Yukos Finance BV, από την Ολλανδία κ.α. ν. Ηλιάνας Χατζησάββα κ.α., Aρ. Αγωγής: 4545/10, 30/1/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A24 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: E. ΕΦΡΑΙΜ, Α.Ε.Δ. Aρ. Αγωγής: 4545/10 Μεταξύ:
- Yukos Finance BV, από την Ολλανδία
- David Godfrey, από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
- Bruce Misamore, από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Εναγόντων και
- Ηλιάνας Χατζησάββα, από τη Λεμεσό
- Άντρης Παπαδοπούλου, από τη Λεμεσό
- Montrago Services Limited, από τη Λεμεσό Εναγομένων Αίτηση για τροποποίηση της Ειδοποίησης Ένστασης ημερ. 22.10.2012 Ημερομηνία: 30 Ιανουαρίου 2013 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες 2 και 3 - Αιτητές: κ. Καρατσής για κκ. N. Pirilides & Associates LLC Για τους Εναγόμενους 1-3 - Καθ' ων η Αίτηση: Κα Μ. Ιωάννου για κκ. Ανδρέας Νεοκλέους & Σία ΔΕΠΕ Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Στην ημερομηνία ορισμού της παρούσας αγωγής για οδηγίες, μετά την ολοκλήρωση της δικογραφίας, ήταν ορισμένη επίσης αίτηση των εναγομένων για ασφάλεια εξόδων έναντι των εναγόντων 2 και
- Οι ενάγοντες 2 και 3 καταχώρησαν ένσταση στην εν λόγω αίτηση. Η αίτηση ορίστηκε για ακρόαση στις 17.10.2012 και ακολούθως ξανά για ακρόαση στις 7.11.2012 και εν τω μεταξύ, στις 22.10.2012, οι ενάγοντες 2 και 3 καταχώρησαν την υπό κρίση αίτηση για την τροποποίηση της Ειδοποίησης Ένστασης. Με την παρούσα αίτηση οι ενάγοντες 2 και 3 ζητούν διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να επιτρέπεται η προσθήκη του ακόλουθου νέου λόγου ένστασης στην Ειδοποίηση Ένστασης: «
- Σύμφωνα με τον Ε.Κ. 44/2001 σχετικά με τη δικαστική δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις που τέθηκε σε ισχύ την 01.03.2002, οποιαδήποτε απόφαση που εκδίδεται σε κράτος μέλος μπορεί να εκτελεστεί σε οποιοδήποτε άλλο κράτος μέλος και τοιουτοτρόπως οι Εναγόμενες - Αιτήτριες είναι πλήρως καλυμμένες σε περίπτωση που εκδοθεί οποιαδήποτε απόφαση από το Ε.Δ. Λεμεσού επιδικάζοντας προς όφελος τους δικηγορικά έξοδα εναντίον οιουδήποτε των Εναγόντων 1, 2 και 3 - Αιτητών των δύο τελευταίων στη βάση της αναληφθείσας ευθύνης κάλυψης τους από τους Ενάγοντες 1, και σε κάθε περίπτωση είναι η συνήθης πρακτική των αντίστοιχων δικαστηρίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μην διατάζουν ασφάλεια εξόδων σε περιπτώσεις όπου ο Ενάγων είναι κάτοικος ή εδράζεται σε κράτος μέλος.» Οι ενάγοντες 2 και 3 ζητούν επίσης διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να τροποποιείται η νομική βάση της Ειδοποίησης Ένστασης με την προσθήκη του Ε.Κ. 44/2001 σχετικά με τη δικαστική δικαιοδοσία σε αστικές εμπορικές υποθέσεις. Η αίτηση βασίζεται στις Δ.25 Θ.1, Δ.48 Θθ. 1, 2 και 8, και Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στο άρθρο 30 του Συντάγματος και στη συμφυή εξουσία, νομολογία και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση περιέχονται στη συνημμένη σε αυτή ένορκη δήλωση του κ. Κυριάκου Καρατσή, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους ενάγοντες στην παρούσα αγωγή. Ο κ. Καρατσής αναφέρει ότι στην ένορκη του δήλωση που συνοδεύει την ένσταση στην αίτηση των εναγομένων για ασφάλεια εξόδων αναλύει τον Κανονισμό 44/2001 και ισχυρίζεται ότι η εφαρμογή του αποτελεί κώλυμα στην αίτηση ια ασφάλεια εξόδων. Παρόλο που αυτή η θέση του περιέχεται στην ένορκη του δήλωση, τόσο ο σχετικός λόγος ένστασης όσο και η νομική βάση εκ λάθους και/ή εκ παραδρομής δεν περιλαμβάνονται στην Ειδοποίηση Ένστασης. Ο κ. Καρατσής αναφέρει ότι αυτή η παράλειψη διαπιστώθηκε στις 18.10.2012 κατά την ετοιμασία της γραπτής αγόρευσης εκ μέρους των εναγόντων 2 και 3, σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου, για τον σκοπό της ακρόασης της αίτησης για ασφάλεια εξόδων. Σύμφωνα με τον κ. Καρατσή, αυτή η παράλειψη είναι ένα καλόπιστο και γνήσιο λάθος, η αιτούμενη τροποποίηση επιδιώκει τη θεραπεία μίας παρατυπίας η οποία ουδόλως επηρεάζει τα δικαιώματα των εναγομένων οι οποίοι θα αποζημιωθούν με την κατάλληλη διαταγή για έξοδα, και αυτή είναι απαραίτητη για να τεθεί η υπόθεση στην ορθή της βάση. Τέλος, ο κ. Καρατσής αναφέρει ότι η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος είναι προς το συμφέρον της πλήρους και ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Οι λόγοι ένστασης είναι ότι δεν υπάρχει λόγος για την αιτούμενη τροποποίηση καθότι η υπό κρίση αίτηση προωθείται ως αν η αίτηση για ασφάλεια εξόδων αφορά τους ενάγοντες 1 ενώ η αίτηση για ασφάλεια εξόδων αφορά τους ενάγοντες 2 και 3, ο Κανονισμός 44/2001 δεν έχει σχέση με τους ενάγοντες 2 και 3 οι οποίοι διαμένουν εκτός των χωρών, κρατών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν υπάρχει καμία πιθανότητα επιτυχίας αυτού του λόγου ένστασης, οι ισχυρισμοί του κ. Καρατσή για τις περιστάσεις διαπίστωσης της αναγκαιότητας της αιτούμενης τροποποίησης δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, και η αίτηση είναι καταχρηστική, κακόπιστη και αποσκοπεί στην καθυστέρηση της διαδικασίας. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση περιέχονται στη συνημμένη σε αυτή ένορκη δήλωση της κας Άντρης Παπαδοπούλου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους εναγόμενους. Η κα Παπαδοπούλου ουσιαστικά επαναλαμβάνει και αναλύει τους λόγους ένστασης, τονίζοντας ότι η πλευρά των εναγόντων 2 και 3 παραπλανεί το Δικαστήριο προβάλλοντας το εν λόγω επιχείρημα αναφορικά με τον Κανονισμό 44/2001 καθότι αυτός δεν εφαρμόζεται στην υπό κρίση περίπτωση, και ότι η αίτηση είναι πραγματικά και νομικά αστήρικτη και πρέπει να απορριφθεί. Κατά την αγόρευση του ο δικηγόρος των εναγόντων 2 και 3 παρέπεμψε το Δικαστήριο στη σχετική νομολογία και υποστήριξε τη θέση ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έγκριση της αιτούμενης τροποποίησης. Ειδικότερα, ο δικηγόρος των εναγόντων 2 και 3 αναφέρθηκε στην αναγκαιότητα της αιτούμενης τροποποίησης και στη μη πρόκληση ζημιάς στους εναγόμενους, τονίζοντας ότι οι ίδιοι οι εναγόμενοι δεν ισχυρίζονται στην ένσταση τους ότι με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα υποστούν ζημιά ή επηρεασμό των δικαιωμάτων τους. Στη δική της αγόρευση η δικηγόρος των εναγομένων αναφέρθηκε εκτενώς στην ουσία του ισχυρισμού των εναγόντων 2 και 3 αναφορικά με την εφαρμογή του Κανονισμού 44/2001, και επεσήμανε ότι ο νέος λόγος ένστασης που επιχειρείται να εισαχθεί δεν έχει καμία σχέση με τους ενάγοντες 2 και 3 ούτε και με την αίτηση για ασφάλεια εξόδων, και δεν έχει οποιαδήποτε πιθανότητα επιτυχίας. Ήταν η εισήγηση της κας Ιωάννου ότι η υπό κρίση αίτηση είναι καταχρηστική, κακόπιστη, αποσκοπεί στην καθυστέρηση της διαδικασίας και στην περίληψη στην αίτηση για ασφάλεια εξόδων άσχετων θεμάτων, και ως τέτοια προκαλεί ζημιά στους εναγόμενους. Η Δ.25 Θ.1 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Θεσμών, στην οποία στηρίζεται η αίτηση, προνοεί ως ακολούθως: «
- The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, allow either party to alter or amend his indorsement or pleadings, in such manner and on such terms as may be just, and all such amendments shall be made as may be necessary for the purpose of determining the real questions in controversy between the parties.» Η αντίστοιχη Αγγλική πρόνοια είναι η Δ.28 Θ.
- Στο The Annual Practice 1958, σελ. 622, η γενική αρχή εκτίθεται ως εξής: «In Tildesley v. Harper, 10 Ch.D. pp.396, 397, Bramwell, L.J., said: "My practice has always been to give leave to amend unless I have been satisfied that the party applying was acting mala fide, or that, by his blunder, he had done some injury to his opponent which could not be compensated for by costs or otherwise". "However negligent or careless may have been the first omission, and however late the proposed amendment, the amendment should be allowed if it can be made without injustice to the other side. There is no injustice if the other side can be compensated by costs" (per Brett, M.R., Clarapede v. Commercial Union Association, 32 W.R. p.263; Weldon v. Neal, 19 Q.B. D. p.396; Australian Steam Navigation Co. v. Smith, 14 App. Cas. p.320; Hunt v. Rice & Son, 53 T.L.R.931, C.A.; and see the remarks of Bowen, L.J., Cropper v. Smith, 26 Ch.D. pp. 710, 711; of Lindley, L.J., Indigo Co. v. Ogilvy, [1891] 2 Ch.39,; and of Pollock, B., Steward v. North Metropolitan Tramways Co., 16 Q. B. D. p.180, and C.A. p.558). An amendment ought to be allowed if thereby "the real substantial question can be raised between the parties", and multiplicity of legal proceedings avoided.» Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του θέματος είναι πλούσια και ιδιαίτερα διαφωτιστική. Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις είναι ότι η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαία για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατό να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμα εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής. Σχετικά παραπέμπω στις υποθέσεις Agini v. Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος Α.Ε.
(1999)1 Α.Α.Δ. 11, και Χρίστου v. Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ. 704. Στην υπόθεση Χριστοδούλου v. Χριστοδούλου & άλλης
(1991)1 Α.Α.Δ. 934, λέχθηκε ότι η σύγχρονη τάση είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες περιπτώσεις, έστω και αν η αναγκαιότητα τροποποίησης είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης, νοουμένου ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με έξοδα. Όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Federal Bank of Lebanon v. Σιακόλα
(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 223, η πιο πάνω αρχή περιορίστηκε στην υπόθεση Ταξί Κυριάκος Λτδ. v. Παύλου
(1995)1 Α.Α.Δ. 560, όπου τονίστηκε ότι το ζήτημα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου που πρέπει να ασκείται έχοντας υπόψη το σύνολο των περιστατικών της υπόθεσης. Αναφορικά με τον χρόνο στον οποίο υποβάλλεται αίτηση για τροποποίηση, παραπέμπω στην υπόθεση Astor Co. κ.ά. v. A & G Leventis Ltd. κ.ά.
(1993)1 Α.Α.Δ. 726, στην οποία λέχθηκε ότι σε αιτήσεις για τροποποίηση δικογράφων ο παράγοντας χρόνος είναι μεν σχετικός, δεν είναι όμως εκ προοιμίου και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας, όπως και για τους υπόλοιπους παράγοντες που η νομολογία καθιέρωσε ως διαδραματίζοντα ρόλο. Διαφωτιστική επίσης για το ίδιο θέμα είναι η υπόθεση Evripidou v. Kannaourou
(1985)1 C.L.R. 24, από την οποία παραθέτω το ακόλουθο απόσπασμα: «... it is well settled that as a rule of conduct, however negligent or careless may have been the first omission, and however late the proposed amendment, the amendment should be allowed if it can be made without injustice to the other side, and there is no injustice if the other side can be compensated by costs. Before the hearing leave is readily granted on payment of the cost occasioned, unless the opponent will be placed in a worse position than he would have been if the amended pleading had been delivered in the first instance. Leave to amend is sometimes given at the hearing but the Court will not readily allow at the trial an amendment, the necessity of which was abundantly apparent months ago and then not asked for. At any rate it would be wrong to allow an amendment at the close of the evidence or even at an extremely late stage of the trial where it could result in a party being confronted with an entirely new case.» Με μία ανάγνωση της ένορκης δήλωσης του κ. Καρατσή που συνοδεύει την ένσταση των εναγόντων 2 και 3 στην αίτηση για ασφάλεια εξόδων, και η οποία βρίσκεται στον φάκελο της υπόθεσης του Δικαστηρίου, προκύπτει ξεκάθαρα ότι σε αυτή γίνεται αναφορά και επίκληση του Κανονισμού 44/2001, ενώ δεν περιέχεται σχετικός λόγος ένστασης ούτε και ο εν λόγω Κανονισμός αποτελεί μέρος της νομικής βάσης της ένστασης στην Ειδοποίηση Ένστασης. Από τη στιγμή που ο σχετικός ισχυρισμός για τον Κανονισμό 44/2001 εγείρεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση των εναγόντων 2 και 3, θεωρώ ότι η παράλειψη περίληψης του σχετικού λόγου ένστασης και η αναφορά του Κανονισμού στη νομική βάση αυτής στην Ειδοποίηση Ένστασης είναι τυπικής φύσης. Τέτοιος ισχυρισμός δεν προβάλλεται για πρώτη φορά στο πλαίσιο της παρούσας αίτησης, αλλά έχει ήδη προβληθεί από την πλευρά των εναγόντων 2 και 3 στην ένορκη δήλωση του κ. Καρατσή που συνοδεύει την ένσταση τους. Επομένως, η αιτούμενη τροποποίηση ουσιαστικά αποσκοπεί στη συμπλήρωση της Ειδοποίησης Ένστασης για να συνάδει με το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που τη συνοδεύει και περιέχει το πραγματικό υπόβαθρο αυτής. Ο δε ισχυρισμός των εναγόντων 2 και 3 αναφορικά με τον Κανονισμό 44/2001 είναι ήδη γνωστός στην πλευρά των εναγομένων, εφόσον περιέχεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση στην αίτηση για ασφάλεια εξόδων, και επομένως η αιτούμενη τροποποίηση δεν δημιουργεί οποιαδήποτε δυσκολία στην πλευρά των εναγομένων η οποία δεν τίθεται προ εκπλήξεως. Με την αιτούμενη τροποποίηση δεν προστίθεται καινούργιος ισχυρισμός από την πλευρά των εναγόντων 2 και 3 αλλά το μόνο που επιδιώκεται είναι η ολοκληρωμένη παρουσίαση αυτού του ισχυρισμού με την περίληψη του και στην ίδια την Ειδοποίηση Ένστασης. Η κα Παπαδοπούλου, στην ένορκη δήλωση της που συνοδεύει την ένσταση, ισχυρίζεται ότι η περίληψη του Κανονισμού 44/2001 στη νομική βάση της αίτησης, εν πάση περιπτώσει, δεν είναι αναγκαία καθότι η επίκληση αυτού είναι δυνατή ως ημεδαπού Νόμου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το Δικαστήριο δεν υιοθετεί αυτή τη θέση καθότι η νομική βάση αποτελεί το δικαιοδοτικό πλαίσιο εξέτασης μίας αίτησης ή ένστασης και επομένως, στην προκειμένη περίπτωση, η Ειδοποίηση Ένστασης πρέπει να περιέχει πλήρη αναφορά στις διαδικαστικές και νομοθετικές διατάξεις στις οποίες βασίζεται. Κατά την εξέταση της υπό κρίση αίτησης, και όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του φακέλου του Δικαστηρίου, διαφαίνεται ότι στις 17.10.2012 η αίτηση για ασφάλεια εξόδων ορίστηκε από το Δικαστήριο εκ νέου για ακρόαση στις 7.11.
- Η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε λίγες μέρες αργότερα, στις 22.10.
- Σύμφωνα με το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του κ. Καρατσή, η παράλειψη διαπιστώθηκε κατά την ετοιμασία από τους δικηγόρους των εναγόντων 2 και 3 της γραπτής αγόρευσης τους για την ακρόαση της αίτησης για ασφάλεια εξόδων, στις 18.10.2012, και ακολούθησε η καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης στις 22.10.
- Με αυτά τα δεδομένα, θεωρώ ότι δεν παρατηρείται καθυστέρηση στην υποβολή της παρούσας αίτησης, η οποία έγινε μερικές μέρες μετά τον εκ νέου ορισμό της αίτησης για ασφάλεια εξόδων για ακρόαση και πριν την έναρξη της ακρόασης αυτής. Παρόλο που η πλευρά των εναγομένων, μέσω της ένορκης δήλωσης της κας Παπαδοπούλου που συνοδεύει την ένσταση, αρνείται τη θέση του κ. Καρατσή για τον χρόνο και τις συνθήκες διαπίστωσης της παράλειψης, εν τούτοις αυτή η γενική άρνηση από μόνη της δεν είναι ικανή να αντικρούσει τους ισχυρισμούς του κ. Καρατσή. Εν πάση περιπτώσει το Δικαστήριο δεν διαπιστώνει οποιαδήποτε καθυστέρηση στην υποβολή της παρούσας αίτησης, αλλά αντίθετα παρατηρεί ότι οι ενάγοντες ενήργησαν με κάθε επιμέλεια και άμεσα μετά τη διαπίστωση της παράλειψης. Με βάση όσα αναφέρονται πιο πάνω, θεωρώ ότι η αιτούμενη τροποποίηση είναι τυπικής φύσης και αποσκοπεί στην ολοκληρωμένη παρουσίαση της θέσης των εναγόντων 2 και 3 όσον αφορά την αίτηση για ασφάλεια εξόδων, για ισχυρισμό που ήδη περιέχεται στην ένορκη δήλωση του κ. Καρατσή που συνοδεύει την ένσταση, και ότι η πλευρά των εναγόντων καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση χωρίς καθυστέρηση και πριν την ακρόαση της αίτησης για ασφάλεια εξόδων. Υπό το φως αυτών των δεδομένων, θεωρώ ότι η παρούσα αίτηση γίνεται καλόπιστα σε μία γνήσια προσπάθεια των εναγόντων 2 και 3 να προβάλουν όλες τις θέσεις τους στο πλαίσιο της αίτησης για ασφάλεια εξόδων, και δεν υιοθετώ τη θέση της πλευράς των εναγομένων ότι η παρούσα αίτηση είναι καταχρηστική και κακόπιστη και αποσκοπεί στην καθυστέρηση της διαδικασίας. Οι υπόλοιποι ισχυρισμοί της πλευράς των εναγομένων αναφορικά με την ουσία του ισχυρισμού των εναγόντων 2 και 3 και ειδικότερα τη μη εφαρμογή του Κανονισμού στο πλαίσιο της αίτησης για ασφάλεια εξόδων άπτονται της εξέτασης της αίτησης για ασφάλεια εξόδων και επομένως δεν μπορούν να εξεταστούν στο παρόν στάδιο. Η θέση της πλευράς των εναγομένων ότι η παρούσα αίτηση είναι παραπλανητική και πάλι εδράζεται στην ουσία του εν λόγω ισχυρισμού που αφορά την αίτηση για ασφάλεια εξόδων. Ο λόγος ένστασης ότι η παρούσα αίτηση προωθείται ως αν η αίτηση για ασφάλεια εξόδων αφορά τους ενάγοντες 1 ενώ η αίτηση για ασφάλεια εξόδων αφορά τους ενάγοντες 2 και 3 δεν ευσταθεί. Παρόλο που φαίνεται ότι η παρούσα αίτηση καταχωρείται από τους δικηγόρους όλων των εναγόντων, εν τούτοις προκύπτει ξεκάθαρα ότι αυτή αφορά την Ειδοποίηση Ένστασης στην αίτηση των εναγομένων για ασφάλεια εξόδων έναντι των εναγόντων 2 και 3, επομένως η υπό κρίση αίτηση μπορεί μόνο να καταχωρηθεί και προωθηθεί από τους ενάγοντες 2 και
- Η οποιαδήποτε αναφορά και συσχετισμός των εναγόντων 1 με τους ενάγοντες 2 και 3, που γίνεται από πλευράς των εναγόντων 2 και 3, αφορά την προβολή και επεξήγηση του ισχυρισμού τους για την εφαρμογή του Κανονισμού 44/2001, κάτι το οποίο, όπως αναφέρεται πιο πάνω, άπτεται της εξέτασης της ουσίας της αίτησης για ασφάλεια εξόδων και δεν αποτελεί αντικείμενο της παρούσας αίτησης. Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται πιο πάνω, καταλήγω ότι με την αιτούμενη τροποποίηση τα δικαιώματα των εναγομένων δεν παραβλάπτονται σε τέτοιο βαθμό που να μην αποζημιώνονται με την κατάλληλη διαταγή για έξοδα. Η αιτούμενη τροποποίηση κρίνεται αναγκαία για να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου πλήρως οι θέσεις των δύο πλευρών στο πλαίσιο της αίτησης για ασφάλεια εξόδων και έτσι το Δικαστήριο να αποφασίσει επί όλων των επίδικων θεμάτων. Επομένως το Δικαστήριο κρίνει ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του προς έγκριση της αίτησης. Ως εκ τούτου η παρούσα αίτηση εγκρίνεται. Εκδίδεται διάταγμα τροποποίησης της Ειδοποίησης Ένστασης ως οι παράγραφοι Α και Β της αίτησης. Η τροποποιημένη Ειδοποίηση Ένστασης να καταχωρηθεί εντός 7 ημερών από σήμερα. Εν όψει της φύσης και του αποτελέσματος της παρούσας αίτησης, τα έξοδα της αίτησης καθώς επίσης αυτά που θα σπαταληθούν λόγω της τροποποίησης επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων - καθ' ων η αίτηση και εναντίον των εναγόντων 2 και 3 - αιτητών, και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της διαδικασίας της παρούσας αγωγής. (Υπ.) ........................... Ε. Εφραίμ, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Πολιτική / Ενδιάμεση Απόφαση Αναφορά: Τροποποίηση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο