτησης. Για του λόγου το ασφαλές υποδεικνύω ότι σε μεγάλο βαθμό η υπεράσπιση των αιτητών συμπυκνώνεται στις παραγράφους 9 και 11 της ενόρκου δηλώσεως που υποστηρίζει την αίτηση. Ό,τι εκεί αναφέρεται είναι πως εξόφλησαν τον αποβιώσαντα ενόσω ήταν εν ζωή και προς υποστήριξη τούτου επισυνάπτεται το τεκμήριο

1. Όπως έχω ήδη αναφέρει αντίθετη είναι η θέση του καθ' ου η αίτηση. Εφόσον οι θέσεις των δύο πλευρών είναι εκ διαμέτρου αντίθετες και έχοντας ως δεδομένο ότι η αρχή είναι πως σε τέτοια αίτηση το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε αξιολόγηση, κρίνω σκόπιμο να παραπέμψω σε εκείνο που αναφέρθηκε στην υπόθεση Morris v. Saratoga Swimming Pools, Πολ. Εφ. 145/09, ημερ. 10.04.
2. Λέχθηκε εκεί ότι· «Η αντιπαραβολή των δύο εκδοχών σε αιτήσεις για παραμερισμό απόφασης, είναι ορισμένες φορές αναπόφευκτη, αλλά αυτή θα πρέπει να περιορίζεται στα απολύτως αναγκαία, για τη διακρίβωση της καλοπιστίας των ισχυρισμών και κατά πόσο υπάρχει ή όχι εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση». Κατ' επέκταση, στην προκείμενη περίπτωση η τύχη των εκατέρωθεν ισχυρισμών εξαρτάται από αξιολόγηση, έστω περιορισμένη. Παράλληλα δεν πρέπει να παραγνωρίζεται ότι οι ισχυρισμοί του Κρίτωνα Παπαλοΐζου δεν αμφισβητήθηκαν. Λέγοντας τούτο δεν εννοώ ότι υιοθετούνται δίχως άλλο. Παραμένει να διερευνηθούν και μόνο εάν διαπιστωθεί η ορθότητά τους μπορούν να μετουσιωθούν σε εύρημα Δικαστηρίου. Είμαι της γνώμης πως το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως του Κρίτωνα Παπαλοΐζου είναι χείμαρρος λεπτομερειών. Ο ομνύων όχι μόνο αποκαλύπτει ό,τι διημείφθην πριν την καταχώριση της αγωγής, σχολιάζει μία προς μία το σύνολο των θέσεων των αιτητών και τις απορρίπτει με αναφορά σε γεγονότα και συναφή τεκμήρια. Υποδεικνύεται ότι πριν την καταχώριση της αγωγής οι αιτητές ουδέποτε υποστήριξαν ότι εξόφλησαν τον αποβιώσαντα. Εν τούτοις, ότι δεν κατόρθωσαν να εξακριβώσουν σε περίοδο ενός έτους, όσο δηλαδή κράτησαν οι συζητήσεις των μερών (βλ. τεκμήριο 1 στην ένσταση), το εξακρίβωσαν εντός ολίγων ημερών, δηλαδή από τη στιγμή που τους επισκέφθηκε ο δικαστικός επιδότης (01.03.2013) μέχρι την ημερομηνία καταχώρισης της επίδικης αίτησης (08.01.2013). Μάλιστα σ' αυτό το χρόνο εντόπισαν και τις επιταγές που αποδεικνύουν εξόφληση του λογαριασμού (τεκμήριο 2 στην Ένορκη Δήλωση των αιτητών). Έχω την άποψη ότι η αναμφισβήτητη θέση του καθ' ου η αίτηση είναι εκείνη που αποκαλύπτει πως έχει η όλη υπόθεση και εν προκειμένω, ότι δεν είναι ως οι αιτητές διατείνονται. Όπως επεξηγεί ο καθ' ου η αίτηση, εν μέρει αποκαλύπτεται και από το ίδιο το έγγραφο (τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση των αιτητών) η κατάσταση που προσκόμισαν οι αιτητές δεν είναι τίποτα άλλο από έγγραφο που ετοίμασαν οι ίδιοι. Δεν πρόκειται δηλαδή για κατάσταση λογαριασμού που τους χορήγησε ο αποβιώσας. Οι υποδείξεις του καθ' ου η αίτηση αναφορικά με το περιεχόμενο του εγγράφου συσχετίζονται με την άλλη αναντίλεκτη θέση του ότι οι επιταγές που εκεί αναφέρονται δεν κατατέθηκαν σε οιονδήποτε λογαριασμό του αποβιώσαντα. Δεν παραγνωρίζεται ότι ο Κρίτων Παπαλοΐζου είναι διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντα και ως εκ τούτου έχει πρόσβαση στους σχετικούς λογαριασμούς. Επιπλέον, η εξοφλητική απόδειξη που επισυνάπτεται στην ένσταση (τεκμήριο 2) φανερώνει ότι οι παρασχεθείσες υπηρεσίες της περιόδου μέχρι και 19.10.2010, έχουν εξοφληθεί. Εν τούτοις, στην κατάσταση που προωθείται από τους αιτητές (βλ. τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση των αιτητών), ούτε η ημερομηνία 19.10.2010 αλλά ούτε και το ποσό των €3.550, με το οποίο εξόφλησαν, εντοπίζεται. Όλα τα πιο πάνω αναδεικνύουν εγγενή αναξιοπιστία και έτσι εξουδετερώνουν τη σημασία του τεκμηρίου 2 που προώθησαν οι αιτητές και το καθιστούν ανίσχυρο να αποκαλύψει συζητήσιμη υπόθεση. Πέραν των πιο πάνω, ο καθ' ου η αίτηση δεν περιορίστηκε σε αντίκρουση των ισχυρισμών των αιτητών, προσκόμισε και αναλυτική κατάσταση των υπηρεσιών που ο αποβιώσας παρείχε στους αιτητές μετά την 19.10.2010, δηλαδή μετά την εξοφλητική απόδειξη. Το σύνολο αυτών των τεκμηριωμένων ισχυρισμών του καθ' ου η αίτηση απογυμνώνει τους ισχυρισμούς των αιτητών από πειστικότητα και δεν επιτρέπει υιοθέτηση τούτων. Για όλους τους πιο πάνω λόγους καταλήγω ότι οι αιτητές απέτυχαν να αποκαλύψουν εκ πρώτης όψεως ή συζητήσιμη υπεράσπιση. Οι σχετικοί ισχυρισμοί τους προσκρούουν στις θέσεις του καθ' ου η αίτηση και αποκαλύπτονται ανίκανοι να καταρρίψουν τούτους, έστω και στο επίπεδο συζητήσιμης υπεράσπισης. Για όλους τους λόγους που πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω η επίδικη αίτηση απορρίπτεται με έξοδα ως θα υπολογιστούν και εγκριθούν, υπέρ του καθ' ου η αίτηση και εναντίον των αιτητών. Υπ) ...................................... Λ. Α. Παντελή, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΔ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο