← Κύπρος

Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ν. Ανδρέας Ελευθερίου Επιχειρήσεις Λτδ, Αρ. Αγωγής: 2249/2012, 17/12/2013

Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ν. Ανδρέας Ελευθερίου Επιχειρήσεις Λτδ, Αρ. Αγωγής: 2249/2012, 17/12/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

  1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:A451 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: E. ΕΦΡΑΙΜ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2249/2012 Μεταξύ: Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Ενάγοντος v. Ανδρέας Ελευθερίου Επιχειρήσεις Λτδ Εναγομένων Αίτηση ημ. 4 Ιουλίου 2013 για Ακύρωση Διατάγματος Ανάκτησης Κατοχής Ημερομηνία: 17 Δεκεμβρίου 2015 Εμφανίσεις: Για τους Εναγόμενους - Αιτητές: κ. Φ. Χατζηχάννας για Χατζηχάννας & Σια ΔΕΠΕ και για κ. Κ. Παπαλοΐζου Για τον Ενάγοντα - Καθ΄ ου η Αίτηση: κα Μ. Στυλιανού-Λοττίδη Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αίτηση οι Εναγόμενοι ζητούν την ακύρωση και ή τον παραμερισμό του διατάγματος ημ. 20.3.13 με το οποίο δόθηκε άδεια έκδοσης εντάλματος ανάκτησης κατοχής της καφετέριας του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Ι. Γεγονότα της Αίτησης Τα γεγονότα τα οποία αφορούν την Αίτηση είναι ως επί το πλείστον κοινώς αποδεκτά και επιβεβαιώνονται από τον φάκελο του Δικαστηρίου. Ειδικότερα, αυτά συνίστανται στα ακόλουθα: (
  2. i)Στις 5.2.13, κατόπιν εμφάνισης της κας Δ. Νικολάτου για τον Ενάγοντα και των κ. Παπαλοΐζου και Χατζηχάννα για τους Εναγόμενους, στην παρουσία του κ. Ανδρέα Ελευθερίου, διευθυντή των Εναγομένων, το Δικαστήριο εξέδωσε το ακόλουθο διάταγμα: «ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΕΚ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ την Εναγομένη και/ή υπηρέτες και/ή αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους και/ή οποιουσδήποτε άλλους ενεργούντες γι΄ αυτήν να παύσουν να επεμβαίνουν και/ή να χρησιμοποιούν και/ή να κατέχουν και/ή να εκμεταλλεύονται και/ή να διαχειρίζονται την καφετερία του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ την Εναγομένη και/ή υπηρέτες και/ή αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους και/ή οποιουσδήποτε άλλους ενεργούντες γι΄ αυτήν να παραδώσουν ελεύθερη και/ή κενή την κατοχή της καφετερίας του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ την εναγομένη όπως καταβάλει ποσό ύψους €21.389,88 μηνιαίως από τις 30.10.2011 μέχρι την παράδοση ελεύθερης και/ή κενής κατοχής της εν λόγω καφετερίας στον Ενάγοντα, με νόμιμο τόκο 5,5% ετησίως από 3/4/12 μέχρι εξοφλήσεως. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως η εναγομένη πληρώσει στον ενάγοντα έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα υπάρχει αναστολή εκτέλεσης της απόφασης για 40 ημέρες από σήμερα.» Όπως αναγράφεται στο ίδιο το Διάταγμα, αυτό συντάχθηκε επίσης στις 5.2.13 και φέρει οπισθογράφηση ως εξής: «Αν εσείς η ως άνω αναφερομένη εναγόμενη και/ή οι υπηρέτες και/ή υπάλληλοι ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο που ενεργεί εκ μέρους σας παραλείψετε να συμμορφωθείτε ΑΜΕΣΩΣ μετά την πάροδο 40 ημερών από την 5/2/13 στο πιο πάνω διάταγμα εσείς μεν οι κατά νόμον υπεύθυνοι υπόκεισθε σε σύλληψη η δε περιουσία σας σε κατάσχεση.» Το εν λόγω διάταγμα είναι το Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση της Αίτησης. (
  3. ii)Στον φάκελο του Δικαστηρίου υπάρχει καταχωρημένη ένορκη δήλωση ημ. 7.3.13 στην οποία ο επιδότης κ. Γεώργιος Γεωργίου ορκίζεται πως στις 6.3.13, στην παρουσία του ανώτερου δικαστικού επιδότη Ανδρέα Τουμάζου, επέδωσε αντίγραφο του προαναφερόμενου διατάγματος στον κ. Σωκράτη Ιωάννου, γραμματέα των Εναγομένων, ο οποίος αρνήθηκε να υπογράψει - Τεκμήριο 2. Στο σημείο αυτό επισημαίνεται πως το νομότυπο της εν λόγω επίδοσης αμφισβητείται από τους Εναγόμενους. (iii) Στις 20.3.13 ο Ενάγων καταχώρισε μονομερή αίτηση, Τεκμήριο 4, δυνάμει της οποίας εκδόθηκε αυθημερόν διάταγμα με το οποίο επιτρεπόταν η έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής της καφετέριας και του οφειλόμενου ποσού βάσει της προαναφερόμενης απόφασης. (
  4. iv)Περί τις 17.5.13 οι δικαστικοί επιδότες επισκέφθηκαν την καφετέρια για καταγραφή των αντικειμένων τα οποία ανήκαν στους Εναγόμενους, καθότι, όπως ανέφεραν, θα προχωρούσαν σε δημόσιο πλειστηριασμό στις 6.6.13. (
  5. v)Στις 6.6.13 οι Ενάγοντες καταχώρισαν την Πολ. Αίτηση αρ. 105/13 για προνομιακά εντάλματα Certiorari και Prohibition στη βάση του ότι το Δικαστήριο ενήργησε καθ΄ υπέρβαση δικαιοδοσίας ή υπό καθεστώς νομικής πλάνης στην έκδοση του υπό κρίση εντάλματος ανάκτησης κατοχής. Στις 18.6.13 εκδόθηκε απόφαση με την οποία η αίτηση απορρίφθηκε. (
  6. vi)Στις 6.6.13 έγινε δημόσιος πλειστηριασμός διαφόρων αντικειμένων ιδιοκτησίας των Εναγομένων ενώ η παράδοση της κατοχής της καφετέριας ορίστηκε για τις 10.6.13. (vii) Στις 10.6.13, στην παρουσία δικαστικών επιδοτών, υπάλληλοι του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας φόρτωσαν σε φορτηγό εμπορεύματα από την καφετέρια. Επί τούτου σημειώνεται πως οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι τα εν λόγω εμπορεύματα κλάπησαν και ότι οι ίδιοι προέβησαν σε σχετική καταγγελία στην αστυνομία. (viii) Πριν τις 4.7.13, ολοκληρώθηκε η εκκένωση της καφετέριας και παραδόθηκαν τα κλειδιά αυτής. ΙΙ. Αντικείμενο Αίτησης Ένας από τους λόγους ένστασης είναι πως η Αίτηση είναι άνευ αντικειμένου. Όπως αναφέρεται στην ένορκη δήλωση της ένστασης, το ένταλμα ανάκτησης κατοχής έχει εκτελεστεί και η καφετερία έχει παραδοθεί και έτσι οι ισχυρισμοί των Εναγομένων προβάλλονται ετεροχρονισμένα. Είναι γεγονός ότι και οι δύο πλευρές αναγνωρίζουν ότι το ένταλμα ανάκτησης κατοχής έχει εκτελεστεί και τα κλειδιά της καφετέριας έχουν παραδοθεί, πριν καν την καταχώριση της Αίτησης. Η Δ.48 θ.8

(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας παρέχει την ευχέρεια στο Δικαστήριο να παραμερίσει προηγούμενο διάταγμα του το οποίο εκδόθηκε μονομερώς. Καθοδηγητικές επί τούτου είναι οι υποθέσεις Hadjisoteriou
(1986)1 C.L.R. 429, Έλληνας v. Χριστοδούλου κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 438, Αναφορικά με την Αίτηση του Αντώνη Βούρου
(2003)1(B) A.Α.Δ. 1176, Αναφορικά με την Αίτηση του Αδάμου Μανώλη κ.ά.
(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1443, και Αναφορικά με την Αίτηση του Ανδρέα Πεδίου
(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1995. Η εξουσία αυτή επεκτείνεται και όσον αφορά εντάλματα ανάκτησης κατοχής τα οποία εκδίδονται μονομερώς, όπως έχει ρητώς αναγνωριστεί στις υποθέσεις Νικολαΐδου v. Αττίπα κ.ά.
(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1620, Αναφορικά με την Αίτηση του Κώστα Κυριάκου (Αρ. 2)
(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 1071 και Αναφορικά με την Αίτηση των Mainland and Global Investments Ltd
(2012)1(Γ) Α.Α.Δ. 2471. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Νικολαΐδου v. Αττίπα κ.ά. (ανωτέρω) «στόχος της Δ.48
(8)
(4)εμφανώς είναι η παροχή δυνατότητας επανεξέτασης θέματος που ρυθμίστηκε ex parte, όταν εκείνος που επηρεάζεται επιθυμεί να ασκήσει το θεμελιώδες δικαίωμα του να ακουστεί, με προοπτική την ακύρωση ή τη διαφοροποίηση του». Ο σκοπός της εξουσίας που παρέχεται από την εν λόγω δικονομική πρόνοια είναι η δυνατότητα του ενδιαφερόμενου μέρους να ακουστεί όσον αφορά την έκδοση του μονομερούς διατάγματος και προστατεύσει τα δικά του δικαιώματα, τα οποία εστιάζονται κυρίως στις συνέπειες ενδεχόμενης παρακοής του διατάγματος εκ μέρους του, όπως προκύπτει από την υπόθεση Papasian Ltd v. Xenophontos
(1987)1 C.L.R. 376. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο θεωρεί πως η άσκηση της εξουσίας του δυνάμει της Δ.48 θ.8
(4)αρχίζει από την ημερομηνία έκδοσης του διατάγματος και πριν την ολοκλήρωση εκτέλεσης αυτού. Με την εκτέλεση του, δεν υφίσταται πλέον αντικείμενο, ήτοι διάταγμα, το οποίο να υπόκειται σε ακύρωση ή παραμερισμό και η οποιαδήποτε αντινομικότητα του θα πρέπει να αποφασιστεί στα πλαίσια άλλης διαδικασίας. Η νομική αρχή ότι τα Δικαστήρια δεν ενεργούν επί ματαίω έχει αναγνωριστεί σε αρκετές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ενδεικτικά παραπέμπω στις υποθέσεις Μαυρονικόλα v. Φοινιώτη κ.ά.
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1659 και Marketrends (Capital Market) Ltd v. Θεοδωρίδη
(2003)1(B) Α.Α.Δ. 1248, οι οποίες υιοθετήθηκαν επανειλημμένως σε πιο πρόσφατες αποφάσεις. Στη δεύτερη υπόθεση η έφεση στρεφόταν εναντίον της πρωτόδικης απόφασης για απόρριψη αίτησης για έκδοση προσωρινού διατάγματος για απαγόρευση πώλησης ή αποξένωσης μετοχών. Στα πλαίσια της έφεσης δηλώθηκε πως οι επίδικες μετοχές είχαν πωληθεί. Οι εφεσείοντες υποστήριξαν πως τυχόν επιτυχία της έφεσης δεν ήταν χωρίς πρακτική σημασία καθότι «η διάγνωση της ορθότητας ή του εσφαλμένου της πρωτόδικης απόφασης συναρτάται άμεσα με την ενδεχόμενη δυνατότητα του εφεσιβλήτου να ισχυριστεί ότι η μονομερής αίτηση που προκάλεσε αρχικά την έκδοση του συντηρητικού διατάγματος, βασίστηκε σε ανεπαρκείς λόγους και να αξιώσει έτσι αποζημιώσεις βάσει του άρθρου 32
(3)του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν.14/60». Το Εφετείο, υιοθετώντας την απόφαση πλειοψηφίας στην πρώτη υπόθεση κατέληξε πως η εξέταση της ουσίας της έφεσης είχε μόνο ακαδημαϊκή σημασία και έτσι την απέρριψε. Η υπόθεση Κυριακίδης v. Λεωνίκ Λτδ, Πολ. Έφ. αρ. 263/11, ημ. 10.7.15, προσφέρει μία χρήσιμη σύνοψη των αρχών που καθιερώθηκαν στις δύο προαναφερόμενες υπόθεσες ως εξής: «Όπως έχει κατ΄ επανάληψη νομολογηθεί (Μαυρονικόλα ν. Φοινιώτη κ.α.
(1997)1 ΑΑΔ 1659, Marketrends (Capital Market) Ltd v. Θεοδωρίδη
(2003)1 ΑΑΔ 1248), ενόψει της αρχής ότι τα δικαστήρια δεν ενεργούν ή πράττουν επί ματαίω, δεν δικαιολογείται η εξέταση της ουσίας μιας έφεσης όταν, ενόψει των συνθηκών της υπόθεσης, το Εφετείο καλείται να αποφανθεί επί ζητήματος που συνιστά πλέον θέμα ακαδημαϊκής και μόνο σημασίας, χωρίς δυνατότητα να προκύψει οποιοδήποτε όφελος στον Εφεσείοντα σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης. Όταν δηλαδή είναι αχρείαστη η παροχή της θεραπείας που επιζητείται λόγω μεταβολής εν τω μεταξύ των γεγονότων, σε σημείο που το όλο ζήτημα να εκλαμβάνει ακαδημαϊκή και μόνο μορφή.» Καθοδήγηση προσφέρουν επίσης οι υποθέσεις X.M.S. Canteen Ltd κ.ά. v. Cyprus Airports (F&B) Ltd, Πολ. Έφ. αρ. Ε192/14, ημ. 2.10.15 και Καρασιάλη κ.ά. v. Ιωάννου, Πολ. Έφ. αρ. Ε183/13 και Ε183Α/13, ημ. 23.10.15. Υπό το φως των πιο πάνω δεδομένων, το Δικαστήριο θεωρεί πως πράγματι η Αίτηση έχει καταστεί άνευ αντικειμένου. Επομένως, στα πλαίσια της Αίτησης, το Δικαστήριο δεν δύναται να ακυρώσει το ένταλμα από τη στιγμή που αυτό έχει ήδη εκτελεστεί. Οποιοσδήποτε ισχυρισμός των Εναγομένων για αντικανονικότητα στην έκδοση αυτού και ή στην όλη διαδικασία που ακολουθήθηκε και τυχόν απαίτηση του βάσει αυτής αποτελεί ενδεχομένως αντικείμενο άλλης ξεχωριστής διαδικασίας. Αυτή η διαπίστωση του Δικαστηρίου αναπόφευκτα οδηγεί την Αίτηση σε απόρριψη. Στο σημείο αυτό κρίνεται σκόπιμο να σημειωθεί πως σύμφωνα με τους Εναγόμενους διαφαίνεται ότι τελικώς έγινε παράδοση της καφετέριας από τους ίδιους με την παράδοση των κλειδιών αυτής. Το Δικαστήριο θεωρεί πως η εκ συμφώνου έκδοση του διατάγματος παράδοσης, στην παρουσία του διευθυντή των Εναγομένων, και η συμμόρφωση τους με αυτό μέσω της παράδοσης της καφετέριας τους στερεί το δικαίωμα να ισχυρίζονται εκ των υστέρων αντικανονικότητα. Ανεξαρτήτως όμως της πιο πάνω κατάληξης, το Δικαστήριο θεωρεί σκόπιμο να ασχοληθεί και με τα υπόλοιπα θέματα τα οποία εγείρονται στα πλαίσια της Αίτησης. ΙΙΙ. Καθορισμός Χρόνου Συμμόρφωσης στο Διάταγμα Ανάκτησης Κατοχής Βασικός ισχυρισμός των Εναγομένων είναι ότι το διάταγμα ημ. 5.6.13, κατά παράβαση των προνοιών της Δ.34 θ.5, δεν προσδιορίζει τον χρόνο εντός του οποίου θα έπρεπε να γίνει η παράδοση της ελεύθερης κατοχής του επίδικου υποστατικού. Σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.34 θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, κάθε απόφαση ή διάταγμα το οποίο ζητά από οποιοδήποτε πρόσωπο να πράξει κάτι θα πρέπει να καθορίζει τον χρόνο, ή τον χρόνο μετά την επίδοση της απόφασης ή του διατάγματος, εντός του οποίου θα πρέπει να γίνει η εν λόγω πράξη. Το περιεχόμενο της πιο πάνω δικονομικής πρόνοιας αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης στην υπόθεση Νικολαΐδου v. Αττίπα κ.ά. (ανωτέρω), στην οποία λέχθηκαν τα εξής: «Η έκδοση διατάγματος άμεσα εκτελεστού δεν σημαίνει πως ικανοποιεί και τη ρητή απαίτηση για προσδιορισμό χρόνου μέσα στον οποίο η πράξη την οποία εντέλλεται πρέπει να τελεστεί. Είναι αυτονόητο ότι αδρανεί η επιταγή για όσο χρόνο το διάταγμα τελεί υπό αναστολή εκτέλεσης. Η απαίτηση για προσδιορισμό χρόνου σύμφωνα με τη Δ.34 θ.5 τίθεται με δοσμένη τη δυνατότητα εκτέλεσης του διατάγματος. Απαιτείται ρητά να προσδιορίζεται ο χρόνος ή ο χρόνος μετά την επίδοση της απόφασης ή του διατάγματος μέσα στον οποίο η πράξη πρέπει να τελεστεί και δεν μπορεί να θεωρείται ότι αυτό ικανοποιείται απλώς επειδή το διάταγμα ή η απόφαση δεν τελούν υπό αναστολή εκτέλεσης. Η αγγλική O.41 r.5, πριν την τροποποίηση της ήταν όμοια, κάλυπτε και διατάγματα όπως το συζητούμενο, και, όπως προκύπτει από τη νομολογία στην οποία παραπέμπει η Annual Practice του 1958 σελ. 954 κ.επ., ερμηνεύθηκε και εφαρμόστηκε με αυτό τον τρόπο. Εξηγείται συναφώς πως ενώ η διαταγή δεν καθίσταται αναποτελεσματική (ineffectual) χρειάζεται, για να είναι δυνατό να εφαρμοστεί (enforced) να οριστεί χρόνος με διαδικασία που καθορίζεται. (Βλ. Needham v. Needham [1842] 1 Hare 633, Gilbert v. Endean [1878] 9 Ch. D. at p. 266, In re Wilde [1910] W.N. (Weekly Notes) 128, Townend v. Townend [1906] 93 L.T. 680, and Re Tuck [1906] 1 Ch. D. 692). Αναγνωρίστηκε πως η διαταγή για άμεση (forthwith) τέλεση της πράξης αποτελεί επαρκή προσδιορισμό του χρόνου και συζητήθηκε το χρονικό διάστημα το οποίο, κατά περίπτωση, αυτό εξυπονοεί. (βλ. Thomas v. Nokes [1868] LR. 6 Eq. 521, Halford v. Hardy [1900] 81 L.T. 721 και Lowe v. Fox [1885] 15 Q.B.D. 667).» Οι νομικές αρχές οι οποίες καθιερώθηκαν στην προαναφερόμενη υπόθεση υιοθετήθηκαν στις μεταγενέστερες υποθέσεις Αναφορικά με την Αίτηση του Γεώργιου Μάρτη
(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 92, Αναφορικά με την Αίτηση της Εταιρείας Κτηματικές Επιχειρήσεις Ανδρέα Ευριπίδη Διογένους Λτδ
(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 224 και Αναφορικά με την Αίτηση των Mainland and Global Investments Ltd (ανωτέρω) οι οποίες σημειώνεται πως είναι πρωτόδικες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην πρώτη υπόθεση επισημάνθηκε ότι ούτε στο διάταγμα αλλά ούτε και στο ένταλμα καθορίζετο χρόνος εντός του οποίου θα έπρεπε να συμμορφώνετο ο ενάγων και παραδώσει ελεύθερη κατοχή. Όπως ήδη αναφέρεται ανωτέρω, είναι γεγονός ότι το επίδικο διάταγμα εκδόθηκε με τη σύμφωνη γνώμη και των δύο πλευρών οι οποίες εκπροσωπούνταν από δικηγόρο. Επίσης κατά την έκδοση αυτού παρών ήταν και ο κ. Α. Ελευθερίου, διευθυντής των Εναγομένων. Επομένως, τόσο η έκδοση όσο και το περιεχόμενο αυτού σαφώς ήταν εις γνώσιν των Εναγομένων. Ήταν η θέση του Ενάγοντος πως το διάταγμα καθίστατο άμεσα εκτελεστό μετά την παρέλευση της περιόδου αναστολής, και επομένως υπήρχε σαφής προσδιορισμός του χρόνου στο διάταγμα. Το Δικαστήριο δεν συμμερίζεται αυτή τη θέση. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρθηκαν στην υπόθεση Νικολαΐδου v. Αττίπα κ.ά. (ανωτέρω), η αναστολή εκτέλεσης απλώς αδρανοποιεί και μεταφέρει σε μεταγενέστερο χρόνο την ημερομηνία κατά την οποία το διάταγμα καθίσταται εκτελεστό. Όμως η αναστολή εκτέλεσης δεν συνεπάγεται αφ΄ εαυτής και τον προσδιορισμό του χρόνου της παράδοσης, από τη στιγμή που αυτός δεν καθορίζεται στο ίδιο το διάταγμα. Με άλλα λόγια, όπως ένα διάταγμα είναι άμεσα εκτελεστό (όταν δεν υπάρχει περίοδος αναστολής εκτέλεσης), με τον ίδιο τρόπο αυτό καθίσταται και παραμένει άμεσα εκτελεστό μετά την πάροδο της περιόδου αναστολής εκτέλεσης. Κατ΄ αναλογίαν η λήξη της περιόδου αναστολής καθιστά μεν το διάταγμα άμεσα εκτελεστό αλλά ουδόλως συμπληρώνει το κενό καθορισμού του χρόνου παράδοσης. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Νικολαΐδου v. Αττίπα κ.ά. (ανωτέρω), «η έκδοση διατάγματος άμεσα εκτελεστού δεν σημαίνει πως ικανοποιεί και τη ρητή απαίτηση για προσδιορισμό χρόνου μέσα στον οποίο η πράξη την οποία εντέλλεται πρέπει να τελεστεί. .. Με την κατ΄ ισχυρισμό άρση της αναστολής λόγω της μη τήρησης των όρων υπό τους οποίους τελούσε, έχουμε απόφαση άμεσα εκτελεστή μεν αλλά χωρίς προσδιορισμένο χρόνο, όπως απαιτεί ο Κανονισμός». Με βάση όσα αναφέρονται ανωτέρω, καθίσταται σαφές πως στο σώμα του διατάγματος δεν καθορίζεται χρόνος για την παράδοση της κατοχής της καφετέριας από τους Εναγόμενους στον Ενάγοντα, όμως αυτός καθορίζεται στην οπισθογράφηση του. Ο δικηγόρος των Εναγομένων παρέπεμψε στην πιο πρόσφατη υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση Maxim Nogtοkov, Πολ. Αίτ. Αρ. 220/14, ημ. 5.1.15, η οποία αφορούσε την ακύρωση εκδοθέντος προστακτικού διατάγματος μεταβίβασης μετοχών. Πρόκειται και πάλι για πρωτόδικη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην οποία και δόθηκε άδεια για καταχώριση αίτησης για την έκδοση προνομιακού εντάλματος λόγω του ότι, μεταξύ άλλων, το διάταγμα δεν καθόριζε τον χρόνο συμμόρφωσης. Ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Οικονόμου επισήμανε πως «στην οπισθογράφηση του διατάγματος προστέθηκε η λέξη «ΑΜΕΣΩΣ», όμως, δεν περιλαμβάνεται στο ίδιο το σώμα του διατάγματος όπως εκδόθηκε από το Δικαστή». Το θέμα του καθορισμού του χρόνου τελικώς δεν αποφασίστηκε στα πλαίσια της αίτησης η οποία καταχωρίστηκε, ήτοι Αναφορικά με την Αίτηση του Maxim Nogotkov, Πολ. Αίτ. Αρ. 3/15, ημ. 17.2.15, καθότι κρίθηκε ότι ο πρώτος λόγος για τον οποίο είχε δοθεί άδεια δεν δικαιολογούσε την έγκριση της αίτησης και έτσι συμπαρέσυρε και αυτό το θέμα του χρόνου. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο θεωρεί ότι η εν λόγω υπόθεση δεν προσφέρει οποιαδήποτε καθοδήγηση όσον αφορά το συγκεκριμένο ζήτημα. Η αναγκαιότητα ύπαρξης της οπισθογράφησης στο διάταγμα ημ. 5.2.13 προκύπτει από τις πρόνοιες της Δ.42Α θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Σύμφωνα με την υπόθεση Μιχαηλίδης v. Poliakova (Αρ. 1)
(2011)1(Α) Α.Α.Δ. 356, η οποία αφορούσε παρακοή διατάγματος, «σκοπός της οπισθογράφησης όπως αναφέρθηκε και στην Iberian Trust Ltd v. Founders Trust and Investment Co Ltd - πιο πάνω είναι «to call to the attention of the person ordered to do the act that the result of disobedience will be to subject him to penal consequences». Σε εκείνη την υπόθεση η οπισθογράφηση δεν περιείχε τον χρόνο συμμόρφωσης. Το Εφετείο κατέληξε πως: «Σαφώς και θα ήταν ορθότερο να αναφερόταν σ' αυτό ο χρόνος εντός του οποίου θα έπρεπε να υπήρχε συμμόρφωση. Αλλά όπως προλέχθηκε, το εκ συμφώνου Διάταγμα αφορούσε υποχρεώσεις και των δύο διαδίκων και έκαστος είχε διαφορετικό χρόνο προς συμμόρφωση με τη δική του υποχρέωση. Η οπισθογράφηση αφορούσε αμφότερους και συναρτάτο με την υποχρέωση συμμόρφωσης «με το παρόν διάταγμα». Απλή ανάγνωση του δεν άφηνε βεβαίως αμφιβολία στον καθένα από αυτούς ως προς τι έπρεπε και εντός ποιου χρόνου, να πράξει.» Παρόλο που τα γεγονότα της υπό κρίση περίπτωσης διαφοροποιούνται από αυτά της προνοαφερόμενης απόφασης, εντούτοις το Δικαστήριο κρίνει ότι κατ΄ αναλογίαν εφαρμόζεται η ίδια νομική αρχή, ήτοι κατά πόσο με την επίδοση του διατάγματος καθίσταται σαφής η υποχρέωση του καθ΄ ου και ο χρόνος εκπλήρωσης της. Στην προκειμένη περίπτωση η οπισθογράφηση καθόριζε σαφώς τον χρόνο συμμόρφωσης, σύμφωνα με την προαναφερόμενη νομολογία ότι η χρήση της λέξης «αμέσως» είναι επαρκής. Μία ανάγνωση του περιεχόμενου του σώματος του διατάγματος και της οπισθογράφησης δεν αφήνει αμφιβολία ούτε για τη φύση της υποχρέωσης ούτε και για τον χρόνο εκπλήρωσης αυτής. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο ικανοποιείται πως το διάταγμα ημ. 5.2.13 καθορίζει επαρκώς τον χρόνο εντός του οποίου οι Εναγόμενοι όφειλαν να συμμορφωθούν με αυτό. ΙV. Νομότυπη Επίδοση του Διατάγματος Έχει ήδη αναφερθεί πως οι Εναγόμενοι αμφισβητούν το νομότυπο της επίδοσης του διατάγματος ημ. 5.2.
  1. Ειδικότερα, στην ένορκη δήλωση του κ. Ελευθερίου που συνοδεύει την Αίτηση, αναφέρεται ότι στις 6.3.13 δύο δικαστικοί επιδότες επισκέφθηκαν την καφετέρια για να επιδώσουν το διάταγμα και εκεί βρήκαν μόνο έναν υπάλληλο της εταιρείας, τον κ. Νίκο Κτηματία, ενώ ο κ. Σωκράτης Ιωάννου απουσίαζε από τον χώρο λόγω ασθενείας. Ο κ. Κτηματίας τους ανέφερε ότι ο διευθυντής της εταιρείας, κ. Ελευθερίου, θα επέστρεφε στην εργασία του την επόμενη Δευτέρα, και έτσι οι επιδότες είπαν στον κ. Κτηματία ότι θα επέστρεφαν σε λίγες μέρες όταν θα ήταν παρών ο κ. Ελευθερίου και αποχώρησαν χωρίς να επιδώσουν τα έγγραφα που κατείχαν. Μετά την προαναφερόμενη επίσκεψη των επιδοτών, ήτοι στις 17.5.13, και κατόπιν έρευνας του φακέλου του Δικαστηρίου από τους δικηγόρους των Εναγομένων, διεφάνη η ένορκη δήλωση του επιδότη κ. Γεωργίου, Τεκμήριο
  2. Ο κ. Ελευθερίου ισχυρίζεται πως ουδέποτε έγινε τέτοια επίδοση καθότι εκείνη τη μέρα, δηλαδή στις 6.3.13, ο κ. Ιωάννου δεν βρισκόταν στην καφετέρια καθότι ήταν με άδεια ασθενείας από 3.3.13-31.3.13, σύμφωνα με πιστοποιητικό ασθενείας του Υπουργείου Υγείας, εκδοθέν στις 4.3.13, Τεκμήριο
  3. Στο εν λόγω πιστοποιητικό αναγράφεται ως διάγνωση «ίλιγγος» και «συστάσεις» για «ανάπαυση» και «φαρμακευτική αγωγή», χωρίς να δίδονται οποιαδήποτε περαιτέρω στοιχεία η λεπτομέρειες. Ο ισχυρισμός αυτός αντικρούεται από την πλευρά του Ενάγοντος, και συγκεκριμένα από τον ίδιο τον επιδότη κ. Γεωργίου, ο οποίος προβαίνει σε ξεχωριστή επιπρόσθετη ένορκη δήλωση στα πλαίσια της ένστασης. Σε αυτήν ο κ. Γεωργίου απορρίπτει κατηγορηματικά τις θέσεις του κ. Ελευθερίου και δηλώνει πως εκείνη τη μέρα, στην παρουσία του κ. Τουμάζου, επέδωσε το διάταγμα στον κ. Ιωάννου, ως γραμματέα των Εναγομένων σύμφωνα με το πιστοποιητικό του Εφόρου Εταιρειών, και τον οποίο ο κ. Γεωργίου γνωρίζει προσωπικά. Καταρχάς το Δικαστήριο επισημαίνει πως η ιδιότητα του κ. Ιωάννου ως γραμματέα των Εναγομένων ουδόλως αμφισβητήθηκε από τους τελευταίους. Μάλιστα η ιδιότητα του επιβεβαιώνεται από σχετικό πιστοποιητικό του Εφόρου Εταιρειών, Τεκμήριο 5Β στην ένορκη δήλωση της Αίτησης. Περαιτέρω οι ισχυρισμοί του κ. Γεωργίου δεν αμφισβητήθηκαν με οποιονδήποτε τρόπο από τους Εναγόμενους, είτε μέσω καταχώρισης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης είτε μέσω αντεξέτασης του. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο ικανοποιείται ότι η θέση των Εναγομένων αναφορικά με το γεγονός της επίδοσης του διατάγματος έχει αντικρουστεί επαρκώς από τον Ενάγοντα, οι ισχυρισμοί του οποίου γίνονται δεκτοί από το Δικαστήριο. Όπως ορθώς επισημαίνει η δικηγόρος του Ενάγοντος, η επίδοση του διατάγματος για σκοπούς συμμόρφωσης σε γραμματέα της Εναγομένης εταιρείας, είναι νομότυπη και κανονική. Αυτή η διαπίστωση του Δικαστηρίου βρίσκει έρεισμα στην υπόθεση J. Z. Classic Music Pro Ltd v. Alkadia Music Land Ltd
(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1151, στην οποία η επίδοση (κλητηρίου εντάλματος) θεωρήθηκε νομότυπη εφόσον έγινε σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 372 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, σε συνδυασμό με τη Δ.5 θ.7 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στην εν λόγω υπόθεση γίνεται παραπομπή στη Δ.5 θ.7, σύμφωνα με την οποία: «Εάν δεν υπάρχει οποιαδήποτε νομοθετική πρόνοια, η οποία να ρυθμίζει την επίδοση δικαστικής κλήσης σε νομικό πρόσωπο, η επίδοση επίσημου αντίγραφου του κλητηρίου εντάλματος ή άλλης δικαστικής κλήσης στον πρόεδρο ή σε άλλο ανώτερο αξιωματούχο, ή στον ταμία ή το γραμματέα του νομικού προσώπου ή παράδοση τέτοιου αντιγράφου στα γραφεία του νομικού προσώπου, θα θεωρείται καλή επίδοση.» Ο ισχυρισμός των Εναγομένων για την αναγκαιότητα προσωπικής επίδοσης του διατάγματος δεν είναι βάσιμος καθότι αυτή αφορά φυσικά και όχι νομικά πρόσωπα, κάτι το οποίο δεν ισχύει στην υπό κρίση περίπτωση. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Kyriacos Photiou v. Lazaros M. Hadjiforados
(1988)1 C.L.R. 384, Mouzouris & Another v. Xylophagou Plantations Ltd
(1977)1 C.L.R. 287 και Αναφορικά με την Αίτηση του Τάκη Μακρίδη
(1991)1 Α.Α.Δ. 401. Η υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Αλέκου Κωνσταντινίδη
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 1298, στην οποία παρέπεμψε η πλευρά του Ενάγοντος, πράγματι επιβεβαιώνει την πιο πάνω διαπίστωση του Δικαστηρίου. Σε εκείνη την υπόθεση κρίθηκε αναγκαία η επίδοση προσωπικά στους διευθυντές εταιρείας επειδή επιδιώκετο και η τιμωρία των ίδιων των διευθυντών και όχι μόνο της εταιρείας. Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει και στην υπόθεση Linda Elizabeth Wendling κ.ά. v. Eleri Trading Ltd, Πολ. Έφ. αρ. 22/10, ημ. 20.5.14, η οποία, άνκαι δεν το αποφασίζει ρητώς, υποστηρίζει τη θέση περί του νομότυπου της επίδοσης σε γραμματέα της εταιρείας διατάγματος για άμεση μεταβίβαση διαμερίσματος, στα πλαίσια αίτησης παρακοής. Οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται επίσης ότι η επίδοση έγινε καθ΄ ον χρόνο το διάταγμα τελούσε υπό αναστολή και επομένως δεν τίθετο ζήτημα συμμόρφωσης των Εναγομένων με αυτό. Η νομολογία υποστηρίζει τη θέση ότι η επίδοση θα πρέπει να γίνει έγκαιρα και αναμφίβολα πριν τη λήξη του καθορισμένου για τη διενέργεια της πράξης χρόνου, και συνακόλουθα μπορεί να γίνει και εντός της περιόδου αναστολής, ούτως ώστε να δοθεί έγκαιρη γνωστοποίηση και ευκαιρία στον ενδιαφερόμενο να συμμορφωθεί. Σχετικά παραπέμπω στις υποθέσεις Νικολαΐδου v. Αττίπα κ.ά. (ανωτέρω) και Αναφορικά με την Αίτηση του Τάκη Μακρίδη
(1991)1 Α.Α.Δ. 401. Στην υπόθεση Papasian Ltd v. Xenophontos (ανωτέρω) γίνεται παραπομπή στην Αγγλική υπόθεση Iberian Trust Ltd v. Founders Trust and Investments Co. Ltd
(1932)2 K. B. 87 ως ακολούθως: «Luxmore, J. held that an order served after the time limited for the doing of the act specified therein is unenforceable. The reasoning behind this judgment is that the very object of an endorsement is to require the person to whom it is addressed to do the act specified within the time limited therein, and remind him of the consequences that will befall him in the event of disobedience. It is not in the power of the addressee to do or rectify a state of affairs pre-existing service of the order. In Halsbury's Laws of England, the appreciation of the law on the subject of retrospectivity of an endorsement depicted in Iberia is adopted as a valid legal statement applicable in every situation where the object of the endorsement is to require the addressee to do something.» Αναφορά στην ίδια Αγγλική υπόθεση γίνεται και στο Annual Practice 1958, σελ. 955. Το σχετικό απόσπασμα υιοθετήθηκε στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Τάκη Μακρίδη (ανωτέρω) και έχει ως εξής: «Service within Time Fixed.- Where a certain time is limited for doing the act required, the order must be served within that time (Iberian Trust Ltd v. Founders Trust and Investments Co. Ltd [1932] 2 K. B. D. 87); or else a supplemental order extending the time fixed must be obtained (Treherne v. Dale
(1884), 27 Ch. D. 66: Re Seal, [1903] 1 Ch. 87).» Ως εκ τούτου το Δικαστήριο θεωρεί ότι η επίδοση του διατάγματος στον γραμματέα των Εναγομένων και στον χρόνο που έγινε αποτελεί καλή και νομότυπη επίδοση για σκοπούς συμμόρφωσης τους με το εν λόγω διάταγμα. V. Νομότυπο Έκδοσης Εντάλματος Ανάκτησης Κατοχής Όπως αναφέρεται πιο πάνω, το Δικαστήριο έδωσε άδεια έκδοσης εντάλματος ανάκτησης κατοχής της καφετερίας κατόπιν μονομερούς αίτησης του Ενάγοντος. Είναι γεγονός πως η αίτηση καταχωρίστηκε στις 20.3.13 και ορίστηκε την ίδια μέρα κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου όπως αναγράφεται επί αυτής. Ο ορισμός μίας αίτησης σε χρόνο άλλον από αυτόν που ορίζεται από το Πρωτοκολλητείο επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η εξουσία αυτή του Δικαστηρίου μπορεί να ελεγχθεί μόνο κατ΄ έφεση και εν πάση περιπτώσει ουδόλως άπτεται της κανονικότητας της έκδοσης του εντάλματος. Επιπλέον το Δικαστήριο επισημαίνει πως ο χρόνος εξέτασης τέτοιας αίτησης δεν ρυθμίζεται κατά τρόπον επιτακτικό από τους Θεσμούς ούτε και σχετίζεται με την κανονικότητα της διαδικασίας ή του εκδοθέντος διατάγματος. Η εξουσία του Δικαστηρίου να επιτρέπει και εκδίδει τέτοια εντάλματα ανάκτησης κατοχής παρέχεται από τη Δ.43Α θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η παρ.
(2)του θεσμού θέτει τις προϋποθέσεις για τη χορήγηση τέτοιας άδειας, που είναι όπως κάθε πρόσωπο που κατέχει ολόκληρη ή μέρος της περιουσίας να έχει λάβει γνώση της διαδικασίας, η οποία θεωρείται από το Δικαστήριο επαρκής και ικανοποιητική για να του παρέχει την ευχέρεια να αποταθεί στο Δικαστήριο για θεραπεία. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Αναφορικά με την Αίτηση του Κώστα Κυριάκου (Αρ. 2)
(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 1071 και Αναφορικά με την Αίτηση του Κώστα Μακρίδη
(1990)1 Α.Α.Δ.
  1. Στην τελευταία υπόθεση λέχθηκε πως «Η διάταξη απονέμει διακριτική εξουσία στο δικαστήριο να επιτρέψει έκδοση του εντάλματος ύστερα από εξ - πάρτε αίτηση συνοδευόμενη από ένορκη δήλωση, που πρέπει απαραίτητα να περιέχει τα στοιχεία που διαλαμβάνει το πρότυπο 39 Γ των κανονισμών». Όπως ορθώς επισημαίνει η πλευρά των Εναγομένων, η μονομερής αίτηση για έκδοση εντάλματος ανάκτησης περιουσίας θα πρέπει να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση με βάση τον Τύπο 39Γ. Σύμφωνα με τον φάκελο του Δικαστηρίου, η μονομερής αίτηση ημ. 20.3.13 συνοδεύετο από ένορκη δήλωση της κας Παναγιώτας Κωνσταντίνου, Διοικητικής Λειτουργού του Υπουργείου Υγείας, με προσωπική ανάμειξη και γνώση των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης. Σε αυτήν η ενόρκως δηλούσα αναφέρεται και επισυνάπτει την απόφαση και το διάταγμα του Δικαστηρίου ημ. 5.2.
  2. Ακολούθως ισχυρίζεται πως πιστό αντίγραφο της απόφασης και του διατάγματος επιδόθηκαν στις 6.3.13 στην Εναγομένη η οποία δεν υπάκουσε και επισυνάπτει αντίγραφο ειδοποίησης επιδότη περί της επίδοσης στην Εναγομένη στις 6.3.
  3. Ισχυρίζεται τέλος πως η Εναγομένη έλαβε ικανοποιητική ειδοποίηση και αιτείται άδειας για έκδοση εντάλματος κατοχής του υποστατικού, χωρίς να υπάρχουν άλλα πρόσωπα τα οποία έχουν κατοχή αυτού. Μία ανάγνωση της ένορκης δήλωσης της κας Κωνσταντίνου καταδεικνύει χωρίς δυσκολία πως αυτή συνάδει πλήρως με τις απαιτήσεις του Τύπου 39Γ. Οι ισχυρισμοί των Εναγομένων περί μη νομότυπης επίδοσης του διατάγματος και μη καθορισμού του χρόνου συμμόρφωσης σε αυτό, οι οποίοι προβάλλονται στα πλαίσια αυτής της δικονομικής πρόνοιας, έχουν ήδη κριθεί από το Δικαστήριο ως αβάσιμοι. Τέθηκε επίσης ισχυρισμός εκ μέρους των Εναγομένων πως η έκδοση του εντάλματος πάσχει καθότι με την αίτηση ζητείτο ταυτόχρονα και ανάκτηση των οφειλομένων ενοικίων, θέμα το οποίο διέπεται από τη Δ.41 η οποία απουσιάζει από τη νομική βάση της αίτησης. Για σκοπούς εξέτασης της Αίτησης, το Δικαστήριο περιορίζεται στη διαπίστωση περί του νομότυπου της έκδοσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής, χωρίς να υπεισέρχεται στο ένταλμα ανάκτησης των οφειλομένων ποσών. Παρόλο που και τα δυο ζητήθηκαν με την ίδια αίτηση, εντούτοις το Δικαστήριο θεωρεί ότι η εξέταση του κατά πόσον αυτά ορθώς εκδόθηκαν ή όχι γίνεται ξεχωριστά για το καθένα και χωρίς το ένα να επηρεάζει ή συμπαρασύρει το άλλο. Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, το Δικαστήριο καταλήγει πως από τη στιγμή που ο χρόνος για συμμόρφωση καθορίζεται στο διάταγμα και αυτό επιδόθηκε δεόντως στους Εναγόμενους, τότε τηρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του εντάλματος ανάκτησης κατοχής και δεν συντρέχει λόγος για την ακύρωση ή τον παραμερισμό του. Αναμφίβολα δε, με βάση τον Τύπο 39Δ, δεν απαιτείται η επίδοση τέτοιου εντάλματος στους Εναγόμενους, το οποίο απευθύνεται πλέον στον επιδότη με εξουσιοδότηση να προβεί σε εκτέλεση αυτού και την παράδοση της κατοχής στον Ενάγοντα. Οι πρόνοιες της Δ.48 θ.13 τις οποίες επικαλείται η πλευρά των Εναγομένων δεν αφορούν τέτοιας φύσης εντάλματα. Το δε άρθρο 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, αφορά την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, ενώ το άρθρο 9
(4)ρητώς προνοεί ότι οι διατάξεις του άρθρου δεν επηρεάζουν ούτε και εφαρμόζονται στις εξουσίες του Δικαστηρίου να εκδίδει εντάλματα εκτέλεσης τα οποία αναμφίβολα συμπεριλαμβάνουν και το ένταλμα ανάκτησης κατοχής. VI. Καθυστέρηση στην Καταχώριση της Αίτησης Αποτελεί επίσης λόγο ένστασης πως η Αίτηση καταχωρίστηκε με υπέρμετρη και ή αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Χρήσιμη καθοδήγηση προσφέρει η απόφαση Αναφορικά με την Αίτηση της Ανδρέας Ελευθερίου Επιχειρήσεις Λτδ, Πολ. Αίτ. Αρ. 105/13, ημ. 18.6.13, στην οποία ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Ναθαναήλ έθιξε το ζήτημα υλοποίησης του διατάγματος πριν την καταφυγή των Εναγομένων στην αίτηση για άδεια προνομιακού εντάλματος και αποφάσισε ότι υπήρξε αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώριση της. Το ακόλουθο απόσπασμα είναι διαφωτιστικό: «Υπάρχει ακόμη μια διάσταση στο όλο θέμα που συντείνει στην κατάληξη απόρριψης της αίτησης. Και αυτή είναι η κατ΄ ομολογία των ιδίων των αιτητών ήδη γενόμενος στις 6.6.2013 πλειστηριασμός, με προγραμματισμένη την ανάκτηση της κατοχής της καφετέριας, την προηγηθείσα Δευτέρα 10.6.
  1. Τα δεδομένα αυτά δείχνουν, πρώτον, ότι η εκ συμφώνου απόφαση/διάταγμα έχει ουσιαστικά ήδη υλοποιηθεί (δεν λέχθηκε οτιδήποτε από τους συνηγόρους των αιτητών ως προς την εξέλιξη των δεδομένων στις 10.6.2013) και, δεύτερο, ότι οι αιτητές άφησαν τα πράγματα να εξελιχθούν παρά το ότι στις 6.3.2013 στη βάση της ένορκης δήλωσης ημερ. 7.3.2013, Ανώτερου Δικαστικού Επιδότη, το διάταγμα επιδόθηκε στους αιτητές στο γραμματέα Σωκράτη Ιωάννου (σύμφωνα με τα πιστοποιητικά του Εφόρου Εταιρειών), έστω και αν αμφισβητείται εκ των υστέρων το νομότυπο της επίδοσης. Εν πάση δε περιπτώσει οι αιτητές αναφέρουν στην ένορκη τους δήλωση παρ. 7, ότι από τις 17.5.2013, γνώριζαν ότι οι δικαστικοί επιδότες είχαν επισκεφθεί εκ νέου το υποστατικό προς καταγραφή των αντικειμένων με σκοπό να προχωρήσουν σε δημόσιο πλειστηριασμό στις 6.6.
  2. Παρά τη γνώση αυτή, ουδέν έγινε, η δε παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε μόλις στις 6.6.13, γεγονός που επιπρόσθετα δείχνει αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην επιδίωξη λήψης άδειας αίτηση για προνομιακό ένταλμα.» Οι Εναγόμενοι επικαλούνται ολιγοήμερη καθυστέρηση καθότι εκλαμβάνουν ως αφετηρία την έκδοση της προαναφερόμενης απόφασης. Από τη στιγμή όμως που στα πλαίσια της εν λόγω Αίτησης 105/13 κρίθηκε ήδη ότι οι Εναγόμενοι ενήργησαν με αδικαιολόγητη καθυστέρηση, το Δικαστήριο δεν απομονώνει την παρούσα Αίτηση αλλά κρίνει την όλη συμπεριφορά των Εναγομένων καθολικά. Δεν διαφεύγει την προσοχή του Δικαστηρίου ότι δύο μέρες μετά την απόφαση στην προαναφερόμενη Αίτηση οι Εναγόμενοι καταχώρισαν μονομερή αίτηση για αναστολή εκτέλεσης του διατάγματος ανάκτησης κατοχής μέχρι την εκδίκαση της παρούσας Αίτησης, πλην όμως γεγονός παραμένει πως οι Εναγόμενοι καθυστέρησαν και μάλιστα αδικαιολόγητα να λάβουν οποιαδήποτε μέτρα για ακύρωση του διατάγματος από τις 17.5.13 που γνώριζαν, πάντα βεβαίως με βάση τους δικούς τους ισχυρισμούς, ότι οι δικαστικοί επιδότες θα προχωρούσαν στις 6.6.13 με κατάσχεση κινητής περιουσίας. Η υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Salavu Ltd, Αίτ. Αρ. 45/15, ημ. 2.4.15, πραγματεύεται ακριβώς το ίδιο ζήτημα. Το ακόλουθο απόσπασμα είναι διαφωτιστικό: «Ένα άλλο στοιχείο που θα με οδηγούσε στην απόρριψη της αιτήσεως είναι η παρατηρηθείσα από τους αιτητές καθυστέρηση στην υποβολή της παρούσας αίτησης. Το διάταγμα έξωσης επεδόθη στον εν λόγω Ανδρέα Σαβουλλή, ως διευθυντή της εταιρείας των αιτητών, στις 14 Νοεμβρίου
  3. Παρόλο που υπήρχε ισχυρισμός περί αντικανονικότητας, ουδέν έπραξαν οι αιτητές. Η άδεια για έκδοση διατάγματος ανάκτησης κατοχής εκδόθηκε στις 21 Ιανουαρίου
  4. Είναι φανερό ότι οι αιτητές προσέφυγαν στο Δικαστήριο, με την παρούσα αίτηση, όταν εκδόθηκε ένταλμα κατάσχεσης κινητών που προσδιόριζε τη διαδικασία πώλησης με δημόσιο πλειστηριασμό των αντικειμένων της κατάσχεσης την 19 Μαρτίου
  5. Τότε μόνο οι αιτητές προσέφυγαν στο Δικαστήριο, γεγονός που καταδεικνύει ότι άλλος ήταν ο σκοπός για τον οποίο προσέφυγαν τελικώς στο Δικαστήριο με την παρούσα αίτηση για προνομιακό ένταλμα.» Σύμφωνα με όσα αναφέρονται ανωτέρω, το Δικαστήριο θεωρεί πως η Αίτηση καταχωρίστηκε με υπέρμετρη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση και θα κατέληγε σε απόρριψη και γι΄ αυτόν τον λόγο. VII. Κατάληξη Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντος - Καθ΄ ου η Αίτηση και εναντίον των Εναγομένων - Αιτητών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ......... Έ. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Ε.Ε./Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.