ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. SERIKOV ANATOLIJ NIKIFOROVIC, Αρ. Αγωγής 6371/2010, 15/1/2013

(3)και 8

(1)(ss), 9, επί της Εγγενούς Εξουσίας και Πρακτικής του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα πάνω στα οποία βασίζεται η αίτηση εκτίθενται στην επισυνημμένη σε αυτή ένορκη δήλωση του Πάρη Ηρακλέους ημερομηνίας 4.4.2012, στην οποία μεταξύ άλλων λέγει ότι οι Ενάγοντες παραχώρησαν στον Εναγόμενο δάνειο στις 21.6.2007, ύψους Λ.Κ.150.000 (€256.290,00), το οποίο θα αποπληρώνετο σε 180 μηνιαίες δόσεις, €1.227 εκάστη. Προς εξασφάλιση των υποχρεώσεων που ανέλαβε ο Εναγόμενος για αποπληρωμή του δανείου υπέγραψε υποθήκη, υποθηκεύοντας προς όφελος των Εναγόντων το ακίνητο με αριθμό εγγραφής 0/4790, Φ/Σχ 47/21Ε1, ολόκληρο μερίδιο εγγεγραμμένο στο όνομα του, στην κοινότητα Μονιάτη στην Επαρχία Λεμεσού. Η υποθήκη έφερε αριθμό Υ7291/2007, ημερομηνίας 28.6.

1. Ενόψει του ότι ο λογαριασμός του Εναγόμενου στις 23.10.2009 παρουσίαζε καθυστερήσεις, και παρουσίαζε χρεωστικό υπόλοιπο ύψους €225.768,11 πλέον τόκους οι Ενάγοντες προειδοποίησαν τον Εναγόμενο με επιστολή ημερομηνίας 23.10.2010, ότι θα έπρεπε να εξοφλήσει τις καθυστερημένες οφειλές. Αφού δεν συμμορφώθηκε ο Εναγόμενος, καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή. Στις 30.3.2012 ο Εναγόμενος, μαζί με το γαμπρό του και την κόρη του, επισκέφθηκε τα γραφεία των Εναγόντων στην Λεμεσό με σκοπό την επίτευξη εξώδικης διευθέτησης των υποθέσεων του που εκκρεμούσαν στο Δικαστήριο αφού είχαν καταχωρηθεί ακόμα δύο αγωγές για άλλες οικονομικές υποχρεώσεις προς τους Ενάγοντες και όπως ανέφερε ο ίδιος βρισκόταν στην Κυπριακή Δημοκρατία την περίοδο αυτή και προέβαινε σε ενέργειες ώστε να πωλήσει την ακίνητη περιουσία του. Μεταξύ των κτημάτων που θα πωλούσε ήταν και το ακίνητο που περιγράφεται στην αίτηση, το οποίο είναι υποθηκευμένο προς εξασφάλιση των Εναγόντων σε σχέση με τη χρηματοδότηση για τρεχούμενο λογαριασμό και λογαριασμού δανείου τακτής προθεσμίας και θα εξοφλούσε τα ποσά, θα εξαλείφετο η υποθήκη και ακολούθως θα πωλείτο το ακίνητο. Αποτέλεσμα αυτού θα είναι οι Ενάγοντες να μην είναι σε θέση να παραμένουν εξασφαλισμένοι για το χρέος του Εναγόμενου το οποίο αξιώνουν στην παρούσα αγωγή και η οποία δεν διευθετήθηκε και επομένως θα συνεχίσει να εκκρεμεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού. Παρότι για τη χρηματοδότηση σε σχέση με το δάνειο που αναφέρεται στην παρούσα αγωγή δόθηκε εξασφάλιση από τον Εναγόμενο και συγκεκριμένα υποθηκεύθηκε το ακίνητο στο χωριό Μονιάτης, εντούτοις όπως ισχυρίζεται ο ενόρκως δηλών είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι το σημερινό υπόλοιπο ξεπερνά κατά πολύ το ποσό της αξίας του εν λόγω ακινήτου που είναι υποθηκευμένο. Κατατέθηκε εκτίμηση σε σχέση με το ακίνητο αυτό ως Τεκμήριο 22, καθώς επίσης και για το ακίνητο το οποίο αιτούνται οι Ενάγοντες να μην αποξενωθεί από την κατοχή του Εναγόμενου. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 22, η αγοραία αξία του υποθηκευμένου ακινήτου είναι €160.
2. Είναι φανερό λέει ότι η υποθήκη για το ακίνητο αυτό δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να καλύψει την αξίωση των Εναγόντων έτσι όπως υπολογίζεται σήμερα. Οι Ενάγοντες κατά την υπογραφή της επίδικης συμφωνίας δεν ήταν σε θέση να γνωρίζουν τη μελλοντική εξέλιξη της υπόθεσης και την πιθανή έκβαση της ούτως ώστε να προνοήσουν να λάβουν περισσότερες εξασφαλίσεις από τον Εναγόμενο. Το διεκδικούμενο ποσό σήμερα ανέρχεται στο ποσό των €266.626,09 πλέον τόκοι. Λόγω της πιθανότητας μεταβίβασης ή αποξένωσης του ακινήτου που αναφέρεται στην παρούσα αίτηση, οι Ενάγοντες θα βρεθούν σε δυσχερέστερη θέση και με σοβαρό ενδεχόμενο να μην μπορούν να ικανοποιήσουν την αξίωση τους εφόσον πετύχουν στην παρούσα αγωγή. Ο Εναγόμενος είναι κάτοικος εξωτερικού και σε περίπτωση μεταβίβασης του ακινήτου θα είναι αδύνατο να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του προς τους Ενάγοντες. Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε στις 4.4.2012 και το εκδοθέν κατά την ημερομηνία αυτή διάταγμα ορίστηκε για επίδοση στις 11.4.
3. Δεν κατέστη δυνατή η επίδοση του, αναβλήθηκε τέσσερις φορές και αφού έγινε επίδοση, στις 18.6.2012 εμφανίστηκε δικηγόρος για τον Εναγόμενο. Μετά από συνεχείς αναβολές αφού ο Εναγόμενος ζητούσε παράταση του χρόνου για να καταχωρήσει ένσταση, τελικά καταχωρήθηκε ένσταση στις 3.10.
4. Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ4 και 13, στο Κεφ. 6 άρθρα 5, 7 και 9 και στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60 και στην εγγενή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Οι λόγοι της ένστασης όπως αυτοί καταγράφονται στην ίδια την ειδοποίηση ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «α) Δεν πληρούνται και/ή δεν αποκαλύπτονται οι προϋποθέσεις δια την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος στην Αίτηση των Εναγόντων ημερομηνίας 4.4.
5. β) Οι Ενάγοντες ψευδόμενοι παραπλάνησαν το Δικαστήριο παραποιώντας και/ή παρασιωπώντας στοιχεία και γεγονότα και ειδικότερα παραποιώντας την αξία του ενυπόθηκου ακινήτου και της οικοδομής η οποία έχει ανεγερθεί εντός αυτού. γ) Η αίτηση δια την έκδοση του προσωρινού διατάγματος αποτελεί κατάχρηση διαδικασιών εκ μέρους των Εναγόντων και/ή πιεστικό μέτρο σε βάρος του Εναγόμενου που επηρεάζει την περιουσία του Εναγόμενου. δ) Η Αίτηση και το επί τη βάσει αυτής εκδοθέν Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 2.5.2012 είναι άδικη και δυσμενής σε βάρος του Εναγόμενου.» Η ένσταση υποστηρίζεται ως προς τα γεγονότα από την ένορκη δήλωση της Katerynas Sierykova ημερομηνίας 3.10.
6. Διερωτάται γιατί οι Ενάγοντες δεν παρουσίασαν την εκτίμηση του ακινήτου στην οποία έχουν προβεί πριν παραχωρήσουν στον Εναγόμενο το στεγαστικό δάνειο. Το ποσό του δανείου θα παρέμενε στο λογαριασμό του δανείου και θα γίνοντο μελλοντικές σταδιακές αναλήψεις. Εφόσον έχει αντληθεί το ποσό από το λογαριασμό θα έπρεπε ο εκτιμητής των Εναγόντων να το αναφέρει στην εκτίμηση του και εφόσον ήταν για ανέγερση κατοικίας θα έπρεπε να διαφοροποιείται η εκτίμηση του και όχι να κρίνει ότι η υπό ανέγερση κατοικία κατασκευαστικά και λειτουργικά είναι πεπαλαιωμένη και ως εκ τούτου τυχόν αξία της αγνοείται. Η αξία του ακινήτου το οποίο είναι υποθηκευμένο για το επίδικο δάνειο ανέρχεται στις €368.500,00 παρουσιάζοντας έκθεση εκτίμησης ημερομηνίας 24.9.2012 του Γλαύκου Αγαθαγγέλου, Τεκμήριο
7. Η προσπάθεια των Εναγόντων να παραποιούν την αξία του ενυπόθηκου ακινήτου φαίνεται και από την ασφαλιστική κάλυψη που έχει εκδοθεί από την εταιρεία Γενικές Ασφάλειες Κύπρου, ασφαλίζοντας το ακίνητο στο ποσό των €428.095, επεσύναψε δε ως Τεκμήριο 2 έγγραφο των Γενικών Ασφαλειών Κύπρου με ισχύ μέχρι 12.5.
8. Δια την ασφάλιση του πιο πάνω προς τον Εναγόμενο χορηγηθέντος δανείου είχαν τεθεί στη συμφωνία Τεκμήριο 2, στην ένορκη δήλωση των Αιτητών, σωρεία εξασφαλίσεων τις οποίες ο Εναγόμενος είχε τηρήσει. Το σημερινό οφειλόμενο ποσό είναι περίπου ίσο με το αρχικό ποσό του δανείου. Εισηγείται η ενόρκως δηλούσα ότι το προσωρινό διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί με έξοδα σε βάρος των Εναγόντων. Η ακρόαση της παρούσας αίτησης αναβλήθηκε δύο φορές στις 5.10.2012 και 2.11.2012 με σκοπό το συμβιβασμό της υπόθεσης. Σκοπός ο οποίος δεν επετεύχθει. Οι δικηγόροι καταχώρησαν γραπτές αγορεύσεις στις οποίες αναπτύσσουν τα επιχειρήματα τους. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η ακρόαση της Αίτησης έγινε με βάση το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων χωρίς οποιοσδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες να αντεξεταστεί, παρόλο που υπάρχει αμφισβήτηση της αξίας του ενυπόθηκου ακινήτου που είναι ένα σοβαρό θέμα στην παρούσα διαδικασία. Στην απόφαση Iacovou Brothers (Constr.) Ltd ν Fashionwise Ltd

(2000)1 ΑΑΔ σελ. 1377 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Είναι ορθό ότι σε περιπτώσεις αιτήσεων που οι ισχυρισμοί του αιτητή αμφισβητούνται ο αιτητής θα πρέπει να προσκομίσει προφορική μαρτυρία για να αποσείσει το σχετικό βάρος που έχει για την απόδειξη των ισχυρισμών του. (Ίδε Krashias Shoe Factory Ltd ν Adidas Sportschuhfabriken Adi Dossier K.G.

(1989)1(E) Α.Α.Δ. 750 και Louis Vuitton ν Dermosak Ltd and Orphanidou

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453). Ο αιτητής μπορεί να αποσείσει το σχετικό βάρος της απόδειξης είτε με την παράθεση της δικής του μαρτυρίας είτε με την αποκάλυψη στοιχείων που προκύπτουν από την αντεξέταση στην οποία υποβάλλει τα πρόσωπα τα οποία έχουν προβεί σε ένορκες δηλώσεις εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση. Επισημαίνουμε ότι με την πρόσφατη τροποποίηση του Κανονισμού 4 της Διαταγής 48 (Ίδε ο περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ. 3) Διαδικαστικός Κανονισμός του 1999) η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται με βάση τα γεγονότα που περιέχονται στις ένορκες δηλώσεις με δυνατότητα αντεξέτασης» Η νομολογία επί των προσωρινών διαταγμάτων είναι πασίγνωστη και το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην υπόθεση Οδυσσέως ν. Pieris Estates Ltd

(1982)1 ΑΑΔ 557, η ικανοποίηση δε των τριών κριτηρίων που τίθενται ως προϋποθέσεις αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα του Δικαστηρίου πριν δυνηθεί να περάσει στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Το άρθρο 32

(1)του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, προβλέπει την εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει απαγορευτικό διάταγμα όταν κρίνει τούτο δίκαιο ή πρόσφορο με βάση τις περιστάσεις της υπόθεσης που είναι ενώπιον του. Προκειμένου δε για παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα πρέπει σύμφωνα με την επιφύλαξη στο ίδιο άρθρο να ικανοποιηθεί επιπρόσθετα ότι συντρέχουν και οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) Ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την κυρίως δίκη. β) Ότι υπάρχει πιθανότητα ο ενάγοντας να δικαιούται σε θεραπεία και γ) Ότι εκτός εάν εκδοθεί το παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα για την αποκάλυψη μιας συζητούμενης υπόθεσης, ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση μίας ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Τα δύο αυτά κριτήρια είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα και θα μπορούσε να λεχθεί ότι ενώ το πρώτο κριτήριο εξετάζεται σε συσχετισμό με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, το δεύτερο προχωρεί ένα ακόμη βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Αν ο αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση αλλά λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων θεωρείται ότι ικανοποιεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Με δεδομένο ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ' εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του ή η διατήρησή του σε ισχύ, αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ' ανάγκην την έκδοση διατάγματος όπως έχει υποδείξει η υπόθεση ΚΟΤ ν. Θεωρή

(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 255. Η διαδικασία ακρόασης ενός προσωρινού διατάγματος γίνεται μέσα στην περιορισμένη σφαίρα της εξέτασης του ερωτήματος κατά πόσο νομότυπα από πλευράς διαδικασίας προωθήθηκε το αίτημα, καθώς και σε σχέση με το υπόβαθρο των γεγονότων που περιβάλλουν την αίτηση, με γνώμονα τη συσχέτιση τους με τα τρία κριτήρια και το ισοζύγιο της ευχέρειας, αλλά το Δικαστήριο δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas

(1984)1 AAΔ 263, αυτό εμπίπτει στην σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου που εκδικάζει την ουσία της ιδίας της αγωγής. Τα ίδια λέχθηκαν και πιο πρόσφατα στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 ΑΑΔ 248, 269 - 70. Επιστρέφοντας στην πρώτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32 του Ν.14/60 και λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όπως διαφαίνονται από τα δικόγραφα ήτοι την έκθεση απαίτησης, υπενθυμίζοντας ότι η πρώτη προϋπόθεση αφορά τη νομική θεμελίωση της αξίωσης των Εναγόντων, κρίνω ότι θα πρέπει να εξεταστεί μαζί με την δεύτερη προϋπόθεση προς αποφυγή επαναλήψεων. Η επόμενη προϋπόθεση αφορά στο κατά πόσο υπάρχει πιθανότητα οι Ενάγοντες να δικαιούνται σε θεραπεία. Είναι φανερό ότι για την προϋπόθεση αυτή απαιτείται κάτι διαφορετικό αλλά και κάτι περισσότερο υπό μορφή απόδειξης από προηγουμένως. Θα πρέπει το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι η αγωγή του ενάγοντα έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας (βλ. Οδυσσέως ν. Pieris Estates

(1982)1 CLR 557). Ανατρέχει για το σκοπό αυτό στη μαρτυρία η οποία έχει προσαχθεί με τη μορφή εγγράφων ενόρκων δηλώσεων, όχι βέβαια για να προβεί σε ευρήματα γεγονότων αλλά για να διαπιστώσει τη δυναμική της ήτοι κατά πόσο υπάρχει ορατή πιθανότητα η μαρτυρία στο σύνολό της να μπορεί να αποδώσει στο τέλος της ημέρας τη θεραπεία την οποία επιδιώκουν οι Ενάγοντες με την αγωγή τους. Οι Αιτητές πρέπει να αναφερθούν σε γεγονότα που να πείθουν το Δικαστήριο ότι έχουν πραγματική προοπτική. Η απαίτηση των Εναγόντων αφορά υπόλοιπο δανείου €227.935,48 δυνάμει έγγραφης συμφωνίας ημερομηνίας 21.6.07. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η ακρόαση της αίτησης έγινε με βάση τα γεγονότα όπως αυτά προκύπτουν μέσα από τις ένορκες δηλώσεις που επισυνάπτονται στην αίτηση και την ένσταση. Σε σχέση με τις δύο πρώτες προϋποθέσεις που είναι αναγκαίες για την έκδοση προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν. 14/60 έχω ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και επίσης ότι υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας οι Αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία. Τέλος για τη διατήρηση του διατάγματος σε ισχύ θα πρέπει να ικανοποιηθεί το Δικαστήριο ότι θα είναι δύσκολο ή και αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Στην υπόθεση C. PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE) LIMITED v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λίμιτεδ

(2001)1 ΑΑΔ σελ. 785: «Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγόμενου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. (Βλ. Lakatamitis (ανωτέρω) στη σελ. 525). Έχουμε υπόψη την Κυριάκος Παναγιώτου ν. Σταυρινή Κολλάτου, Πολ. Εφ. 10274, ημερομηνίας 10.9.99. Εκεί έγινε αναφορά σε πρόθεση αποξένωσης αλλά αυτή ήταν η μαρτυρία που υπήρχε και δεν απασχόλησε τέτοιο θέμα. Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοϊζου Π. στην Ζεμενίδης (ανωτέρω) εκδίδεται το διάταγμα «ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μη μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων». Τα ίδια και στην Τσιολάκκη και άλλη (ανωτέρω). Όπως αναφέρεται στην απόφαση του Πική Δ., όπως ήταν τότε, στη σελίδα 785, εκείνο που απαιτείται είναι «η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος». Επίσης, στην ίδια απόφαση λέχθηκε ότι ο κίνδυνος να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση, αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία, είναι προϋπόθεση που λαμβάνεται υπόψη. Στην παρούσα υπόθεση οι Αιτητές είχαν το βάρος να αποδείξουν ότι η αξία του ενυπόθηκου ακινήτου ήταν μικρότερη του ποσού της αξίωσης των, με αποτέλεσμα σε περίπτωση που εκδοθεί υπέρ των απόφαση αυτή θα έχει τη πιθανότητα να μην ικανοποιηθεί λαμβανομένου υπόψη και του γεγονότος ότι ο Εναγόμενος κατοικά στην αλλοδαπή νοουμένου βέβαια και του γεγονότος της αποξένωσης της υπόλοιπης του περιουσίας που έχει στην Κύπρο. Οι Ενάγοντες δεν αντεξέτασαν την ενόρκως δηλούσα Kateryna Siezykova ούτε αντέκρουσαν με οποιοδήποτε τρόπο τις εκτιμήσεις που προσκόμισε η πλευρά του Εναγόμενου. Με τις εκτιμήσεις που προσκόμισε ο Εναγόμενος φαίνεται η αξία του ενυπόθηκου να υπερκαλύπτει το ποσό της απαίτησης. Η απαίτηση του άρθρου 5 να υπάρχει πιθανότητα «να εμποδιστεί ο Ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του» αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, ουσιαστικά αντιστοιχεί προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, όπως αυτή ερμηνεύθηκε σε σχέση με παρεμπίπτοντα διατάγματα αυτής της φύσης. Δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Με την πώληση ή τη μεταβίβαση σε τρίτο ή αποξένωση ή επιβάρυνση του συγκεκριμένου ακινήτου δεν θα εμποδιστεί ο Ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του αφού η αξία του ενυπόθηκου ακινήτου σε περίπτωση πώλησης του υπερκαλύπτει το ποσό της αξίωσης. Απονομή πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι μόνο η επιτυχία έκδοσης απόφασης ως η έκθεση απαίτησης. Απονέμεται πλήρης δικαιοσύνη όταν ο Ενάγων κατορθώσει να απολαύσει τους καρπούς της επιτυχίας σε μια δικαστική απόφαση. Τέτοιος κίνδυνος, δηλαδή να μην απολαύσουν οι Ενάγοντες τους καρπούς της επιτυχίας των σε περίπτωση έκδοσης υπέρ τους απόφασης, δεν υπάρχει. Το άρθρο 32 αναφέρει ρητά ότι θα πρέπει να ικανοποιούνται και οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει χωρίς οποιαδήποτε εξαίρεση (βλ. Παναγίδου ν. Παναγίδου κ.α.

(2001)1 ΑΑΔ 396, 402). Ενόψει των πιο πάνω και ειδικά της κατάληξης μου ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60, η παρούσα Αίτηση θα πρέπει να αποτύχει και αποτυγχάνει. Η αίτηση απορρίπτεται και το ενδιάμεσο διάταγμα παύει να ισχυει. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ του Καθ΄ ου η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΚ Subject: Civil/Other actions/Final Αναφορά: Ενδιάμεσο προσωρινό διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο